Lea Lind

Zaproszenie - opowiadanie erotyczn

Lust

Zaproszenie - opowiadanie erotyczne

Przełożyła

Agnieszka Świerk

Tytuł oryginału

Invitationen

Copyright © 2018, 2019 Lea Lind i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726209372

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Zaproszenie

To mój pierwszy poranek w nowym mieszkaniu. Budzi mnie słońce wpadające do pokoju przez zwiewne, niemal przezroczyste firanki, które zostały po poprzedniej lokatorce. Ziewam i przeciągam się. Naciągam kołdrę na głowę i przewracam się na drugi bok, żeby pospać jeszcze chwilę. W końcu dziś dopiero sobota, zatem mam cały weekend, żeby się tu urządzić.

W moją głowę wwierca się nagle delikatny szum dochodzący zza ściany, nie pozwalając mi dalej spać. Znowu ziewam. Poruszam nogą, by pozbyć się skurczu łydki. Od wczorajszego wnoszenia kartonów czuję każdy, najmniejszy kawałek ciała. Podciągam nogę, sięgam dłonią do łydki i próbuję rozmasować wczorajszy wysiłek.

Nęcący zapach kawy dociera do mnie przez ścianę, po czym wnioskuję, że ten dźwięk musi pochodzić z ekspresu sąsiada. Teraz i ja nabieram ochoty na filiżankę. Zrzucam z siebie kołdrę, wstaję z łóżka i idę do kuchni. Hałasując, przeszukuję szafki i szuflady, do których jeszcze nie zaglądałam, i znajduję opróżniony do połowy słoik neski, pozostawiony najwyraźniej przez poprzedniego najemcę. Zanim kupię prawdziwą kawę, muszę zadowolić się tą. Nalewam trochę wody do czajnika, wstawiam ją i przygotowuję kofeinowy napój w kubku wyjętym z jednego z kartonów, który akurat stoi pod ręką.

Kubek z zaparzoną kawą zabieram do pokoju i siadam na sofie. Kawa rozpuszczalna smakuje nieco kwaskowato, jakby zwietrzałą starością. Mimo to mam wrażenie, że to niemal najlepsza kawa, jaką kiedykolwiek piłam. Zapewne jest to jednak zasługa sytuacji, a nie zawartości kubka.

Zaczynam eksplorować wzrokiem nowy teren. Przyglądam się płaszczyznom i kątom. Wgłębieniom i nierównościom. Zarysowaniom i śladom napraw. Na regale na książki stoi tylko niewielka, opalizująca figurka z brązu przedstawiająca trzy mądre małpy, z których jedna zakrywa oczy, druga uszy, a trzecia usta. Mam wrażenie, że się do mnie uśmiechają. W odpowiedzi sama śmieję się głośno. Wznoszę toast kubkiem kawy, wtulam się w poduszki na sofie i czuję, jak moje ciało ogarnia spokój. Nie muszę już spędzać całych dni na poszukiwaniu lokum. Z radości obejmuję i mocno przytulam jedną z poduszek. Nadal nie mogę uwierzyć w szczęścia, jakie mnie spotkało. Rozglądałam się za mieszkaniem miesiącami i był to istny koszmar – praktycznie żadnego wyboru i potwornie wysokie czynsze za lokale, które jakimś cudem ktoś jednak chciał wynająć. Nagle jednak los się do mnie uśmiechnął. Koleżanka z pracy mojej ciotki, którą firma na kilka lat oddelegowała do Dubaju, miała wkrótce wrócić do domu, ale przedłużono jej kontrakt, w związku z czym szukała nowego najemcy swojego mieszkania. Dotychczasowa lokatorka miała już zaplanowała roczny wyjazd naukowy za granicę.

Mimo że pracowały razem, ciotka nie znała jej zbyt dobrze. Zaczęła pracę w tej firmie dopiero po tym, jak kobieta przeprowadziła się do Dubaju, więc ich współpraca odbywała się głównie online.

– Wydaje się, że naprawdę chce znaleźć lokatora. Najważniejsze jest to, że nie zdziera i w nic się nie wtrąca. Zależy jej tylko na pokryciu kosztów w okresie, gdy jej nie ma – no i na tym, by mieszkaniem opiekowała się jakaś dobra dusza. Dlatego też rozesłała e-maile do wszystkich kolegów i koleżanek z pracy. Jeżeli znamy kogoś, kto zna kogoś... Pisała, że nie ma ochoty bawić się w ogłoszenia, ponieważ wtedy nie będzie mogła dokładnie sprawdzić zainteresowanej osoby. To dla niej ważniejsze niż wysoka cena najmu, jakiej mogłaby zażądać. Z tego, co mówiła, doskonale się tam mieszka, a sąsiedzi są naprawdę wyjątkowi, dlatego też nie chce tam wpuścić byle kogo – przekonywała mnie ciotka. Dziękowałam jej, piszcząc głośno z zachwytu. Zupełnie jak nastolatka na koncercie Justina Biebera. – No już dobrze! – śmiała się. – Pamiętaj tylko, żeby zachowywać się przyzwoicie, żebym nie musiała się za ciebie wstydzić.

Biorę kolejny łyk zwietrzałej kawy rozpuszczalnej. Nadal smakuje niebiańsko. Może dlatego, że jest już na tyle stara, że dawno powinna była pójść do nieba, uśmiecham się nieco bezmyślnie do samej siebie.

Wstaję i przechadzam się po całym mieszkaniu. Przebieram gołymi palcami, stawiając stopy na solidnej, drewnianej podłodze w sypialni. Ciotka miała rację, myślę. Za to mieszkanie można by zażądać niebotycznej kwoty, jeżeli właścicielka zamieściłaby ogłoszenie. Wtedy zapewne nie miałabym najmniejszych szans na wynajem. Na szczęście jednak tak się nie stało. W geście wdzięczności przykładam ostrożnie dłoń do piersi i przesyłam podziękowania siłom wyższym. Kimkolwiek są.

Potem wracam do salonu. Staję przy małpach, tak że mam je na wysokości oczu.

– Jesteście w stu procentach pewne, że to nie jest jakaś podejrzana sprawa? – pytam, spoglądając na nie sceptycznie. – Powiedziałybyście mi, gdyby było coś, o czym powinnam wiedzieć, prawda?!

easy going

– Jestem pewna, że będzie ci się tutaj dobrze mieszkało – powiedziała, puszczając oczko.

Pokiwałam głową i przyznałam, że też tak myślę, bo moim zdaniem to mieszkanie to prawdziwa perełka.

– Jasne, ale chodziło mi o to, że będzie ci tutaj naprawdę dobrze –dodała, posyłając mi tajemnicze spojrzenie, którego nie potrafiłam do końca rozszyfrować.

– Coś wam o tym wiadomo? – pytam małpy. Ale przecież one nie widzą, nie słyszą ani nie mówią.