Copyrights to:  

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45, 02-103 Warszawa

Okładka: Monika Owieśna

corvux@rsb.pl

ISBN: 978-83-62041-12-1

Wydanie I

Warszawa, luty 2010

Plik ePUB opracowany przez iFormat sp. z o.o. 2011

Notka o autorze:

Jacek Jarecki (1963) — mieszkaniec Goliny, niewielkiego miasteczka koło Konina. Do obecnego swojego pisarstwa wrócił po dwudziestu latach przerwy. Wcześniej pisał komentarze do wydarzeń politycznych. Potem doszedł do wniosku, że lepiej postrzegane są takie komentarze w wersji humoresek z tym humorem na odpowiednim poziomie. Nie trzeba być wybitnie spostrzegawczym by dostrzec, że nasza współczesna literatura cierpi dotkliwie z powodu braku tekstów pozornie ulotnych, tekstów nie podlanych ciężkimi egzystencjalnymi sosami. Pisał też wiersze, drukowane pojedynczo w różnych gazetach. Ma na swoim koncie również tomik, który sam autor określił jako taki „podziemny", bo z drutem kolczastym na okładce.

Pisanie to rodzinne hobby. Autorowi udało się spotkać na swojej drodze życiowej wspaniałą żonę, która również trudni się pisarstwem. Ma trójkę dzieci. Jest też młodym dziadkiem.

„Amazonia w weekend" to nie książka przyrodnicza ani przewodnik. Amazonia to nawiązanie do gąszczu dziczy, jaka nas otacza, gdzie człowiek jest najniebezpieczniejszym stworzeniem ze swoimi emocjami, charakterem, zwyczajami i wygodnym życiem. Tak sobie Autor zatytuował zbiór humoresek, wyśmiewających różne zdarzenia sytuacyjne z historii nie tylko politycznej zaszłej i obecnej. Nawet, jeśli ktoś dotrze do historii pt. „Zabójca cebuli" lub „Ucieczka z wolnej Europy", to też dotyczy to teraźniejszości, mimo że tło zdarzeń wydawałoby się osadzone w jakiejś nieokreślonej przyszłości. To są przestrogi przed tym, do czego możemy dojść, jeśli... Historie Pana Jareckiego mają celną pointę, trafiają w sedno historii, wyłapując i wyjaskrawiając głupotę ludzką dziwne zdarzenia w sposób bardzo groteskowy. Czasem się śmiejemy, a czasem historia wymusza na nas refleksję nad tekstem podczas czytania, wyobrażając lub przypominając sobie czasy, o których pisze autor. W życiu dobrze jest się nie tylko uczyć, ale i bawić lub wręcz uczyć poprzez zabawę i śmiech. W końcu życie samo w sobie jest zbyt poważne, żeby nie zauważać krotochwili dnia powszedniego, żeby nie wyśmiać tego, co należy wyśmiać — w naszym mniemaniu uchodzącym za śmiesznotę czy wręcz bzdurę. Czasem bohaterem takiej historyjki jest słowo czy myśl, którego historię autor ubrał w przejaskrawioną dykteryjkę. Pan Jacek Jarecki ceni sobie nie tylko wielką literaturę przez duże „L", ale przypomną też o istnieniu też innych pisarzy od sensownego stawiania literek, jak Haszek, Zoszczenka, Twain, Topor, Wiech. Jacek Jarecki podkreśla, że uwielbia niezobowiązujący, hulaszczy sznyt staropolszczyzny. Wziętą z życia soczystość dialogów, którą mamy zupełnie za darmo na co dzień. Autor zaznacza również, że bardzo lubi swoich bohaterów. Nawet tych, którzy łobuzują!

Na co dzień Pan Jacek Jarecki wkleja swoje teksty na portalach internetowych: „tekstowisko", „niepoprawni", „salon24" i w wielu innych równie zacnych miejscach.

AMAZONIA PROWINCJONALNA

Ulica imienia Chłodnego Potwora

W naszym mieście powstała zupełnie nowa ulica. Ludzie sobie wybudowali domy, zamieszkali w nich, małe dzieci zaczęły biegać po trawnikach, a świadkowie Jehowy w najlepsze roznosili swoje gazetki, gdy nagle ktoś się zorientował, że ta nowa ulica nie powinna być już przedłużeniem ulicy Margarynowej, ponieważ jest właściwie zupełnie nową ulicą i z margaryną nie ma nic wspólnego.

Ludzie zrobili zebranie, bo chcieli wybrać taką nazwę dla ulicy, przy której mieszkali, żeby „czuć się u siebie". Ale to nie jest proste wybrać nazwę dla ulicy, przy której się mieszka. Ludzie zaczęli się namawiać, tworzyć różne koterie, grupy nacisku.

Na zebraniu byli prawie wszyscy mieszkańcy, a za stołem prezydialnym zasiadły władze gminy, w osobach burmistrza i jego chimerycznego zastępcy.

Władza poparła myśl, że nazwa ulicy powinna coś symbolizować i razem z mieszkańcami odrzuciła precz knowania mieszkańców Margarynowej, by nowej ulicy nadać nazwę Masłowej, co miało niby podtrzymywać jakąś tradycję, ale nikt nie wiedział, jaką?

Ktoś krzyknął coś o cholesterolu i powiało grozą. Wówczas wstał jeden gość, z takich co zawsze wstają na zebraniach i mówią, i zaproponował, by ulica nazywała się Męczenników liberalizmu.

Potem miejscowy nauczyciel zaproponował, by patronem został Szary człowiek, ofiara przemian ustrojowych.

— Sam pan jesteś szary! — usłyszał pomysłodawca.

Chimeryczny zastępca burmistrza zaproponował Wincentego Witosa.

Ale został oskarżony o „peeselizm", a jego kompromisowa propozycja, by Witosa zamienić na Kadłubka, została wyśmiana jako przejaw nepotyzmu, ponieważ wszyscy wiedzieli, że teść pomysłodawcy ma na imię akurat Wincenty i prowadzi sieć warzywniaków, składającą się z dwóch warzywniaków.

— Podlizuch! Kapitalista! — krzyczano, i chimeryczny zastępca więcej się nie odezwał, do końca zebrania ostentacyjnie śledząc muchy uprawiające seks na suficie.

Młody wykształciuch wyskoczył z Gombrowiczem, a jeden taki ponury i głupkowaty inżynier zaproponował, by ulica nazywała się Prosta albo Mięsna.

Siedziałem na tym zebraniu, jak na tureckim kazaniu, bo sam mieszkam na Długiej i nie widzę w tym żadnego problemu. Może gdybym mieszkał na Krótkiej albo Poprzecznej?

Sam nie wiem.

Zupełnie nie wiem też, po co polazłem na to zebranie, ale jak już tam byłem, to wyskoczyłem z takim głupim pomysłem, żeby mieszkańcy demokratycznie wybrali nazwę.

I tak się stało, bo kto nie ceni sobie demokracji?

Tyle że jak zaczęli uzgadniać, dochodzić do kompromisów, konsensusów i wnosić poprawki do poprawek, to w końcu po kilku godzinach wybrano nazwę, która nie zadowoliła nikogo — poza mną oczywiście — gdyż miałem dużo przy tym zabawy.

Nieco na siłę wybrano nazwę: Głodnego Potwora, a po kolejnej burzy głosowań, zmieniono ją na CHŁODNEGO POTWORA. I tak już zostało!

Trudno znaleźć człowieka, mieszkającego przy tej ulicy i zadowolonego z tej nazwy. Mimo że cała dyskusja była protokołowana w przytomności wszystkich mieszkańców, zupełnie dojść nie można, jak to się stało.

Tylko burmistrz się rozmarzył, że być może trafi dzięki tej nazwie do Teleexpresu.

Był wieczór, gdy pod remizą paliliśmy fajki, dyskutując nad procedurami, które doprowadziły do wybrania tak dziwnej nazwy.

Tylko pan Janek — znany społecznik i znawca — dowodził, że na tym właśnie polega demokracja.

— Wszyscy się wypowiedzieli, a nikt nie jest zadowolony z efektu! — grzmiał przed remizą, energicznie popluwając na chodnik drobinami tytoniu, ponieważ pan Janek miał osobliwy zwyczaj odrywania filtrów od palonych papierosów. — A co wy sobie myślicie? Niby jak konstruuje się budżet państwa? — zdążył zapytać retorycznie i tak mocno zaciągnął się papierosem, że uległ samospaleniu.

Patrzyliśmy, jak wiatr rozwiewa kupkę popiołu, która przed chwilą była panem Jankiem, zwolennikiem demokracji.

Ktoś zaproponował, żeby chociaż rozciągnąć węże, bo przecież stoimy przed remizą, ale wszyscy wzruszyli ramionami i rozeszli się po domach.

Ci z Chłodnego Potwora poszli przez łąkę na skróty, a ja poszedłem po słoik, by zebrać w niego choć trochę na pamiątkę pana Janka, nim go wiatr całkiem rozwieje, a deszcz rozpuści.

CBA — Nadjeżdża pociąg paniki

O drugiej w nocy pod mój dom zajechała ciężarówka ze żwirem i wysypała dziesięć ton piachu przed moją bramą Zanim obudzony rumorem zdołałem w szlafroku i z włosem rozwianym wybiec, by protestować, odjechała bezczelnie, pozostawiając za sobą smugę zapachu spalin.

Gdybym miał psa, mógłbym się puścić w pogoń, ale z moim kotem Grubkiem? Kiedyś próbowałem z jego pomocą polować na króliki. Straszne sceny! Krowa mnie goniła do samej furtki. A Grubek? Hyc na drzewo! Taki to z kota pożytek!

Stoję w tym szlafroku jak jakiś głupek i na żwir się gapię. Majowy wiaterek studzi mój gniew. No, ale oczywiście sąsiad też się obudził i lezie, nie zważając na wymogi najskromniejszej etykiety, w samych kalesonach wprost ku mnie.

— Ale też pana te Kaczyńskie załatwili. Ale widzę, żwirek pierwsza klasa.

Zdziwiłem się, bo to jednak już trochę zalatuje manią, nawet do takiej nocnej awantury mieszać Pana Prezydenta, a nawet jego brata.

— Co mi tu sąsiedzie za głupstwa opowiadacie? Jaki tu związek z polityką dostrzegacie? Dobrze wiecie, że lekarz wam zabronił pić! A jeszcze o drugiej w nocy!

— Lekarz zasadniczo przeciwko piciu nie wystąpił, a tylko zalecił na szosie więcej nie spać, bo to niebezpieczne. Ale sąsiedzie, zaraz wszystko wytłumaczę... jak w telewizji... chodź pan do mnie do szopki, to wytłumaczę na przykładzie.

Idę do szopki, a tam jakaś kupa starą plandeką przykryta.

— Widzisz pan tę kupę? Dowiedz się pan w tym miejscu, że jest to najprawdziwsza na świecie trawa. Tyle, że zrolowana. Tak mnie właśnie te Kaczyńskie urządzili wczoraj w nocy. Ale ja głowę mam na karku. Rano na rowerek i już wszystko wiem, mniej więcej. Zna pan tego Romana?

— Giertycha?

— Jakiego tam Giertycha? Panu to tylko wielka polityka w głowie. Tego Olszówkę, co to w polityce powiatowej korzenie zapuścił. Za lasem działkę kupił, bo już się w swoich siedmiu pokojach pomieścić nie może, a teraz się majątku wyzbywa, żeby go dopasować do swoich dochodów. Weź pan ten żwir. Do żwirowni odwozić? Dziwne i wzbudza podejrzenia. W lesie wysypiesz? To ktoś doniesie, a teraz żwir jest u pana. Stałeś się pan wspólnikiem w zbrodni korupcyjnej. Tu każdemu coś kapnie i problem się sam rozwiąże.

— No, Olszówka niezły ancymon, ale przecież to człowiek, że tak się wyrażę z pezetperowskiego betonu odlany. Co tu bracia Kaczyńscy? Olszówka na festynie w Dniu Flagi spił się, jak to on zwykle, i wyśpiewywał Międzynarodówkę. Nawet po tym jak dla przyzwoitości koledzy z SLD w szatni stadionowej go zamknęli, darł się tak, że strażacką orkiestrę zagłuszał.

— Wówczas był jeszcze przy nadziei, ale od tego czasu wiele się zmieniło. Kaczyńscy zatwierdzili to całe CBA, a Olszówka małe ma szanse, by tam na jakiegoś kolegę z podstawówki natrafić. W panikę popadł i dobra oddaje ludowi.

— Pan widzę całkiem mało jest zorientowany! Wszędzie aż huczy o tym całym CBA. To gorsze będzie niż te całe inspektory-krokodyle na drogach, co tak kierowców prześladują. Ale na nich jest sposób niezawodny w postaci amerykańskiego wynalazku, tak zwanego radia CB. Oglądałeś pan Konwój? Tyle lat temu już to znali, przeciwko szeryfom i innym tamtejszym „krokodylom". I widzi pan, taki kierowca jeden drugiego ostrzega, że „krokodyle" tu czy tam i zmiana kursu, jak jest coś nie teges. Ale na to CBA, to żadne CB nie pomoże! Horror! Zamach na demokrację!

— ...?

— Tu już wielu, panie, spożywało jej zdobycze, a teraz niesmak i w gardle kluską staje. Przyjdą do Olszówki, tak panie, grzecznie, że niby coś tego, a tu nagle... dwa tysiące sto pan zarabia? A za co pan kupił? A za co pan wybudował? A za co na przykład, ta trawa, aż z Holandii sprowadzona? Czy pan, panie Olszówka jesteś jakiś Bayern Monachium? I Olszówka leży! Dlatego w taką panikę popadł. I nie tylko on. Tu panie, temu z wielkim łbem, wiesz pan komu?... Nowiuteńkie kino domowe ktoś do sieni wstawił w biały dzień i uciekł. A przecież to na pewno nie Olszówka, bo ani on, ani nikt z jego rodziny nie umiałby tego uruchomić. Pamiętasz pan, jak sobie zażyczył Internet mieć, a ten fachman przyszedł i już pudełka, i kabelki... Ale się pyta „gdzie komputer?", a Olszówka na to: „po co mi komputer, jak mam telewizor?".

Stoimy i gadamy. Sąsiad w gaciach, ja na bosaka w szlafroku. Zimno w tej jego szopce.

— No dobra — mówię — jutro pomyślimy, co z tym fantem zrobić.

— Jak to co? Zamienimy się! — ożywia się sąsiad. — Trawkę sobie sąsiad rozłożysz... amatorska rzecz... będzie ze czterdzieści metrów kwadratowych. A ja wezmę żwir, bo od dawna mam marzenie, by sobie wszystko przed domem wybetonować. Trawa mi zbrzydła. Trawę trzeba kosić, a betonu nie. Aha... ale wszystko, co znajdę w żwirze, to moje.

Wreszcie w domu! Sąsiad prześladowany przez braci Kaczyńskich został sam ze swoimi problemami. Trzecia w nocy. Wracam do łóżka, a tu na mojej poduszce kot Grubek smacznie chrapie. Strasznie się rozwielmożnił, odkąd dowiedział się z telewizji, że zarówno Pan Prezydent, jak i brat jego wielce rozmiłowani są w jego kociej rasie. Ach ci bracia — doprawdy, żeby tak na mojej poduszce!

AMAZONIA POSTĘPU

Ucieczka z bezpiecznej Europy

— Witaj, obywatelu! Europie cześć...

— I chwała! — odpowiedziałem odruchowo i podciągnąłem rękaw zimowej kurtki. — To już czwarty raz dzisiaj!

Pewnie wyczuł w moim głosie zniecierpliwienie, bo uśmiechnął się promiennie. Drugi funkcjonariusz był młodym chłopcem i starał się patrzeć gdzieś w bok.

— Taka praca, takie procedury, obywatelu!

Przeskanował moje czipy i przez chwilę, jakby się zawahał, ale oczywiście dodał tę swoją mowę:

— Obywatelu, zbliża się godzina 23:00, a według informacji, które przed chwilą posiadłem, pracujecie jutro na rannej zmianie. Więc wedle normy 22/2314F powinniście już godzinę temu udać się na spoczynek! Proszę o udzielenie mi informacji, dlaczego tego nie uczyniliście?

— Poszukiwałem straconego czasu!

Rozwinął rulon komputera i powiedział do mikrofonu:

— Poszukiwał straconego czasu!

Wpatrywał się w monitor i słyszałem, jak sylabizował pod nosem...:

— Proust Marcel... e... te... tego... pisarz... autor...

Nagle uśmiechnął się jeszcze szerzej i pozwolił, by komputer zwinął się w rulon, który zatknął za szeroki pas.

— Jesteście obywatelu gejem. Gratuluję właściwej postawy. Oczywiście jako gej macie prawo jeszcze trochę pospacerować.

Drugi funkcjonariusz wyraźnie się ożywił i starannie modulując głos, powiedział niby to sam do siebie:

— Piękny wieczór. Jeśli jutro też będzie tak uroczo, niewątpliwie będę tutaj sobie wieczorem spacerował, gdyż nie mam służby.

Starszy funkcjonariusz objął go w sposób iście ojcowski i już mieli odejść, ale jeszcze:

— Musicie obywatelu zmienić sobie zapis preferencji seksualnych w zapisie danych podstawowych. Pewnie boicie się żony, co?

— Tak, muszę porozmawiać z żoną. W przyszłym tygodniu znajdę czas! Ale wiecie, ona jest księgową...

Pomachałem im na pożegnanie.

Teraz musiałem naprawdę uważać, bo na ulicach nie było już prawie przechodniów. Mimo, że byłem już na peryferiach, dosłownie każdy kąt był tak jaskrawo oświetlony, że chętnie bym założył przeciwsłoneczne okulary. Ale wyglądałbym w nich jeszcze bardziej podejrzanie, a cały czas śledziły mnie dla mojego bezpieczeństw kamery. Co chwilę mijałem też niewidoczne bramki identyfikacyjne.

Brudny śnieg zalegał chodniki i ulice, a moje dziurawe adidasy przemiękły zupełnie i każdy krok sprawiał mi przykrość. Stopy bolały mnie coraz mocniej, ale musiałem iść prosto i swobodnie, żeby jakiś pieprzony analizator ruchu nie wpadł na pomysł, że jestem chory albo pod wpływem zakazanych środków. W takim przypadku bezwzględna pomoc przybywała zwykle w ciągu dwóch minut, a odkąd zabroniono ze względów zdrowotnych picia herbaty, trzeba było naprawdę uważać. Cały czas powtarzałem w myślach, że dam radę, ale wiedziałem, iż ostatnią bramkę muszę przebiec. A stopy bolały mnie coraz mocniej. Dobrze, że las był tylko o sto metrów od bramki. Byłem prawie pewny, że dam radę. A nim funkcjonariusze wylezą z ciepłego kantorka, będę już poza zasięgiem ich bezpiecznych dla zdrowia paralizatorów. I tak się stało.

Gonił mnie tylko ich bezradny krzyk, kiedy potknąłem się i runąłem w śnieżną zaspę, z której zostałem natychmiast wyrwany i zaciągnięty, a właściwie zaniesiony w gęstwinę.

— Dajcie mu buty... Znieczulenie... Szybko... Rżnij Walenty!

Jak we śnie patrzyłem na czipy spadające w śnieg i ciepły deszczyk krwi, barwiący go na czarno.

— Opatrunek... Szybko!

Wąsaty olbrzym w kapturze podetknął mi do ust obszytą skórą butlę.

— Pij, bo się rozchorujesz. Ale tam w tej Europie bida widzę coraz większa!

Piłem długimi łykami i czułem, jak ciepło rozlewa mi się po całym ciele. Łapczywie zaciągnąłem się podetkniętym mi skrętem, ale już było trzeba jechać. Pomogli mi wsiąść na siodło i oddział ruszył powoli, brnąc w śniegu. Zanim nabrałem wprawy, kilkakrotnie oberwałem w pysk gałęzią, co prawdę mówiąc, budziło we mnie niepohamowaną radość.

Zagłębialiśmy się w las, a za nami zostawała przeklęta rozświetlona, paradna cywilizacja bezpieczeństwa. Jeszcze przez wiele godzin świeciła ta łuna, ale kiedy zagłębiliśmy się w wąwóz, i ona przestała mnie ścigać.

— Jak się czujesz? — spytał któryś z naszych.

Gdzieś w pobliżu zaczął wyć wilk, potem drugi, trzeci. Księżyc oświetlał nam drogę i te miliardy gwiazd!

— Jak mam się czuć? Czuję się, jak Bóg! Już nie jestem chodzącą polisą na życie...

— Nie jesteś!

Konie zaczęły się płoszyć i... Ale wkrótce wycie watahy cichło, oddalało się i nie trzeba było wyjmować broni.

Jechaliśmy dwa dni, nim dotarliśmy do obozu.

Koniec wersji demonstracyjnej.