Andrea Hansen

Kontroler biletów - opowiadanie erotyczne

Lust

Kontroler biletów - opowiadanie erotyczne
Przełożyła
Agnieszka Strążyńska
Tytuł oryginału
Billetkontrolløren
Copyright © 2019, 2019 Andrea Hansen i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726208801

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Kontroler biletów

Przez całe lato wiele razy widywałam Sebastiana z przyjaciółmi na plaży. W gronie młodych, wesołych ludzi spędzał nad wodą długie letnie wieczory, aż do zachodu słońca. Z obnażonym torsem, ubrany w kąpielówki, skakał wśród fal, próbując złapać piłkę. Obserwowałam ich z pewnej odległości, udając, że czytam książkę. Wiedziałam, że nie powinnam tego robić, ale przyznaję, że to było bardzo wciągające. Dopiero gdy pod koniec lata zrobiło się za zimno na bikini, przestałam chodzić na plażę. Od tamtej pory nie mogłam doczekać się początku semestru, by go ponownie zobaczyć.

Mam Sebastiana na oku od pierwszego dnia. Niezbyt często przychodzi na zajęcia, w czym nie ma nic niezwykłego. Wielu studentów pozwala sobie na nieobecność, jeśli nie będzie to miało konsekwencji dla późniejszego egzaminu. Po prostu wcześniej nie zwracałam na nich uwagi, tak jak teraz zauważam nieobecność Sebastiana. Na uniwersytecie nie ma obowiązku uczestnictwa w zajęciach. Na samym początku zachęca się słuchaczy do chodzenia na wszystkie ćwiczenia i podchodzenia do studiów jak do pracy na pełen etat, co oznacza uczenie się przez trzydzieści siedem godzin w tygodniu. Ale rzadko tak się dzieje, jeśli już, to tylko przez pierwsze miesiące, potem w dużo mniejszym stopniu.

Nie wstaję od biurka, podczas gdy studenci zabierają z ławek książki i na zmianę podchodzą do mnie, układając przede mną prace pisemne, jedną na drugiej. To bardziej tradycyjny sposób postępowania. Kiedy mnie mijają, uśmiecham się i dziękuję im dyskretnie skinieniem głowy. Z niektórymi nawiązuję kontakt wzrokowy, inni przechodzą ze spojrzeniem utkwionym w ekran telefonu. Charakter pisma uczniów różni się co do jakości. Głośno narzekają za każdym razem, gdy dokładnie objaśniam im wymogi dotyczące kolejnej pracy, którą mają napisać odręcznie. Z czasem wszyscy zaczęli przychodzić na zajęcia z komputerami, ale moim zdaniem wyjdzie im na dobre zachować bezpośredni kontakt z długopisem i papierem, bez korzystania z klawiatury czy połączenia internetowego. Według mnie to bardzo ważne, zwłaszcza dla tych, którzy w przyszłości będą zajmować się sztuką. Kiedy narzekają, otrzymują zawsze tę samą odpowiedź. Wyczuwam, że coraz bardziej poddają się temu pomysłowi. Jestem magistrem historii sztuki, gdzie materiał, czyli materia, i jej dotykanie ma duże znaczenie, i dlatego wybrałam właśnie ten, a nie inny styl nauczania. Im mniej idę z nim na kompromis, tym bardziej się w nim umacniam. Jestem dobrą nauczycielką. Jeśli sama miałabym wskazać dziedzinę, w której wykazuję się największą charyzmą, byłoby to właśnie nauczanie. Prywatnie jestem dużo większą introwertyczką, częściej słucham innych, niż sama się odzywam.

Po złożeniu wszystkich prac na moim biurku studenci zaczynają ze sobą rozmawiać i powracają do swoich spraw. Emanuje z nich energia. Zostawiają za sobą otwarte drzwi, więc słyszę, jak oddalają się coraz bardziej. Sebastian oddaje pracę jako ostatni. Patrzy na mnie uporczywie. Przez krótką chwilę zastanawiam się, czy nie zauważył mnie latem na plaży. Kiedy opuszcza salę, zbieram prace, układam równo i wkładam do torby. Jest piątek i aż do poniedziałku mam wolne.

Idąc korytarzem w stronę gabinetu, słyszę muzykę i rozmowy studentów dobiegające z pomieszczenia, gdzie zwykle spotykają się w piątek przy piwie. Moje wysokie obcasy stukają. To przyjemny odgłos. Upieram się przy chodzeniu w takich butach, mimo że, co oczywiste, w Danii nie zawsze jest to praktyczne rozwiązanie. Mijam dwóch młodych mężczyzn stojących na korytarzu i zajętych dyskusją. Jestem prawie pewna, że przed chwilą uczestniczyli w moich zajęciach, ale jeśli mam być szczera, nie pamiętam ich twarzy. Oczywiście są od tego pewne wyjątki. Kłaniają mi się, a ja odwzajemniam się im uśmiechem.

Kiedy zaczęłam pracować na uniwersytecie, byłam przekonana, że rocznik, który wtedy nauczałam, jest zupełnie wyjątkowy, ponieważ studenci wyglądali niezwykle młodo. Teraz jednak stwierdzam, że tak właśnie się wygląda tuż po dwudziestce i że mnie to też kiedyś dotyczyło. Pamiętam, że po zakończeniu jednego z pierwszych semestrów, po powrocie do domu zaczęłam przeglądać stare albumy ze zdjęciami i byłam zadziwiona, jak szybko wróciła do mnie przeszłość. Nocą śniły mi się niepokojące sny. Czułam się tak, jakbym spadała w przepaść dzielącą to, o czym kiedyś marzyłam w odniesieniu do przyszłości, i kobietę, którą jestem dzisiaj. Nie żebym nie była zadowolona ze swojego życia, bo tak z pewnością nie jest, ale po prostu nie wyobrażałam sobie siebie właśnie takiej. A przecież wszystko mogło wyglądać zupełnie inaczej. Na przykład wyszłam za mąż za Clausa, ponieważ przeczuwałam, że małżeństwo z nim będzie spokojne i pozbawione dramatyzmu. Z drugiej strony odbyło się to kosztem zaspokojenia mojego pożądania i po kilku latach zaczęło mi tego brakować. Kiedy minęło nasze pierwsze zakochanie, stało się dla mnie jasne, że nasza intymna pasja nigdy więcej nie osiągnie podobnych szczytów. Rozmawiałam na ten temat z przyjaciółkami, ale wtedy wciąż życiowy spokój i brak dramatyzmu przemawiały do mnie bardziej. Wydaje mi się, że pewna część mojej osobowości po okresie szaleństwa i burzliwych eskapad potrzebowała się wyciszyć. Próbowałam to ratować za pomocą nowej bielizny i masaży, ale moja misja była zbyt widoczna, to było udawane i zostałam odtrącona.

Mam wrażenie, że studenci mnie lubią, i znaczy to dla mnie bardzo dużo, zwłaszcza że mój krąg znajomych jest niewielki – tak się sprawy mają od rozwodu. Zdecydowana większość znajomych wzięła na koniec stronę Clausa. Nie jest to dla mnie jakaś szczególna strata. Być może oczekiwałam, że tak właśnie się stanie, kiedy po dziesięciu latach oznajmiłam, że pragnę czegoś innego, czegoś więcej. Ja, która nigdy nie miałam zdania na żaden temat i z natury unikałam konfliktów. Teraz nagle miałam dość i przez długi czas trudno mi było sobie wybaczyć, że musiało upłynąć aż dziesięć lat, nim potrafiłam zebrać się na to. Podejmowanie tego typu ostatecznych decyzji niepokoi i martwi naszych przyjaciół, być może dlatego, że zmusza to także ich samych do skonfrontowania się z własnymi problemami.

Obcowanie ze studentami tak rezolutnymi jak moi przypomina posiadanie szerokiego kręgu kolegów. Mimo naszej relacji ucznia i nauczyciela istnieje coś, czego mogę się nauczyć. Potrafią na przykład zadać mi pytania, na które nie jestem w stanie spontanicznie odpowiedzieć, i uważam, że to całkowicie w porządku, że nie zgadzamy się i nigdy nie będziemy zgodni co do wszystkich kwestii. Czasami mogę mieć dość tych niekończących się dyskusji podczas zajęć, ale po jakimś czasie jestem z tego zadowolona. Jak inaczej mogłabym się rozwijać?

Po sfinalizowaniu rozwodu poczułam olbrzymi spokój. Jakbym przez długi czas bezowocnie poszukiwała samej siebie i nagle po prostu się odnalazłam. Wreszcie mieszkałam u siebie, otoczona swoimi rzeczami, ubierałam się tak, jak mi pasowało, spędzałam czas tak, jak miałam ochotę, nie musząc robić rzeczy, które mi nie odpowiadają. Claus jest dużo większym ekstrawertykiem ode mnie i to była olbrzymia ulga nie musieć w niemalże każdy weekend pokazywać się na wernisażach czy na imprezach. Była to jedna z tych rzeczy, co do których zastanawiałam się, czy nie będzie mi ich brakować, bo praktycznie przez cały czas mojej znajomości z Clausem nasze wspólne życie kręciło się właśnie wokół tego. Nie mieliśmy dzieci i nigdy nie rozmawialiśmy o tym, żeby je mieć. Gotowanie niezbyt mi wychodzi, Clausowi zresztą też nie bardzo. Nie przepadam też za oglądaniem telewizji, podobnie jak on, więc skończyło się na tym, że pichciliśmy sobie w domu coś prostego albo wychodziliśmy do restauracji, a potem udawaliśmy się na wernisaż albo na imprezę do przyjaciół.

Życie, które prowadzę obecnie, jest dużo bardziej introwertyczne. Kiedy jestem wśród znajomych, czuję potrzebę usprawiedliwiania tego. Niektórzy spośród moich najbliższych przyjaciół martwili się wieczorami spędzanymi przeze mnie samotnie w domu po rozwodzie, ale teraz rozumiem, że nie mieli się czym przejmować. W pewien sposób rozwód jest czymś, co sprawia, że poznajesz samą siebie na nowo i tak właśnie było w moim przypadku. Doświadczyłam tego na każdej płaszczyźnie, także seksualnej. Mimo że zwykle w trakcie rozwodu ta sfera ulega wyciszeniu. Podczas długich spacerów rozmyślałam z wypiekami na twarzy o tym, żeby spotkać kogoś zupełnie nowego, dać się uwieść. Próbowałam kilkakrotnie tych nowych sposobów poznawania się, internetowych portali randkowych, ale szybko to wykluczyłam. Zupełnie mi to nie odpowiadało. Nie wiem, może jestem na to zbyt stara, ale raczej wydaje mi się, że po prostu brakuje w tym romantyzmu. Mojej przyjaciółce Birgitte na szczęście skutecznie udawało się utrzymywać we mnie młodość. Chyba obydwu nam tego brakowało. Potrafiła na przykład przyjść do mnie z butelką wina i prowadzić głośne i długie rozmowy o swoich kochankach, których miała pomimo związku małżeńskiego z długim stażem. Z jednej strony uważałam, że to przykre. Z drugiej była to świetna rozrywka, bardzo podtrzymująca mnie na duchu. Zdaje mi się, że chodziło jej o to, żebym więcej zrobiła w tym kierunku, porzuciła zahamowania i oddała się jeździe bez trzymanki z nowymi mężczyznami. Pod koniec lata rozważałam, czy nie opowiedzieć jej o moim podglądaniu Sebastiana na plaży, ale z tego czy innego powodu wolałam zostawić to dla siebie.

Włączam ekran komputera. Na dworze zapadł już zmrok, widzę, jak światło ekranu odbija się w ciemnym oknie za moimi plecami. Naprzeciwko rośnie wysoki żywopłot, a za nim wzdłuż strumienia rozciąga się rozległy trawnik, więc jestem pewna, że nikt na zewnątrz nie podejdzie i nie zajrzy do środka, żeby podejrzeć, co robię.

Na wieszaku obok drzwi wisi kurtka i mój drugi płaszcz przeciwdeszczowy, na wszelki wypadek. Poza tym urządziłam gabinet w stosunkowo prostym stylu, trochę jak mój własny dom. Gdzieś przeczytałam, że łatwiej jest się skoncentrować, jeśli nie ma zbyt wielu przedmiotów, które zakłócają harmonię. Najbardziej lubię właśnie prostotę. Tuż po rozpoczęciu pracy na uniwersytecie zrozumiałam, że o gabinety toczy się rywalizacja. Ten, w którym teraz urzęduję, to tak zwany gabinet dla początkujących. Należy pisać podania, a tak naprawdę podlizywać się kierownictwu, aby z czasem dostać jeden z większych gabinetów.