Człowiek znikąd

tom 1

Księga Welesa

Łukasz Gapiński

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Anna Śliwa

an.ga@op.pl

Okładka: Agnieszka Walczak

agnieszka.walczak89@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-17-4

Wydanie 1.

Warszawa, sierpień 2013

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści

Od redakcji:

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

STRAŻNICY ŚWIATŁA

ROZDZIAŁ 2

KSIĘGA WELESA

ROZDZIAŁ 3

„POŁUDNIOWY WILK”

EPILOG

Tydzień późnej, Warszawa

Przypisy

WSZYSTKIE POSTACI W KSIAŻCE SĄ FIKCYJNE.

WSZELKIE SKOJARZENIA I PODOBIEŃSTWA Z KIMIKOLWIEK W RZECZYWISTOŚCI NIE POWINNY MIEĆ MIEJSCA.

PODOBIEŃSTWA DO OSÓB LUB ZDARZEŃ SĄ CAŁKOWICIE PRZYPADKOWE I NIEZAMIERZONE. AUTOR NIE BIERZE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA.

Od redakcji:

Kryminał polityczny oparty na historii ludów słowiańskich, mrocznych czasów pełnych bóstw, dziwnych nazw, wszechobecnej tajemniczości.

Śmierć znanego asystenta ministra finansów, Gabriela Lesławskiego, która okazuje się powodem do walki o stołek premiera i zmianę rządu w kraju. Tajemnicza siła, angażująca osoby na wysokich stanowiskach powoduje powstawanie intrygi w szeregach dwóch głównych partii kraju. W tym rozgardiaszu nikt nie wiąże ze sobą kolejnych morderstw, osób związanych z kulturą. Pozornie tylko wydaje się, że nie mają ze sobą nic wspólnego. Jedyną osobą, która uważa inaczej jest komisarz z Komendy Głównej — Kamil Kozerski. Sekunduje mu emerytowany chorąży ABW. Obaj prowadzący śledztwo w sprawie zabójstw są prowokowani, namawiani i straszeni, by zaprzestać dochodzenia. Kamil Kozerski nie daje jednak za wygraną, uciekając przed mackami szefa ABW, pułkownika Ryszarda Nowaka, powiązanego układem personalnym z premierem, chcącym wykorzystać morderstwo swojego pracownika, Gabriela Lesławskiego do politycznych celów, a mianowicie do eliminacji głównego przeciwnika politycznego, szefa opozycyjnej partii, Kasperka.

Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Kozerski zostaje poproszony o ochronę przez dziennikarza Igora Rogulskiego, ostatniego Strażnika Światła… Który ma chronić Księgę Welesa, schedę po Słowianach, opisującą ich zwyczaje i wierzenia. Weles to najważniejszy słowiański bóg. Księga nie może opuścić swojego miejsca, bo ma potężną moc, którą chcą posiąść członkowie mrocznego Zakonu Świętego Jakuba. Tymczasem, prawda i rzeczywistość okazują się zgoła inne. Nie wiadomo, kto jest po czyjej stronie. Wybrańcem, który ma zaprowadzić ponownie równowagę na ziemi jest Człowiek Znikąd.

Niniejszy tom jest pierwszym z trzech, dotyczących trzech najważniejszych dla Słowian płaszczyzn jestestwa: Jawia, Nawia i Prawia. Kolejne woluminy będą odkrywały kolejne sekrety ukryte w mrokach tajemnych przeszłości naszych przodków.

PROLOG

I.

Druga dekada XX wieku w Imperium Rosyjskim przyniosła ze sobą liczne strajki, manifestacje i wystąpienia zbrojne ludności cywilnej. Najsilniejsze rozmiary przybrały one w 1917 roku, kiedy to katastrofalna sytuacja żywnościowa kraju, w połączeniu z ogólnym niezadowoleniem z powodu wysokich kosztów uczestnictwa w I wojnie światowej, doprowadziły do wybuchu dwóch rewolucji, w lutym i w październiku. Konsekwencją tych zdarzeń było zamordowanie ostatniego cara Rosji, Mikołaja II Romanowa przez zwolenników partii bolszewickiej i proklamowanie Republiki Radzieckiej. Przeciwnicy ustanowienia nowej, komunistycznej władzy państwowej na czele z Włodzimierzem Leninem szybko sformowali wojsko, które pod nazwą „Biała Armia” już pod koniec 1917 roku wystąpiło zbrojnie przeciwko „czerwonym” bolszewikom. Tak rozpoczęła się najtragiczniejsza wojna domowa w dziejach Rosji.

Biali, wsparci wielonarodowym kontyngentem wojsk zewnętrznych, dość agresywnie rozpoczęli działania zbrojne i w początkowej fazie wojny osiągnęli znaczne sukcesy. Latem 1919 roku Siły Zbrojne Południa Rosji dowodzone przez generała Antona Denikina zajęły Zagłębie Donieckie, obroniły Kijów i wyparły wojska Armii Czerwonej z Woroneża, Kurska, Charkowa i Kubania. Tutaj uzupełniono zapasy, zreorganizowano armię i ogłoszono dyrektywę moskiewską, czyli plan zdobycia Moskwy.

Rosja w tym czasie z potężnego mocarstwa stała się słabym, rozdartym wewnętrznie krajem, rozbitym na wiele obozów walczących o swoje wpływy. Całkowicie zapomniano o ludności cywilnej, która wyniszczona jarzmem wojny światowej, tuż po jej zakończeniu odczuwać musiała piętno kolejnej, tym razem wojny domowej. Prowadzenie konfliktów zbrojnych na kilka frontów, dodatkowo uwikłanie się w wojnę graniczną z Polską, powodowało ogromne wyczerpanie organizmu państwowego. Wieloetniczność, wszechobecna bieda, terror oraz bezprawie sprzyjały działaniom zorganizowanych grup rabunkowych, a życie ludzkie osiągnęło w tym czasie bardzo niską cenę.

*

Wielki Burłuk (14 km od Wołczańska) — Republika Radziecka,

sierpień, rok 1919

Długi korowód sunął mozolnie przez nieutwardzoną drogę, a spod końskich kopyt obok wytłumionego piaskiem tętnu wydobywały się tumany kurzu. Lato tego roku było niesamowicie gorące. Długotrwały brak opadów, a przede wszystkim brak ziarna do wysiewu, zamienił wielkie połacie pól w zarośnięte trawami i chwastami, częściowo wypalone stepy. Widok był przygnębiający.

Słońce lekko chyliło się już ku zachodowi, próbując ukryć się za położonym w oddali borowym lasem i jeziorem, w którym niedawno napoili konie. Temperatura powietrza jednak nic a nic nie ustępowała.

Gdy wyjechali z lekkiego łuku, w oddali zobaczyli zarysy wiejskich drewnianych chat, z których w powietrze wzbijał się lekki, jasnoszary dym. Jedna szybko rzucona komenda i przód kawalkady ruszył kłusem, aż karabiny zawieszone na ich plecach zaczęły podskakiwać jak w tańcu. Reszta ożywiła się znacznie wolniej, poprawiając się jedynie w siodłach. Konie ciągnące dwa drewniane wozy, parsknęły leniwie i zupełnie zignorowały zmianę tempa. Podobnie zresztą jak te, targające dwie rosyjskie armaty kalibru 76 mm.

Gdy dotarli do centrum wsi, czekała już na nich grupa zwiadowcza, która wyrwała się do przodu, żywo z kimś dyskutując. Jeden z nich zerwał się i podjechał do konwoju, wyrównując tempo i kierunek z mężczyzną w bufiastych , zielonych spodniach, wpuszczonych w brązowe oficerki, jadącym na siwym koniu, przy jednej z armat.

— Panie pułkowniku… melduję, że dotarliśmy do Wielkiego Burłuka.

— Co to za człowiek? — zapytał po chwili pułkownik, wskazując na wieśniaka.

— Miejscowy. Przepytujemy go.

— „Czerwonych” widać?

— Nie widać. Wycofali się w kierunku Moskwy. Od tamtej pory czysto. Narzeka bardziej na hordy kozackie znad Doniecka oraz ochotnicze wojska ukraińskie, łupiące często te tereny. Pyta, czy to ich szukamy?

— I co powiedzieliście?

— Oczywiście… nic.

— Dobrze.

— Zaopatrujemy się we wsi?

— Nie. Przed zmrokiem musimy obstawić Wołczańsk artylerią. Nie mamy na to zbyt wiele czasu. Tam zatrzymamy się na dłużej… Ci Kozacy i Ukraińcy często tu się kręcą?

— Dość często. Ostatnio byli tu tydzień temu, więc wieśniacy są nerwowi, spodziewając się ich w każdej chwili. Mówi, że nie wychodzą z domostw, gdy widzą nadciągające grupy jeźdźców, ale poznali w nas „białych” żołnierzy.

— Zbawienną armię generała Denikina… — wysapał z ironią w głosie pułkownik. — Naprawdę nie widzę rychłego zakończenia tej wojny, tak jak to widzi generał. Jeszcze wiele bitew przed nami, przyjacielu. Ofensywa na Moskwę jest źle przygotowana. To będzie naprawdę ciężki kawałek chleba. Nawet taki geniusz militarny jak Napoleon poniósł tutaj porażkę, a to skłania do myślenia.

— Jego zgubiła zima i głód, a nie Moskwa.

— Lato i tym razem nieuchronnie się kończy. A i z żywnością coraz trudniej. Ziemia jest jałowa jak piach i nie chce rodzić. Z biedy nie ma nawet czym rodzić, bo nie ma czym siać… Świat naprawdę się pogubił, a z nim nasza Rosja. Jeszcze nigdy w historii tyle narodów nie wystąpiło przeciwko sobie. Jeszcze nigdy w historii nie zginęło tylu ludzi.

— To już, na szczęście, się skończyło, pułkowniku. Wszyscy agresorzy skapitulowali. Idą więc lepsze czasy…

— Jak widać nie dla nas i nie dla Rosji.

— Mordercy cara już wkrótce staną pod ścianą naprzeciw korpusu egzekucyjnego. Zdrada ich zgubi. Leninowi i Trockiemu pętla na szyi zaciska się coraz bardziej.

— Oby… przyjacielu, oby.

Gdy podjechali do stojącego mężczyzny, przyjaciel dowódcy szybko go przedstawił:

— Pułkownik Sił Zbrojnych Południa Rosji Generała Denikina, Ali Fiodor Izenbek.

Przedstawiony skinął głową, na co wieśniak ukłonił się prawie w pas. Ubrany był on w rozdartą koszulę i materiałowe umorusane spodnie. Za mała czapka dosłownie wciśnięta na głowę, wyglądała jakby była przekazywana od pokoleń. Twarz przykrywał gęsty zarost nie golony od wieków.

— Witam panie w Wielkim Burłuku — rzekł wieśniak z lekkim zawstydzeniem.

— Jak ci na imię?

— Andriej, panie.

— Czy przewodzisz tutaj mieszkańcom tej wsi?

— Od czasu śmierci poprzedniego sołtysa…

— Czy są tutaj sami wieśniacy?

— Tak, panie.

— A gdzie są mieszkańcy tego dworku? — pułkownik wskazał na zarysy pałacu, kryjące się za zaniedbanym parkiem. Obok rozkazu wsparcia, Wołczańka miał bowiem za zadanie przesłuchanie każdego należącego do tak zwanej inteligencji, która w tym rejonie opowiadała się za „czerwonymi”.

— Rodzina Zadońskich… Wymordowani kilka miesięcy temu przez złodziejskie bandy szabrujące ten teren. Przyjechali późnym wieczorem i splądrowali dwór. Nie oszczędzili nikogo, nawet dzieci…

— Zadoński… — Izenbek jakby szukał w pamięci nazwiska — Bolszewik?

— Przede wszystkim Ukrainiec. Dobry człowiek i gospodarz. Dlatego ludzie stanęli w ich obronie i wtedy wielu z nas również straciło życie. W tym właśnie poprzedni sołtys.

— Czy to nie byli aby wieśniacy? Korzystają teraz ze słabości kraju i występują przeciwko swoim panom, za wielowiekowe uciemiężenia?

— Zadońscy stanowili dobrą rodzinę , panie. Nie mieliśmy z ich strony żadnych ucisków i krzywd, więc i po co mielibyśmy przeciwko nim występować? Twardy to był gospodarz, prawda to, ale i sprawiedliwy.

Ali Izenbek zmierzył wieśniaka od stóp do głów.

— Daleko stąd do Wołczańska ?

— Będzie jakieś piętnaście kilometrów na północ, panie.

— Dobrze, Andrieju. Żyjcie w spokoju! — skinął na mężczyznę i krzyknął na swój oddział: — Naprzód!

Ruszyli w kierunku dworku, wzniecając za sobą w powietrze olbrzymi tuman kurzu. Ali Izenbek oraz dowódca zwiadu jechali przodem. Droga, jak zapowiedział wieśniak, prowadziła na północ, obok parku, za którym znajdował się duży budynek. Kiedy zbliżyli się do bram, grupa jeźdźców odbiła w kierunku dworku, podczas gdy wozy i armaty zostały na drodze, skrywając się choć na chwilę w cieniu drzew.

Droga wiodąca do pałacyku była jakby wycięta w parku i przecinała go w połowie na dwie, w miarę równe, części. Wyłożona była wyszlifowanymi kamieniami, ułożonymi w dwóch ciągach, jakby przygotowanymi specjalnie dla powozów. Często odchodziły od niej boczne trakty, prowadzące gdzieś w głąb zadrzewienia, z którego bił miły chłód.

Dworek był w tragicznym stanie. Na rondzie, znajdującym się przed wejściem do budynku i służącym prawdopodobnie do zawracania, porozrzucane były częściowo spalone meble, sterty papierów oraz różnego rodzaju śmieci. Prawe skrzydło pałacyku pozbawione było dachu, który prawdopodobnie spłonął. Ściany były osmolone, a w oknach, z wybitymi szybami, wisiały na wpół nadpalone zasłony. Szczyt pałacyku z niewiadomych przyczyn runął i równie dobrze mógł służyć jako wejście, ponieważ główne wejście było tak zagracone, że pułkownik musiał się nieźle nagimnastykować, żeby dostać się do środka.

— Wygląda jakby właściciele zginęli nie kilka miesięcy , ale kilkanaście lat temu… — mruknął, idący za Izenbekiem, dowódca zwiadu.

— Miejscowi na pewno rozszabrowali dworek nie gorzej od samych najeźdźców. Drewno do palenia, cegły do budowy… Zobacz, drzwi wejściowe zostały wyważone i leżą tak do dzisiaj. Domownicy musieli się zabarykadować. — Pułkownik Izenbek wskazał na wyrwane z futryną drzwi, które połamane leżały wewnątrz korytarza. Na marmurowej posadzce znajdowało się wiele różnych przedmiotów, większość z nich uszkodzonych. Meble, porozrzucane ubrania — które, o dziwo, nie znalazły jeszcze nowych właścicieli — no i książki. Pułkownik wszedł na schody, prowadzące na piętro budynku. Na ścianach wisiały jakieś obrazy. Z racji tego, że z zamiłowania był malarzem, przyjrzał się im dokładnie. Jeden z nich szczególnie zwrócił jego uwagę.

— „Flota rosyjska po bitwie pod Athos, Aleksieja Bogolubowa” — przedstawił koledze i skinął na pozostałych kompanów — Zabieramy!

Dwóch żołnierzy, którzy podążali za dowódcą zdjęło obraz ze ściany. Izenbek natomiast wszedł na piętro i od razu zobaczył małe pomieszczenie z oberwanymi drzwiami. Pokoik przekształcony został na niewielką bibliotekę i każdą ze ścian miał zabudowaną drewnianymi regałami. Z niektórych półek książki zostały wyrzucone, prawdopodobnie w poszukiwaniu ukrytych schowków. Na ziemi leżały pootwierane egzemplarze, wielokrotnie podeptane. Ali Izenbek schylił się i podniósł jedną z nich. „Wspomnienia z martwego domu”, brzmiał wydrukowany na okładce tytuł.

— Dostojewski — mruknął Izenbek i podał przyjacielowi — A to, co? — W miejscu, skąd podniósł książkę, wygrzebał związane w pakiet drewniane deszczułki. Przetarł rękawem i obejrzał dokładnie z każdej strony. Deseczki ozdobione były szeregami drobnych nieznanych mu znaków i liter.

— Wyglądają na stare… — przyjaciel oficera przyglądał się z zaciekawieniem.

— Nawet na bardzo stare — Izenbek oglądał deseczki, z których niektóre miały już wyraźne otwory spowodowane żerującymi owadami — To chyba jakaś stara odmiana cyrylicy. Spakuj je razem z tymi książkami!

II.

Bruksela — Belgia, rok 1923

Ali Izenbek w żałobnym nastroju, siedział w miejscu, które całkowicie odzwierciedlało jego samopoczucie. Bar „Le Cercueil” mieszczący się przy Rue des Harengs w Brukseli nawiązywał wystrojem do swojej wymownej nazwy — „trumna”. Popijał czerwone wino z winogron zebranych gdzieś we Flandrii, którą barman w rozmowie określił jako serce Europy. Smak jednak nie oddawał ani ceny, ani całej otoczki, jaką starał się stworzyć sprzedawca. Przechylił lampkę do końca i spojrzał na zegarek. Osoba, na którą czekał najwyraźniej postanowiła nie przyjść, skoro opóźnienie sięgało już prawie godziny. Spokojnie położył na ladę kilka franków belgijskich i ruszył w kierunku wyjścia. Lokal był średnio zaludniony, dlatego zdenerwował się, gdy przechodzący obok mężczyzna wytrącił mu z ręki niesiony kapelusz.

— Niech pan uważa jak chodzi! — rzucił oschle, ale dopiero po chwili uświadomił sobie , że w wyniku podenerwowania wypowiedział te słowa po rosyjsku.

Adresat natomiast stał i wpatrywał się w niego zdziwiony.

— Proszę uważać — poprawił się Ali Izenbek po francusku.

Mężczyzna wpatrywał się jeszcze chwilę i odezwał się po rosyjsku.

— Witaj, przyjacielu… Dawno nie spotkałem tutaj prawdziwego Rosjanina.

Ali Izenbek zdębiał na dźwięk ojczystego języka, a po chwili obaj uradowani spotkaniem siedzieli przy butelce mocniejszego trunku.

— Jurij Miroliubow — przedstawił się mężczyzna. Wyglądał na około 35-40 lat. Miał bardzo pociągłą twarz i mocno szpiczasty nos. Ubrany w czarny, lekko sprany surdut oraz kapelusz z rondem idealnie wpasował się w miejsce, gdzie siedzieli. Gdyby do ręki podano mu naostrzoną kosę, wyglądałby jak elegancka śmierć. — …Jurij.

— Ali Fiodor Izenbek… Ali.

Stuknęli się pierwszym kieliszkiem.

— Co cię tutaj sprowadziło, przyjacielu?

— Eeech… Matka Rosja stała się dla mnie za ciasna.

— Rosja to przecież miliony kilometrów kwadratowych. Niemożliwe, żebyś nie mógł znaleźć tam miejsca.

— Miejsce tam mam — ściszył głos Izenbek. — Z tym, że nie mogę tam już nigdy wrócić. W tej chwili zabrakło tam przyjaciół dla mnie.

— Skoro tak mówisz, przyjacielu, to wypijmy... Za „białych”.

Izenbek spojrzał wymownie na Miroliubowa.

— Ty też?

— Północno-zachodnia armia generała Nikołaja Judenicza, 3 pułk strzelców… — prawie zasalutował.

— Ja służyłem na południu pod generałem Denikinem… Artyleria.

— Ukraina… gorące tereny. To stamtąd ruszyliście na Moskwę.

— Tak. Początkowo szło nam nawet nieźle, chociaż sam plan ofensywy uważałem za niedopracowany. Pod Orłem i Kromą dosłownie zmiażdżyliśmy „czerwonych”. Pewni siebie ruszyliśmy z drugą fazą ofensywy i zatrzymaliśmy się dopiero pod Tułą…

— Słyszałem o tym. Czy to prawda, że miasto przechodziło kilkakrotnie z rąk do rąk?

— Tak. „Czerwoni” mieli w tym rejonie rozlokowane duże ilości wojsk. Raz miasto zdobywaliśmy, potem znowu traciliśmy. Prawdziwe piekło. Ostatecznie cofnęliśmy się pod Orzeł. Denikin jednak nie przewidział, że tam będzie już na nas czekać kilkanaście tysięcy czerwonoarmistów. Zmęczeni i osłabieni stanęliśmy do najcięższej bitwy, jaką w życiu stoczyłem. Spod Tuły przyszły za nami kolejne pułki bolszewików i praktycznie zostaliśmy otoczeni. Pięć dni walk, tysiące ciał… — Izenbek zamilkł na chwilę. — Po tej porażce ratowaliśmy się ucieczką na południe.

— Doskonale cię rozumiem. W 1919 roku stacjonowaliśmy pod Pskowem i za naszym głównym zadaniem było zdobycie Piotrogrodu. Próbowaliśmy kilkakrotnie i zawsze Armia Czerwona spychała nas do Estonii. Po waszej klęsce, w 1920 roku, kiedy było już wiadomo, że „czerwoni” zwyciężą, Estończycy odmówili nam schronienia, pod groźbą rozbrojenia i wydania bolszewikom. Nie chcieli podpaść Leninowi. Judenicz wtedy po rozmowie z oficerami podjął decyzję o rzuceniu wszystkich sił na Piotrogród i Psków. „Czerwoni” nie spodziewali się takiego ruchu, więc oba miasta prawie zajęliśmy. Było ich jednak zbyt dużo i szybko przygwoździli nas do granicy estońskiej. Gdyby nie flota brytyjska, wycięliby nas w pień. Statkiem trafiłem do Wielkiej Brytanii. Trochę podróżowałem, pisałem artykuły dla jednej z brytyjskich gazet. Chciałem kontynuować studia medyczne, ale uczelnie nie chciały uznać mojego rosyjskiego wykształcenia, więc leczyłem ludzi na własną rękę, żeby z czegoś się utrzymać. Gdy zrobiło się nieciekawie, wyjechałem do Francji, a potem przyszła kolej na Belgię. A ty jak się tutaj znalazłeś?

— Z Rosji uciekłem do Stambułu. Tam dorabiałem trochę jako rysownik, później zatrudniłem się w fabryce dywanów u jednego Turka. Rysowałem wzory. Właściciel eksportował towar do zachodniej Europy. Później, chcąc ominąć pośredników eksportu, otworzył przedstawicielstwo w Brukseli, więc przeniosłem się tutaj. A ty co teraz porabiasz?

— Jestem fotografem. Poza tym leczę zwierzęta bogatym paniom. Dodatkowo oddaję się mojej pasji do archeologii, tłumacząc starożytne teksty…

— Żartujesz? — Ali prawie poderwał się z krzesła.

— Niby dlaczego miałbym żartować? — zdziwił się Jurij, a Ali w tym czasie rozlał do kieliszków kolejną porcję wódki, której efekt powoli dawał o sobie znać u obydwu biesiadników.

— Kocham archeologię… Słuchaj, z nieba mi spadłeś z tym tłumaczeniem. Mam w zbiorach ciekawe deseczki, przypominają coś jakby księgę, ale za cholerę nie mogę rozszyfrować, co jest w nich zapisane. Jakiś staroruski język. Pokażę ci je u mnie w domu. Może uda ci się coś odczytać…

*

Kilka miesięcy później

Ali Fiodor Izenbek w ciemności doczłapał się do drzwi wejściowych. Głośne pukanie, które właśnie wyrwało go ze snu powtórzyło się, a drzwi zatrzepotały w zawiasach.

— Kto tam? — krzyknął, chociaż na usta cisnęło mu się znacznie mniej grzeczne zapytanie.

— To ja, Jurij! Otwórz! Strasznie leje… — usłyszał zza drzwi.

— Wiesz, która jest godzina? — rzucił ze złością Izenbek, ale tamten, nie zważając na połajankę przyjaciela, przepchnął się i wszedł do przedpokoju.

— Też się cieszę, że cię widzę, przyjacielu — w jego głosie nie dało się jednak wyczuć ani krzty radości. — Masz tu jakieś światło?

Gospodarz podszedł do ściany i po wciśnięciu włącznika w przedpokoju rozbłysnęła niezbyt jasna żarówka. Miroliubow był mokry jak kura. Po staromodnym płaszczu na podłogę spływały, niczym rwące, bystro strużki wody. Był nieogolony, a nienaturalnie długie włosy w połączeniu z wonią nieprzetrawionego alkoholu, nadawały mu wygląd kloszarda. Jedynie pełne życia, szerokie i rozbiegane źrenice nie pasowały do tego obrazka. Wyraźnie był czymś pobudzony.

— Muszę zobaczyć przedostatnią deseczkę z tej twojej księgi! — rzucił prędko z niecierpliwością.

— Czy to naprawdę musi być akurat teraz? Jest trzecia w nocy!

— Absolutnie musi być naprawdę teraz!

— Nie rozumiem… Przecież sfotografowałeś i przepisałeś je wszystkie!

— Właśnie o to chodzi, Ali… Muszę porównać je z oryginałem i sprawdzić, czy nie popełniłem błędu. Pokaż mi tylko tę deseczkę, a mną nie przejmuj się !

Zrezygnowany Ali, spuścił głowę. Zaprowadził gościa do pokoju i podał zawiniątko z deseczkami odnalezionymi w Wielkim Burłuku. Zżył się z rodakiem i bardzo go polubił, nie zważając na jego ekscentryczność i słabość do alkoholu. Ostatnimi czasy jednak Jurij wyraźnie przechodził pewien kryzys. Porzucił pracę w zakładzie fotograficznym, coraz częściej zaglądał do kieliszka i całą uwagę poświęcił tłumaczeniu zabytkowej dziwnej księgi Alego. Nie inaczej było teraz. Gdy tylko dostał do ręki drewniane deseczki, zapomniał o całym świecie. Nawet na pytanie o coś ciepłego do picia skinął tylko na odczepnego głową, nie wiedząc, na co się zgadza. Ali doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że tylko odnalezienie odpowiedzi na nurtujące pytanie przywróci kolegę do świata rzeczywistego. Dlatego spokojnie usiadł naprzeciw niego i popijał świeżo sparzoną kawę.

— Wszystko się zgadza. Niebywałe… — rzekł po chwili.

— To chyba dobrze, nie? — zagadnął Izenbek.

— Właśnie, że nie za bardzo, przyjacielu. Chciałbym się mylić… Od kiedy Księga jest w twoim posiadaniu?

— Od sierpnia 1919 roku.

— Zapewne nie orientujesz się jak długo była ona u poprzedniego właściciela?

— Jak dobrze wiesz, w ogóle nie poznałem jej poprzedniego właściciela. Właściwie, do czego zmierzasz?

— Pamiętasz jak ci mówiłem, że zapisana jest tu historia Słowian? Opis sięgający czasów ich powstania, ich religii, kultury i dziejów, spisany przez jakiegoś kronikarza. Wspaniałe wypełnienie luki w historii świata, dotyczącej naszych praprzodków.

— Taaak… pamiętam. Czytałem przecież kilka stron twojego tłumaczenia. Ciekawe, czy to prawda?

— Obawiam się, że tak…

— Obawiasz się? Ja tam się z tego cieszę… mam w domu prawdziwy skarb, o którym ludzkość nie ma pojęcia.

— Ostatnie deszczułki to już nie jest tylko spisana historia. Nie wygląda też na to, żeby były dziełem zwykłego kronikarza. Zaczynają się wprawdzie od opisu rytuałów, zaklęć, ale kończą się na wizjach i straszliwych przepowiedniach…

— To znaczy?

— Wygląda, jakby pisał to jakiś mag albo pogański druid. Ale, gdy przychodzi czytać o wizjach upadającego świata… Są tak rzeczywiste, jakby opisywał je sam… bóg.

— Weles? — zaśmiał się Izenbek.

— Tak myślę.

— Biblia też ma Apokalipsę świętego Jana, wizję końca świata. Nawet, jeśli jest jak mówisz, to można przyjąć, że to pewien kanon. Ostrzeżenia dla grzeszników zawsze zawierały się w tego typu pismach.

— Nie… Biblia ostrzega… A ta Księga… przepowiada.

— Nie rozumiem.

— Jest w niej zapisane, że od czasu, gdy Księga rozłączy się ze swoim świętym miejscem, nazwanym Stolicą, świat zaczyna się nieuchronnie zbliżać do końca.

— Wielu to przepowiada, przyjacielu. To tylko kwestia interpretacji…

— A co powiesz o zdarzeniach, które sami przeżyliśmy? Wojna światowa, wojna domowa…?

— Wojny zawsze były i będą jeszcze niejedne.

— Wojny, które przepowiada Księga są tylko trzy. Każda następna straszliwsza od poprzedniej. A będzie brał w niej udział każdy kraj, każdy kontynent… na wodzie, powietrzu i lądzie…

— Eeee… — Izenbek upił kolejny łyk kawy.

— Wzburzy się przeciwko ludziom natura. A jeśli i wtedy Księga nie zostanie zwrócona do Stolicy, Weles ciśnie kulą ziemską prosto w Słońce.

— No, dobrze, w takim razie co to za święte miejsce? Jest tam napisane, dokąd to ma Księga wrócić?

— Stolica…? — Zamyślił się Miroliubow. — Wszędzie tylko pojawia się jej motyw. To musi być jakieś kultowe miejsce… Na innej deseczce widnieje opis jakieś trójkątnej budowli sakralnej… — zaczął szperać w swoich notatkach.

— Przecież Słowianie nie budowali świątyń! — wtrącił żywiołowo Izenbek. — Prędzej sadzili Święte Gaje, czcili Święte Drzewa.

— Mylisz się, przyjacielu… A co powiesz o Arkonie w Niemczech?

— Wyjątek…

— Ooo… mam! Trójkątna budowla wznosząca się ponad inne, sięgająca piorunów, na które sąsiednie ludy spoglądały z zazdrością. Tutaj nasz bóg przychodził po ofiary. Tutaj udzielał odpowiedzi. Tutaj wojowie przychodzili po siłę i odwagę, a wołchowie i druidzi otrzymywali swe moce. To była Retra, stolica Redarów, którą sam bóg zbudował, by tu być najbliżej swych dzieci i radość w ich sercach gościć. Nawet, jeśli zniknie, to i tak stać będzie wiecznie.

— Redarowie to pradawne plemię słowiańskie, mieszkające między Odrą a Łabą. Radość w nich gościć… — zamyślił się Izenbek i prawie krzyknął po chwili. — …Radość gościć! Radogoszcz! Najpotężniejszy gród Redarów…! Ale tam nie było trójkątnych budowli. Przede wszystkim zaś do dzisiaj nie wiadomo, gdzie się ten gród znajdował. Nie ma po nim najmniejszego śladu…

— Trójkąt, trzygłów… Liczba trzy jest magiczna dla wielu kultur i religii. Może do czegoś się odwołuje? Musimy to koniecznie rozgryźć i odwieźć Księgę w to miejsce.

— Ty naprawdę w to wierzysz?

Jurij Miroliubow spojrzał tylko wymownie na przyjaciela.

III.

Okolice Sobótki, rok 1941

Dwóch mężczyzn pospiesznie ciągnęło trzeciego, trzymając go niedbale za barki. Okolica nie była bezpieczna, tym bardziej, że w sąsiednim mieście panowała już godzina policyjna. W każdej chwili mogli więc natknąć się na patrol gestapo, co ewidentnie przyczyniłoby się do aresztowania i w najlepszym wypadku wywiezienia do obozu pracy. Dlatego szybko skręcili z polnej drogi, na której ciągnący nogami, ranny mężczyzna zostawiał wyraźne ślady. Gęstwiną leśną przedostali się szybko do sąsiedniej wsi i tam skierowali się do jednego z gospodarstw. Ułożyli mężczyznę na kupce siana w stodole i pobiegli po właścicieli .

— To ktoś z waszych? — zagadnął starszy gospodarz, przeciągając dłonią po nieogolonej brodzie, gdy stali nad rannym.

— Nie — odparł jeden z przybyszów. — Znaleźliśmy go na drodze do miasta. Chyba uciekł Niemcom.

— Jeszcze tu za wami przyjdą! — skarcił ich gospodarz. — Na pewno ich zgubiliście?

— Tak. Sprawdziliśmy, czy nie idą za nami.

— Bronek… idź no przed chałupę i sprawdź, czy nie przybłąkają się tutaj jacyś — starzec skinął na młodego chłopaczka, który przyglądał się sytuacji, by natychmiast bez słowa sprzeciwu pognać za róg stodoły. — No, a my przyjrzymy się naszemu gościowi.

— Dostał chyba w płuco, bo krwawi obficie z ust — zauważył jeden z mężczyzn.

Poklepali nieprzytomnego po policzku, żeby go ocucić.

— Gdzie jestem? — wyjęczał po rosyjsku.

— Psia mać! Rusek! — zachłysnął się gospodarz. — Zabić zdrajcę! — Złapał za kosę, stojącą pod ścianą stodoły i niechybnie wbiłby ją w leżącego, gdyby nie powstrzymali go przybysze.

— Chwila, dziadku. Trzeba go wpierw przesłuchać! — odepchnął gospodarza jeden z nich . Następnie pochylił się nad leżącym mężczyzną i krzyknął: — Ktoś ty?

Powtórzył jeszcze pytanie dwukrotnie, ale mężczyzna najwyraźniej znowu zemdlał, bo nie odpowiadał.

— To logiczne. Na pewno bolszewik! — skomentował dziadek.

— Ja niet bolszewik — wysapał nagle łamaną polszczyzną ranny. — Ja biełyj!

— Biały czy czerwony, wszystko jedno! Zdrajca! Każdy Rusek to komunista, a każdy komunista to zdrajca i morderca Polaków — gospodarz zionął gniewem i nienawiścią.

— Nazwisko! — wykrzyczał przesłuchujący rannego mężczyzna.

— Iiii… Izenbek… Ali.

— Pewnie to szpieg. Hitler teraz wojuje ze Stalinem, to pewnie ruscy podrzucają tu swoich kamratów ze wschodu… — dodał, milczący dotychczas drugi z przyjezdnych mężczyzn.

— Co ci się stało?

— Niemcy… strzelali.

— A dlaczego do ciebie strzelali?

— Nie miałem… dokumentów — zaświszczało przerywane zdanie między napadami kaszlu.

— Czego tutaj szukasz? Szpiegujesz?

— Nie. Szukam… szukam Rado… goszczy…

— Czego?

— Radości… — mruknął gospodarz.

— Radogoszczy…

— Co to jest?

— Może to jakieś nazwisko? — wtrącił drugi z mężczyzn.

— Niet… Stolica… Słowian…

— Chyba mu się coś w głowie pokręciło z tego wszystkiego. Mami nas. To komunista, czyli gorzej niż szwab… — dziadek ciągnął swoje.

— Mam… mam tutaj… Księgę… — ranny wskazał na przepasany pod kubrakiem worek. — Trzeba to oddać Welesowi… świątynia Retra… na Slegu…

— Nic z tego nie rozumiem, co mówisz… — przesłuchujący tracił cierpliwość. — To jakiś bełkot!

— Nie… mogę… oddychać — ranny zacisnął pokrwawione ręce na ramionach przesłuchującego.

— Jesteś ranny w płuco. Straciłeś dużo krwi… Umrzesz…

— Oddajcie tę Ksiegę Welesowi! — zaczął, zebrawszy resztkę sił. — Musicie to zrobić. Radogoszcz. Sleg. Tam to jest. My nie wiedzieliśmy wcześniej… Ale Jurij to znalazł. Odczytał… On w to wierzył… Ale przyszła wojna… Też uwierzyłem. Jeszcze tylko trzecia i będzie… koniec świata. Oddajcie Welesowi Knigę. Trójkątna, słowiańska Retra na Slegu… Musicie… — urwał w połowie i zakrztusił się własną krwią. Jęknął jeszcze, próbując odchrząknąć, ale po chwili jego głowa opadła na bok, a oczy znieruchomiały.

— Rozumiecie coś z tego? — zapytał mężczyzna zebranych.

— Nic a nic — mruknął gospodarz. — Ale chyba wiem, kto nam pomoże.

— Kto?

— Mieszka tu taki Berg. On co nieco będzie wiedział o Słowianach.