Siellandia

Paweł Marek Bronicki

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Izabela Gołębiewska

izabela_golebiewska@o2.pl

Okładka: Katarzyna Jackiewicz

okovabi@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-58-7

Wydanie 1

Warszawa, 25 sierpnia 2014

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

WSZYSTKIE POSTACI W KSIĄŻCE SĄ FIKCYJNE.

WSZELKIE SKOJARZENIA Z KIMKOLWIEK W RZECZYWISTOŚCI NIE POWINNY MIEĆ MIEJSCA.

PODOBIEŃSTWA DO OSÓB LUB ZDARZEŃ SĄ CAŁKOWICIE PRZYPADKOWE I NIEZAMIERZONE.

AUTOR NIE BIERZE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA.

MOJEJ SIELANDII ZA TO, ŻE BYŁA, JEST I ZAWSZE DZIĘKI TEMU BĘDZIE

Od redakcji:

Powieść obyczajowa, eksponująca marzenia autora o istnieniu lepszego świata, pełnego wartości odrobinę w obecnych czasach przykurzonych. Mówimy tu o przyjaźni, szlachetności, uczciwości, oddaniu sprawie, poszanowaniu drugiego człowieka, jego pracy i zainteresowań, ale również o tych tyczących się spraw wyższych — honor, ojczyzna i wiara. Autor posiada swoją krainę marzeń, Siellandię, gdzie wszystko jest poukładane, podobne do życia ziemskiego, ale jednak inne, lepsze. Wyobraża sobie, że Siellandia została zniszczona, a jej mieszkańcy ulegli Rozproszeniu. Na szczęście Siellandianie to istoty świetnie potrafiące się dostosować do nowych warunków, a więc akceptujące warunki życia ziemskiego wśród ludzi do tego stopnia, że nie można ich odróżnić od innych ziemskich mieszkańców. Legenda przekazywana z pokolenia na pokolenie dociera też do pewnego czternastolatka o imieniu Tadeusz, bohatera niniejszego woluminu. Jest nią karmiony od dziecka przez swoją babcię, Siellandiankę. Ta od najmłodszych lat przygotowuje go do oswojenia się z myślą, że jest Malutkim, jednym z Siellandian. Malutcy słyszą mowę roślin, drzew, zwierząt, a nawet czytają w myślach innych Siellandian. To mentalne porozumienie to swoisty znak rozpoznawczy Siellandianina. Sceptycznie nastawiony do całej historii Tadeusz nagle odkrywa, że w jego otoczeniu jednak znajdują się też i inni Siellandianie, zaczyna wierzyć w wyimaginowany — jak do tej pory sądził — świat swojej babci.

Autor wyznaczył Tadeuszowi pewną misję, w myśl testamentu babci bohatera. W niniejszym woluminie jako początku tej historii misja została nakreślona. W następnych tomach okaże się, czy nastoletniemu bohaterowi uda się ją wypełnić. Poznajemy tu ukryty dla zwykłych Ludzi świat opisany w starożytnych księgach w języku siellandiańskim, który Tadeusz świetnie zna.

Właściwie to kto wie, może Siellandia naprawdę istnieje? Może wielu z nas po prostu o tym nie wie? Warto poszukać w sobie moc Siellandianina, bo wartości przekazywane przez te istoty są ponadczasowe.

ZAMIAST PROLOGU DEDYKACJE

Standardem we współczesnym świecie stało się już, niestety, że w codziennym zabieganiu, do jakiego zmusza nas poganiające życie, ze świecą szukać czasu na chwilę wytchnienia, zatrzymania się, zadumy i zastanowienia nad dotychczasową drogą, jaką się przeszło, czy też zwyczajnie nad sobą, a co za tym idzie – odnalezienia tej właściwej, jak i rozwiązania chociażby części nurtujących nas na co dzień problemów. Oczywiście o  naładowaniu akumulatorów, by pognać w siną dal, bez obawy o to, co przyniesie jutro nie wspomnę. Dlatego tak ważne jest znalezienie sobie miejsca, w którym chociaż na chwilę można się zatrzymać i spokojnie poszukać w sobie tego, co zgubiło się gdzieś po drodze, a co jest tak niezbędne w dalszym życiu.

W tych trudnych dla ludzkości czasach, w których człowiek dla człowieka bardzo często nie jest już człowiekiem, na pewno każdemu z nas trzeba tej chwilki wytchnienia. Tego czegoś, co napoi i nakarmi nasze dusze i serca, a przy tym da szansę na odnalezienie pogubionych po drodze kawałków tak zwanego człowieczeństwa.

Ta opowieść jest właśnie owym wytchnieniem.

Opowiada o tęsknocie. O wierze, miłości, nostalgii oraz o ciągłych, wręcz permanentnych poszukiwaniach. Wreszcie o znajdowaniu swojego miejsca na Ziemi, w którym czujemy się najlepiej.

Stąd też powieść niniejsza jest skierowana do tych z nas, którzy tego czegoś szukają, ale także i do tych, którzy już TO znaleźli. I nie jest ważne czy dopiero teraz, przed chwilą, sekundą, czy też już bardzo dawno temu, w jakiejś bliżej nieokreślonej przeszłości, określonej po prostu mianem: kiedyś.

Napisana została po to, by każdy jej Czytelnik mógł to szybciej odszukać, jeśli jeszcze nie znalazł, lub uświadomić sobie, co utracił, o ile rzeczywiście coś takiego kiedykolwiek miało miejsce.

Lecz nie o tym chciałem pisać w tym słowie wstępnym. Pragnę bowiem złożyć tą opowieścią swoisty hołd. Przede wszystkim tym, którzy przyczynili się do jej powstania, byli mi muzą i natchnieniem, kiedy nad nią pracowałem, lecz także i tym, którzy jeszcze się nie narodzili, a którzy w momencie przyjścia na ten świat, niezależnie od tego czy pojawią się na nim proszeni, czy też nie, także będą szukać, błądzić i oczekiwać w tej materii jakichś wskazówek. Tak samo jak my.

Ale nic dodać, nic ująć, skoro przecież z tej samej będą zrobieni gliny.

Z tych oto powodów pozwoliłem sobie jako wstęp do tej książki — ba! całego wielkiego cyklu powieściowego — umieścić tu dedykację skierowaną do nich wszystkich, niejednokrotnie bezimiennych postaci. Ofiarowania płynące prosto z serca kogoś do szaleństwa zakochanego w Siellandii.

Przejdę więc do konkretów i rozpocznę trochę nietypowo, bo od środka. Chociaż też i od początku. Wszystko zależy od punktu widzenia.

Ponieważ kieruję się raczej sercem niźli logiką, brak tu sztywnych zasad. Na dowód mych słów zacznę z innej beczki, aniżeli powinno to być zwyczajowo przyjęte, dlatego na początek zadedykuję część drugą tej wielkiej opowieści.

Zdaję sobie sprawę z faktu, że tym manewrem wyjdę trochę przed szereg, lecz muszę to zrobić. Powód jest na tyle niecodzienny, że już sam w sobie wymaga ode mnie takiego właśnie postępowania. Wszystko dlatego, że rodzina jest dla mnie najważniejsza i najpierwsza. Uważam, że to jej należy się pierwszeństwo. Tylko najbliżsi są godni tego, by to właśnie im zadedykować najważniejszą ze wszystkich w tym cyklu część dzieła.

Będąc konsekwentnym w realizacji wypowiedzianych powyżej słów, tę swoistą historię może w mniejszym stopniu powstania Ziemi i życia na niej, chociaż nie tak do końca, zaś na pewno w większym stopniu początków i rozwoju siellandiańskiej cywilizacji, spisaną przez jednego z nas, ale według tego, co oni sami, czyli kolejne pokolenia Siellandian opowiedzieli i pozostawili w swoich przekazach następcom — chciałbym właśnie im zadedykować. Cierpliwej i wyrozumiałej żonie Katarzynie, córce Marcie oraz synowi Markowi — kochanym i cudownym pod każdym względem dzieciom. Tym wszystkim osobom, które cierpliwie znosiły moje kaprysy, jakie towarzyszyły mi podczas pisania tego sześcioksięgu. Jednym słowem tym istotom, które zawsze były, są i do końca moich dni będą dla mnie tymi najważniejszymi na świecie. Bez ich pomocy i wsparcia miałbyś przed sobą puste karty, Drogi Czytelniku.

To oni byli mi pod każdym względem Siellandią. Zarówno krainą, do której zawsze z utęsknieniem i wielką ochotą chciałem wracać, jak i natchnieniem, inspiracją oraz źródłem weny, które kierowały mnie ku nowym, niezbadanym i niezdobytym dotychczas pokładom mojej wyobraźni, kiedy ślęczałem nad własnymi koślawymi, fragmentarycznymi rysunkami, mapami oraz luźno zapisanymi fragmentami utworów, odzwierciedlającymi moje wnętrze, by wykreować potem z nich ten cudowny i niepowtarzalny świat. Kierowali moją łódź na szczęście bezpiecznie poprzez wielokrotne burze, nawałnice, okresy zwątpienia oraz niezdecydowania. I za to, że nigdy nie poskarżyli się, nie zwątpili, a wręcz przeciwnie — wspierali i dopingowali na każdym kroku. Chciałbym im w ten oto sposób podziękować, mówiąc szczerze i prosto z serca: DZIĘKUJĘ.

Teraz mogę wrócić do początku i pójść dalej ścieżką poprzez dedykacje, ale tym razem mając już na względzie całość tego cyklu.

Dlatego też tę wielką, epicką opowieść w drugiej kolejności dedykuję mieszkańcom tej przepięknej krainy. Jednocześnie żywię nadzieję, że niebawem, szybciej niż im się wydaje, śmiało podniosą głowy do góry i bez kompleksów spojrzą wszystkim prosto w oczy, dumni ze swoich osiągnięć przez te wszystkie pokolenia.

Stać Was na to i naprawdę powinniście tak postąpić, bo prawda jest taka, iż nie macie się czego wstydzić. Ta opowieść rozsławi Was bowiem na całym świecie. Będziecie na ustach wielu. Jestem pewien, że duża rzesza ludzi po zapoznaniu się z nią, będzie chciała pomóc Wam odnaleźć to, co utraciliście przed laty.

Jestem przekonany, że nie straciliście Siellandii bezpowrotnie. Jeśli wierzyć Waszym mitom oraz przepowiedniom, to okropne wydarzenie, jakie dotknęło Waszą krainę, jest ledwie chwilowym kaprysem losu. Diaspora nie będzie trwać wiecznie. Cóż, wszak każda zła passa kiedyś się kończy, a zatem i ten splot nieprzychylnych wydarzeń też będzie miał finał w przyszłości. I chociaż prawdą jest, że okrutnie obszedł się z Wami los, to jednak jestem pewien, że już niebawem odnajdziecie drogę ku ponownemu zjednoczeniu.

A zatem głowa do góry i śmielsze spojrzenie w przyszłość!

Po trzecie — niech wszyscy błądzący i wciąż szukający swojej własnej „Siellandii”, niezależnie od tego, jaki miałaby kształt, wygląd, czym lub kim była, również niech przyjmą ode mnie szczere dedykacje. A wraz z nimi tę opowieść. Jestem głęboko przekonany, że kierowani zawartymi na kartach tej książki wskazówkami, traficie w końcu do odpowiedniej przystani pod odpowiednią strzechę, w odpowiednie serce lub duszę, skąd będzie już tylko krok do tego wymarzonego, wytęsknionego miejsca. A może już wtedy będziecie w odpowiednim czasie i odpowiednim miejscu? Któż to wie? Przeczytajcie zatem tę książkę, a na pewno szybko znajdziecie właściwą drogę. Cieszyłbym się także, gdyby to ona stała się tą Waszą własną krainą, nie jako proteza duszy, ale z potrzeby serc, umysłów i Waszych wnętrz.

Po czwarte — nie może wśród Was zabraknąć tych wszystkich, którzy znaleźli już swoją „Siellandię”. Dlatego też i Wam dedykuję tę opowieść, zachęcając przy tym gorąco do dokładnego i wnikliwego zapoznania się z bogatą kulturą, tradycją oraz burzliwymi dziejami wielkiej, tragicznej cywilizacji. Z pewnością znajdziecie tu mnóstwo nieznanych Wam, może celowo przemilczanych przez tutejszy świat i jego kreatorów faktów, a także odpowiedzi na wiele nurtujących Was problemów, dotąd wyjaśnianych pobieżnie lub w ogóle.

Pozostałym zaś dotychczas nie wymienionym wraz z płynącą z serca dedykacją przesyłam zachętę do spojrzenia na siebie samych oraz znalezienia w sobie odrobiny prawdziwego człowieczeństwa. A potem wyruszenia na poszukiwanie własnego miejsca na Ziemi, tego utraconego lub jeszcze nie osiągniętego, a będącego swoistą odskocznią od problemów codzienności, a także dającego jedyną chyba w życiu możliwość znalezienia się w podręcznikowym, modelowym świecie dla ludzi. Miejscu, którego przecież każdy z nas na swój sposób potrzebuje, by móc dalej stawiać czoła trudnościom, okrucieństwu i coraz brutalniejszym wyzwaniom rzeczywistości.

Marzeniem moim jest, abyście wyruszając w tę podróż zabrali ze sobą klucz, który znajdziecie na kartach tej opowieści. A ten niech otwiera niczym wytrych w dłoniach złodzieja wielkie i nieotwarte dotąd przed Tobą, Czytelniku, drzwi i wrota.

Wierzę, że Wy wszyscy, nawet Ci, którzy są już w swojej Siellandii, zechcecie jednak w przyszłości powracać do tej książki jeszcze wielokrotnie.

Na koniec niech mi będzie wolno wtrącić istotną dygresję. Otóż mógłbym, a właściwie to chyba jednak p o w i n i e n e m napisać, że dedykuję ją wszystkim istotom z Siellandii, „ku pokrzepieniu ich serc”. Zapytacie: dlaczego? Dla niezorientowanego w kursie dzieła Czytelnika może być to nie lada problem. Ale na szczęście, jeśli będzie uważny i dotrwa do końca pierwszego tomu, dowie się z tekstu wszystkiego. Ten zaś, który wie lub wydaje mu się, że wie, nie domaga się specjalnych tłumaczeń. Za to ten, który pochodzi stamtąd, zrozumie w lot. Jednakże byłbym nieoryginalny, gdybym ujął rzecz w ten, a nie inny sposób. Byłaby to bowiem nieautoryzowana, zastosowana bez zgody jej autora, a zatem nie wiem, czy nie naruszyłbym w ten sposób praw autorskich, parafraza innego, bardzo ważnego w literaturze, jak i w historii narodu polskiego powiedzenia, co istotne, przenoszona na inny grunt (przez co nie wiem, czy byłoby to zgodne z prawem). Dlatego nie użyję tych słów.

Ale nie zmienia to faktu, że kiedy pracowałem nad dziełem, tak właśnie czułem, myślałem i pragnąłem, by tak się stało.

Oczywiście miałem na względzie tych wszystkich wciąż cierpliwie poszukujących, okropnie cierpiących z braku, mających nadzieję na pojawienie się chociaż na chwilę gdzieś na horyzoncie, wreszcie karmiących się wiarą w ponowne zmartwychwstanie, a także czekających na odzyskanie. Niezależnie też od tego, co mamy na myśli, czytając oraz interpretując te słowa.

Autor.