Jacusiowi – miłości mojego życia

– zamiast pożegnania

Wypowiedziałam wojnę kapturom.

– Giń, kapturze – potworze! – krzyczę.

Ze świstem odpinam zamek błyskawiczny, łączący flakowate kapturzysko z resztą kurtki. Gorzej z tymi, które są przyszyte do bluz i peleryny przeciwdeszczowej. Wywlekam ubrania z szafy, potrząsam nimi, nakłuwam plastikową linijką. O, jeszcze dres! A masz! Jeden do zera.

– Aśka. Dlaczego?! – pyta mama, wskazując palcem z dużym pierścionkiem na walające się po dywanie ubrania.

– Kaptury zachorowały – wyjaśniam, wzruszając ramionami. – Zasłabły, są niepotrzebne. Zostały wyeliminowane. Tak bywa w przyrodzie. Słabe osobniki.

Siedzę pośrodku tego pobojowiska i dźgam linijką ortalionowy trójkąt obszyty futerkiem.

– Nie chcę znać szczegółów – zastrzega mama, machając wciąż tym samym palcem. – Aśka Wirowska natychmiast sprząta pokój. Potem przychodzi do salonu i melduje, że jest gotowa do wyjścia. Bez komentarzy! – wypala, widząc, że nabieram powietrza i otwieram usta. Ostatnio często jestem strasznie niegrzeczna. Czuję, że teraz znowu jestem i wcale nie chcę przestać.

– A Zuzanna Wirowska niech mi więcej nie kupuje kapturów! Bo odetnę. A potem… – kręcę na dłoni trójkątny kawałek materiału w fioletowe paski.

Mama już chce krzyknąć i pogrozić, ale nagle opuszcza rękę i zamyśla się. To ja też przestaję się kłócić i patrzę na mamę, kładąc kaptur na kolanach.

– Właściwie dlaczego nie lubisz kapturów? – zadaje pierwsze sensowne pytanie, od którego należało zacząć tę rozmowę. Od razu robię się grzeczna i spokojnie odpowiadam:

– Czuję się, jakby ktoś mnie chwytał za głowę. I mało widzę po bokach, gdy mam coś takiego wokół twarzy. Poza tym nie znoszę, gdy mnie zatrzymujesz przed ulicą, łapiąc za kaptur. I denerwuje mnie ten szelest – pocieram palcami kaptur różowej peleryny. – No i słabo słyszę taka opatulona, a lubię dobrze słyszeć. – O, doskonale wiem, dlaczego nie cierpię kapturów, mogłabym mówić i mówić.

Mama kładzie palec na ustach, więc milknę. No dobrze, chyba zdążyłam wyjaśnić sytuację i na pewno zaraz mama wyciągnie właściwe wnioski. O, już.

– Co za głupoty! Dzieci muszą chronić głowy kapturami. Przewieje cię i znowu będą cię bolały uszy. Oj, za dobrze masz, za dobrze – błyska ostrzegawczo oczami i wychodzi z pokoju.

Mieszkamy sobie, ja i mama, w pięciopiętrowym budynku. Budynek przypomina pudło z małymi otworkami – te otworki to okna. Obok stoi masa podobnych pudeł z oknami, a na dole wiją się ulice. Samochodów jest bardzo dużo – jadą albo stoją pod budynkami, czasami nawet zajmują chodniki i oba maleńkie trawniki. Stoją ciasno, ledwo można uchylić drzwi, by wejść do środka, tyle ich jest. Wśród nich nasza srebrna toyota. „Nówka” – jak mówi mama, klepiąc z zadowoleniem lśniący dach.

Do mieszkania wiezie nas winda – taka mała i duszna, że od razu wiadomo, który z sąsiadów właśnie pił piwo albo jadł czosnek, albo nie wykąpał się wczoraj.

Mamy aż trzy malutkie pokoje. Na drzwi mojego przykleiłam neonową tabliczkę kupioną w empiku: „Królestwo Aśki”. Dopisałam czarnym markerem: „Wirowskiej”, żeby było wiadomo, jakby co.

Na drzwiach sypialni mamy nie ma napisu: „Królestwo Zuzanny Wirowskiej”, ale i tak wiadomo, że to jej teren i nie wolno się tam rządzić nawet mnie, ukochanej córeczce.

Jest też salon – właściwie salonik – z kanapą, ogromnym telewizorem wiszącym na ścianie i biurkiem z dwoma laptopami. I ławą pełną talerzyków z plastiku.

Mama pracuje w towarzystwie ubezpieczeń – bo teraz wszystko trzeba ubezpieczać. To znaczy wpłacać pieniądze towarzystwu, żeby towarzystwo zapłaciło człowiekowi o wiele więcej, gdy na przykład komuś spali się dom albo piorun uderzy w samochód. Takie towarzystwo daje wtedy mnóstwo pieniędzy i już można zbudować sobie nowy dom albo kupić nowy samochód. Proste.

Dobrze nam się powodzi, mamy wszystko, co trzeba. Nawet lalki Monster High, chociaż ich nie lubię i nie bawię się nimi. Ale mama i tak kupiła, żeby nie mówili, że nas nie stać. I komputery kupiła, i cichą pralkę, i lodówkę z elektronicznym wyświetlaczem i zegarem.

Mam bardzo dużo ubrań. I ładne meble, których nie lubię odkurzać. No, po prostu wszystko mam. A jednak jestem niegrzeczna. Kiedyś byłam bardzo grzeczna, ale teraz, w drugiej klasie, coś mi się stało i stawiam się, jak mówi mama.

Taty nie mam – to znaczy on istnieje, ale mama opowiadała, że nie chciał mieć nawet mieszkania i żyje w lesie jak zwierzę, cały zarośnięty i z brudnymi paznokciami. Prawie wcale nie ma kasy i nie mógłby zapewnić jedzenia na stałe nawet myszy.

– Ale powiedziałaś, że przysyła pieniądze na moje wydatki – przypominam. – Jednak musi je mieć, przynajmniej dla mnie.

– Kropla w morzu – krzywi się mama. – Nie ma o czym mówić. Prymityw.

Wtedy wyobrażam sobie tatę jako człowieka pierwotnego. Oglądałam film o jaskiniowcach. Okropność. Ciekawe, jak tata wytrzymuje boso nawet w zimie. Może ogrzewa się przy ognisku?

Niezbyt mu się udało w tym życiu i chociaż go nie znam, to trochę mi go żal. Czasami, bo rzadko o nim myślę.

Każdej niedzieli mama zaprasza mnie na czarnego szampana. To nasza ulubiona rozrywka. Samo słowo „szampan” to coś zupełnie niedozwolonego dla dzieci i to już jest świetne. A do tego czarny. Prawda jest taka, że jedziemy sobie razem do Pizza King i zamawiamy pizzę hawajską i coca-colę w kieliszkach do wina. To jest właśnie nasz czarny szampan. Stukamy się kieliszkami i wtedy jestem szczęśliwa. Patrzę w oczy mojej mamie i uśmiechamy się do siebie. Jesteśmy tak bardzo razem, że aż mnie coś ściska w brzuchu. Mamy podobne włosy – rzadkie, jasne, lekko kręcone. Nieco pierzaste jesteśmy, jakby nas przewiało bez kapturów. I tak sobie żyjemy.

– Na zdrowie, Aśka! – śmieje się mama, a ludzie dookoła gapią się na nas.

– Na zdrowie, Zuzanno! – stukam moim kieliszkiem pełnym czarnego szampana w kieliszek mamy i idealnie równo wypijamy nasze napoje. Uwielbiam to.

Pizza jest mniej ważna.

– Nie mogłaś bawić się z siostrą, bo nie masz siostry! – wrzeszczy Andżela, podrzucając mój piórnik, aż wysypują się kredki. Jednym ruchem wyrywam jej swoją własność.

– Musisz sobie zainstalować aktualizację! – szarpiemy się i przewracamy na podłogę tuż przy kredkach (trzeba uważać, żeby nie nacisnąć ich kolanem, bo będzie bolało). – Od dwóch miesięcy mam Siostrę. Przez duże „S”!

– Tak? A niby jaka ona jest? – wspólnie zbieramy moje rozsypane kredki i Andżela podaje mi gumkę, która wylądowała aż pod samym oknem.

– Jest bardzo gruba. I ma dużo włosów. – Siadamy na niskiej podłużnej ławce. Dziewczynki skupiają się wokół nas. Boli mnie ramię – Andżela ma mocny chwyt, ale ja też dałam jej kilka kuksańców. Sprawiedliwie. – Już wiesz, jaka jest.

– Gruba i owłosiona? To straszna z niej świnia! – rechoczą dziewczynki, a ja wcale nie obrażam się w imieniu mojej Siostry, bo z niej naprawdę niezła świnia. Konkretnie – świnia morska. Nazwałam ją „Siostra”. Lepsza taka niż żadna.

Tylko Ilonka bardzo, bardzo się z tego nie śmieje. Stoi trochę z tyłu i jest uśmiechnięta jak zawsze. Nie jest popularna w naszej klasie, dziwna raczej, ubrana w nieco rozwleczone sukienki i szare rajtuzy. Nie jada czipsów i batonów. Nie wiem dlaczego, ale jakoś ją lubię. Mądra, rzadko się odzywa, ale zawsze sensownie. Lubię ją w tajemnicy. Chętnie bym z nią dłużej porozmawiała, ale wtedy inne dziewczynki zaczęłyby mi dokuczać. Opłaca się trzymać z Andżelą, a szkoda. Jeszcze nie wiem, jak rozwiązać ten problem.

Moja Siostra to prawdziwy cud. Mama nie lubi zwierząt i nie miałam nadziei, że kiedyś ulegnie i pozwoli na zwierzaka w mieszkaniu. Jednak walczyłam, bo ja akurat uwielbiam zwierzęta – nie wiem, po kim to mam. Mama i babcia niezbyt je lubią i chyba brzydzą się zwierzaków. Ale na dziewiąte urodziny dostałam wymarzoną, grubą łaciatą świnkę morską w małej klateczce. Dobre i to.

Mama nie jest zadowolona, gdy wypuszczam Siostrę na spacer po pokoju. Na dywanie zostają kuleczki kupy i trociny. Nie przeszkadza mi to. Ale spacery świnki są krótkie i chyba dlatego moja Siostra utyła i wygląda jak futrzana kula. Apetyt ma świetny! Ostatnio zauważyłam, że ledwie może wychodzić przez otwór swojego małego plastikowego domku. Nie od razu jej się udaje. Na początku chodzi z domkiem na plecach. Prawie jak żółw. Wysuwa przednie łapy, ale gruby tyłek i boki są zaklinowane. Drepcze więc z domkiem, aż pomogę jej się wydostać. My się z mamą śmiejemy i nazywamy ją świnką żółwinką. Ale w sumie to jest problem. Ten problem da się rozwiązać. Gdy tylko wrócę ze szkoły.

– Aśka! Tutaaaj! Tuuu! – moja babcia (dzisiaj ona odbiera mnie po lekcjach) macha rękami, jakbym była na końcu świata, a nie obok, w drzwiach klasy. O, już Andżela się śmieje.

– Widzę cię, babciuuu! – odwrzaskuję, ale babcia nie odpuszcza, nie, mowy nie ma.

– Gdzie masz czapeczkę? Wieje! – I wyjmuje z torby trzy zapasowe czapeczki.

– Przecież jeszcze nie wyszłyśmy ze szkoły. – Po cichu nazywam babcię Babcią Narzekalską. – Założę czapkę, gdy wyjdziemy.

– Załóż zaraz! Pechowy podmuch spowoduje zapalenie ucha. Pamiętasz, jak kiedyś chorowałaś na zapalenie ucha? Ohoho!

– Po co o tym pamiętać? – dziwię się, ale wyjmuję czapkę z rękawa kurtki i wciskam na głowę.

– Jaka czarna, nieładna! Co ty z tym czarnym kolorem? – załamuje ręce Babcia Narzekalska. – Kurteczka czarna, czapeczka też! To brzydko, dzieci nie noszą czarnych ubrań! Umarł ci ktoś, czy co? – wyjmuje z torby jaskrawoczerwony berecik i próbuje mi zerwać z głowy moją ulubioną czapkę.

– Lubię czarny! Nieee! – wywijam się spod czerwonego berecika, babcia goni mnie do samej ulicy. No i znowu naskarży na mnie mamie. Znowu ta niegrzeczność. Ale dlaczego babcia wciąż chce mnie przerabiać?

– Dlaczego ty tyle pijesz? Aśka, pewnie masz cukrzycę! Dzieci aż tyle nie piją. Trzeba zrobić badania – marudzi Babcia Narzekalska, mieszając ryż.

– Oj, babcia, ja zawsze dużo piję – wlewam w siebie wodę mineralną, niedbale wisząc na stołku w kuchni.

– I to zimną! Lepiej podgrzać, bo zaziębisz gardziołko!

– Tylko że już wypiłam.

– O, masz! – babcia rozkłada ręce. – Zaraz… a dlaczego nie odrabiasz lekcji? Powinnaś odrabiać, potem będziesz siedziała do nocy. Zawołam cię na obiadek. – I zabiera się za smażenie naleśników. Jeden rzut oka wystarczy, bym wiedziała, że mam dziś na obiad kaszę, naleśniki, racuchy i gulasz. No i kto da radę to zjeść? Niech zgadnę, kogo po tym obiedzie nazwą niejadkiem?

Pilnikiem do paznokci powiększam otwór w domku Siostry. Plastik jest dość miękki, dobrze mi idzie. Świnka biega po dywanie, zostawiając brązowe kulki na jasnoróżowym pluszu. Zdążę posprzątać, zanim mama wróci.

– No, Siostro, teraz się zmieścisz? – stawiam domek, ale zwierzyna akurat nie ma chęci na przymiarkę. Gryzie nogę mojego różowego łóżka z Ikei, więc muszę ją lekko odsunąć. Biorę ją na kolana. – I co, ty świnio, i co? Nie wystarczą ci gałązki? Łóżko lepsze? – głaszczę świnkę, a ona chrumka i mruczy, wcale się nie wyrywa. Umiem być delikatna, gdy trzeba. Kochana, kochana Siostrzyczka.

– Ustami dotykasz zwierzęcia? – Babcia Narzekalska pojawia się za moimi plecami cicho jak widmo. – To niehigieniczne, jak ty się nie brzydzisz? Powiem Zuzi.

– Mmm, jak pięknie pachnie – całuję świnkę i podtykam babci. – Babciu, też ją pocałuj, tylko lekko. – Chyba znowu jestem niegrzeczna. Taki los.

– Fuj, dziecko! Zobaczysz, będziesz chora!

– Od świnki morskiej chyba nie można się niczym zarazić.

– Zobaczysz, zarazisz się od niej… świnką! – wpada na pomysł babcia i śmiejemy się obie, bo to już przesada z tą świnką. Siostra też wesoło gulgocze. Stawiam ją na dywanie i wtedy gaśnie światło.

Siedzimy przy świecach. Babcia narzeka, że wszystko w lodówce się rozmrozi. Wyłożyła mięso na parapet, w woreczku. Nie wiem, czy za oknem jest odpowiednia temperatura, ale niech jej będzie.

Gorzej, że nie mogę znaleźć świnki. Chodzimy z włączonymi latarkami, żeby nie nadepnąć na biedaczkę. Co ja mówię – biedaczkę! Chyba teraz jest szczęśliwa i swobodna. Rozumiem ją. W naszym małym mieszkaniu też czasami czuję się jak w klatce.

– Ojoj, co teraz zrobimy? – biadoli babcia, więc próbuję ją rozerwać teatrzykiem cieni.

– Teatr cieni, teatr cieni, zwykłą ścianę w scenę zmieni – śpiewam babci, a ona mówi, że powinnam wyłączyć latarkę, bo szkoda baterii.

– Czasami przyjemnie jest, gdy nie ma światła – siadam obok babci. – Taki dziwny nastrój.

– Straszno, co? – przytula mnie babcia.

– W ogóle – mówię, ale dreszcze biegają mi po plecach. Od świec w salonie robi się pomarańczowo.

– Oj, żeby już Zuzia przyszła – powtarza co i rusz babcia, ale mama jeszcze długo będzie w pracy.

– Babciu, przecież nic się nie dzieje. – No i kto tu kogo musi pocieszać, proszę państwa? – Miło jest. Ale powiedz, że miło. Mów!

I ściśnięta moimi rękami babcia musi przyznać, że jest miło jak nigdy.

Po chwili słyszę, jak Siostra znowu gryzie łóżko, więc łatwo ją namierzam i wkładam do klatki. Mieści się w domku!

Gdy mama wraca, wciąż nie ma prądu. Ale komu to szkodzi. Siedzimy sobie z babcią z tabletem na kolanach i gramy w przecinanie owoców. Fruit Slice to nasza ulubiona gra. Niestety, babcia często wygrywa, bo lewa ręka sama jej się trzęsie. Przy przecinaniu owoców na ekranie to bardzo przydatne! Mam nadzieję, że mi też będzie się kiedyś trzęsła ręka. Wtedy wygram wszystkie zawody przecinania owoców!

Nasze życie jest bardzo uporządkowane – myślę, gapiąc się na boisko, zamiast przepisywać trudne nazwy kolorów.

– Amarant, indygo – ogłasza pani Lok i zaraz zapisuje te nieznane nam nazwy na tablicy. – Cynober, chabrowy…

– Cybober? – dziwi się głośno Baśka Kulesza, a wszyscy się śmieją.

Baśka myśli powoli, lecz dokładnie. Opowiadała mi kiedyś, że wszystko w myśli powtarza wiele razy, zanim zrozumie i zgodzi się na to, żeby zapamiętać.

– Cycober! – poprawia ją Weronika Wykoś, najlepsza koleżanka Baśki, i klasa drugi raz wybucha śmiechem. Tylko ja gapię się przez szybę i setny raz rejestruję znane na pamięć elementy krajobrazu. Boisko. Kiosk z pieczywem Rogalex. Przystanek autobusowy. Na przystanku wciąż ten sam pan w okularach przeciwsłonecznych, czapce i chustce na szyi. Karmi gołębie i zawsze bardzo długo czeka na autobus. Opodal inny pan – w pomarańczowej kamizelce, jak co dzień zamiata alejkę. O, znowu idzie jamnik, obsikuje ogrodzenie boiska – za każdym razem w tym samym miejscu.

– „N”. Cynober! – tłumaczy lekko rozjuszona Lok. – Nie róbcie sobie żarcików z cynobru, czerwonego minerału. Kiełbasiak, schowaj telefon! Albo nie, włóż do karnej puszki!

Marek Kiełbasiak z ociąganiem wyłuskuje z kieszeni pikającą komórkę i kładzie na wyściełanym chusteczką higieniczną dnie różowej puszki po ciastkach.

– Aaa, cyborger!!! – Baśka Kulesza wytrzeszcza okrągłe oczy i szturcha Weronikę, której oczy są wąskie z powodu ciasno zaplecionych, grubych brązowych dobieraków.

– Aśka Wirowska powtórzy prawidłowo – typuje mnie pani Lok, a ja wstaję z miną jak z kosmosu.

– Cycober – podpowiada Weronika, więc powtarzam i już po sekundzie wiem, że palnęłam coś głupiego.

– No to jest powód do wpisania długiej uwagi – syczy pani Lok i nie wiem, którą z nas ma na myśli, a cała druga klasa chichocze, ale coraz ciszej. Przepraszam – PRAWIE cała klasa, bo Ilonka nie. Mruży oczy i z uniesionymi brwiami kiwa głową, patrząc na Weronikę. Proste, postrzępione włosy Ilonki huśtają się rytmicznie wraz z głową.

Po chwili wraca do mnie zeszyt – bez nazw kolorów, za to z uwagą do mamy.

– Cy-no-ber! – sylabizują chórem dzieci, tym razem jak należy, a ja jeszcze nie wiem, że Dzień Kłopotów dopiero się zaczął.

– Znowu uwaga. Ja się z tobą, Aśka, zachlastam. – Zmęczona mama podpiera głowę na ręku i wbija wzrok w stół. – Jestem wykończona. Znowu nie uważałaś. Czy to takie trudne – uważać? Czy to boli, czy to swędzi, czy to piecze? Nie! Mogłabyś zrobić coś dla nas obu i uważać. W pierwszej klasie uważałaś – jęczy i drapie się w głowę, przez co robi się jeszcze bardziej pierzasta.

– Mamo, a co to znaczy „zachlastam”?

– Sprawdź sobie w necie. – Mama opada na stół i, wzdychając, turla po blacie długopis. Ostatnio zawsze jest wykończona i zrezygnowana. Jakaś taka słaba. – Jeszcze i to – posuwa zeszyt z uwagą na krawędź stołu. O, zaraz go zrzuci.

– Jeszcze to oprócz czego? – chciałabym dowiedzieć się, dlaczego mama tak podupadła i dlaczego całymi dniami nie ma jej w domu, i dlaczego to babcia na ogół odbiera mnie ze szkoły. Cztery dni na pięć. Za często. Ale Zuzanna Wirowska odpędza mnie ruchem ręki. Lecę nakarmić Siostrę, a potem do komputera.

– Mamo – wracam ze świeżo nabytą wiedzą – „zachlastać” to znaczy uderzać z rozmachem, chlupotem lub świstem. Czy to znaczy, że zamierzasz uderzać siebie ze świstem? Ale czym? Może prześcieradłem? Ale takim bez gumki? Nie mamy. Musimy kupić.

– Córeczko, teraz nie możemy już niczego kupować – trzeźwieje mama, jednak parska śmiechem i podpisuje uwagę. – Choć przydałoby się czasem cię pochlastać.

– To jak? Chlastamy się? – lubię wszelkie kontakty z mamą, więc możemy nawet spróbować z prześcieradłem. Nagle dociera do mnie właściwa informacja. – Jak to: już nie możemy? Zawsze mogłyśmy wszystko kupować.

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Barbara Stenka

Tata, gotuj kisiel!

© by Barbara Stenka

© by Wydawnictwo Literatura

Okładka i ilustracje:

Anna Wielbut

Korekta: Lidia Kowalczyk,

Joanna Pijewska, Aleksandra Różanek

Wydanie I

ISBN 978-83-7672-422-5

Wydawnictwo Literatura, Łódź 2016

91-334 Łódź, ul. Srebrna 41

handlowy@wyd-literatura.com.pl

tel. (42) 630-23-81

faks (42) 632-30-24

www.wyd-literatura.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Aneta Pudzisz

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Chore kaptury

Czarny szampan

Bez prądu

Kłopoty

Plac zabaw

Jeszcze większe kłopoty

Las numer jeden

Największe kłopoty

Sukces na lekcji

Babusia i wnusia

Zdrowie

Pan tata

Wciąż zamieszanie

Beczka

Inny świat

Brzózka

Robakomat

Dom się zaludnia

Klasa druga jest niegrzeczna

Firmowe buty i straszna info

Decyzja

Dokładny plan, czyli „sprawdziłam w internecie”

Las numer dwa

Żmija

Origami

Gra w pytania

Tata, gotuj kisiel!

Karta redakcyjna