Olrik

Hiszpańskie lato

Lust

Hiszpańskie lato

Przełożył

Marcin Patera

Tytuł oryginału

Spansk sommer

Copyright © 2018, 2019 Olrik i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726076417

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Hiszpańskie lato

Nadeszły wakacje, a ja nie miałem żadnych planów, ponieważ razem z moją dziewczyną postanowiliśmy zakończyć nasz związek. Wszystko odbyło się zupełnie bezproblemowo

– pod względem uczuciowym. Nie uprawialiśmy seksu chyba już od pół roku, więc nasz związek przypominał raczej coś w rodzaju przyjacielskiej wspólnoty mieszkaniowej, ale na dłuższą metę nie było to zadowalające dla żadnej strony. Mieszkanie należało do mnie, ale jako gentleman zaproponowałem jej, że może w nim zostać do czasu, aż znajdzie sobie coś nowego. Zająłem pokój stołowy i prawie przez dwa miesiące spałem w nim na kanapie.

Lekko nie było.

Przede wszystkim dlatego, że spanie na kanapie jest dla ludzi przegranych, zwłaszcza jak się jest jeszcze przed trzydziestką. Oczywiście również dlatego, że każdej nocy fantazjowałem

o cudownym seksie, jaki mieliśmy ze sobą na początku związku.

W końcu znalazła coś dla siebie – od pierwszego następnego miesiąca. Pomyślałem sobie, że dobrze byłoby odwiedzić mojego przyjaciela Raoula, który mieszkał

w Hiszpanii. W tym czasie moja eks mogłaby się spokojnie wyprowadzić, a ja stałbym się znów szczęśliwym singlem.

W swoich licznych zaproszeniach Raoul zapomniał mi wspomnieć o tym, że mieszkał

w jednopokojowym mieszkaniu oddalonym o sto kilometrów od Madrytu, w dodatku po tej gorszej stronie. Nie była to zatem żadna hacjenda z widokiem na morze, jak sobie wyobrażałem.

Szybko spakowałem plecak, po czym wskoczyłem do samolotu do Madrytu. Dopiero

na gigantycznym dworcu kolejowym dotarło do mnie, jak daleko mieszkał Raoul. Dwie godziny pociągiem, potem przesiadka i jeszcze jedna godzina autobusem. Moim celem podróży okazało się małe, sympatyczne miasteczko w górach. Musiałem jeszcze znaleźć dom Raoula.

Tydzień wcześniej napisałem do niego, że mam zamiar skorzystać z jego zaproszenia, i że będę u niego za tydzień. Odpowiedział, że wszystko w porządku i przysłał mi swój adres. Następnie parę dni przed przyjazdem podałem mu konkretną datę i jako potwierdzenie otrzymałem ikonkę z podniesionym kciukiem.

Idąc przez miasto, zacząłem się zastanawiać, czy on w ogóle będzie w domu. Szybko odszukałem jego adres i oto stałem pod drzwiami, naciskając dzwonek.

Odpowiedzi nie było. Ale usłyszałem szmery dochodzące ze środka. Zadzwoniłem więc jeszcze raz. Zapadła cisza, a zaraz potem doszło do mnie jakieś mamrotanie i chichot.

Drzwi otworzył Raoul. Miał potargane włosy i wygnieciony szlafrok, który, co było wyraźnie widać, narzucił na siebie w pośpiechu. Zdążyłem jeszcze zauważyć kompletnie nagą dziewczynę, która zniknęła w drzwiach, zatrzaskując je za sobą.

Już wiedziałem, że nie był to najlepszy moment na wizytę.

Raoul uśmiechnął się lekko i zaprosił mnie do środka, po przyjacielsku poklepując mnie po plecach. Do ręki dostałem puszkę piwa, a on podreptał do sypialni, „żeby coś załatwić”.

Owszem. Załatwiał coś. Ale raczej nie tak, jak to sobie wyobrażał, bo słyszałem wściekły

i podniesiony kobiecy głos, przeklinający po hiszpańsku, natomiast Raoul próbował go uciszyć, ale bez sukcesu. Potem zdenerwował się i także zaczął mówić głośno i dobitnie. Następnie wywiązała się chyba bitwa na poduszki. Po niej na chwilę zapanowała cisza.

W końcu powrócili do tego, co przerwali, kiedy zadzwoniłem do drzwi.

Siedziałem tak z godzinę i czekałem z tym jednym piwem, kiedy do pokoju wszedł

z uśmiechem na ustach zdyszany Raoul. Przeprosił mnie grzecznie, tłumacząc, że akurat dwa dni temu przyjechała z Madrytu jego dziewczyna.

Zaśmiałem się i zapewniłem go, że to żaden problem. Powiedziałem mu, że przejdę się na spacer, a jak wrócę to położę się po cichu na kanapie.

Widać było po nim, że był mi za to wdzięczny, więc szybko wskoczyłem pod prysznic,

a kiedy spod niego wyszedłem, czułem się czysty, świeży i głodny jak wilk.

Drzwi sypialni znowu się zamknęły, zaś ja pomyślałem, że znalezienie restauracji w takim małym, górskim miasteczku nie powinno być trudne.

Pomyliłem się.

Ulice były zupełnie puste. Było wpół do dziewiątej wieczorem, więc większość mieszkańców jadła już kolację.

Przechodziłem obok małego kościoła, który przypominał plakat z filmu Disneya. Był całkiem nowy, a jego gustowne, duże i otwarte drzwi zapraszały do odwiedzin.

Nie wyglądało na to, żeby trwała msza, więc pomyślałem sobie, że może zajrzę do środka.

W kościele panował mrok, ale dzięki resztkom wieczornego światła, zobaczyłem imponujące witraże.

Środkiem nawy głównej zbliżały się dwie kobiety. Starsza i zgarbiona podchodziła powoli

do wyjścia, a za nią, pospiesznie gasząc wszystkie świece, szła młoda kobieta. Najwyraźniej miały zamiar zamknąć kościół.

Nie wiedziałem, czy może w jakiś sposób postąpiłem niewłaściwie, przychodząc tutaj, więc grzecznie przeprosiłem i szybko opuściłem budynek.

– Nie, nie. Nic nie szkodzi – zapewniła mnie po angielsku młoda kobieta.

Natomiast starsza spojrzała na mnie i powiedziała głośno:

¬– Szczęść Boże.

Uważała to oczywiście za odpowiedź na moje słowa.

Młoda kobieta z lekkim uśmiechem pokiwała głową i zamknęła drzwi wielkim kluczem.

– Szukasz czegoś? – zapytała.

Odparłem, że uważałbym ją za swojego osobistego anioła, gdyby mogła mi powiedzieć, czy jest tu w mieście jakieś miejsce, gdzie można dostać coś do jedzenia.