Sheryl Browne

OPIEKUNKA

przełożył Jacek Żuławnik

Tytuł oryginału: The Babysitter

Copyright © Sheryl Browne, 2018

First published in Great Britain in 2018 by Storyfire Ltd trading as Bookouture

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIX

Copyright © for the Polish translation by Jacek Żuławnik, MMXIX

Wydanie I

Warszawa MMXIX

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog. Osiem lat temu

- 1. Melissa

- 2. Mark

- 3. Jade

- 4. Melissa

- 5. Jade

- 6. Melissa

- 7. Mark

- 8. Jade

- 9. Melissa

- 10. Melissa

- 11. Jade

- 12. Mark

- 13. Melissa

- 14. Mark

- 15. Mark

- 16. Jade

- 17. Mark

- 18. Mark

- 19. Lisa

- 20. Melissa

- 21. Mark

- 22. Jade

- 23. Mark

- 24. Jade

- 25. Melissa

- 26. Mark

- 27. Jade

- 28. Melissa

- 29. Mark

- 30. Jade

- 31. Mark

- 32. Melissa

- 33. Mark

- 34. Melissa

- 35. Jade

- 36. Mark

- 37. Jade

- 38. Melissa

- 39. Jade

- 40. Lisa

- 41. Mark

- 42. Jade

- 43. Melissa

- 44. Mark

- 45. Jade

- 46. Mark

- 47. Melissa

- 48. Mark

- 49. Jade

- 50. Mark

- 51. Jade

- 52. Jade

- 53. Mark

- 54. Jade

- 55. Melissa

- 56. Jade

- 57. Mark

- 58. Jade

- 59. Mark

- 60. Jade

- 61. Mark

- 62. Jade

- 63. Melissa

- 64. Mark

- 65. Jade

- 66. Mark

- 67. Lisa

- 68. Jade

- 69. Melissa

- 70. Mark

- 71. Jade

- 72. Mark

- 73. Jade

- 74. Lisa

- 75. Jade

- 76. Mark

- 77. Jade

- 78. Mark

- 79. Jade

- 80. Mark

- 81. Dylan

- List od Sheryl

- Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dedykuję mojej rodzinie, która okazywała mi bezwarunkową miłość i wsparcie, ilekroć najbardziej tego potrzebowałam.

Mojemu braciszkowi. Tęsknię za tobą.

Poświęcam również Drew. Jesteś moim natchnieniem. Pomogłeś mi załatać dziury w fabule.

Kocham was wszystkich.

Prolog. Osiem lat temu

Nie zważając na mokre, maziste błoto między palcami, Grace zrobiła niepewny krok do tyłu. Wielkimi, rozświetlonymi blaskiem płomieni oczami barwy koniaku przyglądała się pożarowi domu. Zahipnotyzowana i bezradna patrzyła, jak wygłodniałe języki ognia liżą zasłony w sypialni jej rodziców. Próbowała powiedzieć, wytłumaczyć, że nie jest winna temu, co się przydarzyło Ellie.

Mała Ellie wiecznie plątała się między nogami, kiedy ich mama imprezowała z mężem numer trzy. Widziała, jak Grace i jej koleżanki zapalają zimne ognie i piszą nimi swoje imiona na atramentowym niebie – i sama też tak chciała. „Później”, obiecała Grace; przyrzekłaby jej wszystko, byle tylko młodsza siostra przestała powtarzać, że „powie mamie”, że Grace paliła papierosy – palenie, kolejna pozycja na długiej liście jej przewin.

Ellie nie zapomniała. Nie spała jeszcze, kiedy Grace wgramoliła się na łóżko, i biadoliła tak długo, aż siostra, chcąc ją wreszcie uciszyć, poddała się, zeszła na palcach na dół i przyniosła opakowanie zimnych ogni z pudła stojącego w kuchni.

Okrągłymi brązowymi oczami Ellie patrzyła w zachwycie na Grace, która pocierała zapałką o draskę i podpalała metalowy drut, wyzwalając tysiące iskier. Piszczała jak lis nocą, kiedy ogienki przypalały jej skórę, mimo że Grace powtarzała: „Bądź cicho”. Grace nie chciała skrzywdzić siostry. Ale wiedziała, że nikt jej nie uwierzy. Zawsze tak było.

Zrobiła kolejny krok do tyłu, oddalając się od domu. Serce zabiło jej mocniej, kiedy w oknie pojawiła się postać mężczyzny. Smagały go żmijowate gorące języki. To nie jej wina. Próbowała im powiedzieć. Przecież kazała Ellie trzymać zimny ogień na wyciągnięcie ręki. Nie słuchali. Oczy matki rozszalałe jak płomienie. Na wargach miała krwistoczerwoną szminkę. Wściekłe szkarłatne rozcięcie zamiast ust.

– Głupia! Zobacz, co zrobiłaś. Zobacz, co zrobiłaś!

Trzymała Ellie na rękach, ściskała pulchną dłoń dziewczynki własną, szczuplejszą, i celowała nią w Grace jak oskarżycielskim palcem. Ellie miała bąble na opuszkach i na udach tam, gdzie wylądował zimny ogień.

Matka rzuciła, że zabiera Ellie na pogotowie, i przeszła szybkim krokiem obok Grace. Ojczym ruszył za nią.

– Zawiozę cię – zaproponował, ale bez przekonania.

Po lubieżnym spojrzeniu, które na sobie poczuła, Grace poznała, że wolałby zostać w domu.

– I co jeszcze? – warknęła matka. – Wychlałeś rzekę piwa. Lepiej… zajmij się nią – dodała, sprawiając, że Grace poczuła w żołądku lodowatą grudę strachu.

Grace wiedziała, że kiedy zostaną sami, ojczym znów opuści żaluzje i odwróci się od okna z tym mętnym, nieobecnym spojrzeniem, rozpinając pasek.

Kiedy usłyszała narastający jęk syren, oderwała wzrok od okna. Gęsty, duszący dym trzymał ją za gardło, a panika ściskała i wykręcała jej żołądek. Zaczęła się cofać, aż dotarła do krzewów porastających kraniec działki.

Mark założył regulaminowe rękawiczki i ochraniacze na obuwie, nabrał dużo powietrza i zebrał siły przed wejściem do budynku.

– Komisarz Cain – przedstawił się, pokazując legitymację stojącemu w korytarzu chorobliwie blademu funkcjonariuszowi.

Młody chłopak, pomyślał, dwadzieścia parę lat, pewnie świeżo po stażu. Mark był w podobnym wieku, kiedy przed siedmioma laty zobaczył swoją pierwszą ofiarę. Nie zwrócił wprawdzie śniadania, jednak niewiele brakowało. Dzisiejsza sprawa: spalona rodzina, w tym małe dziecko; prawdziwy chrzest ogniem.

– Gdzie znajdę sierżant Moyes?

– W sypialni dziecka. Na górze, pierwsze drzwi po lewej – odparł policjant i głośno przełknął ślinę.

Mark pokiwał głową, posyłając mundurowemu współczujące spojrzenie.

– Niech pan pójdzie się przewietrzyć.

Nie, żeby powietrze na zewnątrz było dużo mniej wstrętne niż tu, w środku. Przesycony prochem zapach osmalonego drewna co prawda drażnił nozdrza, ale nie na tyle, by przykryć obrzydliwie słodki odór opalonego mięsa. Jak skwiercząca niedzielna pieczeń wieprzowa. Mark doskonale pamiętał dawne czasy, gdy nie mógł się doczekać wizyty u babci jako ucieczki od niekończących się gwałtownych kłótni w domu. Od kiedy asystował przy sprawie wypadku drogowego, w którym spłonął pechowy kierowca, zakleszczony w aucie, nie potrafił się jednak przemóc, by zjeść pieczeń.

– Nie trzeba, panie komisarzu – zapewnił go policjant.

Mark nie dał się przekonać.

– Proszę zrobić, jak mówię. Ja też nieraz zapaskudziłem miejsce zdarzenia. Proszę mi wierzyć, znam symptomy.

– Tak jest – odparł funkcjonariusz z miną wyrażającą skrępowanie przemieszane z ulgą i ruszył w stronę drzwi.

Mark odprowadził go wzrokiem, zebrał się w sobie, wszedł na piętro i skierował się od razu do pokoju dziecka. Zastał tam sierżant Lisę Moyes. Stała nad łóżeczkiem i wpatrywała się w nieduży kształt. Był z nią sierżant Cummings – diabli wiedzą, z jakiego powodu, pomyślał Mark, może dlatego, że jako pierwszy zjawił się na miejscu? Wątpliwe. Cummings to leniwy sukinsyn. Pewnie wracał z jakiegoś szemranego interesu na mieście i wpadł przejazdem, z czystej ciekawości.

Mark skinął mu głową, podchodząc do Lisy. Naprawdę nie znosił tego szowinistycznego złamasa, który uważał molestowanie za jeden z przywilejów swojej pracy.

– Co tu mamy? – spytał Lisę, która nawet na niego nie spojrzała.

Domyślił się dlaczego, kiedy zobaczył, że sierżant wyciera nos wierzchem dłoni. Ta drobna, ładna blondynka o krótkich włosach wciąż musiała udowadniać swoją wartość w środowisku zdominowanym przez mężczyzn; dążyła do tego, aby postrzegano ją jako równie bezwzględną i niewzruszoną jak niektórzy koledzy. Była jednak również matką, co uniemożliwiało jej zachowanie obojętności w takich sytuacjach jak ta.

– Dziewczynka – odparła w końcu. – Biała, mniej więcej czteroletnia. Przyczyna śmierci… – zaczęła i urwała. Podniosła wzrok i wbiła go w sufit.

– Uduszenie dymem – uzupełnił Cummings. – Drzwi były zamknięte. Miała szczęście, zawsze to lepsze niż spłonąć żywcem. Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, o czym myślała, słysząc krzyki mamusi i tatusia. Biedactwo musiało być przerażone.

Lisa odwróciła się gwałtownie i rzuciła:

– Ale z ciebie palant. – Przepchnęła się obok Cummingsa i wyszła na korytarz.

– O co jej chodzi? – bąknął zaskoczony Cummings, odprowadzając ją wzrokiem. Popatrzył pytająco na Marka.

Mark westchnął, kręcąc głową. Cummings dwa razy się żenił i dwa razy rozwodził, nie miał dzieci, ale przecież nie trzeba ich mieć, żeby się domyślić, co mogła czuć ta mała.

– Lisa jest matką dwójki małych, niespełna pięcioletnich dzieci – wyjaśnił rozdrażnionym głosem i ze ściśniętym sercem przeniósł uwagę na zwinięte w pozycji embrionalnej zwłoki dziewczynki.

Trzymała kciuk w buzi i przyciskała do piersi jednookiego Kubusia Puchatka.

Mark poświęcił chwilę na otrząśnięcie się. Sam też był już bezdzietny. Kiedyś mieli z Melissą syna, którego życie okazało się zbyt krótkie i którego śmierć przeżył mocniej, niż gotów był się przyznać. Patrząc, jak Melissa tuli w ramionach ich drobnego wcześniaka, uświadomił sobie, że musi być silny – dla niej, i że ona tego oczekuje. Kiedy słabe płuca Jacoba przestały pracować, pękło serce matki. Walka Melissy z głęboką, mroczną depresją, która ogarnęła ją po tym, jak okrutna śmierć zabrała im nowo narodzone dziecko, trwała wiele ponurych tygodni. Mark czuł, że rozpada się na kawałki. Bodaj jedyną osobą, która domyślała się, jak bardzo cierpi, jak bardzo czuje się sfrustrowany i wściekły po dwóch kolejnych poronieniach, była Lisa.

Nie, naprawdę nie trzeba bogatej wyobraźni, by się domyślić, jak przerażone musiało być to dziecko. Walcząc ze łzami, Mark zamknął oczy i odmówił cichą modlitwę za dziewczynkę, po czym zwrócił się do Cummingsa:

– Możesz jechać do domu.

– A to czemu? – spytał Cummings, przyglądając się nieufnie Markowi, który tymczasem skierował się do drzwi.

Zachowywał się nerwowo przy Marku, od kiedy ten nakrył go na obmacywaniu koleżanki z pracy i postanowił załatwić sprawę po męsku. Miał się dodatkowo na baczności, gdy zwęszył, że Mark zaczął się przyglądać jego przekrętom w związku z przedmiotami konfiskowanymi przez policję. Chodziło głównie o narkotyki, zasadniczo nic wielkiego, ale też nie coś takiego, na co można było przymknąć oko. Mark miał świadomość, że Cummings mu się przygląda, czeka, aż powinie mu się noga; szuka czegoś, co mógłby wykorzystać przeciwko Markowi, gdyby ten postanowił podzielić się swoimi podejrzeniami z przełożonymi.

– Nie będziesz potrzebny – wyjaśnił. – Moim zdaniem nie doszło do przestępstwa.

– A ślady nafty? – spytał Cummings powątpiewająco.

– Jest Noc Guya Fawkesa, ludzie palą ogniska – przypomniał mu Mark. – Sądząc po dogasającym żarze na zewnątrz i oczywistych oznakach spożywania alkoholu, rodzina urządziła imprezę. Podejrzewam, że użyli nafty, żeby deszcz nie zgasił ognia.

Nafta spełniła swoje zadanie: skutecznie podtrzymała płomienie, pomyślał znużony. Idioci przechowują naftę, benzynę i inne łatwopalne środki w kuchni, gdzie wystarczy zabłąkana iskra, od której zajmą się opary, i bum!, pieprzone inferno. Mark zdusił narastający gniew. Co im strzeliło do głowy, żeby tak ryzykować, mając w domu czteroletnie dziecko?

– Sam ocenię, czy trzeba sprowadzać techników. Sierżant Moyes i ja zajmiemy się resztą. Kiedy przyjedzie koroner, spokojnie będziesz mógł się ewakuować do domu. Prześpij się, wyglądasz, jakbyś potrzebował snu. – Ostatnie zdanie było wyrazem zgryźliwości, przytykiem do zamiłowania Cummingsa do nocnych wycieczek po domach publicznych.

Mark odwrócił się plecami do sierżanta i ruszył w stronę głównej sypialni. Zapach stawał się coraz słodszy, miedziany odór przypalonej krwi i spieczonego mięsa wywracał żołądek. Z trudem powstrzymując odruch wymiotny, Mark zmusił się do wejścia do pokoju. Tuż za progiem o mało nie nadepnął na zwęglone szczątki. Kobieta. Spłonęła tam, gdzie upadła. Leżała zwinięta w takiej samej pozycji jak córeczka, choć przybrała ją nie ze strachu, ale wskutek napięcia mięśni. Usiłowała dostać się do drzwi.

Mark podszedł do łóżka, starając się zapanować nad mdłościami. Ojciec próbował dotrzeć do okna. Jego ciało prawie nie przypominało ludzkiego, było jak czarna bryła, ubranie i zasłony stopiły się z tłuszczem i mięśniami.

Mark nawet nie potrafił wyobrazić sobie bólu, jaki musieli czuć ci ludzie. Czy śmierć przez uduszenie dymem jest mniej bolesna? – zadał sobie pytanie, wracając myślami do dziewczynki. Kiedyś dowiedział się od technika kryminalistycznego, że owszem, nieznacznie. Oba sposoby umierania są równie potworne. Cholera. Wyjść stąd. Odetchnąć. Tłumiąc gniew, Mark cofnął się na schody, aby tam zastanowić się nad praktycznymi aspektami postępowania.

Wychodząc z domu, nabrał powietrza, tylko nieco mniej duszącego, i rozejrzał się po okolicy. Położona na uboczu wiejska posiadłość na granicy Worcester i Herefordshire. Zwrócił uwagę na brak ogrodzenia.

Wpatrzył się w las po drugiej stronie szosy. Zastanawiał się właśnie, jak daleko kazać rozciągnąć taśmę policyjną, kiedy podeszła do niego Moyes.

– I jak? – zagaił.

– Powoli – westchnęła. – Wysłałam jednego z funkcjonariuszy do pubu. Właściciel nie był zadowolony, że go obudziliśmy, ale przyznał, że był tu wczoraj wieczorem i nie słyszał żadnych kłótni. Według niego nie wydarzyło się nic podejrzanego. Gośćmi byli podobno głównie miejscowi. Obiecał, że poda nam nazwiska.

– Świetnie. – Mark pokiwał głową. – Ale miałem na myśli twoje sprawy.

– A, dobrze. Wszystko dobrze – zapewniła Moyes, patrząc przed siebie.

Uwadze Marka nie uszło to, z jaką determinacją zacisnęła zęby.

– Uważaj, bo uwierzę.

Przygarbiła się, jakby uszło z niej powietrze.

– No tak – przyznała, przeczesując dłonią krótkie włosy. – Przepraszam za tę scenę. Po prostu… czasem wychodzi z Cummingsa taki chamski bęcwał, że…

Mark westchnął ze zrozumieniem.

– Wiem coś o tym.

– Wyobraziłam sobie – nabrała powietrza przez ściśnięte gardło – potworny strach tej małej dziewczynki. Nie wiem, co bym zrobiła, gdybym straciła któreś ze swoich dzieci. Jedyna drobna pociecha to to, że rodzice tej małej nie będą musieli przechodzić żałoby… O Boże. – Mocno zacisnęła powieki. – Mark, przepraszam. Nie pomyślałam…

– Nic się nie stało – odparł szybko.

Na pewno zrozumiała.

– Co u Mel? – zapytała, siląc się na pogodny ton.

– Wszystko dobrze – zapewnił Mark, z przyjemnością zmieniając temat. – Rzuciła się w wir pracy. Udało jej się zdobyć kilka zleceń od miejscowych sklepów z rękodziełem, więc wiesz… radzi sobie.

Z wyglądu Melissa i Lisa były do siebie podobne jak dzień do nocy: Mel była wyższa od Lisy i miała długie, lekko kręcone włosy koloru jasnej miedzi. Miała refleksyjną naturę, rzadko decydowała się na szczerość, chyba że istniał ważny powód. Była też troskliwa i opiekuńcza – to akurat tak jak Lisa, która oprócz tego nie owijała w bawełnę i potrafiła kląć jak szewc. Obie cechowała żelazna determinacja, nieugiętość wobec przeciwności losu. Lisa przetrwała pełen przemocy związek i nie znała litości dla prymitywów pokroju Cummingsa. Mark nigdy nie powiedziałby jej tego wprost, ale bardzo szanował jej postawę, między innymi dlatego, że sam dorastał w atmosferze gęstej od agresji. Lisa była dla Mel przyjaciółką w potrzebie, czym zasłużyła sobie na wdzięczność Marka.

Uśmiechnął się do siebie, myśląc o żonie, która ostatnio najwięcej czasu spędzała przy kole garncarskim. Jakimś cudem wyrwała się z otchłani rozpaczy i od podstaw budowała swój – co prawda dopiero raczkujący – interes. Mark był pełen podziwu dla niej.

– Super – odparła Lisa z zadowoloną miną. – A czy nadal… e… no wiesz?

Zobaczył jej znacząco uniesione brwi.

– Tak, nadal się staramy – wyznał. I mamy nadzieję, dodał w myśli, że jakimś cudem pewnego dnia zostaniemy obdarzeni dzieckiem, którego oboje tak bardzo pragniemy.

– Taki z ciebie przystojniak – uśmiechnęła się wymownie – że żadna ci się nie oprze.

Pokręcił głową.

– Znam kilka…

– I do tego skromny. Och, bo zemdleję. – Zatrzepotała rzęsami z celową przesadą. – Wiesz, jak to się mówi: praktyka czyni mistrza i tak dalej. Uda się wam – rzuciła, zerkając przez ramię, kiedy jeden z policjantów wyszedł z domu. – Niech pan nadal staje na wysokości zadania, komisarzu.

Usta Marka wykrzywił delikatny uśmiech, kiedy Lisa pokazała mu dwa podniesione kciuki i odwróciła się w stronę funkcjonariusza. Oby rzeczywiście się udało, westchnął w duchu i skupił się na czekającej go pracy. Najpierw trzeba wyznaczyć granice miejsca zdarzenia.

– Wracam do środka – powiedziała Lisa. – Będą wynosili ciała.

Uniósł brew, zaskoczony zapałem Lisy. Był zwolennikiem stawiania czoła lękom – najbardziej w swym młodym życiu bał się ojca, dopóki nie zebrał się na odwagę i nie doprowadził do konfrontacji – ale przecież sam widział, jak podziałało na Lisę to, co zobaczyła w domu.

– Jesteś pewna? – zapytał. – Możemy się zamienić. Ja wejdę, a ty…

Z determinacją pokręciła głową.

– Nie. Chcę być przy niej i dopilnować, żeby wszystko poszło sprawnie, nawet jeśli to się wydaje bez sensu.

– Nie wydaje się. – Mark uśmiechnął się wyrozumiale.

Asysta Lisy była zbędna, dziewczynka przecież i tak nie żyła, lecz kobieta wierzyła, że jeśli zadba o to, żeby ciało dziecka zostało potraktowane z należytą atencją, zdoła pozbyć się choć jednego upiora z przeszłości.

Mark zostawił ją, skręcił za róg i ruszył na tyły budynku, żeby porozmawiać z pracującymi tam policjantami. Zadzwonił jego telefon. To zapewne nadkomisarz Edwards – chce usłyszeć sprawozdanie z przebiegu postępowania, a tak naprawdę sprawdza go, ponieważ policyjny psychiatra wyraził w raporcie wątpliwość, czy Mark nadaje się do pracy. To prawda, że stracił zimną krew przy Cummingsie i bójką z kolegą z pracy nabruździł sobie w przebiegu służby, ale drań zasłużył. I rzeczywiście, jego stan emocjonalny bywał „wątpliwy”, zwłaszcza po pogrzebie, ale to już minęło i teraz Mark bez dwóch zdań nadawał się do pracy.

Kiedy jednak spojrzał na wyświetlacz, okazało się, że to nie Edwards.

– Mel? Co się stało? – rzucił do słuchawki, czując, jak niepokój oplata jego wnętrzności.

– Nic się nie stało – zapewniła go Mel. – Musi się coś stać, żeby żona mogła zadzwonić do męża?

Łypnął na zegarek.

– Jest szósta rano.

– Coś takiego! – odparła Mel, udając zaskoczenie. – To samo pomyślałam, kiedy wyciągnęłam rękę, żeby cię przytulić, i trafiłam na pustą przestrzeń pod kołdrą.

– Przepraszam – bąknął, zerkając w stronę policjantów rozmawiających w ogrodzie na tyłach domu. – Nie chciałem cię budzić. Dostałem wezwanie. Zostawiłem ci wiadomość obok czajnika.

– Jeszcze nie zeszłam na dół. Jestem zbyt zajęta podziwianiem cienkiej niebieskiej kreski.

– Słucham?

– Cienka. Niebieska. Kreska – powtórzyła powoli Mel. – Domyśl się, detektywie.

– Co?

– Są niebieskie kreski i różowe kreski… Powiem tak: gratuluję świetnej roboty, komisarzu Cain.

Nie był pewien, czy dobrze usłyszał. Czyżby próbowała powiedzieć, że… O Jezu. Zalały go sprzeczne emocje. Przejechał dłonią po włosach. Miał ochotę zapiać z zachwytu i jednocześnie rozpłakać się ze szczęścia. Okazać radość, żeby Mel wiedziała, jak bardzo się cieszy. Ale jak? Tutaj? Teraz?

– Mel, oddzwonię, dobrze? – wydusił przez ściśnięte gardło. – Bo…

– Mark – ucięła z niedowierzaniem. – Słyszałeś w ogóle, co powiedziałam?

– Tak, tak. To… Mel, nie mogę teraz rozmawiać – odparł, ugniatając z rozdrażnieniem czoło.

Dwóch policjantów ruszyło w jego stronę.

– Aha. – Była głęboko rozczarowana.

– Mieliśmy pożar domu – wyjaśnił prędko. – Rodzina. Są ofiary. Muszę…

– O nie. – Natychmiast zrozumiała okoliczności. – Idź – rzuciła tylko.

Policjanci zatrzymali się przy nim.

– Zadzwoń, kiedy będziesz mógł.

– Dobrze – zapewnił szorstko, uświadamiając sobie, że teraz w żaden sposób nie zdoła zachować obojętności, patrząc w zapłakaną, przerażoną twarz dziecka.

Dziecka, o którym do tej pory nie wiedzieli, a które najwyraźniej przeżyło pandemonium. Dziewczynka, wciąż ubrana w piżamę w jednorożce, cała się trzęsła. Po jej brudnych od sadzy policzkach płynęły łzy, a szeroko otwarte oczy barwy koniaku wydawały się skamieniałe z przerażenia.

– Cholera – mruknął Mark pod nosem. – Gdzie ją znaleźliście? – zwrócił się do jednego z mundurowych.

– W krzakach – odparł tamten, wskazując brodą zarośla na skraju działki.

– Wolała się nie wychylać – zauważył drugi.

– Jakoś mnie to nie dziwi – skomentował Mark i ze ściśniętym sercem spojrzał na dziewczynkę, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć i zrobić, żeby jej pomóc. Na pewno nawet nie zaczęła do niej docierać potworność tego, co się wydarzyło – i nie dotrze jeszcze przez długi czas, o ile w ogóle.

– Możemy ją z panem zostawić? – spytał pierwszy policjant. – Musimy oczyścić schody.

Mark pokiwał głową.

– Jasne, idźcie. Wezwijcie kolejną karetkę i uprzedźcie sierżant Moyes, dobrze? – dodał za odchodzącymi funkcjonariuszami. Nie miał pojęcia, co dalej. Poza tym protokół wymagał obecności policjantki. – Cześć – zwrócił się do dziewczynki, usiłując nadać swojemu głosowi jak najbardziej uspokajający ton. – Jestem komisarz Cain.

Mała przyglądała mu się zza potarganych mysich włosów.

– Mów mi Mark – dodał. – A ty jak masz na imię?

– G… Grace.

– Grace. Ładnie. – Uśmiechnął się. Żałował, że nie może zrobić nic więcej. – Mieszkasz tutaj, Grace? – spytał łagodnie.

Zerknęła za jego plecy, pokiwała twierdząco głową, po czym szybko spuściła wzrok.

No nieźle, pomyślał. Ubolewając nad własną nieporadnością w takich sytuacjach, westchnął w duchu, a następnie zdjął kurtkę i kucnął.

Dziewczynka wzdrygnęła się, kiedy się do niej zbliżył, i spojrzała na niego z niepokojem.

– Żebyś nie zmarzła – wyjaśnił. – Trzęsiesz się tak, że aż kości ci grzechoczą – skomentował z uśmiechem i nadzieją, że nie pogłębia jej strachu i zamętu w głowie.

Kiedy włożył kurtkę na ramiona Grace – cały czas patrząc dziewczynce w oczy – trwoga w jej spojrzeniu nieco zelżała.

– Powiesz mi, co się stało? – zapytał cicho, poprawiając kołnierz kurtki.

Przyglądała mu się nieufnie. Wielkimi pociemniałymi oczami łypała to na niego, to na dom.

– Spałam – zaczęła i zamrugała zawstydzona.

Trudno się dziwić. Była chuda jak patyk i miała minę przerażonej pięciolatki. Wyglądała na dwanaście, może trzynaście lat. Zbyt młoda na takie przeżycia, ale wystarczająco dojrzała, by zdawać sobie sprawę, że jej rodzina zginęła.

– Coś mnie obudziło. Jakiś trzask.

– Brzęk tłuczonego szkła? – dociekał Mark ostrożnie.

Potwierdziła skinieniem głowy, gwałtownie nabrała powietrza i wytarła nos rękawem.

Włamanie, pomyślał, czy pęknięta szyba w oknie? Raczej to drugie.

– Poczułam dym – powiedziała, znów wycierając nos. – Nie wiedziałam, co robić. Krzyczałam, ale nikt nie przychodził. Próbowałam wyjść, ale nie mogłam. Przestraszyłam się i…

– Powoli, powoli – uspokoił ją, kiedy z jej ust wysypały się przerywane czkawką słowa.

– Nie wiedziałam, co robić – powtórzyła, zanosząc się szlochem. – Chciałam obudzić mamę i tatę, ale… ale…

– Czy na schodach też był dym?

– Tak – zapłakała. – I ogień. Nie mogłam go ominąć. Ani przejść przez niego. Nie wiedziałam, co robić.

Uciekła więc. Gdyby tego nie zrobiła, spłonęłaby, pomyślał Mark z wściekłością.

– Zostawiłam ich – powiedziała, a cierpienie w jej głosie dotknęło go do żywego.

– Nie miałaś innego wyjścia – zapewnił ją.

– Moja siostra krzyczała. Nie mogłam jej uratować – szepnęła na granicy słyszalności.

Człowiek czuje się bezsilny wobec czegoś takiego. Dziewczynka ponownie wbiła spojrzenie w ziemię, a Mark podrapał się po karku. Rozpłakała się na dobre. Do diabła z protokołem, pomyślał, wstając. To żadne przestępstwo przytulić dziecko, kiedy tego potrzebuje. Zawahał się, a potem wyciągnął ręce, żeby zamknąć Grace i jej łkanie w swoich ramionach.

Spragniona pociechy fizycznego kontaktu dziewczynka natychmiast do niego przylgnęła, objęła go i mocno przycisnęła buzię do jego piersi. Jej wątłym ciałem wstrząsnął nowy spazm. Mark próbował ją uspokoić, głaskał po włosach, szeptał banalne słowa otuchy.

– To nie twoja wina, Grace – powiedział chrapliwym głosem, na co ona zareagowała kolejnym wybuchem płaczu.

Stała tak przyklejona do niego, kiedy ku swej uldze Mark zobaczył biegnącą w ich stronę Lisę.

– Przyjechała karetka – oznajmiła Lisa, rzucając Markowi ostrzegawcze spojrzenie.

Mark tylko wzruszył bezradnie ramionami. Oczywiście miała rację. Jego zachowanie było niezgodne z protokołem, ale co miał zrobić?

– Grace – odezwał się łagodnie – musisz teraz pójść z Lisą. Pojedziecie do szpitala – dodał szybko, kiedy popatrzyła na niego przestraszona. – Będę miał kłopoty, jeśli nie dopilnuję, żeby ci zapewniono odpowiednią opiekę medyczną.

Dziewczynka znów z obawą zajrzała mu w oczy.

– Wszystko będzie dobrze – spróbował ją pocieszyć z dojmującą świadomością, że to nieprawda. Już nigdy nie będzie dla niej „dobrze”. Bo niby jak? – Przyjadę do ciebie, jak tylko będę mógł.

– Obiecujesz? – spytała niepewnym głosem.

Oznaczało to, że wróci do domu później, niż zamierzał, jednak…

– Obiecuję.

Lekko skinęła głową.

– Boję się – powiedziała drżącym głosem.

Marka znów zakłuło w piersi.

– Niepotrzebnie – odparł, patrząc jej w oczy. – Zawsze możesz się do mnie zwrócić. Przyjadę, jeśli będziesz chciała porozmawiać albo gdybyś potrzebowała ochrony. Przyrzekam ci to, Grace.

Redaktor inicjujący: Magdalena Gołdanowska, Joanna Maciuk

Redaktor prowadzący: Magdalena Matuszewska

Przekład: Jacek Żuławnik

Redakcja: Sylwia Bartkowska

Korekta: Krystian Gaik, Iwona Krynicka

Projekt okładki: Joanna Strękowska

Zdjęcia wykorzystane na I stronie okładki: © Annie Spratt/Unsplash, © Eric Muhr/Unsplash

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-7086-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.