Mette Finderup

Emmy 3 - (Nie)najlepsze lato

Saga

Emmy 3 - (Nie)najlepsze lato
przełożyła
Aleksandra Szczepańska
tytuł oryginału
Emmy 3 - Den fedeste sommer - or not!
Copyright © 2007, 2019 Mette Finderup i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711868614

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Przedwczesny karnawał

Piątek, 28 czerwca

Wakacje! Juhuuu! Wakacje! Mam W-A-K-A-C-J-E! Siedem tygodni bez niedojrzałych chłopaków, którzy rzucają skórkami od bananów i chichoczą za każdym razem, gdy któryś z nich powie „bąk” (nie wspominając już o tarzaniu się ze śmiechu, gdy któremuś uda się puścić prawdziwego bąka!).

Siedem tygodni bez głupich wymówek Camilli, że nie ma wypracowania, bo przecież jeszcze nie chodzi do pracy. Siedem tygodni, podczas których od czasu do czasu zniosę nawet widok gęby Mogensa od Matmy (kiedy wpadnie na randkę do mojej mamy). Siedem długich, radosnych i wolnych tygodni, podczas których będę robić jedno wielkie nic. Tylko obijać się z Kit, oglądać do upadłego telewizję i czytać gazety na słońcu, które oczywiście będzie świecić bezustannie, aż do naszego powrotu do szkoły. AAAAACH!

Wczoraj był ostatni dzień lekcji. W naszej szkole świętujemy tę okazję na różne sposoby, trzymając się zawsze trzech jasnych zasad:

Najstarsza klasa decyduje, co się wydarzy.

Zawsze się przebieramy.

Zawsze są karmelki.

Nie wiem, o co chodzi z tymi karmelkami, ale to stały punkt programu. To takie małe, tanie, kwadratowe i cienkie coś, zawinięte w różnokolorowe, pozłacane papierki. Nie są zbyt smaczne, może z wyjątkiem tych w fioletowych papierkach, które w smaku nieco przypominają lukrecję. A jednak jest w nich coś szczególnego. Być może ma to związek z tym, że BARDZO przypominają mi o ostatnim dniu szkoły i zbliżających się wakacjach. Gdy tylko je widzę, od razu czuję miły zapach wieczornego grilla w ogrodzie mojej babci. Jest coś przyjemnego w tych karmelkach. Tak jak przyjemne jest chodzenie wokół choinki, chociaż może wydawać się to trochę szalone, tak samo jest z łapaniem małych kawałków kolorowego papieru, kiedy najstarsza klasa wrzuca je do sali. Bez tego nie ma prawdziwych wakacji.

Wiedzieliśmy, że w tym roku wydarzy się coś szczególnego. Krążyły plotki, że tata Andreasa przywiózł karmelki z Niemiec. Andreas to chłopak z najstarszej klasy, a jego tata ma mnóstwo pieniędzy. Ma własną firmę transportową i gdyby wszystkie jego ciężarówki ustawić obok siebie, zajęłyby cały plac aż do domu kultury. Jest ich ponad 20, mają naczepy i całą resztę. Wszyscy wiedzą, że tata Andreasa lubi obnosić się ze swoimi pieniędzmi, co może oznaczać pokaźny zapas niemieckich karmelków w ciężarówce z naczepą. Oczekiwania były więc całkiem spore.

Zazwyczaj przebiera się tylko najstarsza klasa i nauczyciele, ale w tym roku, na dwa tygodnie przed końcem roku zapadła decyzja, że robimy bal karnawałowy. Oznaczało to, że każdy z nas miał się przebrać oraz że mieliśmy bawić się w kota w beczce 1 na szkolnym podwórku.

– No nie. Zawsze mam problem z wymyśleniem porządnego przebrania – westchnęła Kit, po tym jak usłyszała wieści, że Camilla i Lisbeth planowały przebrać się za tancerki brzucha lub coś równie egzotycznego, dzięki czemu będą mogły bezkarnie odsłonić brzuchy i umalować się szminką.

Dobrze rozumiem ból Kit, bo znamy się od żłobka i od tamtego czasu nie miałyśmy zbyt dużego szczęścia do kostiumów. Kiedy inne dziewczynki mogły być po prostu księżniczkami w strojach z wypożyczalni, matka Kit i moja upierały się przy samodzielnym szyciu przebrań, prześcigając się w swojej kreatywności. Byłam już zasłoną prysznicową i ołówkiem, a Kit strączkiem groszku, pizzą z serem, i płytą CD (ostatnie oznaczało, że musiała przechodzić bokiem przez drzwi i stać pod dachem na przerwie, żeby wiatr jej nie zdmuchnął).

Od razu postanowiłyśmy z Kit, że w domu przemilczymy plany na ostatni dzień szkoły. Żadna z nas nie chciała znowu paść ofiarą rywalizacji naszych matek, więc zdecydowałyśmy się na byle jakie przebranie z własnych ciuchów. Kit poszło całkiem nieźle. Ubrała się w szorty i czerwono-biały T-shirt, na policzkach szminką wymalowała flagę Danii, na głowę założyła czerwoną czapkę z daszkiem, a wokół szyi owinęła biały szalik. Wyglądała jak rasowy kibic. W moim przypadku nie poszło jednak tak gładko. No bo czy da się utrzymać taką wiadomość w tajemnicy, jeśli chłopakiem twojej mamy jest nauczyciel matematyki? Wystarczyło jedno pytanie Mogensa: „Za kogo się przebierasz ostatniego dnia szkoły, Emmy?”, żeby moją mama wystrzeliła z kanapy i odpaliła maszynę do szycia.

Ostatecznie wylądowałam więc obok czerwono-białej i letniej Kim, ubrana w strój... misia. Takiego misia, jakie mają małe dzieci. Z uszami, mięciutkim futerkiem i całą resztą. Mama wycięła mi na szczęście otwór na twarz, ale poza tym byłam stuprocentowym, futrzanym tworzywem sztucznym. Kilka dni spędziła na szyciu stroju, absolutnie nic sobie nie robiąc z moich protestów:

– Nie bądź taka skromna, Emmy – powiedziała, kiedy zaproponowałam, że nałożę na siebie kurtkę policyjną taty, która cały czas wisiała w garażu. – Pamiętaj, że to może być ostatnia szansa na porządne przebranie, bo niedługo będziesz już za duża na takie rzeczy. A ja nigdy nie uszyłam ci kostiumu misia, mimo że prosiłaś o to, odkąd byłaś mała. Zbywała wszelkie moje próby wyjaśnienia, że 13-letnia Emmy niekoniecznie chce być misiem, dlatego, że uważała to za genialny pomysł jako pięciolatka.

Stałam więc tak, gotując się na słońcu w poliestrowym wdzianku, dopiętym na zamek błyskawiczny i pierwszy raz w życiu śmiertelnie zazdrościłam Ditte, Camilli i Tinie przebrania za piosenkarki R&B w mini spódniczkach.

– Nie możesz tego po prostu zdjąć? – zapytała Kit patrząc na Misia-Emmy z pomarszczonym noskiem. Nie mogłam. Mogens od Matmy na pewno doniósłby mamie, a ta nigdy by mi wybaczyła.

Zamiast tego postanowiłam wycisnąć z tej sytuacji wszystko, co najlepsze. I tak zrobiłam. Tylko że Mogens wcale tak tego nie odebrał…

Przyszedł w końcu czas na kota w beczce. Gdy najstarsza klasa wieszała trzy duże beczki na placu przy szkole, pozostałym rozdawano pączki i napoje. Organizacja była świetna. Kiedy wszystko było gotowe, Cecilie podzieliła nas na trzy grupy i trwaliśmy tak w kilometrowych kolejkach, czekając na swoją kolej uderzenia w beczkę.

Słońce nieźle przygrzewało, a Misiowi-Emmy było coraz cieplej. Stałam za całą armią czwartoklasistów, przebranych w średniowieczne stroje. Przez CAŁY czas jeden z nich patrzył na mnie, pokazywał palcem i chichotał. I podsuwał się coraz bliżej, żeby zobaczyć, co za głupek tak się przebrał.

– No Emmy, ktoś wyświadczył ci niedźwiedzią przysługę – zaśmiał się mój nauczyciel angielskiego. Ktoś inny błysnął żartem o dzieleniu skóry na niedźwiedziu.

Moje uderzenie w beczkę nie należało do najlepszych. Wydała z siebie ten sam pusty dźwięk, jaki wydawały wszystkie beczki, w które uderzałam w moim życiu.

Nigdy nie udało mi się zostać kocią królową. Zrobiło mi się nawet trochę przykro, kiedy tak stałam na końcu kolejki po pierwszym uderzeniu, bo pomyślałam, że ktoś na pewno rozbije beczkę, zanim znowu przyjdzie moja kolej i dotarło do mnie, że mama miała rację.

To rzeczywiście była ostatnia zabawa karnawałowa, w której brałam udział, i gdzieś tam w środku naprawdę chciałam zostać kocią królową. To musi być niezła jazda, zobaczyć, jak beczka się rozpada i sypią się z niej słodycze. Być tym najlepszym, podczas gdy inni muszą odejść z kwitkiem i czekać na swoją szansę w przyszłym roku.

Stałam w kolejce i marzyłam. Widziałam siebie w deszczu karmelków i ze złotą koroną na głowie misia. No i stało się. Nie wiem, jak to możliwe, ale prawdopodobnie tak mocno się zamyśliłam, że nie zauważyłam, co się dzieje.

Jeden z młodszych chłopców przede mną, zamachnął się z całej siły kijem i krzyknął: „Na Mordor!” albo jakieś inne durnowate hasło. Beczka nie wytrzymała. W zwolnionym tempie dostrzegłam, jak wystrzeliły z niej karmelki. Naprawdę WYSTRZELIŁY. Beczka musiała być wypełniona po brzegi, bo przypominała noworoczne fajerwerki z kolorowym konfetti. WTEDY ruszyłam. Miałam tylko jeden cel: karmelki. Nic mnie nie obchodzili mali chłopcy i chichoczące dziewczyny z równoległej klasy. W trzy sekundy byłam już na samym przodzie i zgarniałam karmelki moimi niezdarnymi niedźwiedzimi łapskami.

– Czy nie powinnaś przypadkiem zrobić miejsca dla młodszych dzieciaków, Emmy? – To był oczywiście Mogens od matmy, który uważał za konieczne przerwanie mojego cukierkowego szału. Wypowiadał to łagodnym głosem, podczas gdy jego dłoń wbijała się w niedźwiedzie futro na karku, żeby mnie odciągnąć. Dla podkreślenia powagi sytuacji i jego odpowiedzialnej roli ojczyma, zaznaczył głośno:

– Poza tym masz już chyba dość – wystawił rękę, żebym oddała schowane w ręku cukierki. Nie dlatego, że sam chciał je zjeść. O nie, cisnął je daleko, na drugi koniec placu, gdzie młodsze dzieciaki rzuciły się na biedne karmelki w tempie błyskawicy i zaczęły je sobie nawzajem wyrywać.

Czy to było obciachowe? Oczywiście, że tak. Najpierw byłam tą dziwną od kostiumu, a potem czułam się jakbym splądrowała Brugsen 2 . Na szczęście obok była Kit, która pospieszyła z pocieszeniem.

– Co za idiota. Nie ma prawa przychodzić tu i udawać twojego ojca. NIGDY by tego nie zrobił, gdyby chodziło o Ditte – zasyczała.

Mimo, że trudno było wyobrazić sobie wymalowaną lalę-Ditte z głową w rozbitej beczce, zrobiło mi się dużo lepiej, kiedy to usłyszałam. Zbiegłyśmy z miejsca mojej zbrodni, usiadłyśmy przy jednym ze stolików na szkolnym placu i obserwowałyśmy, co się dzieje.

Widziałyśmy młodszego chłopca przebranego za naszego dyrektora, w okularach, z brodą i całą resztą, jak biega z nagrodą za najlepszy kostium. Popijałyśmy właśnie sok, kiedy w wielkim stylu, jedną ze swoich ciężarówek, podjechał ojciec Andreasa. Auto udekorowane było balonami, zielonymi gałązkami i napisami: Nareszcie wakacje , Powodzenia i Koniec szkoły . Uczniowie najstarszej klasy wspinali się na platformę ciężarówki, wrzeszcząc przy tym niemiłosiernie, ojciec Andreasa siedział ucieszony, jak mały chłopiec w sklepie z zabawkami, z całej siły wciskając klakson. Dyrektor próbował przekrzyczeć cały ten hałas, wołając: „Udanych wakacji dla wszystkich!”. Plac szkolny przypominał teraz miejski deptak w dniu meczu reprezentacji i w jednej chwili nikogo na nim nie było. Tylko nauczyciele snuli się, zbierając śmieci do czarnych worków, od czasu do czasu przeżuwając zapomniane karmelki.

Na twarzy miałam wielkiego banana. Nie tak wielkiego, jak tata Andreasa, żeby nie wzbudzać zbytnich podejrzeń jako Miś-Emmy człapiący ze szkoły, ale Kit mnie oczywiście przejrzała. Wytrzymała jednak, dopóki nie dotarłyśmy do piekarni i nikt ze szkoły nie mógł nas już zobaczyć.

– Dobra, Emmy. Mów o co chodzi. Co się tak cieszysz? – zapytała w końcu. Stała ze skrzyżowanymi rękami, oparta o żółtą ścianę piekarni.

– Popatrz tylko, kibicko Kitty – powiedziałam i pociągnęłam ją za mur piekarni, żeby ukryć się przez publicznością. Pod moim ciepłym futerkiem miałam tylko bieliznę i krótkie spodenki.

Kit była pod wrażeniem, kiedy z prędkością błyskawicy sięgnęłam pod futro. Bo głupi chłopak mojej matki, mógł wyrwać z mojej ręki te 30 zasłużonych karmelków i wyrzucić je w tłum. Ale nie mógł widzieć tych, które zdążyłam zgarnąć sobie pod kostium moimi wielkimi niedźwiedzimi łapskami. Niektóre z nich trochę się spłaszczyły, ponieważ wpadły mi pod stopy i po nich przeszłam, ale na szczęście były w papierkach, więc nie smakowały jak przepocone skarpety.

Kiedy policzyłyśmy cały mój łup, okazało się że było tam 596 karmelków, w tym 61 o pysznym smaku lukrecji. Na co komu zgrabne i lekkie letnie przebrania lub głupia papierowa korona? Hej, to ja jestem Królową Karmelków!

Zapowiada się całkiem nieźle. To NA PEWNO będzie świetne lato, pełne superprzygód!

Kto powiedział, że pieniądze szczęścia nie dają?

Środa, 3 lipca

Pomyliłam się. To nie będzie dobre lato. Pada. Nudzę się, Pada. Nudzę się. Pada. Nudzę się tak potwornie, że próbowałam policzyć krople deszczu spływające po szybie, oglądając jednocześnie mecz tenisa z zupełnie nieznanymi graczami. Reszta kanałów telewizyjnych najwyraźniej też ma wakacje, więc plan, żeby lenić się na sofie raczej się nie powiedzie. Same powtórki programów ogrodniczych lub głupie bajki dla dzieci. Można pomyśleć, że tylko Duńczycy poniżej piątego roku życia, potrzebują rozrywki przed godziną dwunastą w południe. Na kanałach, gdzie nieznani ludzie nie grają w tenisa, można obejrzeć kreskówki, w których wszystko dzieje się tak szybko, że dostaje się zadyszki na samą próbę nadążenia, a wszyscy mają tak wysokie dziecięce głosy, że wydają się krzyczeć zamiast mówić. Ci od kreskówek chyba przedawkowali karmelki z dużą zawartością cukru. Muszą być na haju.

Moja mama nie ma jeszcze wakacji. Zaczyna dopiero w sierpniu. Najgorsze jest to, że według niej nigdzie nie wyjedziemy. Mówi, że jedyne, czego pragnie w tym roku, to relaks w ogrodzie. Nie pojadę też nigdzie z ojcem. Jest zajęty byciem policjantem i mówi, że całe trzy tygodnie swojego urlopu poświęci na malowanie i przestawianie sofy w swoim nowym mieszkaniu, które kupił razem z „Lailą z posterunku”. Jedyną moją szansą na wakacyjny wyjazd jest więc wycieczka do moich dziadków, którzy mieszkają na jeszcze większej wsi, niż ja. Tylko że oni nie mają nawet telewizora, a ich kot właśnie umarł ze starości (i zapewne też z nudów), więc raczej nie mam co liczyć na szalone przeżycia. Wolę więc już zostać w Karleager.

Kit oczywiście wyjeżdża. Jej rodzina jedzie samochodem do południowej Francji. Będą mieszkać w przytulnych domkach i kąpać się w Morzu Śródziemnym oraz wcinać pyszne grillowane francuskie burgery. Podczas gdy ja, w najlepszym wypadku, będę mogła zjeść paczkę kiełbasek z promocji, na spółkę z moim bratem.

Jednak najgorszy w tych deszczowych wakacjach, w tym, że nigdzie się nie wyjeżdża, i że człowiek się strasznie nudzi, jest brak pieniędzy. Kit też ich nie ma. Przeżywa to nawet bardziej niż ja, bo mówi, że jest spłukana jak toaleta i nie ma nawet na nowe ciuchy, na wyjazd do Francji. Powiedziałam jej, że może pożyczyć mój kostium misia, ale chyba nie uznała tego za dobry pomysł.

Gdybyśmy tylko miały trochę kasy, mogłybyśmy przynajmniej pojechać do Hejresø, posiedzieć w Cafe Midtpunkt, no i kupić ciuchy na wakacje dla Kit. Mogłybyśmy też iść do kina, pizzerii lub cukierni. Takie rzeczy powinno się robić, gdy cała Dania spływa strugami deszczu. Popijać ciepłe kakao i przyglądać się listonoszom, przemoczonym tak, że woda wyciśnięta z ich ubrań wypełniłaby cały brodzik.

Ale nie. Nie ma pieniędzy. A kiedy wczoraj zapytałam mamę, czy nie czas pomyśleć o jakimś kieszonkowym dla mnie, spojrzała na mnie tym swoim wzrokiem, odłożyła na bok czasopismo i powiedziała:

– Wiesz Emmy, to raczej czas, kiedy powinnaś zrozumieć, że pieniądze nie rosną na drzewach. Żeby je mieć, trzeba pracować. Zazwyczaj po takich słowach sięgnęłaby po czasopismo i zanurzyłaby się ponownie w swoim świecie, ale tym razem wpadła na świetny pomysł. Przynajmniej według niej. Została chwilę dłużej w prawdziwym świecie i powiedziała:

– W gruncie rzeczy, jeśli rzeczywiście potrzebujesz kieszonkowego, to najwyższy czas, żebyś znalazła sobie jakąś wakacyjną pracę. Może przestaniesz się nudzić.

Zabrzmiało to tak, jakbym miała wyjść na ulicę i krzyknąć, że szukam pracy na wakacje, a z każdej strony posypałyby się same świetne oferty. Ale w życiu nie jest łatwo. Bo kiedy się mieszka w Karleager, to jedyne, co można robić po szkole, żeby zarobić to:

Sprzątać. Ale mam takie chude ręce, że musiałabym zatrudnić kogoś do noszenia za mną odkurzacza (no i NIENAWIDZĘ sprzątać).

Opiekować się dziećmi. Czujecie? Po pierwsze małe dzieci wrzeszczą i śmierdzą kupą. Po drugie, znam dwie osoby, które zajmują się czyimiś dziećmi i zarabiają dwie korony i sadzone jajko na godzinę za to całe zamieszanie. Poza tym rodzice oczekują, że opiekunowie będą rozpływać się nad tym, jak są słodkie te ich małe, łyse brzydactwa.

Roznosić ulotki. To jest super robota! Ale w Karleager ulotek wystarcza na jedną trasę, a ich roznoszeniem zajmuje się Jeppe z Præstevænget. Chyba musiałabym go zabić, żeby zrezygnował z własnej woli.