Mette Finderup

Emmy 9 - Nie ma odwrotu

Saga

Emmy 9 - Nie ma odwrotu

przełożyła

Martyna Sławińska

tytuł oryginału

Emmy 9 - Ingen vej tilbage

Copyright © 2014, 2019 Mette Finderup i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711868676

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Poniedziałek, 22 maja

Wygląda na to, że Karleager ma we mnie swój odpowiednik Śpiącej Królewny: kocham długo spać, żywopłot wokół domu desperacko potrzebuje przycięcia, mężczyźni całują mnie bez uprzedzenia (okay – tylko Oliver z 9. klasy, ale go o to nie prosiłam), no i jestem pewna, że przy moich narodzinach obecna była wróżka. Niestety nie była to jedna z tych które w prezencie przynoszą piękno, ale taka, która podarowała mi zdolność do pakowania się w żenujące sytuacje, jeśli tylko znajdzie się ku temu okazja. W ten weekend znowu mi się to przytrafiło.

Byłam u taty i Laili w Kopenhadze. Tata wcześniej mnie uprzedził, że będę musiała sama się sobą zająć, bo oni mieli w planach generalne porządki. Nie miałam nic przeciwko temu, bo liczyłam na to, że po prostu padnę na sofę z Wolfboy'em w słuchawkach i będę przeglądać magazyny wysyłkowe Laili.

Ale tata nie wspomniał o tym, że generalne porządki oznaczają że w ruch pójdzie ilość środków chemicznych, która wystarczyłaby do zdezynfekowania całego wysypiska. Chociaż wszystkie okna zostały szeroko otwarte kichałam jak szalona i ani trochę nie mogłam skoncentrować się na poszukiwaniu idealnej bluzki w stosie katalogów. Liczyłam na to, że znajdę taką bluzkę, którą będę mogła zażyczyć sobie na urodziny i włożyć na imprezę szkolną na zakończenie roku. Tym razem będzie nie tylko przedstawienie i ognisko świętojańskie, ale całość zwieńczy wielka impreza w namiocie ustawionym na szkolnym stadionie. Tata nie wyjaśnił mi też, że Laila jest najwyraźniej tym typem człowieka, który musi słuchać mega głośnej muzyki z zapomnianej i przykrej przeszłości żeby móc wytrzymać mycie podłóg, a ja nie byłam w stanie zagłuszyć jej piosenek nieważne jak bardzo podkręcałam głośność w słuchawkach. Muzyka Laili nadal wybrzmiewała w tle Wolfboy'a jak zniekształcony chór disco.

– Niedługo kończymy! – powiedział tata, kiedy się mu poskarżyłam. Ale za każdym razem kiedy odkurzył kolejną powierzchnię, Laila przybiegała z nowym zadaniem.

– Dlaczego właściwie tak szalejecie? Sprzedajecie mieszkanie? – zapytałam, ale nie o to chodziło. Po prostu obiecali siostrze Laili i jej mężowi, że będą mogli przenocować tu w przyszły weekend kiedy tata i Laila wyjadą na romantyczny wypad do jakiegoś dworku, więc ich M5 najwyraźniej musiało przejść cały ten proces.

– Moja siostra jest pielęgniarką – westchnęła Laila, tak jakby to wszystko wyjaśniało. A przecież pielęgniarki powinny być raczej przyzwyczajone do zajmowania się dość odpychającymi sprawami, takimi jak zaraza, zapalenie nerek czy obcięte kończyny. Taki ktoś powinien być w stanie przeżyć trochę przypalonych okruchów chleba i wysuszony kawałek bekonu, który tata znalazł za kuchenką. Zaczął czyścić piekarnik czymś, co przypominało piankę do golenia, więc się poddałam i wybyłam na miasto.

Właściwie chciałam tylko iść na główną ulicę handlową, Strøget, i pochodzić trochę po sklepach, co poszło mi całkiem nieźle. Nie zgubiłam się w autobusie ani nie dałam się okraść, no i zgrabnie uniknęłam udzielania odpowiedzi grupie japońskich turystów, którzy potrzebowali pomocy w odnalezieniu drogi.

Jednak kiedy stałam przy słynnej fontannie z bocianami i patrzyłam na wyprzedaż w sklepie z butami, dostrzegłam w oknie wystawowym odbicie, które odebra-

ło mi cały rozsądek i przekreśliło wcześniejszy plan, w którym chciałam po prostu się odwrócić i wpaść do Maca w drodze powrotnej do taty.

To był Donny Devino! (Później wygooglowałam, że naprawdę nazywa się Emil Hansen, a to przecież O WIELE zbyt zwyczajne imię dla BOGA, więc dobrze, że zrobił światu tę przysługę i je zmienił).

Donny Devino to ten przystojniak, który śpiewa w Wolfboy'u. Mieli aż trzy przeboje na liście Top10-hits tylko w ciągu ostatnich dwóch miesięcy, i wszystkie, WSZYSTKIE, WSZYSTKIEEE!! dziewczyny ze szkoły są zakochane w Donny'm Devino. Albo tak jak ja, próbując zachować odrobinę dyskrecji i tylko rysując serduszka z jego imieniem na całym piórniku, albo tak jak Julie S, która ogłosiła, że nigdy w życiu nie założy innej bluzki niż t-shirt z Wolfboy'em, nawet w dniu ślubu (który jak błędnie sądzi, weźmie z Donny'm).

Wolfboy jest na pewno jedyną rzeczą na świecie, co do której Ditte i ja możemy się zgodzić, że jest super, a nawet Kit uważa, że Donny to straszne ciacho, a zwykle ma naprawdę dziwny gust jeśli chodzi o chłopaków. Uważa na przykład, że jej chłopak Jannick jest szalenie seksowny, ale nawet ona ma zdjęcia Wolfboy'a w pokoju i zna na pamięć wszystkie ich piosenki.

Setki tysięcy razy wyobrażałam sobie jak bym się zachowała, gdybym pewnego dnia całkiem przypadkiem spotkała Donny'ego Devino podczas pobytu w Kopenhadze, a teraz się to SPEŁNIŁO!

W moich fantazjach po prostu podchodzę i mówię coś w stylu „Co tam, Donny. Skoczymy na burgery?” albo: „Uważam, że to jak śpiewasz w Nigdy nie będziesz moja szalenie dobrze współgra z gitarą!”.

Na pewno nie chciałam być jedną z tych śmiesznych lasek, która potyka się o jego buty i mówi, że jest jego największą fanką.

A teraz on tam nagle stał, a ja nie miałam oczywiście pojęcia co zrobić. Wiedziałam tylko, że uschnę i zginę jeśli Donny zniknie z mojego życia tak nagle, jak się w nim pojawił.

Minął Okrągłą Wieżę idąc w stronę placu Kultorvet, przeszedł obok stacji Nørreport i na drugą stronę tych jeziorek, wokół których ludzie w samym środku Kopenhagi uprawiają jogging jak chomiki na speedzie. I chociaż miał na sobie okulary przeciwsłoneczne i bluzę z kapturem (i był odrobinę niższy, niż sobie wyobrażałam), to oczywiście nie tylko ja go rozpoznałam, a kiedy śledziłam go po drodze w stronę dzielnicy Nørrebro, zdążył złożyć autograf na ręce dziewczyny, która z wrażenia oddychała o wiele za szybko, i zrobić sobie zdjęcie z pięcioma chłopakami, a jeden z nich zrobił mu do zdjęcia rogi.

– Mogę przypadkiem na niego wpaść… albo z jutlandzkim akcentem zapytać, czy wie gdzie leży Okrągła Wieża – pomyślałam, ale im dłużej śledziłam Boga (znanego również jako Donny Devino), tym bardziej robiło się to żenujące, ale jednocześnie nie byłam w stanie przestać.

W końcu wszedł do eleganckiego butiku. W tamtym momencie byłam gotowa pójść za nim wszędzie, w tym do męskiej toalety z pisuarami, więc butik z ubraniami który poza tym sprzedawał i męskie i damskie ubrania nie był wielką przeszkodą.

Niestety okazało się, że był to jednen z tych sklepów wielkości łazienki w domku jednorodzinnym w Karleager. Co oznaczało, że nie miałam szans się schować, a ekspedientka od razu na mnie spojrzała i zapytała, czy może mi w czymś pomóc. To, w jaki sposób to powiedziała przywodził na myśl, że wcześniej zrobiła karierę w tajnych służbach jako podstępny zabójca, a wyglądała jak ktoś, kto zaraz po pracy wybiera się na Halloweenową imprezę i dlatego od rana ma na sobie kostium. W każdym razie nie wyglądała, jakby chciała komukolwiek cokolwiek sprzedać – a już zwłaszcza mi.

Donny Devino oglądał parę naprawdę świetnych czarnych jeansów z płomieniami, a ja musiałam albo powiedzieć coś do ekspedientki, albo wyjść. To drugie nie było realną opcją.

– Ekhm, taa, chciałabym przymierzyć tę bluzkę z wystawy…? – powiedziałam, ale to sprawiło tylko, że madam wymownie uniosła swoje brwi w stylu Minnie Mouse.

– Jest dla ciebie za droga. Lepiej spadaj do H&M. Tam na pewno bardziej pasujesz – powiedziała.

I wtedy to się stało. Cud, którego nawet nie byłabym w stanie sobie wymarzyć. Donny Devino wtrącił się w rozmowę.

– Hej Zisser, daj jej szansę. Przecież nie ma innych klientów. No i nie wygląda na kogoś, kto drze w przymierzalniach drogie bluzki na strzępy – powiedział z tą swoją chrypką, którą trafia prosto w kolana, tak że zaczynają drżeć.

– Ale i tak jej nie kupi.

– Ale może kupi ją jej obrzydliwie bogaty wujek? Masz kaca czy co?

Wiedźma wymamrotała coś, co być może było klątwą przeklinającą mój ród w czterech pokoleniach, ale i tak poszła na wystawę i przyniosła bluzkę.

Próbowałam podziękować Donny'emu, ale z moich ust wydobyło się tylko zduszone: „Jestem twoją największą fanką” więc miałam ogromną nadzieję, że tego nie słyszał, po czym totalnie się zawiesiłam, bo PUŚCIŁ DO MNIE OKO.

– Masz – wiedźma Zisser podała mi bluzkę i zmierzyła wzrokiem moją najzwyczajniejszą stylówę prosto z Karleager, a jej wzrok mógłby równie dobrze obrócić moje ubrania w proch i zostawić mnie nagą. – Przymierzalnia jest tam – wskazała palcem w stronę czarnej zasłony, za którą znalazłam pomieszczenie wielkości klatki dla ptaków, z odkurzaczem i wiadrem na ścierki. Na lustrze wisiał napis: „Darmowa przejażdżka radiowozem! Wystarczy tylko, że ukradniesz to, co właśnie przymierzasz!!!”

Szczerze mówiąc dopiero teraz spojrzałam po raz pierwszy na bluzkę, która nie była zupełnie w moim stylu. Była czarna z siatką czerwonych kresek, miała dekolt w kształcie litery V zakończony krzykliwą złotą klamrą. Zaryzykowałam ostrożny rzut oka na metkę,po czym musiałam przetrzeć oczy żeby się upewnić, że dobrze widzę, bo po dwójce były jeszcze trzy inne cyfry i żadnych przecinków. Zdążyłam pomyśleć, że za takie pieniądze można by mieć niewiarygodną ilość lukrecji i że niektórzy ludzie muszą być kompletnie stuknięci, skoro są skłonni wydać 2399 koron na ciuch, który swoją drogą trzeba prać ręcznie, kiedy ta chodząca reklama tuszu do rzęs powiedziała zza lady:

– Uważaj, jak będziesz ją zdejmować. Nie sprzedam jej, jeśli pójdzie w szwach.

– Dobrze – pisnęłam i ostrożnie odwiesiłam bluzkę z powrotem na wieszak nawet jej nie przymierzając. To był zdecydowanie najbezpieczniejszy wybór, bo potrafię przypalić filiżankę herbaty szczególnie się nie wysilając. Strach pomyśleć co mogłabym zrobić z tym drogocennym topem.

– Nie, przecież musimy go na tobie zobaczyć – powiedział Donny, a ja nawet zza kotary usłyszałam jak dziewczyna na niego wzdycha.

To oznaczało, że musiałam jak najszybciej ją włożyć.

Ryzyko, że wiedźma jak każda inna ekspedientka w sklepie z ciuchami odsunie zasłonę i stanę półnaga przed najprzystojniejszą gwiazdą popu na świecie było nieuchronne, ale cudem zdążyłam wbić się w bluzkę i usiłowałam ją poprawić, kiedy zrobiła dokładnie to, czego się spodziewałam.

– Miejmy to już za sobą – powiedziała odsłaniając kotarę, a ja wyszłam z przymierzalni, chociaż wolałabym zapaść się pod ziemię.

Próbowałam się przejść tak, żeby jednocześnie wyglądać na wyluzowaną i fajną… widziałam to w programach o modelkach. Chodzi chyba o to, żeby stawiać jedną stopę od razu przed drugą, tak żeby bujać biodrami przy każdym kroku. Na pewno poszłoby mi lepiej, gdybym nie miała na sobie butów sportowych, ale Donny i tak powiedział:

– Wow. Ale świetna! Co nie, Zisser? – tak, POWIEDZIAŁ tak. I jeszcze: – Wygląda w niej pięknie! Zarąbiście na nią pasuje!

– Oczywiście, że tak. To dlatego kosztuje więcej niż tania szmata z masowej produkcji – powiedziała dziewczyna i przewróciła oczami. – Wygląda świetnie nawet na takiej ZUPEŁNIE ZWYCZAJNEJ dziewczynie jak ta tutaj!

W tamtym momencie mogłaby powiedzieć, że wyglądam jak bezdomna, która spała w stercie gówna. Byłam nie do ruszenia. Mogłam chodzić po wodzie i latać jednocześnie, bo Donny Devino powiedział, że jestem piękna!

Czerwieniąc się wróciłam za kotarę i zdjęłam bluzkę tak ostrożnie, jakby była zrobiona z dynamitu.

Pamiętałam, żeby grzecznie podziękować Zisser zanim wyszłam, po czym wystrzeliłam stamtąd jakbym była złodziejką, a za najbliższym rogiem zadzwoniłam do Kit. Nie odebrała, więc musiałam wysłać jej sms-a z naszym tajemnym hasłem „Złamana Ręka”, żeby wiedziała, że ten telefon to sprawa życia i śmierci i musi wyplątać się z ramion całuśnego Jannicka, a kiedy zadzwoniłam ponownie oczywiście odebrała.

– Co się stało? – zapytała zaniepokojona. – NAPRAWDĘ złamałaś rękę?

– SPOTKAŁAM DONNY'EGO DEVINO! – udało mi się

jednocześnie wykrzyczeć i wyszeptać. Byłam gotowa, żeby opowiedzieć jej wszystko z najmniejszymi szczegółami.

– Och, że co?! Wzięłaś od niego autograf? – zapytała Kit.

Zapadła cisza. Jak straszną jestem idiotką? Tak naturalnie i łatwo byłoby go poprosić. Poza tym na pewno zrobiłby sobie ze mną zdjęcie – w tej bluzce, która jego zdaniem tak mi pasowała, a która tym samym

dowiodła wartości każdej z 2399 koron swojej ceny.

– Nie możesz tam szybko wrócić? – zapytała Kit.

– Oczywiście, że nie mogę. Pomyśli, że jestem jakimś stalkerem – powiedziałam.

– Przecież i tak nim jesteś. Będziesz tego żałować do końca życia, Emmy.

Wyobraziłam to sobie. Siebie na łożu śmierci w wieku 102 lat, prasa przychodzi spytać czy jest coś, czego żałuję… nigdy nie zrobione zdjęcie z Donny'm Devino byłoby bez wątpienia wysoko na mojej liście.

– Nie mam odwagi!

– Masz. Dalej, Emmy. Musisz!

Pożegnałyśmy się i wróciłam ukradkiem do sklepu. Tak

zupełnie przypadkowo.

Zajrzałam do środka, ale oczywiście już go nie było. Przeskanowałam wzrokiem całą ulicę Nørrebrogade, ale jakby zapadł się pod ziemię. Jedyne co pozostało po naszym spotkaniu to bluzka, która znów wróciła na swoje miejsce na wystawie.

Zrobiłam jej zdjęcie i wysłałam tę marną pamiątkę Kit.

Fajna, odpisała. Ale co to za wiedźma w tle pokazuje ci środkowy palec przez szybę?

…zupełnie nie zwróciłam na nią uwagi, kiedy robiłam zdjęcie.

10 rzeczy, które powinnam była zrobić, ale nie zrobiłam, kiedy spotkałam Danny'ego Devino:

1. Poprosić go, żeby podpisał się na moim brzuchu – żebym później mogła pędem pobiec do Jack'a Oblecha i wytatuować sobie jego autograf na skórze na wieczną pamiątkę.

2. NIE powiedzieć mu, że jestem jego największą fanką (do cholery, Emmy!).

3. Zapytać go o czym właściwie śpiewa w Pragnieniach Moich Snów, bo Kit i ja słyszałyśmy tę piosenkę 100 razy i NADAL brzmi to tak, jakby śpiewał „wącham twoją jaszczurkę”, co jest zupełnie… nielogiczne.

4. Powinnam była się potknąć, kiedy szłam jak po wybiegu. Zdarzyło się to tysiącom modelek na Youtube, więc wyszłoby to naturalnie – po czym oczywiście nakierowałabym ciało w jego stronę, żeby mógł mnie złapać.

5. Zrobić sobie z nim zdjęcie telefonem. Czy to takie trudne? WSZYSCY w moim wieku korzystają z telefonu jak z trzeciej ręki. Jak mogłam zapomnieć o swojej trzeciej ręce???

6. Rzucić jakąś niezapomnianą genialną uwagę. Na przykład w temacie spodni w płomienie, które trzymał. Ale nadal nie wymyśliłam nic lepszego niż „Wow, założę się że już masz ogień w spodniach”, ale można to bardzo łatwo zrozumieć jako coś seksualnego i bardzo w stylu Ditte.

7. „To co, czy to teraz postawisz nam drugie śniadanie?” – zdecydowanie powinnam była tak powiedzieć, bo tak właśnie zaczyna się większość moich fantazji z nim w roli głównej, a które wiążą się z największym prawdopodobieństwem, że:

8. a. weźmiemy ślub

9. b. dołączę do ich zespołu w roli nowej gitarzystki zastępując śmiechu wartego Zeba Severina, który gra z nimi obecnie

10. c. staniemy się najlepszymi przyjaciółmi, którzy mogą sobie powiedzieć o wszystkim, ale niestety nigdy nie będziemy razem, bo już oświadczył się dziewczynie o imieniu Felicia, która później zostanie sparaliżowana w wyniku wypadku związanego z wymuszeniem pierwszeństwa

11. Teraz jesteśmy przy marzeniach. Trzeba było przynajmniej pamiętać, żeby mimochodem podać mu swoje imię. Jak inaczej mnie odnajdzie, kiedy już będzie leżał bezsenny z miłości do mnie (może kupi bluzkę i weźmie ją ze sobą w trasę koncertową po Danii, żeby mnie odnaleźć… zupełnie jak z Kopciuszkiem i pantofelkiem).

12. Zapytać, dlaczego tak NAPRAWDĘ Zeb Severin nadal z nimi gra, bo ta gadka o tym, że są najlepszymi kumplami i chodzili razem do szkoły, którą Donny opowiada we wszystkich wywiadach to po prostu za mało. On jest przecież i brzydki, i słabo gra.

13. Trzeba było kupić bluzkę… ale nie było mnie na nią stać… więc trzeba było ją zwędzić. Nie myślę teraz o niczym innym niż ta bluzka.

14. Ciekawe, czy by mi ją odłożyli do czasu, aż za parę lat nazbieram i oddam dość butelek, żeby na nią uzbierać?

Wielki prezent nie-urodzinowy

Poniedziałek, 29. maja

W piątek mam urodziny. Będą to prawdopodobnie jednocześnie najdziwniejsze i najlepsze urodziny jakie miałam… albo raczej jakich nie miałam… od wielu lat.

Moje urodziny będą mianowicie nie-urodzinami. Zaczęło się od tego, że kiedy wróciłam od taty do domu siedziałam po raz kolejny z Kit gapiąc się na zdjęcie bluzki i opowiadałem jej wszystkie szczegóły tego, jak Donny wygląda kiedy stoi i uśmiecha się 1,5 metra od ciebie.

– Ale super… – powtarzała co chwilę.

W szkole oczywiście pokazałam zdjęcie i opowiedziałam całą historię, a wszyscy mówili to samo. Byli straszliwie zazdrośni (Ditte prychnęła na swój szczególny i bardzo satysfakcjonujący sposób, co pokazało że NAPRAWDĘ chętnie zamieniłaby się ze mną na życia) i wszyscy twierdzili, że to fantastyczna bluzka… a im więcej osób tak twierdziło, tym bardziej byłam przekonana, że to BYŁA świetna bluzka. Bluzka, która zdarza się raz w życiu, bluzka „umrę jeśli nie będę jej posiadać”, i zaczęłam mieć natrętne myśli o tym, że kupiła ją ta potworna wiedźma-ekspedientka albo jakaś inna bogata kopenhaska snobka, która wsadzi ją do szafy i nigdy jej nie założy. Zupełnie jak ten zielony top z Corinne, który leży na dnie mojej komody i wciąż ma metkę.

– Była droga? – zapytała Sasha. Odpowiedziałam wymijająco, że trochę tak. Ale nie powiedziałam ILE kosztowała. Była to przecież taka kwota, że mózgi ludzi z Karleager mogłyby wybuchnąć.

To zdarzyło się już wcześniej. I zdarzyło się znowu w tym roku: moja wiecznie bujająca w obłokach mama trochę zapomniała, że zbliżają się moje urodziny. Może „wyparła” to lepsze słowo. Tak samo zaskakuje ją, że święta wypadają w grudniu i że jest coś takiego, co nazywa się Halloween.

Kiedy do niej dotarło, że MAM urodziny już za chwilę, w jej oczach natychmiast pojawił się nieobecny i zestreso-

wany wyraz, usiadła przy kuchennym stole i mamrotała coś o torcie i odwiedzinach dziadków, i koniecznych porządkach, i czy mogłabym zaczekać z wizytą dziewczyn ze szkoły, i to wtedy powiedziałam: – W tym roku chcę tylko jednego!

– Ach… to nie dobrze. Muszę przecież kupić ci prezenty od dziadków i Martina – powiedziała i było widać, że poczuła na sobie jeszcze większą presję.

– Chcę TYLKO to! – wyjęłam telefon, żeby pokazać jej zdjęcie bluzki.

– Och, to nie za wiele – widziałam jak w jej spanikowanej czaszce pracują wszystkie trybiki: – A może nowe spodnie? Albo jakaś książka? Albo bilety do kina? Albo słodycze? A może wyjście na pizzę z Kit? Albo więcej nowych ubrań? Na pewno ci czegoś brakuje!

– Chcę tylko tę bluzkę, można ją kupić tylko w jednym konkretnym sklepie w Kopenhadze! – powiedziałam.

Westchnęła. – Na pewno znajdziemy podobną w H&M – wymamrotała.

– Nie. Chcę tą. – Wzięłam głęboki oddech. – Kosztuje 2399 koron.

– SŁUCHAM? – mama wpatrywała się na zmianę to w telefon, to we mnie. Po chwili założyła okulary na czoło i podsunęła sobie ekran pod nos. – 2399 koron… i w dodatku ze sztucznego materiału! – Mama nie na darmo całe życie jest ekspedientką w sklepie z ubraniami dla dzieci!

Zacisnęłam usta. – To jedyna rzecz, jaką chciałabym dostać. Możecie się wszyscy złożyć – powiedziałam.

– Ale nawet jeśli byśmy tak zrobili, to i tak tyle nie uzbieramy. NIE jesteśmy przecież Ditte i jej fryzjerskim klanem, który koniecznie musi przechwalać się prezentami – powiedziała mama. – A na święta dostałaś całkowicie nowy pokój!

Poczułam gulę w gardle. Mama myśli, że robi coś dobrego starając się nas nie rozpieszczać, ale ja kompletnie nie byłam w stanie zrozumieć o co jej chodzi. W tej samej sekundzie zrozumiałam, że umrę, jeśli ta bluzka nie będzie moja.

– A co, jeśli nie wyprawię urodzin, a zamiast na tort i zapiekankę ziemniaczaną wydasz pieniądze na bluzkę? – wyszeptałam.

Mama długo na mnie patrzyła. Obie wiedziałyśmy, że moja propozycja bardzo, ale to bardzo ułatwiłaby jej życie w nadchodzącym tygodniu.

– Możemy też odwołać imprezę dla dziewczyn. Nie muszę nikogo zapraszać do domu, a babcię i dziadka widuję przecież regularnie! – powiedziałam.

– Jesteś tego absolutnie pewna? – zapytała.

– Tak, mamusiu. Absolutnie pewna! – powiedziałam z sercem w gardle.

– Hmmm…

I na tym stanęło! Mama zadzwoniła do taty, a ja później wysłałam mu maila ze zdjęciem bluzki i adresem sklepu, wybłagałam go też, żeby poprosił Lailę żeby to ona ją kupiła, bo chociaż tata świetnie potrafi wyśledzić handlarzy narkotyków, to jego ekspertyza w dziedzinie ubrań i butów jest zaskakująco niewielka, dlatego ryzyko że wróciłby do domu z czymś różowym w kwiatki było przytłaczająco wysokie. Wiele razy myślałam, że musi oddawać swoją zdolność rozumowania do opancerzonej szafy na komisariacie razem ze służbową bronią zanim wyjdzie do domu.

Nasza umowa została przypieczętowana, kiedy mama na odwrocie bonu na zakupy stworzyła dokument, pod którym musiałam się podpisać, że zrzekam się wszelkich urodzinowych uroczystości, po czym powiesiła go na lodówce przy pomocy brzydkiego magnesu, który zrobiłam wiele lat temu na świetlicy.

Trzęsłam się z nerwów, że coś może jednak pójść nie tak. Laila napisała mi sms-a, że kupiła bluzkę, a ja napisałam do niej chyba pięć razy w przeciągu godziny żeby się dowiedzieć, czy jest absolutnie pewna, że kupiła tą co trzeba i kiedy ją wyśle. A kiedy wreszcie napisała, że była na poczcie z moim prezentem zaczęłam błagać mamę, żeby pozwoliła mi zostać w domu i czekać, aż tata Kit przyjedzie z paczką. Bo to on jest u nas listonoszem.

– Nie ma mowy. Idziesz do szkoły! – powiedziała.

– Ale wtedy tata Kit nie będzie jej mógł dostarczyć!

– Wtedy po prostu zostawi ją w garażu, tak jak wszystkie inne paczki – powiedziała mama.

– CO?! Przecież będę w domu dopiero o trzeciej. Każdy będzie mógł po prostu wejść i ją ukraść!

– Ale nie ukradnie – powiedziała mama.

Sprawdziłam to w internecie. Przeczytałam, że co

roku w Danii ginie 50.000 paczek i listów.

– Ale przecież co roku wysyłanych jest wiele milionów

listów, Emmy – powiedziała mama wzdychając, kiedy

przedstawiłam jej druzgocące faktu. – Każdego dnia wysyłamy

mnóstwo paczek z naszego sklepu i nigdy żadna nie zginęła.

– Ale… co jeśli tak się stanie? Co jeśli listonosz odgadnie, że to szalenie droga bluzka i ją ukradnie, a potem będzie udawał, że po prostu zostawił ją w garażu?

Mama wbiła we mnie wzrok i pokręciła głową. – Emmy. Co tata Kit zrobiłby z tą bluzką? Chyba nie uważasz, że mógłby nam cokolwiek ukraść?

– No nie… a co ze śmieciarzami?

Znowu westchnęła – to było jedno z tych westchnień, które normalnie zarezerwowane jest na te okazje, kiedy od miesiąca nie sprzątałam w swoim pokoju.

– Sama powiedziałaś, że Śmieciarz Bent kiedyś zwinął skrzynkę pustych butelek sprzed tylnych drzwi!

– Przecież nie mam pewności, że to był on – warknęła. I nie złamała się. Musiałam iść do szkoły, a w końcu doszłyśmy do tego, że mogę zostawić na skrzynce pocztowej kartkę z informacją, że tata Kit NIE MOŻE dziś zostawić żadnej

paczki w garażu. Kiedy wróciłam ze szkoły poleciałam do skrzynki jak błyskawica. Kochany tata Kit zostawił awizo, co było jak najbardziej w porządku, tylko że wtedy strasznie pożałowałam że nie dałam szansy garażowi, bo teraz musiałam wracać do samego centrum Hejresø żeby iść na pocztę i ją odebrać.

Kolejnym problemem było to, że Laila zaadresowała paczkę do mojej mamy, nie do mnie. Oznaczało to, że nie tylko musiałam wracać do Hejresø, ale JESZCZE zaczekać aż mama skończy sprzedawać śpiochy w cukierkowe paski. I tak pojechałam pierwszym autobusem, bo nie mogłam się skupić na niczym innym niż fakt, że niedługo bluzka będzie moja.

Kit była u Jannicka, więc pojechałam sama i poszłam do biblioteki, gdzie próbowałam odrobić lekcje. Siedziałam zatopiona w mieszance ułamków, myśli o Donny'm Devino i moim prezencie urodzinowym, kiedy ktoś powiedział: „Nie słyszysz, że macham?” i zobaczyłam Olivera uśmiechającego się do mnie spomiędzy regałów.

Powiedziałam mu cześć, tak wyraźnie jak się dało przez moje zaciśnięte usta.

– Gniewamy się na siebie? – zapytał.

– Niee… dlaczego mielibyśmy się gniewać? – odpowiedziałam i jeszcze bardziej pożałowałam, że nie pozwoliłam paczce czekać w garażu. Nagle odebranie jej z poczty przyniosło nieprzewidziane konsekwencje – na przykład to, że musiałam teraz rozmawiać z Oliverem. Robiłam wszystko co w mojej mocy, żeby go unikać od kiedy Kit zorganizowała kompletnie nieudaną podwójną randkę z nią i Jannickiem oraz Oliverem i mną nie pytając wcześniej, czy ja też uważam to za dobry pomysł.

– Zawsze znikasz, kiedy próbuję z tobą pogadać – powiedział.

– Nieprawda. Ale muszę odrabiać matmę – wymamrotałam.

– No tak. To przepraszam – ale stał tam dalej.

– Nie mogę liczyć zadań, jak ktoś nade mną stoi i się na mnie gapi. Nie masz do przeczytania jakiegoś starego komiksu o Lucky Luke'u? – wymamrotałam.

Wtedy na szczęście sobie poszedł.

Czas w bibliotece mijał straszliwie wolno i szczerze mówiąc zrobiłam tyle zadań, ile jest mięsa w parówkach, ale kiedy wybiła godzina zamknięcia sklepów stałam gotowa przed pracą mamy. Najwyraźniej nie spodziewała się mnie tam zobaczyć.

– Mój Boże, Emmy – nie możemy zaczekać do jutra? Pocztę zamykają za dziesięć minut – powiedziała i zebrała wokół siebie torby z zakupami, które załatwiła w czasie przerwy obiadowej.

– OCZYWIŚCIE, ŻE NIE MOŻEMY. NIE MOŻESZ

MI TEGO ZROBIĆ! – mój głos zabrzmiał być może trochę ostro, bo dwie panie zatrzymały się i na nas spojrzały, ale nic lepszego nie mogło się stać, bo mama nienawidzi tak zwracać na siebie uwagi.

– No to musimy się pospieszyć – powiedziała i spojrzała bezradnie na wszystkie swoje torby z zakupami, po tym jak zamknęła sklep i ustawiła alarm.

– NO TO BIEGIEM! – pędziłam już w stronę poczty.

Z perspektywy czasu widzę, że byłoby to naprawdę miłe posunięcie, gdybym pomogła mamie z tymi siatkami, ale w moim mózgu nie było wtedy miejsca na zwykłą ludzką życzliwość i urodzinową bluzkę jednocześnie,

więc skończyło się tak, że musiałam czekać trzy minuty z jedną nogą w drzwiach poczty aż mama wgramoli się zasapana po schodach niczym pociąg towarowy pełen artykułów spożywczych.

Listonosz podszedł do szklanych drzwi z groźnym kluczem w ręku.

– Niestety. Zamykamy już. Jest 17 – powiedział.

Normalnie nie jestem tym typem, który się narzuca, ale była to przecież kwestia życia i śmierci, więc wcisnęłam się w drzwi i wyciągnęłam

w jego stronę telefon.

– Jest dopiero za dwie! – powiedziałam i pociągnęłam za sobą moją wpół żywą mamę do środka. Najwyraźniej niewiele jej brakowało do zatrzymania akcji serca z wycieńczenia, bo delikatnie mówiąc nie jest zbyt wysportowana, ale było mi wszystko jedno. Miała tylko przeżyć do momentu złożenia podpisu pod odbiorem paczki.

Pani za ladą spojrzała ostro na zegar na ścianie, ale zdążyłam triumfalnie położyć awizo przed jej nosem minutę przed zamknięciem, po czym podreptała z irytacją wzdłuż półek, a ja poczułam jak uczucie ulgi rozlewa się w mojej piersi.

– Zdążyłyśmy, mamo. Świetna robota! – powiedziałam i poklepałam moją zaczerwienioną i z trudem łapiącą oddech mamę po policzku.

– RRRgh – odpowiedziała mama.

Pani wróciła. Minęło tylko pięć sekund i nie trzymała nic w rękach.

– Nie ma takiej paczki – powiedziała bez emocji. – Przykro mi.

– CO? NIE MA JEJ? – zapytałam.

– Nie, nie ma jej.

– Aha. Ale… no to musi ją pani znaleźć! – powiedziałam, a ręce zaczęły mi się trząść. Tak się zafiksowałam na tym, żeby zadbać o to żeby bluzki nie zabrali śmieciarze, że nie wpadłam na to, że na samej poczcie też mogą być ludzie o złodziejskich skłonnościach. Jak mogłam być taka głupia? Kto w pierwszej kolejności był odpowiedzialny za te 50.000 cudownych przesyłek, które co roku rozpływają się w powietrzu, jeśli nie panie z poczty, które macają każdą paczkę układając ją na półce?

– Ale co mam teraz zrobić?

– No tak, nie wiem, ale jest już 17. Wróćcie jutro, to będzie więcej czasu, żeby jej poszukać – powiedziała kobieta i nagięła swoje zasady posyłając nam malusieńki i prawie przepraszający uśmiech – z kącikami ust w dół.

Mama zdążyła złapać już tyle powietrza, że powoli wracała jej zdolność mowy. I na pewno nie była zadowolona.

– Nie. Tak nie może być – zaczęła. – Nie po to prawie umarłam biegnąc tu z torbami z drugiego końca miasta, żebyśmy zostały tak potraktowane.