Mette Finderup

Emmy 5 - Upiornego Nowego Roku

Saga

Emmy 5 - Upiornego Nowego Roku

Przełożyła

Aleksandra Szczepańska

tytuł oryginału

Emmy 5 - Goth nytår

Copyright © 2008, 2019 Mette Finderup i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711868638

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Powrót do szkoły w Hejresø

Poniedziałek, 5 grudnia

Zawsze miałam poczucie, że Karleager i Hejresø to odpowiednio zadupia numer 1 i 2 na skalę światową. Poczucie to zmieniło się w podejrzenie po tym, jak moi rodzice się rozwiedli, a ja zaczęłam odwiedzać mojego tatę w Kopenhadze. Teraz jestem już tego pewna. Jakaś tajemnicza siła wyższa musiała zdecydować, że na tej pełnej życia planecie znajdzie się miejsce, gdzie nie będzie się działo absolutnie nic ciekawego, jako przeciwwaga do reszty zdarzeń rozgrywających się w innych częściach świata. Będzie to miejsce, gdzie rzeczy na zawsze pozostaną takie same, nawet jeśli je opuścisz na pół roku. A na miejsce to siła wyższa z niewyjaśnionych przyczyn wybrała szkołę w Hejresø.

Po pierwszym półroczu spędzonym w szkole z internatem, wróciłam dziś do mojej starej klasy. Oczywiście byłam nieziemsko zestresowana tą sytuacją. Chociaż nie miałam wpływu na zamknięcie Szkoły Teatralnej Grønnevangen z powodu galopującego po wszelkich konstrukcjach nośnych grzyba, powrót do starej klasy odebrałam trochę jak porażkę. Spodziewałam się, że wszyscy (oczywiście oprócz Kit) będą o mnie szeptać, a ja znowu będę musiała wspinać się po drabinie popularności, rywalizując z mizdrzącymi się laluniami i molami książkowymi, tak jak musiałam walczyć o swoje miejsce w szkole z internatem. Jednak byłam w błędzie.

Moja stara klasa była dokładnie taka sama jak wtedy, gdy ją opuszczałam pół roku wcześniej. Być może Lisbeth, Ditte, Marie i wszyscy inni stali po prostu w szafie z wielkimi kluczami do nakręcania na plecach, a kiedy pojawiły się plotki, że wracam, nauczyciele ich wyciągnęli i nakręcili, żeby znowu się mogli poruszać?

Czuję się, jakbym weszła do wehikułu czasu i wróciła do czasów sprzed pół roku. Tu się nic nie zmieniło nawet o mikromilimetr. No dobra, Julie S faktycznie ma coś, co przypomina piersi, Heine z rozmiaru jamnika z superkrótkimi nogami rozciągnął się do trzech metrów i czterdziestu centymetrów wysokości, no i do klasy doszedł nowy chłopak, Jannick. Poza tym wszystko wydawało się takie samo, a we mnie w tym czasie zaszło przecież niesamowicie dużo zmian.

„Witamy z powrotem, Emmy. Jesteś... czarnowłosa,” to był jedyny komentarz mojej nauczycielki angielskiego, wręczającej mi zestaw nowych książek z miną, jakby były to co najmniej królewskie precjoza. Jednocześnie poinstruowała mnie, że muszę je prawidłowo obłożyć.

„Tylko żaden świąteczny papier ozdobny. Nie jest wystarczająco gruby. Musisz użyć prawdziwego papieru do obkładania książek,” upomniała. Pokiwałam głową na znak, że rozumiem. Nowe książki w naszej szkole są tak rzadko spotykane, jak kolarz nie jeżdżący nadopingu, a moje wydanie That’s It! na pewno musi doczekać jeszcze moich dzieci i wnuków.

Na duńskim było większe poruszenie, ale w sumie nie jestem pewna, czy podobało mi się to całe zainteresowanie ze strony naszej nowej wychowawczyni. Oficjalnie, stara wychowawczyni, Susanne, została zmieniona, ponieważ zawsze marzyła o pracy w szkolnej bibliotece, jednak podejrzewam, że to marzenie miało spory związek z tym, że po prostu nie miała już dłużej ochoty uczyć, szczególnie naszej klasy. Od powrotu z wycieczki do Szwecji była mocno wycofana i czasami siedziała za biurkiem patrząc na nas z ciekawością pomieszaną ze strachem i obrzydzeniem, uczuciami podobnymi do tych, które towarzyszą mnie i Kit podczas oglądania jakiegoś horroru klasy B. Wydaje mi się, że Susanne ma się znacznie lepiej pośród książek niż pośród żywych ludzi.

O nowej nauczycielce na pewno nie można powiedzieć, że jest nudna jak falki z olejem, tak jak to miało miejsce w przypadku Susanne. Wpadła do sali jak tornado i energicznym ruchem wskoczyła na biurko. Następnie przeszyła nas swoim laserem w oczach, które przykrywał lekko artystyczny nieład blond fryzury na pazia.

– 8A, mam wam coś do powiedzenia – wyznała głosem zupełnie nie pasującym do jej nikłej postury. Chłopcy zaczęli się niespokojnie wiercić na swoich krzesłach. Siedemdziesiąt pięć procent z nich obawiało się, że Iben chce porozmawiać o czymś, czego ONI nie powinni byli zrobić. – Zupełnie zapomniałam założyć moje eleganckie buty – powiedziała Iben i wyciągnęła nogi w swoich supermodnych lnianych spodniach. Na stopach sterczały wielkie, kanciaste gumowce w kolorze khaki, takie same, jak ma mój ojciec. Rozejrzałam się po moich kolegach z klasy. Wyglądali tak, jakby teksty w tym stylu były u Iben czymś normalnym. – Są z Netto. 79 koron – powiedziała i pokręciła głową... albo z powodu swojego zapominalstwa, albo zadziwiających cen w Netto, po czym zeskoczyła z biurka i wzięła kurs na mnie.

– Dzień dobry, Emmy. Oraz witaj z powrotem. Bardzo miło mi cię poznać – powiedziała i wyglądała, jakby mówiła serio. Podała mi rękę na powitanie i mimo że była ona pokryta tak cienką warstwą tkanki tłuszczowej, że z powodzeniem mogłaby uchodzić za „danie fit” na stołówce, jej uścisk miał prawdziwą moc. Miałam wrażenie, że wokół mojej dłoni zacisnęła się paszcza aligatora i w tej samej chwili zrozumiałam dlaczego chłopcy niespokojnie się kręcili. To na pewno wątpliwa przyjemność skończyć w paszczy Iben Svejgaard, kiedy zajdzie się jej za skórę.

Wróciła do biurka, ale ja pozostałam pod ostrzałem:

– Chętnie usłyszymy, jak było w szkole z internatem, Emmy – powiedziała.

Opowiedziałam szybko o szkole i sztuce, którą wystawiliśmy oraz o tym, że szkoła została zamknięta przed czasem, a nas odesłano do domu z powodu ataku pleśni. To nie było chyba moje najbardziej inspirujące „stand-up show” w życiu, bo opowiadałam tę historię już setki razy. Ludziom to jednak wystarczało, bo zazwyczaj nie zadawali więcej pytań. Ale z Iben było inaczej.

– Ale jak się w tym wszystkim odnajdujesz, Emmy? Na pewno poznałaś tam fajnych przyjaciół, a nagle musiałaś się z nimi wszystkimi rozstać, wrócić do domu i zostać nową dziewczyną w swojej starej klasie?

O to nikt nigdy wcześniej mnie nie zapytał. Nawet mama.

– Chyba jest w porządku... – powiedziałam i poczułam nagle, że wcale nie jest w porządku. Oczywiście brakuje mi mojej współlokatorki Rakel i Johana, mojego najlepszego chłopako-przyjaciela, z którym chyba chodzę. Tęsknię za nimi tak bardzo, jak bardzo nie mogę doczekać się świąt.

– Mmm – powiedziała Iben podchodząc do tablicy i wyciągając książki ze skórzanej torby, która bez problemu pomieściłaby całą szkolną bibliotekę Susanne.

Rzuciła książki na biurko i powiedziała:

– Pamiętacie, o czym kiedyś rozmawialiśmy? Mimo że wszyscy różnimy się od siebie, tu, w 8A, jesteśmy jedną drużyną i pomagamy sobie nawzajem. Musicie mi więc przyrzec, że zajmiecie się Emmy, jak należy. Strasznie się wkurzę, jeśli się dowiem, że jej dokuczacie i sama musi się na nowo odnaleźć w tej klasie, lub że jest wykluczona, ponieważ pół roku temu trochę się posprzeczaliście. Rozumiemy się?

Iben chyba nie zdawała sobie sprawy z tego, że miałam Kit i że w związku z tym nigdy nie będę całkiem wykluczona. Mimo wszystko to bardzo miłe z jej strony, że tak powiedziała... chociaż trochę mnie to także przytłoczyło. Umiem sobie przecież świetnie radzić sama. Jednak dobrze wiedzieć, że trzyma rękę na pulsie i chce nas do siebie zbliżyć, bo w każdej klasie zawsze znajdą się tacy, którzy wyśmiewają i tacy, którzy są wyśmiewani. Czy naprawdę uda jej się to zwalczyć?

Na przerwie po duńskim kilka osób podeszło, żeby ze mną porozmawiać. Ten nowy chłopak, Jannick powiedział, które siedlisko kupili jego rodzice. Byłam ciekawa, jak sobie radzą, bo Ole Sørensen, który był poprzednim właścicielem, nie schodził ze swojego traktora przez 25 godzin na dobę. Kiedy z nim rozmawiałam, zjawiła się Ditte w towarzystwie Lisbeth i Tine. Zatrzymała się obok mnie, a powietrze wokół nas spadło do temperatury poniżej zera, tak że można je było pociąć na kostki lodu i wrzucić do szklanki z colą. Nie widziałyśmy się od czasów nocy sprzed pół roku, kiedy wszyscy wylądowaliśmy na posterunku policji po naszej nocnej kąpieli na pływalni.

Ditte popatrzyła na mnie, jakbym była karaluchem znalezionym w torebce z piankami. Po tym zatrzymała wzrok na moich włosach i powiedziała:

– Wyglądasz do dupy. To najgorzej pofarbowane włosy, jakie kiedykolwiek widziałam.

Matka Ditte jest fryzjerką, więc trzeba jej oddać, że MOŻE znać się na domowym malowaniu włosów. Ale to zupełnie nie o to chodziło. Chodziło o to, żeby podkreślić, że Iben może sobie mówić o trzymaniu się razem w klasie... ale Ditte ma to i tak kompletnie gdzieś.

Mieć czy nie mieć chłopaka

Czwartek, 8 grudnia

Jadę na weekend do taty i okropnie się z tego powodu cieszę, a jeszcze okropniej się denerwuję. Nie z powodu wizyty u taty, bo te są niemal tak przewidywalne, jak pogoda na święta (= zero śniegu). Zazwyczaj wygląda to mniej więcej tak: jadę pociągiem, a potem kolejką do Hvidovre, witam się z tatą i jego dziewczyną Lailą, spędzam czas z pizzą i telewizorem, robię rundkę po Strøget 1 , odwiedzam McDonalda, robię podejście do książki, którą ze sobą przywiozłam, ale się poddaję, oglądam telewizję i wracam do domu. Powodem mojego zdenerwowania jest fakt, że w sobotę mam odwiedzić Johana w Helsingør. Nie widzieliśmy się od zakończenia szkoły, kiedy mnie pocałował. Nie mam pojęcia, jak to jest zobaczyć się po takim doświadczeniu.

Trochę ze sobą od tamtego czasu mailujemy i SMS-ujemy (dobra, przyznaję, siedzę i wgapiam się w ekran telefonu z nadzieją, że jeśli włożę w to wystarczająco dużo wysiłku, nakłonię go do odpisania), ale to takie zwyczajne SMS-y i maile, w żaden sposób nie przypominające wiadomości od zakochanych. Piszę o tym, jak to jest być znowu w szkole, a on opowiada coś o mamie, znajomych i nowej piosence, której się uczy grać na gitarze. Żadne z nas nie ma odwagi wspomnieć o pocałunku... ani o uczuciach, które przewijają się w mojej głowie, bo nie mam bladego pojęcia, jakie uczucia przewijają się przez jego głowę.

Może on wcale nie chce niczego więcej poza tym pocałunkiem? Może nie uda nam się być parą na odległość? A może on też chodzi i myśli sobie, że to ja powinnam zacząć ten temat. Może, może, może. Może zwariuję, jeśli będę o tym dłużej rozmyślać. Albo Kit zwariuje. Moja biedna, najlepsza przyjaciółka musi wysłuchiwać moich rozterek i jest bardzo dzielna, ale prawdę mówiąc, ma już chyba trochę dość na sam dźwięk imienia „Johan”.

Poczułam się naprawdę dorośle, kiedy w końcu napisałam do niego mail, który w całej swej rozciągłości brzmiał następująco:

“Drogi Johanie!

Jadę na weekend do mojego taty. Co powiesz na to, żebym odwiedziła też ciebie?

Serdecznie pozdrawiam,

Emmy”

Niby nic takiego, ale siedziałam nad nim cały wieczór. Nie chciałam brzmieć jak natręt, ani jak desperatka, więc najpierw spróbowałam w nieco luzackim stylu: „Co tam, Johan. Masz czas na spotkanie? Może wpadnę na kakao?”, ale brzmiało to tak sztucznie i dziecinnie, że aż sama nie mogłam tego znieść.

Co najmniej pół godziny wgapiałam się też w „Serdecznie pozdrawiam”. Czy zamiast tego powinnam napisać po prostu „Pozdrowienia od Emmy”? Albo tylko „Pzdr”, bo to „serdecznie” mówiło za wiele …? Ale z drugiej strony bardzo chciałabym pokazać Johanowi, co do niego czuję, więc rozważałam także „Twoja Emmy”, jak czasami piszą w listach na starych filmach, ale to było takie nachalne, i umarłabym ze wstydu, gdyby on wcale nie czuł tego samego co ja. Zakończyłam więc „Serdecznie pozdrawiam”. Jest tu miejsce na interpretację według uznania, bo zwrotu tego używam także, kiedy zdarza mi się pisać do mojej babci.

Jejku, ależ to trudne zebrać się i wysłać mail. Po gapieniu się na niego przez kwadrans, wzięłam się w garść, zamknęłam mocno oczy i wcisnęłam „wyślij”... (a potem sto razy klikałam folder wysłane, żeby się upewnić, że na pewno to zrobiłam).

Siedziałam i patrzyłam w ekran komputera przez kolejny kwadrans. Kwadrans, który trwał dłużej niż wszystkie lata, jakie spędziłam w szkole razem wzięte. Następnie wszystkiego pożałowałam i poszłam zapytać Martina, czy zna jakiś sposób na powstrzymanie wysłanej wiadomości. Powiedział, że się nie da. Usiadłam więc i gapiłam się w monitor przez trzy kolejne minuty, ale kiedy dotarło do mnie, że przez cały czas wciskam „pobierz pocztę”, miałam siebie po dziurki w nosie i poszłam na dół pooglądać telewizję. Byłam tak żałosna, że sama nie mogłam już siebie znieść.

Kiedy kładłam się spać, nadal nie było żadnej odpowiedzi, a zaśnięcie zajęło mi półtorej godziny. Jednak na szczęście dla mojego zdrowia psychicznego, kiedy wstałam, odpowiedź od Johana czekała w skrzynce. Zdążyłam sprawdzić pocztę przed śniadaniem, i gdyby nie było odpowiedzi, poważnie rozważałam chorobę, żebym mogła zostać w domu i przez cały dzień sprawdzać maile.

Johan napisał na szczęście, żebym przyjechała i że się cieszy na nasze spotkanie. W sobotę. W sobotę. To pojutrze. Muszę pamiętać, żeby poprosić mamę o wypranie mojej czarnej bluzki. I muszę kupić farbę do włosów. Pojutrze się z nim zobaczę. To za chwilę, a jednocześnie za tak długo. Jeśli czas mijałby tak wolno, jak wtedy, gdy czekałam na wiadomość od niego, zdążę osiwieć do soboty. Ale na szczęście, niebieskoczarna farba, której używam, pokrywa także siwiznę. Tak przynajmniej piszą na opakowaniu (chociaż moja mama uważa, że to kłamstwo).

Rozczarowanie

Niedziela, 11 grudnia

Takiej wyprawy do Kopenhagi zupełnie się nie spodziewałam. Już od mojego przyjazdu, tato zachowywał się inaczej niż zwykle. Czekał na dworcu centralnym, żeby mnie przywitać, co nie zdarzyło mu się od moich pierwszych, samodzielnych wypraw do Kopenhagi, kiedy to martwił się, że mogę wpaść w ręce jakiegoś narkomana-pedofila obcego pochodzenia. Później już zawsze sama docierałam do ich domu w Hvidovre, który dzielił z Lailą poznaną na posterunku policji.

– Hej, Emmy. Jak minęła podróż? – zapytał supernienaturalnie, przerzucając moją torbę przez ramię.

– Dobrze... ale czemu po mnie przyjechałeś? Idziemy gdzieś? – zapytałam i zwizualizowałam sobie wyjście do jednej z pysznych pizzerii, albo może do ogrodu Tivoli 2 , który w grudniu, rozświetlony miliardem światełek, wygląda obłędnie.

– No... bez powodu. Po prostu chciałem cię odebrać – powiedział. Ale wiedziałam, że to oczywiście nieprawda. Mieszkając razem z moim oglądam-sobie-tylko-telewizję-i-nie-ma-mnie-dla-reszty-świata tatą przez dobre dwanaście lat, nauczyłam się dostrzegać maleńkie detale. Może to być niewielkie poruszenie wąsem, niczym mysz, szczególny sposób, w jaki drapie się po uszach, czy coś w jego tonie, co brzmi inaczej niż zazwyczaj i zdradza jego prawdziwe myśli. Byłam niemal tak pewna tego „powodu”, jak jestem pewna tego, że Martinowi znowu, jak co roku, trafi się migdał w świątecznym deserze. Byłam też więcej niż pewna, że to tak naprawdę Laila wysłała tatę po mnie, ale nie miałam pojęcia dlaczego.

Zanim dotarliśmy do domu w Hvidovre, zdążył mi opowiedzieć, że prawdopodobnie pojadą na ferie zimowe na Gran Canarię oraz że Sophie chciałaby przemalować swój pokój, jeśli nie miałabym nic przeciwko. Cóż mogłam na to powiedzieć. W końcu to ona najwięcej go używa. Sophie jest córką Laily z pierwszego małżeństwa. Jest kilka lat starsza ode mnie i spotkałam ją tylko jeden jedyny raz, bo zawsze, kiedy ja przyjeżdżam, ona jedzie odwiedzić swojego tatę, więc pożyczam jej pokój. Nie uważam wcale, że jest taka zła... to w sumie miło z jej strony, że mogę mieszkać w jej pokoju... sama nie byłabym szczęśliwa, gdyby jakieś dzieci partnera któregoś z moich rodziców mieszkały w moim pokoju i grzebały w moich rzeczach pod moją nieobecność. Ale Martin jej nienawidzi. Mówi, że jest tak nieznośnie politycznie poprawna i nienaturalnie słodka i mdła, że robi mu się niedobrze na samą myśl o przebywaniu w jej towarzystwie przez jedną sekundę. Nie chce odwiedzać taty, kiedy Sophie jest w pobliżu. Właśnie ze względu na nią Martin przeprowadził się do nas z powrotem.

W progu przywitała nas Laila. W domu pachniało lasagne i colą (tak, można wyczuć colę, jeśli wystarczająco długo się ćwiczy tę umiejętność). Rzuciła mi wylewne „cześć” i przez ułamek sekundy popatrzyła pytająco na mojego ojca, który nagle zgiął się w pół i zajął się starannym rozwiązywaniem sznurówek, zdejmowaniem butów i zmienianiem ich na kapcie.

Zabawa w cyrk trwała cały wieczór. Udawałam, że niczego nie zauważyłam, bo byłam rozpieszczana ze wszystkich stron, dostałam wielką michę słodyczy i popcornu do filmu. W pewnym momencie, Laila zajęta wyjmowaniem domowego ciasta z piekarnika w kuchni, krzyknęła niewinnie niczym czternastolatka, która chciałaby się wykraść do dyskoteki:

– Kochanie, przyjdziesz na chwilkę. Pomożesz mi z polewą. – Jakby mój ojciec miał jakiekolwiek pojęcie o polewach… no chyba że chodziło o wylizanie miski. Zamknęli drzwi do kuchni i słyszałam ich niskie i poważne głosy. Zachichotałam w środku i wykorzystałam status samotnego widza przed telewizorem, żeby pochłonąć wszystkie czekoladowe smakołyki. Od jakiegoś czasu domyślałam się o co chodziło. Zapewne o jedną zasadniczą kwestię: Wigilię.

Kiedy mama i tato się rozwiedli, uparcie powtarzali mnie i Martinowi, że wciąż są bardzo dobrymi przyjaciółmi, którzy się tylko trochę od siebie oddalili, co oznaczało na przykład, że nadal mieliśmy świętować Wigilię we czworo razem z babcią i dziadkiem. Tak jak zawsze. W zeszłym roku poszło całkiem nieźle, ale nie było wtedy ani Laily-z-posterunku ani Mogensa od Matmy. A teraz mój ojciec i Laila siedzieli w kuchni udając, że nakładają polewę na ciasto i zastanawiali się, w jaki sposób mają mi powiedzieć, że tato chce spędzić Wigilię z Lailą i Sophie. Mnie było wszystko jedno, ale przygotowałam się na zrobienie odpowiedniej miny i przyjęcie postawy zranionego dziecka z rozbitej rodziny, bo to oczywiście zwiększało moje szanse na większy prezent pod choinką. Tata w końcu wrócił, opadł ciężko na kanapę i było całkiem jasne, że chce ze mną poważnie porozmawiać.

– No i co? Położyłeś polewę? – zapytałam ledwo powstrzymując się od śmiechu.

– Co? A tak. Położyłem – powiedział.

– Ciężko było? – (nie mogłam przestać).

– Nieee ... no, nie było tak źle – powiedział.

– Biała czy brązowa?

Na moment zapadła cisza.

– Brązowa – odpowiedział.

– Dlatego poszło gładko. Białe są najgorsze – skłamałam.

– Hm. – Zamilkł i zaczął gorliwie wpatrywać się w program o wyjcach, na który wcześniej przełączyłam. Byłam dobrą córeczką i poczekałam z filmem, aż tato do mnie dołączy.

– Słuchaj... Emmy – powiedział. Teraz się zacznie.

– Tak, tato? Wiesz co, tak tu sobie siedzę i nie mogę doczekać się świąt – powiedziałam bezlitośnie.

– Naprawdę? – powiedział i zaczął zdrapywać coś ze swoich spodni.

– Co chciałeś mi powiedzieć?

– Ach... Chciałem tylko poprosić, żebyś włączyła film – powiedział.

I tak minął cały wieczór, pełen zmęczonych spojrzeń rzucanych przez Lailę mojemu tacie, okraszony uprzejmą pogawędką na temat filmu i pysznego ciasta (polewa oczywiście była biała, co zdradziło faktyczny udział mojego taty w projekcie „ciasto”).