Camille Bech

Wigilijna noc - opowiadanie erotyczne

Lust

Wigilijna noc - opowiadanie erotyczne

Przełożył

KAP

Tytuł originału

Julenat

Copyright © 2017, 2019 Camille Bech i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726153972

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Jasmin dopinała właśnie ostatnią walizkę, kiedy rozległo się pukanie do drzwi jej hotelowego pokoju. Cieszyła się na myśl o powrocie do domu na święta, mimo że ostanie trzy tygodnie spędzone w słonecznym Dubaju trudno było uznać za nieudane.

Gdy Henrik kończył swoje spotkania, udawali się na wspólny posiłek i to właśnie z nim spędziła większość wolnego czasu. Nie znali tutaj prawie nikogo. Kiedy więc Henrik nie obradował akurat z biznesowymi partnerami, wychodzili oboje na miasto lub po prostu cieszyli się słońcem, siedząc razem na tarasie.

– Czy możemy już jechać na lotnisko? – spytał.

Spojrzała mu w oczy i po raz kolejny dostrzegła w jego spojrzeniu jakiś wyraz nieokreślonej tęsknoty.

– Tak, właśnie skończyłam się pakować. A ty jesteś gotowy?

Henrik był managerem w dużej firmie zajmującej się systemami alarmowymi i innego rodzaju technologią. Jasmin pełniła rolę tłumaczki, a ich współpraca układała się pomyślnie.

Pracowała dla niego już wcześniej, w Kopenhadze, gdzie zdarzało jej się tłumaczyć korespondencję z jego arabskojęzycznymi partnerami.

– Tak. Myślę, że powinniśmy się zbierać – powiedział. – W końcu będziesz mogła od tego odpocząć – dodał z uśmiechem, wskazując na jej czarną tunikę.

Przez cały pobyt nosiła lokalne kobiece stroje – łatwo tu przecież o skandal, który byłby ostatnią rzeczą, na jaką miała ochotę.

– Tak, na szczęście.

– I tak ci do twarzy.

Spuściła wzrok. Słyszała, że tego typu strój budzi fantazje u co poniektórych Europejczyków, nie przypuszczała jednak, że Henrik też się do nich zalicza.

Jasmin była wysoka i szczupła, jej długie ciemne włosy były jej największą dumą. Cieszyła się na myśl o tym, ze znów będą mogły swobodnie powiewać się na wietrze.

Jej ojciec pochodził z Emiratów Arabskich, łatwo więc przyszło jej wtopienie się w tłum, choć nie została wychowana w duchu islamu. Poznała jednak podstawowe założenia religii, gdy wspólnie z rodzicami odwiedzała dziadków i dalszą część rodziny.

Jej oczy były niemal zupełnie czarne. Kiedy spacerowała po ulicach ubrana w swoją czarną abaję, nikt nie podejrzewał, że była nowoczesną kobietą z Zachodu.

– Ty w kandurze też wyglądałbyś całkiem nieźle – zaśmiała się, wyobrażając go sobie w tradycyjnym ubiorze arabskich mężczyzn.

Henrik pomógł jej z walizkami, które potem trafiły w ręce boja hotelowego.

Na lotnisko dotarli taksówką. Lecieli przez Moskwę, skąd po kilkugodzinnej przerwie mieli wyruszyć dalej, do Kopenhagi.

Zgodnie z planem w Kopenhadze mieli wylądować około północy, dwudziestego trzeciego grudnia. Będzie mogła odespać podróż, zanim wybierze się na wigilijną kolację do swoich rodziców w Østerbro.

Henrik spędzał święta w Næstved, u brata i szwagierki. Rozwiódł się na wiosnę i po raz pierwszy od dwunastu lat przyjdzie mu spędzić święta z dala od dzieci.

Pewnego wieczoru, kiedy sączyli wino, siedząc razem na tarasie, opowiedział jej o rozwodzie. Poza kwestiami dotyczącymi dzieci sprawiał wrażenie pogodzonego z losem. Jego żona znalazła sobie innego, fakt ten zdawał się jednak niespecjalnie go poruszać.

Westchnęła z ulgą, kiedy zajęli miejsca w pierwszej klasie. Gdy zapytał, czy cieszy się na powrót do domu, posłała mu ciepły uśmiech.

– Tak, kocham święta. Mam nadzieję, że spadnie trochę śniegu.

Rozbawił go jej entuzjazm, była cudowną kobietą. Świetnie czuł się w jej towarzystwie i chętnie spędziłby z nią więcej czasu.

Zaraz po tym, jak wystartowali, rozłożył swoje siedzenie i zauważył, że ona zrobiła to samo.

– Najwyższy czas pozbyć się tego stroju – powiedziała, podnosząc się z fotela i z torbą w ręku ruszyła w stronę toalety.

Przebrała się w ciasnym pomieszczeniu, zrobiła lekki makijaż, po czym ubrana w jeansy i sweter wróciła na swoje miejsce.

Ułożyła się na boku i podwinęła nogi, a on przyglądał jej się z ciekawością. Wyglądała ładnie z rozpuszczonymi włosami, które sięgały jej do pasa.

Uśmiechnął się do niej, zanim zdążyła zamknąć oczy. Oboje odczuwali żal na myśl o rychłym rozstaniu. To były trzy cudowne tygodnie. Czuła, że zdążyli się zaprzyjaźnić.

Spoglądał na nią, gdy zasypiała. Jej wargi były pełne, a on zastanawiał się, jak by to było je całować.

Jasmin miała około trzydziestki, była inteligentna i bardzo intrygująca. Mimo że był o dziesięć lat starszy, często wyobrażał sobie ich zbliżenie.

Nigdy jednak się na to nie zdobył – przebywali przecież z dala od domu. Gdyby stanowczo mu odmówiła, wspólny wyjazd byłby nie do zniesienia.

– Jesteś piękna – wyszeptał, myśląc, że śpi. Miał ochotę jej dotknąć, ale przypomniał sobie, że przed nimi wciąż długa podróż. Zresztą nie miał nawet pojęcia, czy nie czeka na nią w domu ktoś szczególnie bliski.

– Dziękuję – szepnęła w odpowiedzi, a na jej ustach zagościł delikatny uśmiech, nie otworzyła jednak oczu.

Henrik również był atrakcyjny. Doskonale wiedziała, że mógłby mieć każdą kobietę. Jego blond włosy pojaśniały od słońca, a iskry w jego błękitnych oczach tliły się mocniej, kiedy na nią patrzył. Był opalony i roztaczał wokół siebie subtelny zapach wody toaletowej. Zaraz po wejściu na pokład rozluźnił krawat i odpiął najwyższy guzik swojej białej koszuli. Wyglądał świetnie zarówno podczas biznesowych spotkań, jak i w czasie prywatnym.

Kiedy zbliżali się do Moskwy, zaczęły się turbulencje. Ze względu na obfite opady śniegu samolot pozostawał w powietrzu przez kolejne trzydzieści minut, zanim piloci otrzymali pozwolenie na lądowanie.

Gdy w końcu wylądowali i odpięli pasy, dotknął jej dłoni.

– Wszystko w porządku?

– Tak… Teraz już tak.

Kiedy próbowali odebrać bagaże, tablice terminalu pełne były informacji o odwołanych lotach.

– Tylko tego brakowało – powiedział i wzruszył ramionami.

Po kilku godzinach oczekiwania i długich rozmowach trzeba było spojrzeć prawdzie w oczy. Zmuszeni są przenocować w Moskwie i prawdopodobnie nie dotrą do domu przed wigilią.

Gdy opuścili lotnisko, śnieg sypał jak szalony. Kiedy czekali na taksówkę, mającą zabrać ich do wskazanego hotelu, Henrik objął ją ramieniem.

– Przykro mi, Jasmin.

– To przecież nie twoja wina – w jej głosie dało się słyszeć smutek.

Był na siebie wściekły, mógł wcześniej pomyśleć o potencjalnym załamaniu pogody.

Mieli zatrzymać się w Radisson Blue, niedaleko lotniska. Ze względu na liczbę uziemionych pasażerów nie mogli jednak liczyć na dwa osobne pokoje.