Valentinie,

mej miłości i memu natchnieniu

PODZIĘKOWANIE

Pragnę wyrazić wdzięczność Albertowi Zuckermanowi, założycielowi Writers House w Nowym Jorku. Jego twórcze doświadczenie pomogło mi ukształtować niniejszą powieść. Żaden pisarz nie ma lepszego przyjaciela. T.W.

PROLOG: WTORKOWY RANEK

LANGKOPF, PROWINCJA PRZYLĄDKOWA PÓŁNOCNA, RPA

Obraz przed oczami Turnera wydawał się ziarnisty, chwilami zamazany, a gałki oczne jakby zbyt małe dla oczodołów. Głowa rytmicznie pulsowała bólem — na ogół tępym, a raz na jakiś czas przenikliwym, gdy opony trafiały na kolejny wybój. Czuł, że mózg przemieszcza się w jego czaszce, szarpiąc naczynia krwionośne jak druty do cięcia sera. Ból był coraz bardziej dokuczliwy. Nie chodziło zresztą jedynie o głowę, ale także o nerki, kręgosłup i kostki. Może przyczyną było to, że zaczynał wracać do siebie; nerwy budziły się kolejno i próbowały ocenić skalę zniszczeń. Może wypił za dużo wody, a może za mało — miał ją, ale jej nie ufał. Nie mógł sobie przypomnieć, co mówi na ten temat nauka, a na ryzyko eksperymentu nie było go stać. W końcu uznał, że jajka muszą wystarczyć. Ufał jajkom. Obawiał się, że jeśli ich nie zdobędzie, jego mózg eksploduje, zanim jeszcze ktoś wpakuje weń kulę. A tego, że ktoś wkrótce spróbuje to zrobić, był absolutnie pewny.

Zerknął na prędkościomierz. 140 kilometrów na godzinę. Jechał o wiele za szybko, jeśli zważyć na to, jak bardzo przytępione były jego zmysły. Jechał też o wiele szybciej, niż się wydawało, po zrujnowanej, ślepej, wiejskiej drodze donikąd. Łatwo było tak gnać dwiema tonami luksusowej maszyny, z pięciolitrowym, turbodoładowanym silnikiem Jaguara pod maską. Nie umknęła mu ironia losu. Gdyby silnik nie był tak potężny, gdyby masywny wóz nie był aż tak nachalnym pomnikiem nienasyconej próżności właściciela, to do wydarzeń, które sprowadziły go na te manowce — i na manowce własnego człowieczeństwa — zapewne nigdy by nie doszło i nie gnałby teraz przed siebie tak, jakby nie oczekiwał, że dożyje jutra.

Słońce miał za plecami, na wschodzie — i przynajmniej na razie nikogo i nic innego. Brama farmy ukazała się przed nim niespodziewanie i z mocą wdepnął pedał hamulca. Algorytmy pokładowych komputerów zadziałały w porę, by zapobiec katastrofie, i tylko ból pod czaszką jeszcze się wzmógł. Czerwony range rover wytracił prędkość z pogardliwą łatwością, a Turner mógł tylko zacisnąć dłonie na kierownicy, kiedy jego pierś zderzyła się z pasem bezpieczeństwa.

Trup siedzący w fotelu pasażera nie był przypięty i gwałtownie zgiął się wpół. Huknął czołem o deskę rozdzielczą, zanim głowa opadła mu między kolana. Nagłe ugięcie wypompowało nowe strumyki krwi z ran postrzałowych na jego plecach. Rozlały się szeroko po kremowej skórzanej tapicerce.

Turner miał do czynienia z nieboszczykami częściej niż większość ludzi — choć może nie tak często jak koroner, grabarz czy geriatra-onkolog. Nie zwykł jednak wozić ich ze sobą niczym kierowca karetki, zwłaszcza wtedy, gdy był odpowiedzialny za ich śmierć. Tym razem zadał ją za pomocą trzech pocisków 9 x 19 mm Parabellum, które przeszyły brzuch nieszczęśnika.

Zardzewiała brama była szeroko otwarta. Wykonał ciasny skręt w prawo i zjechał z asfaltu na wznoszącą się łagodnie gruntową drogę. Przyspieszenie na powrót uniosło korpus trupa i przechyliło go nieco ku drzwiom pasażera; nieruchoma twarz rozpłaszczyła się na szybie. Pół kilometra dalej wznosił się smukły stalowy pylon pompy wiatrowej, której wirnik obracał się leniwie. Budynki gospodarcze, zardzewiały traktor i stary pick-up; obok bele kiszonki, a dalej parterowy dom z czerwonego kamienia ze staromodnym gankiem. W lusterkach wstecznych widać było tylko tuman pyłu spod kół.

Turner zawrócił na podwórku i zatrzymał wóz, ale nie wyłączył silnika. Gdy tylko otworzył drzwi, by wysiąść, ściana gorącego powietrza omal nie wtłoczyła go z powrotem do wnętrza. Bodaj wszystkie stawy jego ciała zaprotestowały, gdy wstał i chwiejnym krokiem ruszył w stronę domu.

Ganek wyglądał na w połowie polakierowany na czarno — pokrywała go tafla zaschniętej w słońcu krwi. Lśniącą powierzchnię znaczyły ślady dzikich zwierząt — szakala i ptaków — a w kilku miejscach także truchła much, które utknęły na zawsze w gęstniejącej pułapce. Pośrodku spoczywał gryf olimpijskiej sztangi obciążony ośmioma dwudziestokilogramowymi talerzami, niczym samotny świadek upiornej próby siły. Na małym stołku stał dwulitrowy dzbanek wyjęty z blendera. Na jego ściankach zaschły resztki żółtawego koktajlu. Nieapetyczna mikrokałuża na dnie kryła jeszcze szczątki kilku utopionych much. Turner sięgnął po dzbanek i pochyliwszy głowę, przekroczył próg. Chwilę później był już w salonie.

Przystanął na widok swojego odbicia w zabytkowym lustrze wiszącym na ścianie. Jego czarna skóra poszarzała od soli i kurzu, twarz była nienaturalnie wychudzona, a usta mocno spękane. Nie mógł też poznać własnych oczu; zamieniły się w sztolnie sięgające głęboko w mrok, który od niedawna zalegał pod nimi. Utkwiły w nich na zawsze obrazy, których nie chciał widzieć; wspomnienia i odkrycia, do których wolał nie wracać, a przecież musiał. Wstrząśnięty tym, jak bardzo jest do siebie niepodobny, oderwał wzrok od lustra i uciekł do kuchni, do życia.

Szarpnął drzwi lodówki. Dwa pudełka jaj. Otworzył — zostało osiem sztuk. Wypłukał pod kranem dzbanek, z trudem znosząc donośny szum wody. Osad pozostał, ale zniknęły martwe muchy. To mu wystarczyło. Wbił do dzbanka wszystkie osiem jaj obiema rękami, para po parze, nie zważając na odłamki skorupek wpadające do środka. Znowu otworzył lodówkę. Mleko kokosowe i krowie, banan, dwie pomarańcze, seler, pomidor, spory kawałek sera. Napełnił dzbanek aż po brzeg. Z banana zdjął wcześniej skórkę, a nieobrane pomarańcze tylko rozerwał na części. Odszukał blender i pokrywkę, a potem zamieniał swój koktajl w płyn tak długo, jak pozwoliło mu na to pragnienie.

Wreszcie zdjął pokrywkę i zaczął pić.

Zacisnął powieki. Gdyby zostało mu jeszcze trochę łez, pewnie zapłakałby — nie tylko z ulgi czy zaspokojenia. Łapczywie wlewał do gardła gęsty płyn, całym ciałem czując, że jajka były słusznym wyborem. Powstawały z nich przecież istoty zdolne samodzielnie wydostać się na wolność ze skorupek i śpiewać! To musiała być idealnie zbilansowana mieszanka składników. Coś, od czego nie eksploduje mu mózg. I tylko żołądek nagłym skurczem dał znać, że nie podoba mu się atak półlitrową porcją pożywienia. Turner odstawił dzbanek i odetchnął głęboko. Na razie wystarczy. Skurcz minął po chwili.

Resztę koktajlu zabrał ze sobą do samochodu i znowu odciął się od świata w klimatyzowanym wnętrzu, w towarzystwie trupa. Spojrzał na pustą szosę widoczną w oddali; na powietrze lekko drżące nad jej wstęgą w morderczych promieniach słońca. Otaczała go równina bez wyrazu, tu i ówdzie porośnięta trawą i pojedynczymi krzewami. Range rover był wyposażony w nadajnik GPS. Dokładnie wiedzieli, gdzie się znajduje. Zastanawiał się, ile czasu minie, zanim tu dotrą. Prawdopodobnie niewiele, ale na pewno wystarczająco dużo, by zdążył zyskać pewność, że gdy go pogrzebią, to nie pod kolejną górą kłamstw.

Wyjął smartfon i kilkoma dotknięciami uruchomił aplikację służącą do przesyłania notatek głosowych. Pociągnął mały łyk koktajlu. Przez chwilę żuł strzęp skórki pomarańczowej, czując orzeźwiającą gorycz na języku. Wreszcie postawił dzbanek na siedzisku między swymi udami i zaczął nagrywać.

„Raport Turnera.

Do kapitana Erica Ventera. Kopie: Mohandas Anand, pułkownik Nyathi, Pieter Meyer z «Timesa», ja, chmura.

Drogi kapitanie Venter, kazał mi pan meldować o postępach w sprawie.

Niezidentyfikowana dziewczyna. Śmierć. Sprawcy nieznani.

Powiedziałem, że będę parł naprzód i szybko zamknę sprawę. To było dwa dni temu. Mam wrażenie, że trwało to o wiele dłużej, ale to dlatego, że utknąłem w jakimś spowolnieniu. Trudno je zdefiniować — trzeba w nim utknąć i oszaleć, żeby zrozumieć.

Nie zamknąłem sprawy. W każdym razie jeszcze nie do końca.

Chcę jednak, by pan wiedział, że nadal cisnę. Może i zza grobu.

Sprawy wymknęły się spod kontroli, jak to zwykle z nimi bywa. Chaos nigdy nie śpi. Porządny człowiek staje naprzeciw niego z zimną krwią. Robi to, co słuszne, ponieważ tym sposobem powoduje najmniejszy ból i może odejść, nie żałując zbyt wiele. I właśnie za takiego się miałem: za porządnego człowieka.

Dziś już nie jestem pewny. I nigdy nie będę. Powiedział pan, że tu jest inny świat. Miał pan rację. Powiedział pan, że tutejsza przestrzeń odmieni mój umysł. Miał pan rację. Powiedział pan też, że będzie się o mnie martwił, i wierzę, że martwił się pan — na swój sposób. Niestety, ja rozumiałem to inaczej.

Ciekawe, czy martwi się pan i teraz.

Ta sprawa nie powinna mi się przytrafić. To był mój pierwszy wolny weekend po trzech przepracowanych. Jednakże w sobotni wieczór sypnęło w Kapsztadzie trupami i brakowało nawet mundurowych — dlatego wezwał pan i mnie. Nie spałem. Byłem na Czarcim Szczycie: ćwiczyłem długie nuty w oczekiwaniu na wschód słońca. A przecież nie można być jednocześnie w Niebie i na Ziemi.

Była niedziela, szósta rano…”

CZĘŚĆ PIERWSZA: NIEDZIELA

Kraina Suszy

1

Dziewczyna mogła równie dobrze skręcić w tę uliczkę, jak w każdą inną — w wilgotnym labiryncie dzielnicy Nyanga wszystkie wyglądały tak samo. W gruncie rzeczy nie były to nawet ulice, tylko wstęgi spieczonej słońcem ziemi między długimi szeregami ruder i zardzewiałych kontenerów, które mieszkańcy nazywali domami.

Nie pamiętała, czy już tu kiedyś była. Nawet nie próbowała sobie przypomnieć. Pamięć nie była jej do niczego potrzebna. Im mniej refleksji, tym większa pustka w głowie i tym większe szanse na uśpienie drzemiących w niej potworów.

Nie wiedziała nawet, która jest godzina, bo i czas nie był jej do niczego potrzebny. Już dawno ucichło wycie — okoliczne psy poszły spać. Wystarczała jej świadomość tego, że świat stał się cichy i mroczny, a to oznaczało, że nie spotka zbyt wielu ludzi.

Ludzi bowiem też nie potrzebowała. Ani ich towarzystwa, ani uczuć, ani pomocy, ani troski, ani kłamstw. Przydatne było tylko to, czego byli skłonni się pozbyć — dzięki temu mogła przetrwać. Nawet w takim miejscu wiodło im się na tyle dobrze, że była w stanie przeżyć, podobnie jak szczury. W zasadzie mogłaby postarać się o coś więcej niż resztki, ale przekonała się już, że korzyść nie jest warta upokorzenia, a czasem i zagrożenia.

Skoro szczury jakoś sobie radziły, to i ona mogła.

Kroczyła więc labiryntem w zasadzie bez celu. Bez ambicji, intencji czy choćby czegoś tak szumnego jak pragnienia. Życie nauczyło ją, że nawet potrzeby z czasem karleją. Wiedziała, że w którymś momencie znużenie zwycięży, a wtedy wpełznie w jakąś norę i dołączy do uśpionych psów. I że wznowi wędrówkę, gdy tylko się obudzi.

A przecież nie użalała się nad sobą, bo i to nie było jej potrzebne. Zwierzęta nie miewały takich uczuć; dokuczał im co najwyżej ból. Podobnie było z dziećmi, choć nie do końca — niekiedy bywały też zdezorientowane, nie rozumiały świata. Ale użalać się nad sobą potrafił jedynie ten, kto znał w owym świecie choć jedno bezpieczne miejsce. Dziewczyna nie miała tyle szczęścia.

Przystanęła, ujrzawszy przed sobą dwa samochody — biały i krwistoczerwony — zaparkowane tyłem na pustym, piaszczystym parkingu przy miejscowej spelunce.

Były piękne.

W otoczeniu walących się ruder i zardzewiałych kontenerów lśniły tak, jakby roztaczały własny, wewnętrzny blask, który nie miał nic wspólnego z wątłą poświatą samotnej latarni ulicznej, bladością półksiężyca na niebie i smugami światła umykającego z okien knajpy. Otaczała je aura dominacji, kunsztu, zamożności, fanatycznego i ekstrawaganckiego przywiązania do stylu życia, który był dla dziewczyny czymś tak dalekim jak konstelacje krążące majestatycznie po nocnym niebie. Była poruszona ich doskonałością.

Uśmiechnęła się niczym dziecko na widok kolejnego cudu świata.

Rozejrzała się i nie zobaczyła nikogo. Pobiegła ku samochodom.

Z bliska wyglądały jak muskularne, milczące bestie. Ich uśpiona moc przyprawiała ją o gęsią skórkę. W półmroku lśniły srebrzyste litery. Toyota. Range rover. Okrążyła biały wóz, próbując zajrzeć do wnętrza, ale szyby były zbyt ciemne, by mogła coś dostrzec. Sięgnęła do klamki, lecz zawahała się i cofnęła rękę. Samochody nie mogły dać jej tego, czego potrzebowała. Ofiarowały jej chwilę zauroczenia i to musiało wystarczyć. Odwróciła się gwałtownie i przykucnęła między dwiema potężnymi maszynami, gdy do jej uszu dobiegło nagle echo dźwięków z wnętrza spelunki.

Głosy. Muzyka. Chrapliwy śmiech. Po chwili znowu cisza.

Skierowała wzrok ku obskurnej knajpie — długiemu, wąskiemu barakowi tonącemu wśród chwastów, zbudowanemu z desek przeróżnego pochodzenia i przykrytemu dachem z blachy falistej.

Przed drzwiami przystanął rosły Afrykanin w czarnym garniturze i białej koszuli, osobliwie pasujących do nieziemskiego piękna zaparkowanych opodal aut. Dziewczyna zrozumiała w jednej chwili, że to niebezpieczny człowiek. Ktoś, kto już zabijał i jest gotów uczynić to ponownie. Ową gotowość do zadawania śmierci prezentował z taką samą swobodą jak swój czarny garnitur. Emanował dyskretną pewnością siebie, znaną tylko tym, którzy w pełni na nią zapracowali. Spojrzawszy na niego, od razu pojęła i to, że nigdy nie zniżyłby się do skrzywdzenia kogoś takiego jak ona. W najgorszym razie mógł ją stąd przepędzić, ale i to jej nie odstraszyło. Chciała na niego patrzeć, ponieważ był piękny, gdy tak spoglądał w stronę dwóch wielkich wozów.

Skuliła się jeszcze mocniej. Samochody albo należały do niego, albo były pod jego opieką. Popełzła ku tylnym kołom krwistoczerwonego range rovera i nieśmiało, jednym okiem, wyjrzała zza klapy. Mężczyzna jeszcze jej nie zauważył.

Uniósł dłoń ku ustom, ściskając w niej burgera na wpół owiniętego serwetką. Dziewczyna poczuła w żołądku nagły uścisk głodu. Mężczyzna spojrzał na bułkę bez entuzjazmu, zanim zatopił w niej zęby. Żuł przez chwilę i skrzywił się z niesmakiem, a potem wypluł kęs na ziemię.

— Kurewstwo.

Splunął jeszcze raz, spoglądając na burgera. Mógł rzucić go na ulicę, gdzie pozostałby niezauważony w potoku innych śmieci, ale miał inne zwyczaje. Zapatrzył się w cień za range roverem, a dziewczyna podążyła wzrokiem za jego spojrzeniem.

O kilka kroków za samochodami, pod ścianą budynku z pustaków zamykającego podwórko, stały trzy czarne, metalowe kontenery na odpadki. Dopiero teraz poczuła ich fetor. Mężczyzna ruszył ku nim między samochodami. Dziewczyna skuliła się w mroku, przyglądając się, jak przez chustkę otwiera śmietnik i wrzuca do środka nadgryzionego burgera. Po chwili wrócił na posterunek u drzwi knajpy, wyjął z kieszeni spodni niedużą butelkę wody i zdjął nakrętkę. Przepłukał usta, wypluł i znowu pociągnął łyk.

Dziewczyna nosiła na szyi tandetną torebkę z pasiastej tkaniny. Wsunęła do niej dłoń i wyłowiła plastikową zapalniczkę. Sprawdziła, czy jeszcze działa, a potem cichutko okrążyła czerwony samochód i stanęła przed kontenerem. Odważyła się na ukradkowe spojrzenie w stronę mężczyzny. Czy zauważyłby, gdyby wśliznęła się do środka? Musiała dobrze skalkulować ryzyko.

Huknął strzał.

Ściana spelunki eksplodowała chmurą pyłu i drzazg.

Nim opadły na ziemię, mężczyzna zdążył rzucić butelkę z wodą i wydobyć broń spod marynarki. Otworzył drzwi lokalu i wkroczył do środka.

W tej samej chwili dziewczyna skoczyła w stronę kontenera i szarpnęła za uchwyt. Klapa z impetem odbiła się od ściany budynku i wróciła na miejsce. Dziewczyna uniosła ją raz jeszcze i tym razem przytrzymała. Odwróciła głowę, gdy ostry fetor uderzył w jej nozdrza. Krawędź otwartego kontenera miała na wysokości ramion. Przemogła się i zajrzała do środka, w nieprzenikniony mrok. Rozproszyła go zapalniczką, którą trzymała w wyciągniętej ręce. Płomień wyłowił z ciemności masę odpadków, których spora część była organiczna i najwyraźniej została już zaanektowana przez mikroskopijne formy życia. Śmieci wypełniały mniej więcej trzy czwarte przestrzeni. Mierzyła je wzrokiem w wielkim skupieniu, lecz wątły płomyk zapalniczki nie pozwolił jej dostrzec burgera.

Nagle cofnęła się o krok i zgięta wpół zaczęła wymiotować. Opadła na kolana i podpierając się rękami, przez dłuższą chwilę zbierała siły. W końcu otarła łzy, wzięła trzy głębokie wdechy i wstrzymując ostatni, powstała. Zrobiła krok w stronę kontenera, pochyliła głowę nad krawędzią i stanęła na palcach. Kamień zapalniczki trzasnął kilka razy, zanim pojawił się ogień.

Ktoś otworzył drzwi spelunki i gdzieś za plecami znowu usłyszała głosy. Zwłaszcza jeden dominował nad pozostałymi.

— Simon, zawieź Marka i Chrisa prosto do hotelu. Ja zabiorę tych dwóch pajaców.

Szczęknęły centralne zamki. Błysnęły światła. Zerknęła przez ramię. Rosły Afrykanin prowadził dwóch młodych białych w stronę białej toyoty. Obaj szli chwiejnym krokiem. Może i dostrzegli grzebiącą w śmieciach dziewczynę, ale nie zwrócili na nią uwagi. W ciszy kontynuowała poszukiwania.

— Dirk? Daj mi te cholerne kluczyki. — Znowu ten dominujący głos. Z obcym akcentem.

— Do diabła, to mój wóz — wybełkotał młodszy mężczyzna.

— Twojej matki. Dawaj kluczyki.

Trzasnęły drzwi, warknął rozrusznik.

— Czego chcecie, cioty? — Znowu obcokrajowiec. A potem dwa nowe głosy wykrzykujące coś jednocześnie, niezrozumiale. Zagłuszył je głos cudzoziemca. — Zamknąć się. Spokój. Masz, weź to. Kup sobie nowy plakat. I nowy bar. A teraz spierdalaj, zanim coś ci zrobię.

Znowu trzask. Za plecami dziewczyny zapaliły się światła.

— Spierdalaj, powiedziałem. Dirk!

— Nie trzeba było tak go poniewierać.

— Spróbuj tylko usiąść za kierownicą, a i ciebie sponiewieram.

— Nie ośmieliłbyś się.

Poczuła, że biały samochód, ten po lewej, rusza.

I wtedy dostrzegła burgera.

Zapalniczka zgasła. Dziewczyna znowu zakręciła kółkiem, myśląc o tym, jakie ma szczęście: burger wylądował na plastikowej torbie. Był tylko trochę za daleko, więc ugięła nogi, chwyciła obiema rękami brzeg kontenera i podskoczyła. Zawisła brzuchem na stalowej krawędzi. Trochę bolało pod żebrami, ale nie był to jej pierwszy raz. Burger znowu ukrył się w ciemności, więc raz jeszcze spróbowała rozniecić płomień. I jeszcze. I jeszcze. Znowu trzasnęły drzwi samochodu, a zaraz potem kolejne. Zapalniczka w końcu zadziałała. Silnik wozu też. Tak, burger był teraz w jej zasięgu.

Wyciągnęła rękę i pochwyciła go. Mężczyźni za jej plecami nadal o coś się spierali. Uniosła tułów nad brzegiem kontenera i w tym momencie snop białego światła rzucił jej cień na otwartą klapę. Silnik zawył głośniej. Dziewczyna zeskoczyła na ziemię, obracając się w locie. Stojąc bokiem do pojemnika, zmrużyła oczy, oślepiona potężniejącym blaskiem reflektorów.

I wtedy coś zmiażdżyło jej kości.

Jej wnętrzności pękły.

Jej twarz odbiła się od szkła.

Poczuła, że odpływa. Nic nie widziała, oślepiona feerią żywych barw. Przez chwilę była przygwożdżona do stalowej ściany, a teraz opadała ku ziemi. Nie mogła zaczerpnąć tchu, żeby krzyknąć. Wreszcie zobaczyła nad sobą nocne niebo.

Przez moment nie czuła nic i nic nie słyszała. Patrzyła w gwiazdy. Wreszcie ciało przysłało jej sygnał ostrzegawczy. Zbierało siły i całą wolę życia, by stawić czoło nadciągającej fali niewyobrażalnego bólu. Jeszcze przez sekundę ów ból był tylko duchem, cieniem, który czaił się za woalką rzeczywistości i czekał, aż energia stanie się materią. Wyczuwała jego obecność. Zbliżał się. Duch, który zrodził się z jej ciała. Owładnęła nią trwoga, tak porażająca, że nawet duch nie ośmielił się jej tknąć. Czerwone światła biły prosto w jej twarz.

— Wyłącz silnik! Dirk! Wyłącz ten pieprzony silnik!

Warkot umilkł.

Dziewczyna odwróciła głowę w stronę, z której dobiegały głosy. Powiodła spojrzeniem po lśniącej, czerwonej burcie samochodu. Barczysty biały człowiek otworzył drzwi kierowcy i nachylił się ku wnętrzu.

— Zadowolony?

— To mój wóz.

— Jesteś słaby. I głupi. I pijany. A teraz przesiądź się i zapnij pas.

Mówiąc to, potężny mężczyzna uniósł zaciśniętą pięść.

— Dobrze już, dobrze! Przepraszam.

Dziewczyna chciała coś powiedzieć, ale za bardzo się bała, że duch uzna to za zaproszenie. Odwróciła głowę. Zza opuszczonej szyby spojrzała na nią nowa twarz — młodego białego mężczyzny o byczym karku. Wyglądał na przerażonego. Otworzyła usta i wydała z siebie cichy jęk, lecz zaraz umilkła; uciszył ją nieznośny ból w trzewiach. Młody mężczyzna zawołał do starszego:

— Hennie, nie mogę znaleźć telefonu. Daj mi swój.

— A po cholerę ci telefon, durniu?

Rosły mężczyzna odwrócił się i spojrzał prosto na dziewczynę. Zmarszczył brwi, ale nie wyglądał na wstrząśniętego. Równie dobrze mógłby patrzeć w ten sposób na przebitą oponę.

— Szlag by to — mruknął.

Dziewczyna spróbowała przemówić do niego oczami. Zrozumiał. Przygładził kciukiem brodę, skrzywił się z niechęcią — i to wszystko.

— Jezu, Hennie, daj mi ten telefon!

— Zamknij się, do kurwy nędzy.

Młody z byczym karkiem spróbował otworzyć drzwi, lecz rosły Hennie zrobił krok w jego stronę i z impetem je zatrzasnął. Znowu spojrzał na dziewczynę. W jego oczach, osadzonych w głębokich, ciemnych dolinach, widziała tylko maleńkie błyski światła.

Z przedniego siedzenia dobiegł pijacki głos:

— Co tam się dzieje?

Hennie wciąż spoglądał na dziewczynę. Wyciągnęła ku niemu rękę, czując i słysząc, jak chrzęszczą zmiażdżone kości, jak pękają błony gdzieś w głębi jej ciała.

— Nic się nie dzieje — odpowiedział Hennie, odwracając się do niej plecami. — Pora ruszać w drogę do Krainy Marzeń.

Dziewczyna patrzyła, jak wsiada do samochodu i zamyka za sobą drzwi. Warknął silnik. Młoda twarz znowu pojawiła się w tylnym oknie. Mężczyzna o byczym karku płakał.

Krwistoczerwony wóz zniknął między ruderami.

W ostatniej chwili błysnęły jeszcze światła hamulcowe, lecz zaraz zgasły.

I wtedy duch zawładnął jej ciałem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Memo from Turner

Copyright © Tim Willocks 2018

Tim Willocks has asserted his right to be identified as the author of this Work in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988.

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2018

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Krzysztof Tropiło

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Krzysztof Rychter

Fotografia na okładce

© VladimirFLoyd/Getty Images Poland

© Jonny Hayes/EyeEm/Getty Images Poland

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Raport Turnera, wyd. I, Poznań 2019)

ISBN 978-83-8062-686-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer