Feniks

Krzysztof Kamieński

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Okładka: autorska Krzysztofa Kamieńskiego

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-87-7

Wydanie 1

Warszawa, 21 kwietnia 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

WSZYSTKIE POSTACI W KSIĄŻCE SĄ FIKCYJNE. WSZELKIE SKOJARZENIA Z KIMKOLWIEK W RZECZYWISTOŚCI NIE POWINNY MIEĆ MIEJSCA. PODOBIEŃSTWA DO OSÓB LUB ZDARZEŃ SĄ CAŁKOWICIE PRZYPADKOWE I NIEZAMIERZONE. AUTOR NIE BIERZE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA.

Od redakcji:

Nowela kryminalna.

Starzejemy się od momentu urodzenia, czy nam to się podoba, czy nie, nie zastanawiając się zbytnio nad końcem własnego życia. Kiedyś jednak przychodzi kres z wyboru czy też z konieczności.

Kolejne opowiadanie Krzysztofa Kamieńskiego porusza problem starzejącego się społeczeństwa i zmusza czytelnika do zastanowienia się nad godnością i sensem życia ludzi w podeszłym wieku, często bezbronnych w swojej starości. Ludzie starzy, lekceważeni, odsuwani i niedoceniani mogą jednak jak stare orły ostatni raz rozwinąć skrzydła i uderzyć do ataku. 

Feniks 

Czuł się staro, tak staro, że wykonywanie jakichkolwiek ruchów przychodziło mu z coraz większą trudnością. Miał siedemdziesiąt pięć lat. Przeżył swój czas tak, jak mógł go przeżyć, raz lepiej, raz gorzej, ale zawsze godnie i z klasą. Wychował dwoje dzieci, ciesząc się życiem i nigdy nie przypuszczał, że tak marnie skończy, przykuty, z własnej zresztą woli, do łóżka, czekając na swój koniec.

Wszystko zaczęło się przed dwoma laty, kiedy zatracił rytm życia po śmierci ukochanej żony. Popadł wtedy w dziwny rodzaj depresji. Leżał całymi dniami w łóżku, rezygnując często z mycia i golenia, żywił się byle czym, oglądał programy telewizyjne do czwartej nad ranem, bo było mu po prostu wszystko jedno. Apatia. Apatia myśli, pragnień i czynów.

Dom miał duży i przestronny. Za duży. Po kilku miesiącach zamknął piętro z dużą sypialnią i przestronną łazienkę i ostatecznie zagnieździł się w stołowym, gdzie leżał przez większość dnia na dużej kanapie i tam też i spał. Nie pomagały uwagi córki, która wpadała czasem i robiła w jego domu porządek, przynosząc zakupy, a potem z czasem i ciepły posiłek. Wyczuwał uciążliwość sytuacji, kiedy przywoziła mu wieczorem, po pracy, ciepłą zupę na kilka dni, a czasem i jakieś danie obiadowe, ale nie zmienił postępowania. Było mu wszystko jedno. Raz w miesiącu odwiedzał go syn, starający się wyrwać go z tej ciemnej chmury pesymizmu życiowego, ale też bez skutku.

Przestał wychodzić z domu, Zrezygnował z robienia zakupów, spacerów, a nawet chwilowego wyjścia do ogrodu. Życie straciło smak. Był pusty i wypalony. Zniknął pełen optymizmu i chęci do życia człowiek, zmieniając się w zrezygnowanego, załamanego starca.

Sytuacja pogarszała się systematycznie i w końcu załatwiono pomoc domową, która przychodziła początkowo raz w tygodniu. Załatwiała zakupy, sprzątała dom, gotowała i prała. Wykorzystał nową sytuację, starając się nie wstawać. Efekty całkowitego bezruchu nie dały na siebie długo czekać. Zauważył, że chodzenie zaczyna mu sprawiać trudności. Ostatecznie kupiono mu laskę, a parę miesięcy później chodzik. I tak żył, a właściwie wegetował samotnie, bo nikt go już nie odwiedzał, z wyjątkiem sporadycznych wizyt dzieci. Popadł w izolację, nie odpowiadając na listy i nie odbierając telefonów. Domowy lekarz kręcił głową, przepisując różne proszki i tabletki, ale sytuacja nie ulegała poprawie.

Po roku czasu tak prowadzonego trybu życia przestał podnosić się z łóżka, a pomoc domowa, po przeprowadzonych z córką negocjacjach, zaczęła przychodzić codziennie.

Leżał na swojej zaścielonej kanapie i chciał po prostu przestać żyć. Pragnął zakończyć tę sprawę przed sobą i przed Bogiem. Przestać się męczyć, przestać myśleć. Odejść i połączyć się z żoną, patrzącą na niego gdzieś tam z góry i czekającą.

Minęło jeszcze kilka miesięcy. Zrobiono rodzinną naradę. Przyszła córka z mężem i wnukiem. Przyjechał syn ze swoją przyjaciółką. Siedzieli przy jego łóżku i próbowali z nim rozmawiać. Jeszcze raz dodać mu sił i zmusić do aktywności. Bezskutecznie. I wtedy córka przedstawiła beznadziejną sytuację, w której się znalazł i zaproponowała mu pójście do domu opieki. Zgodził się w swojej obojętności kiwając apatycznie głową. Od tego dnia przestał odzywać się do otoczenia.

Kilka dni później zjawił się kolejny raz Biernacki, internista, którego znał od lat.

— No i co powiemy, panie Piotrze? — zapytał, przysuwając krzesło do jego łóżka. — Jak tam zdrowie?

Nie odpowiedział na to głupie pytanie, dalej leżąc nieruchomo z wzrokiem wbitym w sufit.

— To już nawet nie odpowiadamy na pytania? Jak pan się dzisiaj czuje? Wyniki krwi ma pan dobre. W moczu nic nie znaleziono. Ja u pana też nic nie stwierdziłem. Teoretycznie jest pan zdrowym człowiekiem. To co, pogadamy, jak dawniej?

Ten kretyn powinien zostawić go w spokoju i przestać go denerwować. Gdyby był silniejszy to wyrzuciłby go po prostu z pokoju na zbity pysk. Człowiek leży w łóżku i chce z godnością odejść z tego świata, a tu mu jeszcze taki przeszkadza.

— Halo, słyszy mnie pan? No dobrze, to zmierzymy ciśnienie.

Powoli odwijał rękaw jego pidżamy.

— Oj, schudło się, schudło. Skóra i kości. Teraz zawiniemy opaskę i podpompujemy. Tak. No proszę, trochę za niskie. To mamy sprawę z głowy. Wystawię jeszcze zaświadczenie i informacje do domu opieki. Słyszałem, że pan się tam wybiera za dwa tygodnie. To jest bardzo dobre miejsce. Mieszkała tam moja, świętej pamięci, ciotka. Spokojny dom starości, również dla takich, jak i pan. No cóż. Każdy kiedyś zwolna odchodzi z tego świata i musi się czasem do takiego domu przenieść. Chyba że go trafi na miejscu szlag. — Tu spojrzał na niego figlarnie. — Nie każdy ma jednak szczęście. Przyzwyczai się pan. Umyją, położą, nakarmią. Czego więcej chcieć.

Nagle w pokoju pojawiła się córka.

— I jak, panie doktorze? Co pan powie?

— Hmm. Właściwie to wszystko mamy już omówione. Stan zdrowotny organizmu wydaje się być w porządku, ale pani ojciec już nie funkcjonuje. Nie wiem. Nawet nie jestem w stanie stwierdzić, czy mnie rozumie i czy do niego cokolwiek dociera. Wydaje się, że nie. Żadnej reakcji. Żadnej odpowiedzi. Od kiedy nie mówi?

— Trudno powiedzieć. To przyszło stopniowo. Nawet nie wiem, kiedy. Wie pan, panie doktorze, jak to u mnie jest. Praca, dom, dziecko. Tata zawsze był samodzielny. Sam pan wie, że po śmierci mamy nieco podupadł. I pomyśleć, że jeszcze rok temu wychodził na spacery i sam robił zakupy. Tak naprawdę, to ja tego nie rozumiem. Rozmawiamy o tym czasem z mężem. Ale ten stan rzeczy jest teraz nie do wytrzymania i jesteśmy zmuszeni oddać tatę do domu opieki. Nie mam innego wyjścia. Tu nawet całodzienna pielęgniarka nie pomoże. I kto ma sprzątać ten wielki, pusty dom? No i koszty utrzymania. Wie pan, ile kosztuje ogrzewanie tych wszystkich pokoi? Ogród zarośnięty. Dawniej tata sam dbał o te rzeczy. Nawet rąbał drewno do kominka. A teraz... Ja nie dam rady, ja mam własne życie. Serce mi się kroi, ale co mam robić?

— Tak, to trudna sytuacja. Doskonale panią rozumiem. Nic się jednak na to nie poradzi. Dom opieki jest lepszy od pielęgniarki. Tam będzie pani ojciec pod stałą opieką lekarską, w razie czego zostanie mu podane lekarstwo. Ubiorą go, wsadzą na wózek i wyjadą z nim na świeże powietrze. Tam jest inne wyposażenie. Można człowieka mechanicznie podnieść, przenieść. Jest winda. No i dostanie odpowiednie do stanu zdrowia jedzenie. A poza tym, będzie miał towarzystwo innych pensjo-nariuszy. Wie pani, nieco więcej akcji. Tu leży pani tata z wzrokiem wbitym w ścianę, a tam go rozruszają. Przyjdzie masażysta, fryzjer, manikiu-rzystka.

— Ma pan rację, panie doktorze, ale powiem panu szczerze, że nie robię tego z lekkim sercem. To przyszło po śmierci mamy. Pomyśleć, że jeszcze kilka lat temu jeździł na nartach. On, taki bojowy w życiu, dbający o siebie, wysportowany. Co się z nim przez te dwa lata stało? Nie umiem sobie tego wytłumaczyć i się z tym pogodzić. Ale trudno. Życie biegnie dalej.

Spojrzała na leżącego ojca.

— Najgorsze jest to, że już nie mówi. On po prostu gaśnie. Może już nie chce żyć?

Lekarz wstał powolnym ruchem z krzesła.

— Są sprawy, na które nie mamy wpływu. I tak jest właśnie w tym przypadku. Rozumiem panią doskonale. No cóż, to ja już będę szedł. Do widzenia.

— Do widzenia.

Córka została jeszcze chwilę. Czuł, pod zamkniętymi powiekami, że na niego patrzy. Ciężko mu było, ale nie chciał zawracać z raz wybranej drogi. Zasnął.

Tydzień później przewieziono go do domu opieki. Właściwie można było sobie to określenie darować. To był dom starców i basta. On, w domu starców. Trudno, im szybciej skończy, tym lepiej.

Dom opieki, otoczony wypielęgnowanym parkiem, wyglądał jednak czysto i porządnie. Pokój dzielił z panem Rysiem, sympatycznym siwowłosym staruszkiem, poruszającym się z trudnością przy chodziku. Już pierwszego dnia podszedł do niego, leżącego na łóżku z wzrokiem wbitym w sufit, przyglądając mu się z ciekawością.

— Pozwoli pan, że się przedstawię? Ryszard Jabłoński.

Nie odpowiedział. Za oknem słychać było dalekie ujadanie psa.

— Pan nie mówi, czy też nie chce mówić? Ja, wie pan, nie jestem aż tak towarzyski i nie narzucam się nikomu, ale dobrze by było wiedzieć, jak się nazywa mój współlokator. Ja, proszę pana, nie mam do nich szczęścia. Pan jest już czwarty z kolei. Wszyscy odeszli w zaświaty. To jest w sumie takie miejsce, gdzie się czeka. Pan też tu będzie czekał.

Chodzik przysunął się jeszcze bliżej do jego łóżka.

— Powiem panu, że ja też czekam, ale kostuchna jakoś nie chce po mnie przyjść. Mam już osiemdziesiąt dwa lata, a ona nie przychodzi. Może o mnie zapomniała? Mój ostatni kolega odszedł w nocy. Dokładnie dwa tygodnie temu. Nawet nie poczułem, jak się zawinął. Zaraz rano go wywieźli. Sympatyczny był to człowiek. Można było z nim pogadać. A pan nie mówi, czy nie chce mówić? Tu była kilka lat temu w naszym domu taka staruszka, która też nic nie mówiła. Wszyscy myśleli, że niemowa albo że skleroza zabrała jej rozum. Ale jak poczuła, że ma odejść, to poprosiła pielęgniarkę o księdza. Dziewczyna mało nie zemdlała, ale ksiądz przyjechał. I proszę sobie wyobrazić, że ta kobieta dziewięć lat nic nie mówiła, a tu nagle wyspowiadała się pełnymi słowami. Zmarła dwa dni później. Wiedziała, że to już kres jej czekania.