Tytuł oryginału: LESSONS. MY PATH TO A MEANINGFUL LIFE

Text copyright © 2018 by Gisele Inc.

Fotografia na stronie tytułowej © Daniel Jack Lyons

Fotografia na stronie 6 © Tarciso De Lima

Fotografia na stronie 8 © Paulo Guerra

Fotografia na stronie 31 © Vavá Ribeiro

Fotografia na stronie 104 © Helena Yoshioka/I Hate Flash

Fotografia na stronie 155 © firstVIEW

Fotografia na stronie 171 © Wesley Santos/ Agência PressDigital

Fotografie na stronie 183, 253, 256 oraz fotografie na okładce © Nino Muñoz

Fotografia na stronie 220 © Lalo de Almeida

Opieka redakcyjna: DOROTA WIERZBICKA

Redakcja: AGNIESZKA OLCZYK

Korekta: ANNA DOBOSZ, WOJCIECH GÓRNAŚ, BARBARA TURNAU

Fotografie na okładce: NINO MUÑOZ

Redakcja techniczna: ROBERT GĘBUŚ

© Copyright for the Polish translation by Natalia Wiśniewska
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Literackie, 2019

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-06798-7

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Wstęp

Gdybym miała spisać prostą, skróconą historię mojego życia, prawdopodobnie przedstawiałaby się tak:

Nazywam się Gisele Bündchen. Od dwudziestu trzech lat pracuję jako modelka. Urodziłam się w 1980 roku i wychowałam w Horizontinie, niewielkim mieście na południu Brazylii, godzinę drogi od rzeki wyznaczającej granicę z Argentyną. Jestem Brazylijką w piątym pokoleniu, choć mam niemieckich przodków zarówno po stronie matki, jak i ojca. Moi rodzice rozmawiają ze sobą po niemiecku, a z moimi pięcioma siostrami i ze mną po portugalsku. Jestem środkowym dzieckiem i w dzieciństwie często spierałam się z moją siostrą bliźniaczką Pati, która z nas jest czwarta, a która trzecia według starszeństwa. W młodości chciałam zostać zawodową siatkarką albo weterynarzem.

Kiedy miałam trzynaście lat – i już wtedy sto siedemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu – mama dostrzegła u mnie wadę postawy. Aby jej zaradzić, zapisała mnie na kurs modelingu. Uczestniczyłam w nim razem z dwiema z moich sióstr. Po zakończonym kursie miałyśmy wziąć udział w wycieczce do Kurytyby, São Paulo i Rio de Janeiro. Podróż autokarem zdawała się ciągnąć w nieskończoność; trwała dwadzieścia siedem godzin. Wśród towarzyszących nam matek była również nasza. W centrum handlowym w São Paulo podszedł do mnie pewien mężczyzna i rzucił klasyczny, dość przerażający tekst: „Chcesz zostać modelką?”. „Mamo!”, wrzasnęłam, a ona zaraz przybiegła. Tymczasem okazało się, że Zeca naprawdę szukał dziewczyn dla agencji Elite Model Management. Kiedy udałyśmy się do jego biura, poradził mojej mamie, żeby zgłosiła mnie do krajowego etapu konkursu Elite Look of the Year. Nie mogłam uwierzyć, kiedy zajęłam drugie miejsce i otrzymałam bilet na hiszpańską Ibizę, gdzie miałam wystartować w ogólnoświatowej edycji konkursu Elite Model Look. To była moja pierwsza podróż samolotem i pierwszy wyjazd za granice Brazylii. Jakimś cudem dostałam się do finałowej dziesiątki. Wszystko działo się bardzo szybko.

Ja podczas finału konkursu Elite Model Look w São Paulo w 1994 roku. Miałam wtedy czternaście lat.

Rok później, w 1995, pojechałam do São Paulo, aby rozpocząć karierę w świecie mody. Jak można sobie wyobrazić, przeprowadzka z niedużego miasta, liczącego ledwie siedemnaście tysięcy mieszkańców, do największej metropolii w Brazylii oznaczała wielką zmianę. Po przepracowaniu kilku miesięcy w São Paulo agencja wysłała mnie do Tokio, gdzie przez kwartał pozowałam do zdjęć do katalogów. Pierwszy wielki przełom w mojej karierze dokonał się kilka lat później w Londynie, kiedy to projektant Alexander McQueen wybrał mnie do zaprezentowania swojej kolekcji prêt-à-porter. Wyszłam na wybieg naga od pasa w górę; nic nie zasłaniało moich piersi, jeśli nie liczyć białego topu namalowanego w ostatniej chwili przez wizażystkę, a z sufitu padał na mnie sztucznie spreparowany deszcz. Po tym pokazie zasłynęłam w branży jako „Ciało”.

Początki. Kulisy sesji w Rio de Janeiro, kiedy miałam szesnaście lat.

W 1999 roku pracowałam dla Versace, Ralpha Laurena, Chloé, Missoni, Valentino, Armaniego i Dolce & Gabbany. „Vogue” poprosił mnie o udział w kampanii mającej zwiastować koniec ery modelek w stylu heroin chic. Pojawiłam się na jednej okładce francuskiego i na trzech amerykańskiego wydania tego czasopisma. Tytuł artykułu, który widniał na jednej z nich, brzmiał „Powrót krągłości”. Na zakończenie tego roku zostałam okrzyknięta przez „Vogue” modelką roku. Wiosną 2000 roku pracowałam dla Marca Jacobsa, Donny Karan, Calvina Kleina, Christiana Diora, Prady, Valentino i wielu innych znanych marek w Nowym Jorku, Mediolanie i Paryżu. Między 1998 a 2003 rokiem pojawiałam się w każdej kampanii reklamowej Dolce & Gabbany, a od 2000 do 2007 roku byłam jednym z aniołków Victoria’s Secret. Przez ostatnie dwadzieścia kilka lat byłam na tysiącu dwustu okładkach, w czterystu pięćdziesięciu wstępniakach poświęconych modzie i wzięłam udział w blisko pięciuset pokazach. W 2015 roku postanowiłam nieco odsunąć się od modelingu, ponieważ chciałam bardziej skupić się na rodzinie i własnych projektach. Ostatni raz weszłam na wybieg w dniu rozpoczęcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Rio w 2016 roku. To był najdłuższy wybieg, po jakim chodziłam. Akompaniujący mi pianista wykonał utwór The Girl from Ipanema Toma Jobima. Elektryzujące doświadczenie! Czułam, że to punkt kulminacyjny w mojej karierze modelki.

–––––

Wszystko, co opisałam, jest zgodne z prawdą, chociaż ubogie w szczegóły. To historia osoby publicznej. Ale życie, które wiodłam na oczach całego świata, ma niewiele wspólnego z tym, kim naprawdę jestem, co się dla mnie liczy, w co wierzę i co chcę dać od siebie światu. Jak na ironię, nigdy nie utożsamiałam się z tą osobą z wybiegów, czasopism i reklam telewizyjnych. Kiedy chodziłam do szkoły w Brazylii, rówieśnicy dokuczali mi z powodu wzrostu, wagi i wyglądu. Myślę, że nawet największy sukces nie jest w stanie sprawić, że człowiek przestaje postrzegać się przez pryzmat doświadczeń z dzieciństwa.

Dlatego kiedy zaczęłam pracować jako modelka, czułam się nie na miejscu, mimo że podobno miałam idealne warunki fizyczne. Moją pewność siebie dodatkowo podkopywały komentarze ludzi z branży, którzy twierdzili, że mam za małe oczy albo za duże piersi i nos. Gdy miałam czternaście lat, nic nie wytrącało mnie z równowagi ani nie krępowało bardziej od projektanta mówiącego, że jestem ładna, fotografa sugerującego, jaką powinnam przyjąć pozę, albo redaktora rozwodzącego się nad moim ciałem w taki sposób, jakby nie zdawał sobie sprawy z mojej obecności.

Właśnie dlatego, gdzieś w okolicach osiemnastych urodzin, podjęłam decyzję, że nie będę więcej narażać się na zranienie albo uprzedmiotowienie. Chciałam się chronić. W tym celu otoczyłam się murem. Prywatnie byłam Gisele, ale jako modelka byłam „oną”. Ona – tak właśnie o niej mówiłam. Ona była aktorką. Artystką. Kameleonem. Wymyśloną postacią odzwierciedlającą fantazję projektanta. Przychodziłam do pracy. Dowiadywałam się, czego chcą ode mnie fotograf, stylista, wizażysta. Ich pomysły łączyły się ze sobą, tworząc pożądany efekt, który potrafiłam zobaczyć i poczuć. Praca w modelingu pozwalała mi odkrywać wszystkie odcienie swojej osobowości, również te, z których istnienia nie zdawałam sobie sprawy. Jako „ona” mogłam zagrać każdą emocję, każdą postać. To było tak, jakbym poprzez oderwanie się od siebie mogła się wyzwolić, jednocześnie chroniąc swoje prawdziwe „ja” w bezpiecznej kryjówce. Ona mogła być seksowna albo skromna. Ona mogła być żołnierzem albo bezwstydnicą. Ona mogła być twarzą albo ciałem. Nigdy nie marzyłam o karierze modelki; w młodości nawet nie miałam pojęcia, że istnieje taki zawód. To, co mnie spotkało, potraktowałam po prostu jako szansę zarobkowania. Otworzyły się przede mną drzwi – najpierw jedne, a potem kolejne – a ja przez nie przeszłam. Poza tym istniał także czynnik praktyczny. W dzieciństwie słyszałam, jak rodzice kłócą się o pieniądze. Pomyślałam, że jeśli spróbuję szczęścia w modelingu i może okażę się w tym dobra, zdołam pomóc swojej rodzinie, zamiast być jeszcze jedną gębą do wykarmienia. Właśnie dlatego postanowiłam wykorzystać okazję, którą otrzymałam, i sprawdzić, co się wydarzy.

Ale zamiast pisać o „onej”, chcę skupić się na tym, kim jestem ja. Dlatego w tej książce prezentuję lekcje, które pomagają mi przeżywać każdy dzień bardziej świadomie, czerpiąc z nich radość, a które ponadto zainspirowały mnie do zmierzenia się z wyzwaniami przez lata stawianymi mi na drodze przez los (wliczając ataki paniki) – próbami, które pozwoliły mi lepiej zrozumieć siebie i świat wokół mnie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki