Bratem mi będąc, podniósł na mnie rękę.

I tak puścił w nicość nasze prawa święte.

Kiedy i po co przyszła na nas trwoga?

Tego nie wiemy, dokąd wiedzie droga.

Zło mając w sercu, przyniósł głód i nędzę.

A moje serce płakało najwięcej.

Musiałem unieść oręż w swej prawicy,

I wszyscy wiedzą, że czas się nie liczył.

Kiedym pokonał zarazę przeklętą,

pytałem matki i ojców mych braci.

Jak zmazać winę na me ręce spadłą?

Jak mam zaufać i z serca przebaczyć?

I usłyszałem odpowiedź zaklętą,

Która w mej głowie jest dziś niepojętą.

Mówili szeptem, mówili niechętnie,

Gdy czas nadejdzie, narodzi się dziecię.

Nie czekaj dłużej, nie wypatruj znaków.

Nikt nie odczyta dawno startych śladów.

Hazar czerwienią w nocy się zapali,

Twój los odkupi Rubin z Kalantari!

Fragment pieśni króla

Sermasa Drugiego Naśladowcy

Znak pierwszej gromady: HAR (Hero aino regotes) – Ogień naszym żywiołem.

Powiadają, że wielkich czynów dokonują wielcy bohaterowie, a ich sława jest tym większa, im większe zwycięstwo. Wydarzenia minionych dni potoczyły się zupełnie niespodziewanie, ale zanim do tego doszło, zdarzyło się wiele innych historii, o których warto wiedzieć.

Spis treści

Prolog

Upadek

Zdrada

Odkupienie

Wielki Jarmark Plonów

Rada Królewska

Przepowiednia

Światło

Prolog

Historia to, której dawno nie opowiadałem. Słowa, które do dziś szepczą w mojej głowie. Siądźcie dookoła i posłuchajcie, a melodia tej pieśni niech płynie dalej, niż słuch może dosięgnąć, dalej, niż wzrok potrafi dojrzeć. Oto właśnie są dzieje powstania Aheroth i tego, co musiało wydarzyć się potem.

Upadek

Przed początkiem czasu i dni ani światło, ani ciemność, ani morza, ani lądy nie miały swoich granic. Przestrzeń nie nadawała się jeszcze do zamieszkania przez jakiekolwiek istoty. Lecz istniał Ten, który miał wszystko zmienić. Czuwał nad nią troskliwie. Nad miejscem wybranym spośród innych na dom dla nowego życia.

Inue, bo takim imieniem zwracano się do niego, patrzył łaskawym okiem na wszystko to, co się przed nim rozciągało. Od krańca do krańca panował jeszcze nieład. I wtedy to Inue polecił Aretosowi, swojemu najlepszemu mistrzowi we wszelkiej obróbce metali, aby wykonał szlachetny i piękny przedmiot. Miał on sławić mądrość Inue i wyrażać jego najlepszą wolę.

Tylko w ten szczególny sposób mógł sprawdzić, czy jego poddany przewyższy go w dziele, nad którym rozmyślał i które zamierzał wkrótce rozpocząć. Myśl, która narodziła się w jego głowie, miała tyle odcieni, że chciał najpierw zobaczyć, czy jego zamiar jest słuszny. Kierując się mądrością, musiał zobaczyć na własne oczy dzieło rąk swego najwierniejszego sługi. Postanowił także przekonać się o kunszcie Aretosa, gdy ten będzie pracował nad powierzonym zadaniem.

Sługę Inuego ucieszyła ta propozycja. Poczuł się wyróżniony spośród innych, a chcąc zadowolić swojego Pana, udał się na długą wędrówkę po krainach Królestwa Ilen-mara, zwanego także Królestwem Wiecznego Światła. Liczył, że znajdzie tam natchnienie do swojej pracy. Dobrze wiedział, że musi stworzyć coś niezwykłego, aby Inue zachwycił się dziełem jego rąk i umysłu.

Aretos, nie zwlekając, wyruszył w drogę. Nie wiedział, kiedy wróci do swej pracowni, ale w tamtym czasie nie zaprzątało to jego myśli.

Przewędrował wiele ścieżek i widział wiele cudownych rzeczy. Jednak w jego mniemaniu żadna z nich nie wydała się dostatecznie piękna, aby zasłużyć na większe zainteresowanie. Strudzony przedłużającymi się, ciągle jednak bezowocnymi poszukiwaniami usiadł na kamieniu i wnet zasnął. Spał snem twardym i spokojnym. Zmęczenie po przebyciu tak dalekiej drogi nie pozwalało mu na dalszą podróż. Ale sen i chwile odpoczynku okazały się tym, czego najbardziej potrzebował.

Wtem delikatny szum wiatru obudził Aretosa. Sługa Inuego podniósł się spod drzewa i rozglądając się, cieszył oko pięknem otaczającej go przyrody. I dostrzegł, czego nigdy wcześniej nie widział. Sam nie mógł zrozumieć, jak coś takiego mogło umknąć jego uwadze.

– Czyż moje siły opadły zupełnie, skoro nie zauważyłem wcześniej takiej wspaniałości? – powiedział jakby do siebie, chcąc przekonać się o prawdziwości tego, co przed chwilą zobaczył.

W porannym blasku latarni Ekamale Aretos ujrzał, jak błyszczące krople rosy opadają powoli z liści drzewa derbeliam. Drzewa najszlachetniejszego ze wszystkich majestatycznych roślin królestwa.

Naturalne kryształy skapywały do rosnących na dole kielichów lilii błękitnych. Kwiaty kołysały się na wątłych łodygach w porannych powiewach wiatru, a ich woń zaczęła powoli wypełniać całą okolicę. Przez ich delikatne kielichy prześwitywało subtelne światło, dodając im w ten sposób niezwykłego blasku.

Aretos zapatrzył się na nie i wtedy doznał olśnienia. Wnet postanowił, że wykuje dla swego Pana najwspanialszy kielich, jaki tylko można sobie wyobrazić. Szlachetne naczynie, z którego ten będzie mógł codziennie wypijać napój życia i cieszyć się pięknem, jakie go otacza. Aretos zapragnął pokazać w nim wszystkie cudowności, które zobaczył podczas wędrówki przez Ilen-mara. Już wtedy oczami wyobraźni widział, jak jego myśli zmieniają się w realny przedmiot.

Wędrówka dobiegła końca. Aretos mógł powrócić do warsztatu, aby zamysł woli przekuć w czyn. Nie chcąc tracić cennego czasu, postanowił zabrać się czym prędzej do pracy. Rozpalił piec, w którego ogniu miał wytapiać metal. Odnalazł złoża rubionu, najtwardszego minerału w królestwie. Ściął również kilka pni równie szlachetnego dębu i buka, które posłużyły mu do podsycania płomieni.

Drzewa derbeliam nie chciał używać przez wzgląd na szacunek, jakim otaczano go w Ilen-mara. Gdy był już gotowy do rozpoczęcia pracy, poczuł, jak do jego serca wstępuje nieopisany spokój. Uczucie, którego nigdy wcześniej nie doświadczył. Sługa Inuego ucieszył się, że jego Panu spodobało się to, co robi.

Z dnia na dzień kielich piękniał. Metal nad wyraz łatwo poddawał się jego woli i sile rąk. Iskry buchały z każdym kolejnym uderzeniem ciężkiego młota. Odgłosy z kuźni niosły się po najbliższej okolicy bezustannie. Warstwa po warstwie, płatek po płatku czasza kielicha nabierała kształtów, a podstawa i trzon rosły w siłę. Aretosa napełniała nieopisana duma. Wiedział, że tworzy coś niezwykłego.

W końcu ciężka praca i wysiłek ponad wszelką miarę znużyły ciało i umysł dobrego Aretosa. Wtedy w jego sercu pojawił się cień. Cień, który zagasił ostatnią iskrę entuzjazmu, jaka jeszcze tliła się w jego wnętrzu. Dobra wola okazała się za słaba. Kielich, nad którym pracował dniem i nocą, zaczął powoli obezwładniać go w całości. Początkowo nieznacznie i prawie niezauważalnie, ale jego potęga rosła z każdym dniem.

Nadszedł moment, gdy cień przerodził się w mrok, a mrok z kolei w pychę. Ta opanowała serce i duszę sługi Inuego.

Zdrada

Zdarzyło się pewnego dnia, że władca Królestwa Wiecznego Światła wybrał się na przechadzkę po ścieżkach swego przybytku. Idąc jedną z odwiecznych dróg, zauważył kuźnię Aretosa. Nie dobywał się jednak stamtąd ani dźwięk młota, ani tym bardziej dym z wielkiego pieca. Chcąc sprawdzić, jak mają się postępy prac, wszedł na ścieżkę prowadzącą do tamtego miejsca. Stając w progu drzwi, przywitał swego poddanego serdecznym pozdrowieniem. Ten, słysząc głos władcy, nagle zląkł się i struchlał. Miał już w ręce kielich, lecz w ostatniej chwili zasypał piaskiem nieliczne już rozżarzone węgle, a przedmiot ukrył przed wzrokiem swego Pana.

Szlachetny dar tak zaślepił jego serce, że zapomniał, iż przed czujnym wzrokiem Inuego nic się nie ukryje. Pan zapytał Aretosa o kielich, ale ten stwierdził, że przedmiot nie jest jeszcze godny, aby go oglądać. W rzeczywistości był wspaniały i nabrał już oczekiwanego blasku, lecz kowal chciał go jak najdłużej zatrzymać przy sobie.

Inue posmutniał. Dotarło do niego, że zadanie, które postawił przed swoim poddanym, przerosło jego siły. Długo stał w milczeniu, rozważając, jaką odpowiedź dać Aretosowi. Ten z kolei wpatrywał się w swego władcę, który teraz wydawał mu się majestatyczny, groźny i niemal niebezpieczny. Gdy nieznośna cisza przedłużała się nadto, Inue zwiesił delikatnie głowę, a cichym i spokojnym głosem dodał:

– Widzę cień w twoim sercu, mój drogi Aretosie – powiedział do kowala i odszedł równie spokojnie, jak tu przybył.

Sługa, niewzruszony tą uwagą, nawet nie odprowadził gościa do wyjścia. Jego serce stało się nieczułe na wszelką dobroć. Potajemnie chełpił się pięknem kielicha i nie miał zamiaru rozstawać się z nim. Aretosa zgubiła jego własna pycha. Wbrew przysiędze i prawom Ilen-mara zaciążyło nad nim jedno z najgorszych przestępstw. Dopuścił się zdrady swego władcy i mistrza.

Po wielu dniach wpatrywania się w doskonałość dzieła swoich rąk stwierdził, że nie odda go swemu Panu. Uznał, że najlepiej zrobi, przywłaszczając sobie do niego prawa. W końcu to jego trud i praca uczyniły go tak niezwykłym. Serce Aretosa zamieniało się powoli w kamień. Zimno metalu i szlachetnych kamieni obejmowało we władanie swego twórcę. Z dnia na dzień jego twarz robiła się posępniejsza, a spojrzenie bardziej przeszywające niż najzimniejszy wiatr w Ilen-mara.

Inue dostrzegł swoją mocą zamiary Aretosa. Rozgniewał się na to wiarołomstwo, ale postanowił dać mu jeszcze jedną szansę. Wyrozumiały w swej naturze, w każdym stworzeniu widział dobro. Ale dobro ma to do siebie, że bardzo łatwo je zniszczyć i zamienić w coś plugawego i niegodnego zainteresowania. Dobro, które nie jest pielęgnowane, szybko więdnie i marnieje, a czas tylko pogarsza sytuację. Nie można go posiadać, nie troszcząc się o nie.

Władca Ilen-mara zaprosił kowala do swej siedziby. Mieli się spotkać w najpiękniejszej komnacie pałacu Mel-kalar. Inue nie mógł już dłużej ukrywać swego rozczarowania. Poprosił Aretosa, aby ten oddał mu wspaniały przedmiot, który wcześniej polecił mu wykonać. Jemu należała się władza i opieka nad nim. A Pan królestwa winien władać tym, co do niego słusznie należało.

Sługa pojawił się w wyznaczonym miejscu i czasie. Wszedł pewnym krokiem ze złoconym pudłem w ręce. Inue obserwował go uważnie. Śledził każdy jego krok i nawet najmniejsze drżenie serca. Wtedy Aretos wyjął kielich z pudła i uniósł go w prawej dłoni. I nagle blask cudownego przedmiotu wypełnił całą komnatę.

Kielich błyszczał i mienił się najwspanialszymi kolorami. Bogate zdobienia okalały jego ściany, a wnętrze było tak dobrze wypolerowane, że nawet najlepsze zwierciadło nie mogło się z nim równać. W rzędach szlachetnych kamieni okalających czaszę, Aretos zamknął piękno wszystkich krain królestwa. Wystarczyło tylko obrócić kielich i pomyśleć o jednej z nich, a w blasku latarni można było ujrzeć jej obraz. Podstawa prezentowała się równie niezwykle. Szeroka i stabilna nie ustępowała pięknem czaszy. Na trzonie Aretos umieścił cztery figury. Każda z nich symbolizowała inny żywioł. Kowal nie zapomniał o swojej inspiracji. W koronie czaszy umieścił delikatne wzory przedstawiające błękitne lilie. Kwiaty mieniły się wszystkimi kolorami w blasku latarni Ekamale.

Po trwającym chwilę odrętwieniu Aretos odezwał się tymi słowami:

– Choć z twojej woli, Panie, powstał ten kielich, to nie mogę ci go oddać. Moje serce jest w jego niewoli. Uczyń ze mną, co zechcesz, ale nie odbieraj mi jedynego powodu do życia. Dziś zrozumiałem, że mój los złączony jest z jego losem już na zawsze. A choć złamałem twój rozkaz, to nie mogę teraz tego zmienić!

Inue milczał. Jego wargi zastygły w bezruchu, jakby obarczone ogromnym ciężarem. Miał świadomość, że od tego, co powie, będzie zależało bardzo wiele. Długo rozważał słowa swego poddanego, a upływający czas wydawał się wiecznością. Gdy już postanowił, jaką dać odpowiedź na tak zuchwałe słowa, jego twarz spochmurniała jeszcze bardziej. Brwi się zmarszczyły, a źrenice oczu rozszerzyły się nagle. Spokojny do tej pory oddech wyraźnie przyspieszył. Końcówki jego włosów zaczęły delikatnie falować. W końcu nie mógł już dłużej milczeć.

– Aretosie, sługo mój! – donośny głos rozbrzmiał na sali. Nastąpiła chwila niespokojnej ciszy, po czym władca dodał: – Zawiodłem się na tobie. Cień, który już dawno zagościł w twoim sercu, przesłania ci rozsądek. Choć z mojej woli powstał ten kielich, to nie pozwolę ci go używać, bo na jego istnieniu pojawiła się skaza. A nic, co zawiera choćby odrobinę skazy, nie może istnieć pod dachem Mel-kalar.

Światła pogasły i mrok ogarnął komnatę. Nawet jasne światło latarni Ekamale nie mogło się przebić przez ciemności. Inue wyciągnął rękę przed siebie, a srogi wzrok utkwił w przerażonych oczach Aretosa. W tym momencie trzymany w dłoni sługi przedmiot zamienił się w bezkształtną masę, a ogromny szum wiatru wypełnił pałac Inuego. Władca krzyknął:

– Skazuję cię na wygnanie! Odtąd tracisz prawo wstępu do Królestwa Ilen-mara. Idź stąd, aby twoja twarz już nigdy nie stanęła przed moim obliczem. Wielkie zło uczyniłeś swoim postępkiem i równie wielkiej ofiary będzie wymagało jego odkupienie. Lecz nie ty, a jedno z moich dzieci dokona tego w oznaczonym czasie. Gdy z czerwienią na niebie pierwszy krzyk powstanie, to będzie znak mój, to będzie posłaniec! Pośród mych dzieci będziesz żył. Ale tak jak one podlegał będziesz przemijaniu czasu. Pamiętaj, że masz go niewiele. Wykorzystaj go dobrze. Bo choć chciałem uczynić ich nieśmiertelnymi, to teraz wiem, że ich serca mogłyby upaść tak jak twoje. Idź i zmaż swoją winę.

I tak oto dzieci Inuego straciły jeden z najwspanialszych darów swego stwórcy. Gniew Pana królestwa był srogi, ale nie trwał długo. Gdy ostatnie echo głosu Inuego wybrzmiało w potężnych murach Mel-kalar, Aretos zszedł na Aheroth, złorzecząc swemu Panu. Nie wziął ze sobą niczego poza tym, co pozostało z kielicha. A wraz z nim zabrał jego skazę. Potem powiadano, że tak oto pomiędzy ludzi wkradły się zazdrość i gniew.

Odkupienie

Wiele ludzkich lat upłynęło, odkąd Aretos pojawił się na Olanei. Żył ukryty głęboko w mrocznym lesie. Jednak odwieczne pragnienie jego serca nie ustawało ani na chwilę. Wciąż zaślepiony blaskiem kielicha, za wszelką cenę chciał odtworzyć wspaniałe dzieło. Ilekroć jednak próbował przywrócić mu jego dawne piękno, ponosił porażkę. Każda z licznych prób, jakie podjął, kończyła się niepowodzeniem.

Dni i lata mijały nieubłaganie. Czas nie sprzyjał niewiernemu słudze Inuego. Aretos zaczął powoli tracić zapał, który do tej pory rozgrzewał jego zagniewane serce. W końcu czując, że zbliża się kres jego dni na Olanei, zaczął żałować buntu. Ale teraz nie mógł już wrócić do Inuego i prosić o przebaczenie.

Śmierć była jedyną drogą, aby znów mógł połączyć się ze swoim Panem. Dopiero po drugiej stronie życia mógł prosić o łaskę i miłosierdzie. Tylko tam mógł liczyć na wybaczenie popełnionych w przeszłości błędów.

Lata spędzone na Olanei nauczyły go wiele. Choć nie ujawniał swojego prawdziwego oblicza, to czasami pod postacią wędrowca w lichym płaszczu pojawiał się w ludzkich osadach. Odwiedzając ich mieszkańców, widział, jak zło rozszerza się na Olanei. Nie mógł w żaden sposób tego zmienić, ale ciągle myślał, jak może im pomóc. Mając w głowie słowa swego mistrza, chciał ustrzec ich przed podobnymi błędami.

Wiedział, że nie uda mu się przywrócić wspaniałości kielicha, który zapragnął sobie przywłaszczyć. Jednak to, co po nim pozostało, mógł wykorzystać w inny sposób. Długo nad tym rozmyślał. Gdy z czerwienią na niebie pierwszy krzyk powstanie, to będzie znak mój, to będzie posłaniec! – powtarzał za każdym razem. W końcu uznał, że najlepszym darem dla dzieci Inuego będzie broń, która pomoże władcy tworzącego się dopiero królestwa pokonać każdego, nawet najpotężniejszego przeciwnika. Jak postanowił, tak też zrobił.

Po raz ostatni rozpalił ogień w piecu kowalskim, ogień, który płonął nieustannie przez wiele dni. Stare już ręce nie zapomniały dawnego rzemiosła. Serce kowala radowało się na myśl o czekającej go pracy. Przemierzając najbliższą okolicę, znalazł rudy najszlachetniejszych metali. To, co udało mu się odnaleźć, przetopił i wymieszał z tym, co pozostało po jego pierwszym dziele. Potem przygotował formę, do której wylał roztopiony do białości metal. Iskry buchnęły na pomarszczoną twarz, a dźwięk młota zaczął rozbrzmiewać rytmicznym dźwiękiem po całej okolicy.

W pocie czoła wykuł miecz. Wspaniały, błyszczący i nadzwyczaj ostry. Jego rękojeść przyozdobił szlachetnymi kamieniami. Wyrzeźbił na niej błękitne lilie. Najwspanialszy obraz, jaki zapamiętał z dawnych lat. Z czasów, zanim jego serce uległo tajemniczemu urokowi kielicha. Przygotował też pokrowiec ze skóry barakantry. Na sam koniec wyrył na klindze napis w starożytnym języku sług Inuego. Jego znaczenie, po przetłumaczeniu na język ludzi królestwa, brzmiało mniej więcej tak:

Aurelion, wykuty z kielicha Inuego, by zwyciężać zło.

Tylko szlachetne serce pozna jego moc.

Dzieło zostało ukończone. Młot ucichł, a ogień przygasł. Aretos czuł, że dobrze wykorzystał dany mu czas. Po raz ostatni wybrał się do osady ludzi. Tam spotkał się z królem, który czuwał nad wyznaczaniem fundamentów swojej siedziby. Przekazał mu swój dar, prosząc o jego mądre wykorzystanie. Opowiedział także swoją historię, aby ten zrozumiał, z czym ma do czynienia. W tym samym dniu odszedł spokojnie w objęcia tego, który kiedyś został zmuszony wygnać go ze swego królestwa.

Król, chcąc odwdzięczyć się za tak szlachetny gest, postanowił, że wszyscy mieszkańcy jego państwa będą mogli spotkać się ze szlachetnym sługą Inuego. Nad brzegiem morza wyprawił uroczystą ceremonię i otoczył to miejsce szczególną opieką. Grób Aretosa po dziś dzień stoi przy delcie Wielkiej Rzeki. Wykuto go z jednego bloku białego marmuru, który nie utracił do dnia dzisiejszego dawnego blasku. Co roku miejsce to odwiedza wiele osób, szukając natchnienia i pociechy w swoich utrapieniach.

Miecz, służąc przez stulecia kolejnym władcom, nie zdołał zmazać swojego mrocznego dziedzictwa i haniebnej przeszłości. Nadszedł czas, że następcy tronu i królowie zaczęli o niego walczyć. Byli gotowi oddać bardzo wiele lub nawet wszystko, co dla nich cenne, aby posiadać Aurelion. Nie zważając na przeciwności i niebezpieczeństwa, dążyli w swych pragnieniach do jego posiadania. I w ten oto sposób wśród dzieci Inuego pojawiła się chciwość i żądza. Jeden z ostatnich czarnych soków wyciekł z dzieła, które miało swoim pięknem uświetniać komnaty szlachetnego pałacu w królestwie Ilen-mara.

Dar Aretosa przechodził z rąk do rąk. Jego dzieje pełne były złości, zdrad i odrażających postępków. Jednak pomimo tak nieszczęśliwych wydarzeń, słowa Inuego przetrwały wraz z mieczem i stały się podstawą legendy o mieczu, który pokona wielkie zło.

Historia opowiadana nieustannie z pokolenia na pokolenie cały czas czekała na spełnienie. Z biegiem lat wielu przestawało już wierzyć w jej sens. Ale byli i tacy, którzy nie wątpili, że Inue pozwoli, aby kiedyś przepowiednia się wypełniła i pomogła wielkiemu wojownikowi pokonać zło, jakie czyhało w ukryciu na jego dzieci.

Nadeszły dni, gdy na Olanei utrwaliło się królestwo ludzi. Minęło tysiąc lat, odkąd dar sługi Inuego zamieszkał na kontynencie. Wtedy to dwaj bracia podnieśli na siebie ręce. Iluż liczyło, że oto czas, w którym Aurelion w końcu wypełni swoje zadanie.

Pierworodny brat, do którego należał miecz, nie miał na tyle sił i zdolności, aby pokonać drugiego. Jego intencje nie były czyste. Zawiść zapłonęła w jego sercu, jak niegdyś w sercu Aretosa. I pomimo tego, że młodszy dopuścił się niewyobrażalnego zła, pierworodny nie mógł go żadną siłą pokonać. Wiele lat trwały zamieszki i wojna, które się pomiędzy nimi rozpętały.

W czasie tej zawieruchy żadna ze stron nie chciała ustąpić. Gdy rozpoczęła się ostateczna bitwa, młodszy z braci, po utracie znacznej części wojsk, z grupą najbardziej lojalnych sług uciekł w góry i tam wszelki słuch po nim zaginął. Zdążył jeszcze rzucić na swego brata klątwę. Starszy z braci nawet nie miał sił, aby wszczynać pościg. Jego straty były równie wielkie. W ostatnim napadzie złości wyrzucił miecz, uznając go za broń niegodną króla.

Jeden z pozostałych przy życiu żołnierzy walczących u boku prawowitego władcy zauważył, co czyni jego pan. Znając legendę, postanowił, że musi zrobić wszystko, co w jego mocy, aby ukryć wspaniałą broń gdzieś daleko, gdzieś, gdzie mogłaby spokojnie czekać na spełnienie proroctwa.

Z upływem lat zaczęto opowiadać historię, że schował go w znanym tylko sobie miejscu, a prawdę przekazał swoim dzieciom tuż przed śmiercią. To na ich barki złożył odpowiedzialność za szlachetny dar sługi Inuego.

Do dziś pozostała tylko legenda, która nadal żyje w sercach wielu mieszkańców kontynentu.

ALEO. Burza na północy

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-477-1

© Tomasz Miękina i Wydawnictwo Novae Res 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Karolina Chrzanowska

KOREKTA: Agnieszka Goszczycka

OKŁADKA: Joanna Michniewska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.