Anna Onichimowska

Z punktu widzenia kota

Anna Onichimowska

Z punktu widzenia kota

© by Anna Onichimowska

© by Wydawnictwo Literatura

Okładka:

Elżbieta Chojna

Korekta i skład: Lidia Kowalczyk,

Aneta Kunowska, Joanna Pijewska

Wydanie I

ISBN 978-83-7672-627-4

Wydawnictwo Literatura, Łódź 2018

91-334 Łódź, ul. Srebrna 41

handlowy@wydawnictwoliteratura.com.pl

tel. (42) 630-23-81

www.wydawnictwoliteratura.pl

www.pietro-wyzej.pl

Gdyby państwo N. nie przygarnęli kota Alberta, nie byłoby tej historii. Nie byłoby jej również, gdyby pan N. nie dostał propozycji miesięcznego wyjazdu w Alpy, gdzie na zboczu jednej z gór miał obserwować zwyczaje pewnego chrząszcza. Pani N. chrząszcze nie obchodziły w najmniejszym stopniu. Prawdę powiedziawszy, reagowała na nie alergicznie. Należy jednak uczciwie przyznać, że potrafiła powstrzymać się od narzekania, z dużą wprawą przeliczając je na buty, wywołujące z kolei uczulenie u jej męża. Biorąc pod uwagę dwadzieścia lat wspólnego życia, bilans wzajemnych uczuleń nieźle się równoważył.

Zgodnie z logiką pani N. powinna zostać z kotem, a nie upierać się na wyjazd w warunki dalekie od luksusowych, czyli do schroniska z monotonnym jadłospisem i przerwami w dostawie prądu, o czym lojalnie potencjalnych gości uprzedzano. Było to ubrane co prawda w eufemizmy typu „prosta zdrowa kuchnia” i „możliwość porywistych wiatrów i okresowych burz”, jednak kto jak kto, ale ona umiała czytać między wierszami. Wybór pani N. był wyborem negatywnym. Wolała jeść codziennie Wiener Schnitzel i Apfelstrudel niż zostać sam na sam z Albertem. Imię zawdzięczał kot panu N., który już pierwszego dnia zauważył, że kot umie liczyć. Pani N. nazywała go częściej Zlewosraką, ponieważ kot załatwiał swoje poważniejsze potrzeby wyłącznie w zlewie.

Wzajemne stosunki pani N. i Alberta układały się na szczeblu ambasad – Albert traktował ją jak powietrze, podczas kiedy ona udawała, że tego nie dostrzega.

Historii tej nie byłoby również, gdyby państwo N. zamieszkiwali w dwupokojowym mieszkaniu z oknem na śmietnik. Traf chciał jednak, że po kilkuletnim gnieżdżeniu się w czymś, co trudno było polubić, odziedziczyli Perełkę – bardzo przestronny dom z ogrodem i rozległym widokiem na toskańskie wzgórza. Od tej chwili nie mogli się opędzić od licznych krewnych i znajomych, których tęsknota za państwem N. była wprost proporcjonalna do temperatury powietrza i wody w basenie, jako że basen też naturalnie znajdował się na terenie posiadłości. W miesiącach zimowych państwo N. zadowalali się własnym towarzystwem, co przychodziło im bez trudu. Pan N. dwa razy w tygodniu jeździł do pracy we Florencji, pozostałe dni był online do dyspozycji pracowników instytutu i studentów. Pani N. – z pochodzenia Polka – współpracowała z kilkoma portalami specjalizującymi się w poradach na temat zwierząt domowych. Została uznana za ekspertkę od kotów, nawet prowadziła w radio stosowny program, mimo że jej wiedza na ich temat – jak się ostatnio przekonała na własnej skórze – była czysto teoretyczna.

Historia ta rozwinęłaby się prawdopodobnie mniej spektakularnie, a raczej nie rozwinęłaby się w ogóle, gdyby nie Sylwia, młoda przyjaciółka pani N. Nieodpowiedzialna, chociaż diabelnie atrakcyjna, jak twierdzili niektórzy. Gość w Toskanii rzadki, ponieważ zdaniem pani N. obecność Sylwii przeszkadzała jej mężowi w pracy. Pan N. był innego zdania, ale gwałtowność jego zapewnień, że po pierwsze – nie znosi dużych biustów, a po drugie – nie zauważył, jakoby Sylwia takowy posiadała, utwierdziły jedynie panią N. w przekonaniu, że nie należy prowokować losu. Trzeba dodać, że pomimo owych zalet ciała i prostolinijności charakteru, najdłuższy związek Sylwii trwał osiem miesięcy. W każdy kolejny wchodziła z euforią i nadzieją, których nie zdołały nadwyrężyć poprzednie przykre doświadczenia. Prosząc o opiekę nad Zlewosraką, pani N. chciała upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu: ugościć przyjaciółkę pod własną nieobecność i pozbyć się kota, ponieważ była bardziej niż pewna, że kto jak kto, ale Sylwia nie będzie w stanie go upilnować.

Podczas gdy pani N. powierzyła dom i Alberta Sylwii, pan N. dał klucze od posiadłości koledze z uniwersytetu w Mediolanie, aby ten mógł w ciszy i spokoju pracować, opróżniając od czasu do czasu kuwety i dosypując karmę. Nie tyle panu N. zależało na pracy kolegi, prawdę powiedziawszy, miał to głęboko gdzieś, jednak Marco wydawał mu się wystarczająco solidny i odpowiedzialny, spokojny, zrównoważony, schludny, a nawet pedantyczny by opiekować się domem, ogrodem, a przede wszystkim Albertem. Kiedy państwo N. zorientowali się, że nie słuchali się wzajemnie w chwili, kiedy uwaga była konieczna, było już za późno. Pocieszyli się, że dom jest wystarczająco duży dla dwojga nawet obcych sobie ludzi, zapakowali samochód i ruszyli w drogę. Ich nieobecność miała trwać dwadzieścia pięć dni.

O TYM, ŻE ALBERT NIE PASUJE DO SOFY, O KOCHANKACH RZEŹNIKA I UTOPIENIU IPHONE’A

Pan N. mylił się, sądząc, że Albert umie liczyć. Albert posiadał inne niezliczone umiejętności, o matematyce nie miał jednak bladego pojęcia. Podobnie jak o czasie. Na imię Zlewosraka zasłużył sobie bardziej, choć nań nie reagował. Niechęć Alberta do pani N. nie była niechęcią personalną. Po prostu nie lubił kobiet, niezależnie od ich wieku, urody, stopnia zamożności czy też okazywanych mu względów. Panią N. tolerował, po pierwsze – ze względu na jej powiązania z panem N., którego cenił i szanował, po drugie – satysfakcjonował go sposób, w jaki okazywała mu niechęć. Albert miał wystarczająco dużo oleju w głowie, żeby zdawać sobie sprawę, że swoją pozycję w domu zawdzięcza tylko i wyłącznie panu, ponieważ „ona” – jak zwykł ją określać – skazałaby go bez chwili wahania na ponowną poniewierkę. Wiedział, że jest przybłędą bez metryki i rodowodu i jako taki nie pasuje ani do pluszowej sofy, ani marmurowych schodów, ani adamaszkowej pościeli w prążki.

Zanim zamieszkał tu na dobre, próbowano znaleźć mu dom, a raczej odszukać jego poprzednich właścicieli. Dawano nawet ogłoszenia w lokalnej prasie, co bardzo mu pochlebiało. Z trudem odnajdywał sam siebie w zamieszczonym opisie: „Przemiły dorodny kocur w średnim wieku, długa błękitna sierść, złote oczy, łowny”. Przeglądając się w lustrze, widział tłustego szarego potargańca z lekkim zezem i kamieniem na zębach.

Człowiek, z którym Albert poprzednio dzielił dom, nie czytywał ani gazet, ani w ogóle niczego, nie było więc obawy, aby się po niego zgłosił. Gdyby nawet czytywał – ryzyka i tak by nie było. Wywalił kota z zemsty. Wywalił, a chwilę potem chwycił tasak i ruszył za nim w pościg. Gdyby szybciej biegał, także nie byłoby tej historii.

Człowiek ów miał na imię Luigi, rzeźnik z zawodu, lubiany i szanowany w całej okolicy. Jego łagodność była przysłowiowa, przenosił na drugą stronę drogi chrabąszcze, aby nie wpadły pod koła rozpędzonych aut, i odganiał od mięsa muchy ścierką, nie robiąc żadnej z nich krzywdy. Miał tak od małego, na przekór żartom kolegów i gniewowi ojca, który przezywał go „mięczakiem”. Luigi pisywał wiersze, grał na gitarze i ładnie śpiewał. Został rzeźnikiem z woli ojca, polubił ten zawód, dzięki niemu zresztą oraz wyjątkowo urodziwym oczom i nienagannej sylwetce podbijał coraz to nowe kobiece serca. Miał trzy stałe kochanki, z których najbliższa mu była Maria. Może by nawet jej się oświadczył, gdyby nie to, że – podobnie jak pozostałe – była zamężna.

To, że w ogóle wywalił swojego kota, wydawało się niepojęte, a już bieganie z tasakiem po ulicy zostało zakwalifikowane przez naocznych świadków jako atak obłędu.

Najbliżej sceny były Simona i Anna, dziewięćdziesięcioletnie bliźniaczki, siedzące jak zwykle na krzesłach przed domem.

– To się musiało tak skończyć – pokiwała głową jedna.

– Myślisz, że załatwił obie? – spytała druga.

– Moim zdaniem Klaudię. Nie wychodzi już cztery godziny.

– Panie świeć nad jej duszą – westchnęły obydwie.

Chwilę potem z domu Luigiego wybiegły jego kochanki, pogrążone w wymianie zdań tak burzliwej, że nawet nie pozdrowiły staruszek.

– Z rozpaczy dostał hopla – stwierdziła jedna.

– Poleciał się zabić – przyznała druga.

– Wielka szkoda. Najlepszy rzeźnik od czasów Peppe.

– A można się samemu zabić tasakiem?

Widok Luigiego, wlokącego się ze smętną miną, dał odpowiedź odmowną. Na widok sióstr zatrzymał się.

– Nie widziałyście mojego kota?

– Poleciał tam... – pokazały zgodnie.

– A potem... już go nie było?

Pokręciły głowami.

– A bo co? – odważyła się spytać jedna.

– Mam z nim na pieńku – stwierdził krótko.

– To jego chciałeś zabić, tym? – pokazały tasak.

– Jeszcze go dorwę, wypatroszę, a wy dostaniecie skórkę. Dobra na reumatyzm.

– Dziękujemy – mruknęły bez przekonania, a kiedy zniknął za drzwiami, namalowały na czole kółko. Każda po jednym.

Tego samego dnia w kilku miejscach Arcidosso pojawiły się koślawe ogłoszenia: „Znalascy kota ofjaróje 500 euro”. I dalej rysopis, z którego wynikało, że Luigi nigdy nie przyjrzał mu się wystarczająco dokładnie, aby go opisać.

Przełom, który przeistoczył łagodnego jak baranek rzeźnika w krwawego mściciela, był książkowym przykładem truizmu, że zemsta zaślepia. Przez Alberta Luigi stracił za jednym zamachem dwie kochanki. Podczas gdy kochał się z Klaudią, Albert obsikał jej sukienkę. Zrobił to z zemsty za wywalenie go z łóżka. Pech chciał, że tego samego dnia, trzy godziny później, miała ich odwiedzić Maria. Harmonogram był dopracowany przez długie miesiące i nigdy nie zawodził. Obydwie były wolne w różnych porach w piątki po południu. Konieczność wyprania oraz wysuszenia sukienki przedłużyła o dobrą godzinę wizytę pierwszej. Kiedy Maria przyszła, jej poprzedniczka wciąż była w bieliźnie. Luigi wiedział z doświadczenia, że kobiety będą oczekiwały od niego wyjaśnień. Chwycił za tasak i bez słowa rzucił się na kota, który jeszcze wówczas nie był Albertem.

Miewał różne imiona. Był już Drabem, Pusiem, Luckiem, a nawet Myszką, ponieważ pierwsza pańcia nie zorientowała się, jakiej jest płci. Nigdzie nie zagrzał miejsca dłużej niż pół roku.

Cenił sobie samotność, ale także wygodę, co w praktyce nie chciało chodzić w parze. Po tym, jak kilka razy stracił adres – nie zawsze z wyboru – i tułał się bez względu na niepogodę po rybnych knajpach, znosząc z trudem arogancję kelnerek, nauczył się tolerować pod jednym dachem innych mieszkańców, którzy w swojej pysze uważali się za jego właścicieli.

Pakowanie przez państwo N. walizek oraz przesadnie okazywana mu czułość były światełkiem w tunelu i wizją cudownej odmiany losu. Po raz pierwszy Albert miał być niepodzielnym panem na włościach. Snuł odważne marzenia huśtania się na frędzlach od zasłon, przesiadywania w żyrandolu i znoszenia łupów z ogrodu bezpośrednio do łóżka. Miał prywatne wyjście przez okienko w piwnicy.

Pojawienie się Sylwii uznał za niedopuszczalne naruszenie własnego terytorium.

Przyjechała czerwonym volvo z powgniataną karoserią, odnalazła klucz w donicy z pelargonią, wtaszczyła do domu dwie walizki, torbę i sztalugi, a potem zaczęła go szukać.

– Kici, kici, gdzie jesteś, kotku? – zapomniała kompletnie, jak zwierzę ma na imię. Jakoś na A – Antoni? Aureliusz?

Ona myśli, że przychodzę na zawołanie, jak jakiś pies – zdziwił się Albert.

– Kotku, odezwij się, dostaniesz mleczka...

Nawet jej nie powiedzieli, że jestem uczulony na laktozę – zdenerwował się Albert.

– Antosiu, kici, kici, grzeczny kotek, pańcia da papu...

Czyżby tu był inny kot? Albert na wszelki wypadek zaostrzył pazury na oparciu fotela i ruszył w bezpiecznej odległości w ślad za nią.

Sylwia poddała się po dziesięciu minutach.

– Nie mogę znaleźć kota – zameldowała przez telefon. – Jak on ma na imię?

– Daj sobie spokój, sam się znajdzie – uspokoiła ją gospodyni.

Sylwia zajęła jedną z dwóch gościnnych sypialni, zrobiła sobie kawę i usiadła z iPhone’em przy basenie.

Czekam, Skarbie – wystukała. – O której dojedziesz?

Skarb nie odpowiedział. Mogło to oznaczać zarówno, że jego wóz lada chwila zachrzęści na podjeździe lub że się rozmyślił i nie pojawi się w ogóle.

Widzieli się do tej pory dwukrotnie. Spotkanie pierwsze nie wróżyło niczego dobrego.

Sylwia jako malarka nie miała kłopotów z rozróżnianiem kolorów i zwykle nie przejeżdżała skrzyżowania na czerwonym świetle. Pamiętnego dnia widoczność była bez zarzutu, nie wypiła nawet lampki wina, nie gadała przez telefon, nie sprawdzała niczego w internecie ani nie poprawiała makijażu. W dodatku ruch był mizerny, jak to w południe, a jednak jej volvo walnęło w bok przejeżdżającego właśnie fiata. Gdyby była ubezpieczona, skończyłoby się zapewne na nieprzyjemnej wymianie zdań i spisaniu protokołu: obydwa pojazdy kwalifikowały się do dalszej jazdy. Ponieważ ubezpieczenia nie było, a jej konto świeciło pustkami, uznała, że na wykonanie blacharki fiata wystarczy równowartość jednego – góra dwóch jej obrazów, które Skarb mógł sobie osobiście wybrać.

Drugi raz spotkali się już bez wstępnych ceregieli u niej w domu i o sztuce nie było więcej mowy. O blacharce ani ubezpieczeniach też. Było bosko, o czym zapewnili się wzajemnie przed jego powrotem do miejsca zamieszkania, czyli Rzymu.

Oferta opieki nad Albertem była szansą romantycznych wakacji we dwoje. Informacja, że ma dzielić dom z Marco, nie dotarła do niej wcale, jako że od paru miesięcy nie odsłuchiwała sekretarki.

Rozmyślania Sylwii zakłócał świdrujący głos samotnej cykady. Woda w basenie była chłodna, więc ułożyła się wygodnie na różowym dmuchanym materacu i wypłynęła na środek. Ściskając w dłoni telefon, czekała na odpowiedź od Skarba.

Daję mu trzy dni – postanowiła. Jak się nie odezwie do soboty, ruszam w miasto. Nie wiedziała jeszcze jakie, nie miała czasu przyjrzeć się okolicy ani mapie, GPS doprowadził ją do celu. Tak czy owak, gdyby Skarb ją zawiódł, zamierzała poszukać kogoś wolnego, przynajmniej na najbliższe trzy tygodnie. Opieka nad niewidzialnym kotem i malowanie jako jedyny sposób na wakacje nie były wystarczająco atrakcyjną perspektywą.

Podczas gdy odpoczywała po uciążliwej podróży, Albert przeglądał metodycznie jej rzeczy. Niektóre z nich zagospodarował po swojemu, z innymi postanowił zapoznać się po otwarciu walizek. Opróżnił miseczki z jedzeniem, załatwił się w zlewie i wlazł pod kołdrę, na zasłużoną drzemkę.

Popołudnie z wolna przechodziło w wieczór. Do samotnej cykady dołączyły inne, równie hałaśliwe. Ich jednostajne brzęczenie uśpiło Sylwię.

Obudził ją trzask drzwiczek. Usiadła gwałtownie, materac się zachybotał. Otaczała ją ciepła toskańska noc. Przyjechał? Usłyszała kroki na żwirze. Niech mnie szuka – przemknęło jej przez głowę. Wyobraziła sobie, jak Skarb chodzi po całym domu, a potem idzie do ogrodu. Powinnam udawać, że śpię. I powinnam być naga. Naga w świetle księżyca. Nie było go co prawda widać, było parno i ciemno, ale przecież w każdej chwili mógł zerwać się wiatr, przepędzić chmury... Jej wyobraźnia pracowała na pełnych obrotach. Ściągnęła bikini, coś obok plusnęło, ryba, w basenie? A niech to szlag... iPhone!

Trudno. Coś sobie kupi, na kartę. Najważniejsze, że Skarb jest na miejscu. Drzwi domu zamknęły się, kolejne okna wychodziły z mroku, aby po chwili gasnąć. Sylwia zaczynała się niecierpliwić. Dom stał ciemny i cichy, nic się nie działo. Niemożliwe, żeby nie zauważył jej samochodu! Pewnie uznał, że poszłam na spacer albo do knajpy, na kolację. Nie może się dodzwonić i czeka na mnie w łóżku. Kilkoma ruchami ramion doprowadziła materac do brzegu.

***

Marco był rzeczywiście schludny, pedantyczny i odpowiedzialny. Był również skryty i pilnie strzegł swojej prywatności, co pan N. mylnie uznał za jej brak. Prawdę powiedziawszy, pan N. rzadko zastanawiał się nad życiem osobistym swoich znajomych, ledwie nadążając za własnym. Żona dostarczała mu w nadmiarze wszelkich potrzebnych i niepotrzebnych informacji, które wpuszczał przez prawe ucho, aby natychmiast wypuścić lewym. Pani N. spotkała Marca raz w życiu i z trudem kojarzyła, jak wygląda, wiedziała o nim zatem tyle, ile przekazał jej mąż. Historyk sztuki specjalizujący się w jakimś austriackim malarzu, a może niemieckim, pan N. nie pamiętał nazwiska, tylko że ten malarz pojawił się kiedyś na własnym wernisażu na golasa. Towarzyszyła mu kobieta, też naga. No i był skandal, bo wówczas – czyli musiało to być dawno – nagość szokowała. Nie wie, czy to była żona, co to ma za znaczenie. A skoro ma, niech pani N. sama sobie o nim poczyta. Fakt, trudno poczytać, jak się nie zna nazwiska, ale można się o nie dowiedzieć przy najbliższej okazji. Od Marca naturalnie. Przyjedzie sam, zapewne sam, bo chyba jest singlem. Nie wygląda na geja, a jeśli nawet – to co? No właśnie, przyjedzie, z kim przyjedzie, a pewnie sam, skoro ma pracować. Tu pan N. wymownie westchnął, wracając do preparowania chrząszczy.

Marco był jak najbardziej żonaty. Nie przeszło mu nawet przez myśl, że ktoś mógłby sądzić inaczej. Ożenek leżał w jego planach od zawsze, podobnie jak kariera naukowa (wbrew oczywistym brakom predyspozycji), własne mieszkanie i dwójka dzieci. To, że się do tej pory nie doczekał żadnego, było jawną niesprawiedliwością. Przestrzegali z żoną skrupulatnie wskazówek lekarza, nie przepuszczając żadnego z dni płodnych, a jednak mimo dziesięcioletnich starań Clara miała brzuch płaski jak deska. Wspólny przyjazd do posiadłości państwa N. był równie oczywisty jak wschód czy zachód słońca.

– Uważaj, żeby się z nią za bardzo nie kolegować – przestrzegał Marco żonę przed współlokatorką. – Gdybym wcześniej wiedział, że nie będziemy sami...

– Mamy dom z basenem za darmo, nie zapominaj o tym – ofuknęła go Clara. – Nigdy by nas nie było stać na wynajęcie czegoś takiego.

Clara była „ekonomicznie przytomna”, jak określał ją mąż, w duchu, ponieważ na temat żony nie wypowiadał się nigdy. Był to oczywisty eufemizm, usprawiedliwiający jej skąpstwo. Marco lubiłby może wydawać pieniądze, ale to żona miała wielozerowe konto w banku, a obydwoje – jako para – rozdzielność majątkową. Dopilnowali jej rodzice Clary, szacowna sycylijska para, szczęśliwa, że udało im się wydać za mąż najmniej udane ze swoich dzieci. Marcowi pomogli w swoim czasie uplasować się na uczelni, upatrując w nim odpowiedniego kandydata, który dotrzyma córce towarzystwa w życiu.

Przed Clarą Marco miał jedną narzeczoną, której imienia nie warto wspominać. Opuściła go z dnia na dzień dla wędrownego sprzedawcy sprzętu gospodarstwa domowego, po demonstracji tarki do jarzyn. Od tamtej pory Marco miał niechęć do kalafiorów, mężczyzn z przedziałkiem pośrodku i kobiet, które powtarzają co drugie zdanie „jesteś najwspanialszy na świecie”. Clara mu tego nie powiedziała nigdy, pewnie dlatego, że była z natury prawdomówna i pozbawiona wyobraźni. Czuł, że nigdy go nie zostawi, i to plus jej korzenie oraz zgrabne nogi wystarczyły do zawarcia związku, całkiem niezłego z perspektywy czasu.

Jadąc do posiadłości w Toskanii, słuchali radia i chrupali ziołowe grzanki, które Clara przyszykowała im na drogę. Chcieli dojechać przed wieczorem, aby następny dzień zacząć z wypełnioną lodówką i rzeczami ułożonymi w szafach.

Gdy najpierw ugrzęźli w korku z powodu jakiegoś wypadku, a następnie przed tunelem z ruchem wahadłowym, stało się jasne, że dotrą, kiedy dotrą. Clara włączyła e-booka, uciekając od rzeczywistości w perypetie miłosne nastolatki zakochanej beznadziejnie w gwieździe hokeja na trawie.

– Nie mogę tego słuchać – próbował protestować Marco, ale na nic się to zdało.

– Nie słuchaj – odpowiedziała Clara. – Masz w tym długoletnie doświadczenie.

– Jestem głodny – zaczął narzekać. – Nie chcę więcej grzanek. Mam ochotę na pizzę.

– I pewnie wino, co?

– Mogłabyś poprowadzić ostatni odcinek.

– Sam wiesz, jakie są ceny w tych bistrach przy autostradach. Kiepskie jedzenie za chore ceny. Zrobię coś dobrego po przyjeździe.

Na pewno makaron z oliwą – pomyślał smętnie Marco. Na taki zestaw można zapewne liczyć w spiżarni gospodarzy. Tknięty nagłą myślą, wystukał ich numer.

– Jest w waszym pobliżu jakaś knajpa? – spytał.

– Nie sposób, abyś się na nią nie natknął – usłyszał po drugiej stronie.

– Zapraszam cię na kolację – oznajmił żonie, dodając gazu, gdy wreszcie skończyły się korki.

Do podnóża góry, na zboczu której rozpościerała się posiadłość Perełka, dotarli, gdy niebo różowiało już zachodem, a żołądek Marca przylepił się do kręgosłupa z głodu.

Restauracja o obiecującej nazwie „Raj” składała się z pięciu stolików pokrytych ceratą, wszystkich zresztą zajętych. Mimo niewymyślnego wystroju, zapachy dochodzące z kuchni obiecywały wiele, podobnie jak zawartość talerzy. Niestety, nikt nie był przy deserach. Goście jedli a to primo, a to secondo piatto, gawędząc i popijając winem.

– Pizze można zamawiać na wynos – pocieszyła ich kelnerka.

Marco kupił w barze dwulitrową butelkę rosso, a potem usiadł na murku, delektując się cierpkim smakiem i obietnicą posiłku. Clara nalała sobie również szklaneczkę. Popijając wino, czekali na pizze.

Clara próbowała wyobrazić sobie kobietę, z którą przyjdzie im dzielić dom. W przeciwieństwie do męża, nie miała nic przeciwko temu, aby mieć w pobliżu kogoś, z kim można będzie pogadać o rzeczach zwyczajnych i zrozumiałych, zrobić wspólnie zakupy czy nawet ugotować obiad. Wierzyła w kobiecą solidarność i zwykle łatwiej nawiązywała kontakt z osobami tej samej płci. Przy drugiej szklaneczce wszystko wokół wydało jej się bardziej wyraziste. Obserwowała biegające wokół stołu dzieci. Papa mógłby zlecić porwanie jakiegoś malca albo kupić mi takiego na Gwiazdkę – pomyślała. Miała serdecznie dosyć wypełniania obowiązków małżeńskich i przestała wierzyć, że któregoś dnia za ich sprawą powiększy się jej rodzina.

Zerknęła na męża, zastanawiając się, czy warto podzielić się z nim pomysłem, który uznała za genialny, ale właśnie zbliżył się do nich kelner z dwoma płaskimi pudełkami.

Mimo nieustannych zakrętów dotarli do Perełki w niespełna pięć minut. Clara też była głodna, chciała również przed snem spróbować jeszcze trochę czerwonego wina.

Nieźle – pomyślała, gdy Marco minął gościnnie rozwartą bramę. Posesja już na pierwszy rzut oka sprawiała imponujące wrażenie. Stare oliwki i olbrzymie hortensje majaczyły w świetle księżyca. Na podjeździe pod domem stało stare volvo. Nie mogło należeć do gospodarzy, a więc ich współlokatorka dojechała pierwsza. Drzwi domu nie były zamknięte na klucz. Marco wniósł bagaże, a ona pizze. Rozglądali się ciekawie po miejscu, gdzie mieli spędzić najbliższy miesiąc. Mogliśmy znacznie gorzej trafić – humor Clary poprawiał się z chwili na chwilę.

Zajęli wolną sypialnię, z własną łazienką i sporym tarasem. O tym, że druga była zamieszkała, świadczyły wybebeszone częściowo torby i rozrzucone rzeczy.

Nie chciało im się dziś rozpakowywać. Zeszli na kolację do kuchni.

– Ohyda, zobacz! – krzyknęła Clara.

W zlewie leżała kupa Alberta.

– Może miał brudne kuwety... – mruknął Marco, rozpakowując pizzę.

– Chyba nie zamierzasz tutaj jeść? – Clara nalała sobie wina.

– Zamierzam.

Marco usiadł przy stole, plecami do zlewu, i odkroił sobie spory kawałek capricciosy.

– Ja tego nie sprzątnę, brzydzę się – skrzywiła się.

– Może ona sprzątnie, daj spokój. – Na czas urlopu przestaję być pedantem – postanowił.

– Ciekawe, gdzie się podziała. – Clara usiadła obok męża. – Samochód stoi, drzwi niezamknięte.

– Może poszła na spacer. Co nas to obchodzi. Jedz, bo wystygnie.

– Kota też nie widać.

– Pewnie mu głupio, że nabrudził, i gdzieś się schował. Jutro się znajdzie.

– Jestem wykończona, idę się myć – oznajmiła Clara, wyrzucając pusty karton do kubła. Niezjedzoną resztę swojej pizzy zostawiła na talerzu w lodówce. Może on też wszystkiego nie zje. Mogliby podgrzać w mikrofali i lunch gotowy.

– Zaraz przyjdę – mruknął Marco.

Jadł zawsze wolno, poza tym chciało mu się kawy. Ledwie włączył ekspres, zaległy ciemności.

Z pewnością korki. Jutro – pomyślał. Zajmę się tym jutro.

Z trudem dotarł do sypialni, rozebrał się i walnął do łóżka obok pogrążonej we śnie żony. Clara zwykle zasypiała z chwilą, kiedy przyłożyła głowę do poduszki, i spała kamiennym snem aż do rana. Marco też chętnie by podążył w jej ślady, jednak wiele rzeczy go niepokoiło: nieobecność kota, bez którego ich obecność tutaj była niczym nieuzasadniona, niewidzialna współlokatorka, wreszcie niezamknięte drzwi wejściowe. Każdy może przez nie wejść. Złodziej albo jakiś psychopata. Mało się widzi takich filmów? Nie przypominał sobie ze szczegółami żadnego z nich, ale wszystkie obejrzane dotąd plus wiadomości, od których po prostu roi się w sieci, stworzyły konglomerat, od których, gdyby nie leżał, włosy stanęłyby mu na głowie. A tak, leżały co prawda razem z nim, za to niepokój nie dawał mu zmrużyć oka.

Zamknę dom – postanowił wreszcie. Skoro ta kobieta się tu wprowadziła, to znaczy, że ma klucz.

Ostrożnie, trzymając się poręczy, zszedł i zasunął zasuwkę.

O GOŁEJ BABIE W SYPIALNI, METALOWYM GRZYBIE POD OKNEM I PARKOWANIU BRZEMIENNYM W SKUTKI

Zamknięte drzwi Sylwia potraktowała najpierw jako roztargnienie, potem bolesny afront, a chwilę później zaproszenie do zabawy. Sprawdza, na ile jestem zaradna i jak się zachowam w trudnej sytuacji – uśmiechnęła się pod nosem. Noc była wystarczająco ciepła, aby ją przetrwać na jednym z leżaków, tym bardziej, że na tarasie leżały piknikowe kapy, którymi można było się przykryć. Sylwia odrzuciła jednak tę możliwość. Podobnie jak przespanie się w samochodzie, który zostawiła miejscowym zwyczajem otwarty, z kluczykami w stacyjce, aby ich bez sensu nie szukać. Przejazd do hotelu nie wchodził w grę po pierwsze – ze względu na brak dokumentów, kart i pieniędzy, po drugie – nieznajomość terenu – nie miała pojęcia, gdzie hotelu szukać. Skąpy ubiór nie stanowił jej zdaniem przeszkody, w końcu to lato. Najprostsze rozwiązanie, czyli łomotanie do drzwi, uznała za wyjątkowo mało zabawne.

Obchodząc dom dookoła, utkwiła wzrok w jednym z okien na parterze. Otwarte? Chyba tak, gdyby była ze dwadzieścia centymetrów wyższa... Albo czterdzieści – jęknęła, zsuwając się z piramidy utworzonej z tego, co taras jej oferował. Nie namyślając się długo, podjechała samochodem tak blisko, jak tylko się dało, a potem, wykonując kombinację alpejską przy pomocy progu volvo i drzwiczek, wspięła się na parapet. Coś zleciało z hałasem. Wstrzymała oddech, nasłuchując. Cisza. Czuła pod stopami chłód kafelków. Oswoiwszy wzrok z ciemnością jeszcze głębszą niż na zewnątrz, dostrzegła lodówkę. Trzy kawałki pizzy zmiotła w minutę, wyrzucając w duchu Skarbowi brak troski o jej żołądek. To ja powinnam przygotować powitalną kolację – zmitygowała się natychmiast.

Ruszyła na górę równo o północy. Zza zamkniętych drzwi sypialni dobiegło ją męskie pochrapywanie. Z trudem powstrzymując ochotę, by tam wtargnąć, wsunęła się do swojego pokoju. Stojąc pod prysznicem, układała scenariusze na najbliższe minuty. Irytował ją, a zarazem podniecał brak światła. Chciałaby sprawdzić w lustrze, jak wygląda. Okoliczności, w jakich mieli się za chwilę spotkać, uznała za wyjątkowo romantyczne.

Starała się poruszać jak najciszej. Drzwi otworzyła bezszelestnie, podłoga nie trzeszczała... Była tuż obok łóżka, kiedy potknęła się o jakiś bagaż i runęła wprost na męską nogę, wystającą spod kołdry.

– Przepraszam, Skarbie... – parsknęła śmiechem, który zamarł jej na ustach, gdy zobaczyła twarz mężczyzny. – Kim jesteś, do cholery? – spytała, wstając.

Marco wgapiał się w nią bez słowa. Goła baba w ich sypialni. To pewnie ta od kota. Ma czym oddychać. Nawet się nie próbuje zasłonić, bezwstydnica.

– Wyjaśnimy to sobie jutro – szepnął wreszcie, wskazując wymownie na śpiącą żonę.

Sylwia dopiero teraz zauważyła ledwie widoczny czubek jasnej głowy.

Nie dość, że nie ten, co trzeba, to w dodatku parzysty – pomyślała z goryczą. Odwróciła się na pięcie i pomaszerowała do siebie. To nie był mój dzień – westchnęła, pakując się pod kołdrę. Coś ją musnęło, a potem ostre pazury wbiły się jej w plecy. Wrzasnęła przeraźliwie, wyskakując z łóżka. Z drugiej strony wyprysnął Albert. Zawisł na klamce, otwierając sobie drzwi, i przepadł w ciemnościach.

Szlag by to trafił! Marco zamienił się w słuch. Co tam się dzieje? Może ugryzł ją skorpion? Albo zobaczyła pająka. Kobiety zwykle wówczas wrzeszczą.

Przypomniały mu się otwarte drzwi od domu. Mógł się tu dostać jakiś psychol... Diabli wiedzą, co jej teraz robi.

Wyobraził sobie, jak wkracza w piżamie do pokoju sąsiadki, a tam facet w kominiarce. Albo i bez. Tak czy owak, z narzędziem zbrodni w ręku.

– Clara... – potrząsnął ramieniem żony. – Clara, obudź się.

– Co się stało? – wymamrotała nieprzytomnie.

– Mamy współlokatorkę.

– Wiadomo...

– Wrzeszczała. Może powinniśmy sprawdzić.

– Pewnie przez sen. – Clara zamknęła oczy.

– Niemożliwe. Dopiero tutaj była.

– Tutaj?! – Usiadła gwałtownie.

– Chyba pomyliła pokoje. Zresztą nie wiem. Weszła i wyszła. I jeszcze spytała, kim jestem.

– Dziwne. – Clara ziewnęła. – A wyglądała normalnie?

– Raczej tak – przyznał Marco po chwili wahania.

– Teraz jest cicho. – Clara wzruszyła ramionami.

Mąż sterczał nad nią, niepewnie przestępując z nogi na nogę.

Boi się – pomyślała ze zniecierpliwieniem. Jeszcze przed ślubem odkryła, że Marco jest tchórzem. W jej rodzinie odwaga zbyt często bywała przyczyną nieszczęść, więc akurat ta cecha charakteru męża kompletnie jej nie przeszkadzała.

– Chcesz, żebym poszła sprawdzić, co się dzieje, tak? – podniosła się niechętnie.

– Pójdziemy razem. – Rozejrzał się, próbując w ciemnościach odnaleźć coś, co mogłoby w razie konieczności posłużyć im za oręż, a następnie sięgnął po iPada żony.

Clara – nie dostrzegając jego manewrów – ruszyła przodem.

Drzwi sąsiedniej sypialni były uchylone. Wystarczyło lekko pchnąć, aby wnętrze stanęło przed nimi otworem. Pokój sprawiał wrażenie pogrążonego we śnie. Clara, czując oddech męża za plecami, zrobiła ostrożnie kilka kroków do przodu. I wówczas rozbłysło światło.

– Myślałem, że to korki... – jęknął Marco.

Sylwia uniosła się na łokciu, mierząc gości zdumionym spojrzeniem.

– Krzyczałaś – stwierdziła Clara. – Przyszliśmy sprawdzić, czy wszystko okej.

– Nic nie jest okej! – parsknęła Sylwia. – Zobacz moje plecy. – Odwróciła się na brzuch i odsłoniła kołdrę.

– Wracaj do łóżka. – Clara odwróciła się do męża. – To są babskie sprawy. Dlaczego wziąłeś mojego iPada? – zauważyła, co ten ściska w ręku.

– Odruch. – Marco nie miał ochoty na wyjaśnienia.

I tak nie zasnę, zanim nie wróci – przewracał się z boku na bok, aby w końcu pogrążyć się w lekturze wiadomości. Nie bardzo rozumiał, dlaczego krwawe pręgi na plecach ich współlokatorki mają być babską sprawą, jemu wydawały się jak najbardziej koedukacyjne, ale postanowił o nich nie myśleć. Szło mu to dość opornie. Powrót żony był równoznaczny z koniecznością zgaszenia światła – nie mogła usnąć nawet przy małej lampce palącej się w drugim końcu pokoju.

– To był kot – powiedziała.

– Albert?

– Nie wiem. Sylwia też nie wie. Ona nawet nie wiedziała o nas, że mamy tu mieszkać, masz pojęcie?

To by tłumaczyło jej dziwne zachowanie – przemknęło mu przez głowę. Nie do tego stopnia, żeby mylić go nie wiadomo z kim i latać na golasa, ale przynajmniej jej zdumienie na jego widok było uzasadnione.

Nieważne. Byli teraz w komplecie – oni, ona i kot. Od rana musimy się zacząć nim opiekować – chciał powiedzieć, gdy zauważył, że Clara już śpi.

***

Obrażony Albert wyostrzył pazury na oparciu kanapy w salonie, a potem ułożył się na jedwabnej poduszce tyłem do całego świata. Zakłócenie mu snu zakończone wywaleniem spod kołdry było porównywalne jedynie z traumą ucieczki przed Luigim z tasakiem. Jeszcze się policzymy, paniusiu – pomyślał leniwie. Jak nie dzisiaj, to jutro. Albo pojutrze. Ale zemsta być musi.

Spał krótko i nerwowo, raczej tkwił w półczuwaniu, aby nie dać się zaskoczyć nieznajomym. Rano zastał puste miseczki, które na znak protestu przewrócił do góry dnem, i kupę w zlewie, przykrytą niedbale talerzykiem po pizzy. Nie miał zwyczaju robić tam, gdzie jest brudno. Załatwił się obok, na kuchennym blacie, a potem wyskoczył przez okno zapolować na śniadanie. Zamiast wylądować jak zwykle w pachnącej lawendzie, leżał rozpłaszczony na rozgrzanym dachu auta.

Psia kostka – zaklął. Psia kostka. Kątem oka zauważył przelatującego tuż nad nim wróbla. Spróbował się odbić, jednak łapy ślizgały mu się beznadziejnie, nie znajdując oparcia. Zatęsknił nagle za brakiem niespodzianek w postaci metalowych grzybów pod oknem, obcych ludzi po kątach i pustych misek.

Burczało mu w brzuchu, czuł się zlekceważony, żeby nie powiedzieć olany – tymczasem olewanie to była jego specjalność i tylko on miał do niej prawo. Zeskoczył na ziemię, a potem dostał się do auta. Zaznaczył we właściwy dla siebie sposób swoją w nim obecność i ruszył w tymiankowe poletko, rojące się od jaszczurek. Postanowił trzymać się na dystans od towarzystwa, które najechało jego dom, nie tracąc jednocześnie kontroli nad biegiem wydarzeń.

***

Clara ocknęła się w okolicach dziewiątej. Słońce za oknem, nieskażony błękit nieba i wody w basenie nastawiły ją pozytywnie do świata. Pojadę po coś na śniadanie – postanowiła, zerkając na pochrapującego Marca. Założyła najmniej wymiętą z sukienek i ruszyła do samochodu, zwiedzanie posiadłości zostawiając sobie na później. Na podjeździe stał tylko jeden wóz. Ich. Czyżby Sylwia była rannym ptaszkiem?

Nie zastanawiając się nad tym zbyt długo, zerknęła na mapę, nastawiła GPS i ruszyła do najbliższego miasteczka. Zaparkowanie samochodu zajęło jej dobry kwadrans. Cena kawy w bistro była niższa niż w Mediolanie, więc z przyjemnością napiła się cappuccino, po chwili wahania decydując się na rozpustę w postaci croissanta z budyniem. Jestem już właściwie po śniadaniu – pomyślała. Nie spieszyło się jej do domu. Była pewna, że po niespokojnej nocy mąż dłużej pośpi, a nawet jeśli nie, natychmiast otworzy laptopa i weźmie się do pracy.

Rozejrzała się po gościach, instynktownie wypatrując wśród nich Sylwii. Pomyślała nagle, że wcale się jej nie podoba to, że tamta jest sama. Clara dotąd nie bywała zazdrosna. Pogrążony w pracy Marco sprawiał wrażenie z trudem odróżniającego kobiety stare od młodych, zgrabne od pokracznych, efektowne od byle jakich, ładne od brzydkich, a wszystkie razem od mebli czy koni. W dodatku chciał, żeby trzymali się od niej z daleka. Mogła po prostu spytać o jakiś duży sklep, ale zamiast tego ruszyła na włóczęgę po mieście. Nogi same zaniosły ją na starówkę. Wąskie kręte uliczki, schody, kocie łby, ławeczki albo krzesełka przed drzwiami, kwiaty w donicach. Troszkę jak na Sycylii – pomyślała. Mijając dwie staruszki w czerni, poczuła się jak w domu. Na ich ulicy też takie mieszkały. Nic się przed nimi nie ukryło, to bywało kłopotliwe – zmarszczyła brwi. Pozdrowiła je, odpowiedziały, obrzucając ją taksującym wzrokiem. Zatrzymała się na moment przy domu naprzeciwko, podziwiając zjawiskowe hortensje, a potem ruszyła szybkim krokiem do centrum Arcidosso. Była najwyższa pora, aby zrobić zakupy i wrócić do Marca.

– Gapiła się na dom Luigiego, widziałaś? – spytała Anna.

– Nie w jego guście – pokręciła głową Simona.

– Ale może on w jej – zachichotała Anna.

– Będą kłopoty? – Simona popatrzyła na siostrę z nadzieją.

Od czasu, kiedy rzeźnika opuściły dwie narzeczone jednocześnie, ten wyraźnie przyklapł, zadowalając się trzecią, nudną zarówno zdaniem sióstr, jak i jego samego. Brak chęci do życia zwalał na Alberta. Niech tylko go dorwę i pozbawię skóry, a wszystko wróci do normy – odgrażał się każdemu, kto jeszcze chciał go słuchać.

Mimo że upłynęło 486 dni od pamiętnej chwili, niechęć Luigiego do kota zamiast pójść w niepamięć, urosła do rangi obsesji. Gnał uparcie za każdym czworonogiem, który choćby w niewielkim stopniu przypominał jego Lucka, jako że wówczas tak Albert miał na imię. Sponiewierane przez czas ogłoszenia zastępował nowymi, o coraz bardziej kwiecistym brzmieniu, a nawet posunął się do piktogramów, mając nadzieję, że portret kota zwróci uwagę przechodniów bądź klientów lub ułatwi jego rozpoznanie wśród licznej kociej braci. Pech chciał, że pomimo licznych talentów Luigi nie umiał rysować. W dodatku pamięć, z jaką w detaliczny sposób pielęgnował wydarzenia „dnia katastrofy”, była odwrotnie proporcjonalna do jego pamięci dotyczącej samego sprawcy nieszczęścia. W jego wspomnieniach Albert nie tylko zmieniał gabaryty, ale również typ umaszczenia. Rzeźnik wiedział jedno – wystarczy, że spojrzy mu w oczy, a będzie wiedział, że to ten.

Podczas gdy Clara zwiedzała miasteczko, a następnie zapełniała wózek produktami, których ceny poddawała najpierw surowej ocenie, dom pogrążony był wciąż we śnie. Marco ocknął się co prawda na chwilę, ale zaraz zapadł znów w niespokojny sen pełen dziwacznych obrazów Hundertwassera, których kompletnie nie rozumiał, i gołych kobiet z poranionymi plecami.

Sylwię obudził trzask drzwi wejściowych. Muszę załatwić sobie telefon – postanowiła. Albo wyłowić iPhone’a. Może jeszcze działa, albo może da się go wysuszyć. Ta myśl spionizowała ją natychmiast. Wciągnęła kostium i otworzyła drzwi, niemal zderzając się z Clarą.

– Myślałam, że gdzieś pojechałaś – zdziwiła się Clara.

– Bo...? – Sylwii szkoda było teraz czasu na rozmowy.

– Nie ma twojego samochodu.

– Jak to „nie ma”? – Sylwia poczuła, jak miękną jej kolana.

– Po prostu. Nie mów, że ukradli?! – zdenerwowała się Clara.

Sylwia zbiegała po schodach, sadząc po dwa stopnie.

Na parkingu stał nieznany jej samochód, czerwone volvo zniknęło.

– Dzwoń na policję. – Clara stanęła za nią.

– Utopiłam telefon. Chciałam właśnie...

Nagle wydarzenia wczorajszego dnia zaczęły przewijać się jej przed oczami. Poszła spiesznie w głąb ogrodu.

Stał pod kuchennym oknem. Może to jakiś znak, żeby zabierać kluczyki – przemknęło jej przez głowę.

Pomachała w stronę nowej koleżanki, która – utrzymując stosowny dystans – nie spuszczała z niej wzroku.

– Znalazłam! – wykrzyknęła triumfalnie.

Powinna być na wariackich papierach – pomyślała Clara. Może zresztą jest. Niczego o niej nie wiemy.

– Nie będzie śniadania? – usłyszała głos męża.

Dziwacznie wygląda – taksowała Marca w bermudach w hawajskie kwiaty i kolorowej koszulce.

– Idę! – Z ulgą ruszyła w jego stronę. Przedyskutowanie konieczności mieszkania pod jednym dachem z wariatką było sprawą najwyższej wagi.

Ze zlewu unosił się koci odór, nakryła więc do śniadania na tarasie, przyjemnie zacienionym przez stare oliwkowe drzewo. Zbliżała się już z wolna pora lunchu – na stole znalazły się wędliny, mozzarella buffalo, pomidory i bakłażany w oliwie. Pieczywo, masło, miód, dzbanek z kawą i woda. Clarze nie zamykały się usta. Szykując posiłek, zdawała mężowi relację z ostatnich godzin.

– Może powinieneś wypytać o nią gospodarzy?

– Gdyby mieli jakieś wątpliwości, nie dostałaby kluczy.

– Nie twierdzę, że nie jest uczciwa i się nie nadaje... – Clara przerwała w pół zdania, przypominając sobie właściwy powód ich pobytu tutaj. – Cholera! Powinniśmy go nakarmić!

Marco zamrugał, patrząc jak żona podchodzi do kocich miseczek, a potem cofa się z cichym okrzykiem.

– Zobacz! – pokazywała palcem coś, co z bliska okazało się główką jaszczurki.

– Łowna bestia – roześmiał się Marco. – Da sobie radę.

– Wyrzuć to, proszę...

Napełniła jedną z miseczek chrupkami, które stały w dużym słoju na kuchennym blacie, drugą wodą.

– Pewnie jest zestresowany ich wyjazdem. – Marco miał w dzieciństwie kotkę i trochę związanych z nią wspomnień. – Nasza Tunia też źle znosiła rozstania. Była taka przylepna, nie schodziła mi z kolan – rozrzewnił się.

– Też srała do zlewu? – Clara nie przepadała za zwierzętami, szczególnie domowymi.

– Żartujesz! Była dobrze wychowana. Każdego kota można wychować.

A to ciekawe teorie... Albert wcisnął się w spróchniały pień oliwki, z uwagą śledząc rozmowę. Chciał wyrobić sobie zdanie na temat najeźdźców. Nie wiedział jeszcze, co zrobi z chrupkami. Może po prostu zje w chwili głodu. A może nie.

Ledwie zasiedli do śniadania, pojawiła się Sylwia. Ociekała wodą. Usiadła na wolnym krześle i sięgnęła po chleb.

– Można? – spytała, robiąc jednocześnie kanapkę z serem i prosciutto, w której łapczywie utopiła zęby. – Ale jestem głodna! Nie umiem otwierać oczu przy nurkowaniu. Próbowałam, ale od razu nalewa mi się do nich woda. Widzę z góry, gdzie on leży.

– Kto? – spytał niespokojnie Marco.

– Mój iPhone. Pomożecie?

Podczas gdy Marco przytaknął, Clara pokręciła głową.

– To fantastycznie! – Sylwia pochłaniała z apetytem kanapkę za kanapką. – Pyszna mozzarella. Macie może więcej?

– Nie przewidywałam śniadania na trzy osoby – syknęła Clara, a Marco uciekł do domu pod pretekstem, że brakuje serwetek.

– Jutro ja was zaproszę, nie nadymaj się. – Sylwia przechyliła się do tyłu, wyżymając włosy. Jedna z jej piersi wyskoczyła ze skąpej miseczki.

– Uważaj! – wrzasnęła Clara.

Marco wychylił się zaciekawiony zza framugi.

– Chyba się skurczył. Albo ja przytyłam – roześmiała się Sylwia, poprawiając kostium. – Moglibyśmy zrobić sobie tutaj małą farmę naturystów, o ile nie przeszkadza wam chodzenie na golasa.

Marco nie był pewien, czy miałby ochotę paradować z przyrodzeniem na wierzchu, ale na szczęście nie musiał się wypowiadać.

– Przeszkadza – stwierdziła stanowczo Clara. – Posłuchaj... musimy chyba ustalić zasady współżycia. Jeśli mamy razem jadać, proponuję wspólną kasę, zrzutka w proporcjach dwa do jednego. Mam kwit za dzisiejsze zakupy. Dziś ja się zajmuję domem – zakupy i gotowanie, jutro ty. Na zmianę.

– A on będzie sprzątał! – ucieszyła się Sylwia, wskazując na Marca, który właśnie pojawił się w drzwiach.

– On ma dużo pracy – zaprotestowała Clara. – Sprzątanie to też nasza sprawa. Z wyjątkiem sprzątania po kocie. To będzie twój obowiązek, kochanie. – Spojrzała na męża.

– Niech będzie. – Poddał się bez walki.

– Uprzedzam, że nie umiem sprzątać i kiepsko gotuję. Nie jestem dobra w takich domowych zajęciach – oznajmiła Sylwia.

– A w czym jesteś dobra? – Oprócz topienia telefonów i parkowania samochodu na grządkach – dopowiedziała w myślach Clara.

– Maluję. Mogę was też namalować, jeśli chcecie.

– Da się z tego wyżyć? – spytała z przekąsem Clara.

– Nie próbowałam... – roześmiała się.

Ostatnio Sylwia pracowała przez jakiś czas w sklepie z bielizną. Po wakacjach miała obiecaną pracę kelnerki w niewielkiej pizzerii.

– Masz tu jakieś swoje obrazy? – Marco uznał, że wypada o to spytać.

– Bez przesady. Ale może wkrótce wezmę się do malowania. A może nie, zależy. Jeśli wyłowisz mojego iPhone’a, pokażę ci dokumentację, wszystkie mam sfotografowane.

– Olej czy akwarele?

– Jedno i drugie.

Dość tego – pomyślała Clara, biorąc się ostentacyjnie za sprzątanie, jednak Sylwia ani drgnęła.

– Mój dyżur jutro – zapewniła, wracając zaraz do rozmowy o malarstwie. Wiadomość, że Marco pisał artykuł o Hundertwasserze, wzbudziła jej entuzjazm.

– Marco, żebym mogła wstawić naczynia do zmywarki, trzeba sprzątnąć wiesz co... – w głosie Clary zabrzmiały wysokie tony, jak zawsze, kiedy była wściekła.

– Najpierw nurkowanie. – Ściągał już koszulkę, obnażając blady, wątły tors.

Wywalę te talerze – postanowiła Clara i wrzuciła do kubła wczorajsze, zlepione kocimi odchodami. Dzisiejszą zawartość blatu przykryła papierowym ręcznikiem, zapełniła zmywarkę i poszła do sypialni rozpakować się wreszcie.

***

Zawsze truizmem trącą rozważania, co by było, gdyby... A jednak gdyby Sylwia nie przejechała pewnego dnia na czerwonym świetle, nie poznałaby Skarba, a ten nie wszedłby w posiadanie dwóch jej obrazów. Powiedzmy sobie szczerze: uznał je za bohomazy. Jeden miał idealny wymiar, aby nim zatkać stłuczone okno w toalecie, drugi wciąż woził na tylnym siedzeniu jako prezent dla swojej mamy, która każdy wolny skrawek ściany wypełniała malowidłami.

Podczas gdy w posiadłości Perełka Marco nurkował po iPhone’a, Sylwia siedziała na brzegu basenu, machając nogami, Clara zapełniała szafy, a Albert znalazł schronienie w przestronnym karmniku dla ptaków, Skarb zaparkował samochód w okolicach di Trevi, co każdy rzymianin uznałby za cud. Skarb nie był rodowitym rzymianinem, ale mieszkał tu już ponad dziesięć lat, co było wystarczająco długim okresem, aby wznieść dziękczynnie oczy do nieba. Z tydzień dam sobie bez niego radę – pomyślał. Będzie mnie to kosztowało, ale niech tam. Nigdy nie znajdę równie dobrego miejsca. Złożył boczne lusterka, chwycił podręczną walizeczkę i ruszył spiesznie do swojego hiszpańskiego chłopaka.

Nie więcej niż godzinę później obok jego samochodu przechodził Toni. Gdyby Skarb zaparkował gdzie indziej, Toni nigdy nie zobaczyłby obrazu Sylwii, rozwalonego na tylnym siedzeniu. Nigdy, ponieważ Toni miał zwyczaj chodzić zawsze tymi samymi drogami.

A tak, zobaczył obraz, a potem przyłożył nos do szyby, przyglądając mu się z napięciem. Poczuł, że zaczyna się pocić, co nie zdarzało mu się bez powodu. Toni pocił się zawsze na widok rzeczy wyjątkowych. O ludziach jego profesji mawia się, że mają nosa. Nos Toniego niczego mu nie podpowiadał, za to gruczoły potowe i owszem. Kompromitujące plamy pod pachami rozlewały mu się na nieskazitelnej do tej pory, mimo upału, koszuli. Na karteczce napisał swój numer telefonu z dopiskiem: „Proszę o pilny kontakt” i wsunął za wycieraczkę. Dla pewności sfotografował wóz wraz z numerami rejestracyjnymi oraz sam obraz, na tyle, na ile się dało.

Mimo że nie miał w planie spaceru, nogi same zaniosły go w to samo miejsce tuż przed północą. Karteczka tkwiła tam, gdzie ją zostawił. Obraz na tylnym siedzeniu w słabym świetle latarni był niemal niewidoczny, ale pamięć Toniego odtwarzała detalicznie jego drapieżną kolorystykę i nastrój oczekiwania. Nie mógł się doczekać, aż weźmie go do ręki. Do tej pory pomylił się tylko dwa razy, o ile pomyłką można nazwać fakt braku uznania u klientów i kolegów po fachu. On sam uważał, że na dwa płótna, zdobiące jego sypialnię, przyjdzie jeszcze czas. A jeśli nie, trudno, przyzwyczaił się już do nich. Od kilku miesięcy buszował po niszowych galeriach i pchlich targach, zaglądał przez ramię ulicznym artystom, jeździł po Europie w poszukiwaniu czegoś, co byłoby w stanie jeszcze go zadziwić. Bezskutecznie.

Zapalił papierosa. Ciekawe, czy właściciel fiata – a może właścicielka? – był malarzem. Wyobraził sobie pracownię pełną płócien o równej ekspresji. To nas może ustawić na długie lata, ciebie i mnie – pomyślał pod adresem anonimowego twórcy, czując znów, że się poci.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

O tym, że Albert nie pasuje do sofy...

O gołej babie w sypialni...