Lea Lind

Mięso - opowiadanie erotyczne

Lust

Mięso - opowiadanie erotyczne

Przełożyła

Martyna Sławińska

Tytuł oryginału

Kød

Copyright © 2017, 2019 Lea Lind i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726209365

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Mięso

Nie przypominam sobie, od czego zaczęła się zmiana z panem Boyfriendem. Albo raczej: kiedy oboje nabraliśmy bardziej zdecydowanych upodobań. Moje wspomnienia są fragmentaryczne. Tu jakaś drobna uwaga, tam znaczący komentarz w odpowiedzi. Kawałek po kawałku w naszych ciałach odsłaniało się pragnienie, którego żadne z nas wcześniej nie było nawet świadome, a które jednak przenikało nas do szpiku kości. Dla mnie była to chęć dominacji. Dla niego – potrzeba uległości.

Kiedy teraz patrzę wstecz, wyraźnie dostrzegam, że ten gen zawsze był we mnie obecny. To, że dopiero z panem Boyfriendem dominacja zaczęła być zwyczajnym elementem mojego życia seksualnego, wynika być może z presji społecznej, pod której wpływem stałam się – podobnie zresztą jak mnóstwo innych ludzi – zbyt przeciętna, żeby to w sobie dostrzec. Nie mam bowiem żadnych wątpliwości, że moje najwcześniejsze wspomnienia dotyczą potrzeby posiadania władzy nad innymi, wykraczającej poza jakiekolwiek ramy normalności.

Jako mała dziewczynka rządziłam maskotkami. I przyjaciółkami. I zwierzętami domowymi. A nawet dorosłymi. Nie było to jednak urocze i wcale nie spotykało się z reakcjami w stylu „Och, spójrz tylko na tę zabawną, stanowczą dziewczynkę! Ta mała na pewno da sobie radę w życiu”. Przeciwnie, przejawiało się to w sposób na tyle nieakceptowalny, że ludzie udawali, iż nie dostrzegają nic niewłaściwego – zdecydowanie najbardziej komfortowa reakcja. Kiedy czyjeś ego tak bardzo wybija się na powierzchnię, nie wiemy, co powiedzieć, bo jesteśmy nauczeni to ignorować. Kończyło się więc na „przepraszam, ona nie miała tego na myśli” albo „nie wiem, skąd jej się to wzięło”. Ale ja właśnie to miałam na myśli. A brało mi się to stąd: Jestem człowiekiem i moje potrzeby są dla mnie ważniejsze niż twoje. Bo tak przecież jest. Prosto z mostu. Kiedy wreszcie pozbędziemy się tych wszystkich norm moralnych?

To oczywiście nie tak, że zawsze jestem suką. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że jeśli mam funkcjonować w duńskiej codzienności, muszę przestrzegać reguł gry. Ale kiedy uprawiam seks, nie zawracam sobie głowy zasadami ani tym, co moralne czy właściwe. Chcę tylko zaspokoić swoje pragnienie. To dlatego tak dobrze rozumiemy się z panem Boyfriendem – od kiedy pozwoliliśmy sobie na całkowitą szczerość.

Pierwszy okres naszego związku trwał dość długo i był całkiem typowy. Przynosił mi kwiaty, a ja miło dziękowałam. Całował mnie delikatnie i pytał, czy jestem w nastroju, po czym się na mnie kładł. Na litość boską, jak ja się nudziłam! Owszem, kochałam go. I nie potrafiłam bez niego żyć. Ale to mi po prostu nie wystarczało. Zaczęłam więc go dręczyć. Byłam niewdzięczna i despotyczna. Za każdym razem całkowicie się podporządkowywał. Przepraszał, chociaż nie miał za co. To mnie ośmielało. A w jego spojrzeniu pojawiała się iskra. Miałam wrażenie, że im bardziej nim poniewierałam, tym bardziej błagał, żebym nie przestawała.

Krzyczałam na niego i go karciłam, a wtedy moja łechtaczka niesamowicie nabrzmiewała i z podniecenia miałam zupełnie mokre majtki, a nasze życie seksualne robiło się coraz bardziej satysfakcjonujące. Zwłaszcza od kiedy postanowiłam zacząć go karać.

Podczas jednej z kolacji z Kayą i Davidem wymsknęło mu się, że od pierwszego wejrzenia oczarowały go moje kasztanowe włosy.

– Te włosy… i idealny odcień jej skóry – westchnął z zachwytem, a David poklepał go po ramieniu, skinął na mnie głową i powiedział, że w towarzystwie pań lepiej zachować przyzwoitość.

Pan Boyfriend nie zwrócił na niego uwagi. Wpatrywał się rozmarzony przed siebie.

Jak gdyby nigdy nic upiłam łyk wina.

Ale później tego samego wieczoru – kiedy wracał z łazienki, a ja szłam w tamtym kierunku – zapędziłam go w kozi róg.

– Byłeś niegrzecznym chłopcem? – zapytałam szorstko i zmarszczyłam brwi.

Spojrzał na mnie zaskoczony. Nie pozwoliłam brwiom się rozluźnić.

– Nie wiem, o czym mówisz – powiedział, obejmując mnie w pasie i próbując przyciągnąć mnie do pocałunku.

– Nie, nie – powiedziałam oschle i uwolniłam się z jego objęć.

Patrzył na mnie zdezorientowany.

– Czy na pewno nie masz mi nic do powiedzenia? – naciskałam.

Teraz wydawał się niemal niespokojny. Dotknęłam dłonią włosów.