Tytuł oryginału

RÜYALAR ANLATILMAZ

Copyright © 2017 by Nermin Yıldırım

All rights reserved

Projekt okładki

Zdjęcie na okładce

© Irene Lamprakou/Arcangel Images;

Annartlab/Shutterstock.com

Redaktor prowadzący

Magdalena Gołdanowska

Redakcja

Anna Płaskoń-Sokołowska

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

Maciej Korbasiński

ISBN 978-83-8123-782-8

Warszawa 2019

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Joan

1

Pilar

To, co było wewnątrz, pozostało wewnątrz,

To, co było na zewnątrz – na zewnątrz.

Ece Ayhan, Klucze

Była trzecia nad ranem, kiedy Pilar zadzwoniła na policję, żeby zgłosić zaginięcie męża. Do tej pory czekała, aż wróci, wypytała kilka osób, z którymi mógł być, zostawiła na jego komórce – wyłączonej od wielu godzin – siedem wiadomości, pełnych coraz większego niepokoju, poszła sprawdzić, czy nie ma go w pracowni, i obdzwoniła szpitale z miejskiego przewodnika. Zgłosiłaby to wcześniej, ale idąc za radą Isabel, która zadzwoniła do niej aż z Madrytu, starała się zachować spokój. Uważała jednak, że tak długie czekanie jest bez sensu. Jej mąż nie znikał sobie ot tak. Był odpowiedzialny. Nawet jeśli miał się odrobinę spóźnić, zawsze o tym informował. Nie wróżyło nic dobrego, że do tej pory nie zadzwonił, nie wrócił do domu, a do tego nie można było się z nim skontaktować.

Na jednym oddechu opowiedziała o wszystkim policjantowi. Jednak młody mężczyzna na drugim końcu linii telefonicznej, któremu właśnie kończyły się godziny pracy, jakby nie rozumiał powagi sytuacji. Zaspanym głosem zadawał niedorzeczne pytania i z uporem nie pojmował jej odpowiedzi. Było oczywiste, że nie uważał tego, co słyszy, za coś godnego uwagi. Kto wie, ile razy spotkał się z podobnymi przypadkami. Kto wie, ile razy, kilka godzin po przyjęciu zgłoszenia o zaginięciu, bliscy tej osoby, zaalarmowani jej nagłym zniknięciem, zastawali ją w drzwiach, zupełnie nieświadomą późnej pory, usiłującą otworzyć kluczem zamek u drzwi.

Ale Eyüp nie miał w zwyczaju się upijać. Nie mógł stanąć zamroczony w drzwiach w środku nocy. Nie przypominał żadnego z przypadków, które widział ten rozleniwiony policjant. Dlatego Pilar była spięta i niespokojna. Chciała, żeby niezwłocznie przeszli do działania i znaleźli jej męża, gdziekolwiek był. Tymczasem policjant był wyjątkowo opieszały, niechętny nawet przyjęciu zgłoszenia o zaginięciu, nie wspominając o zmobilizowaniu jednostek i rozpoczęciu poszukiwań Eyüpa.

– Szanowna pani, przecież powiedziałem: żeby uznać osobę za zaginioną, muszą upłynąć co najmniej dwadzieścia cztery godziny.

– A jeśli w tym czasie coś mu się stanie? Jeśli właśnie teraz coś się dzieje? Czy weźmiecie za to odpowiedzialność?

– Ale proszę pani, w takich…

– Nie mogę dłużej czekać. Jeśli będzie trzeba, zadzwonię jeszcze raz i powiem funkcjonariuszowi, że od dwudziestu czterech godzin nie otrzymałam od męża żadnej wiadomości, ale nie mogę czekać. Proszę mi pomóc.

W końcu policjant dał za wygraną.

– Dobrze, spiszę notatkę, a dalej zobaczymy. Mówiła pani, że jak się nazywa mąż?

Kiedy o siódmej rano zadzwonił do niej inny policjant, w jej oczach, przekrwionych po nieprzespanej nocy, pojawił się błysk nadziei.

– Co się stało? Wiadomo coś?

– Szanowna pani, pani mąż wyleciał wczoraj o godzinie czternastej trzydzieści z Barcelony.

Pilar nie wiedziała, jak powinna się czuć. Nie była pewna, czy powinna się zdziwić, uspokoić, czy przeciwnie – zaniepokoić się jeszcze bardziej.

– Jak… Jak wyleciał?

– Liniami lotniczymi Iberia.

Czy ten policjant żartował? Przecież nie pytała, którą firmę lotniczą wybrał jej mąż. Miała mętlik w głowie, nie mogła uwierzyć w to, co słyszy.

– Nie… Chodzi mi o to… Dokąd poleciał?

– Potwierdziliśmy, że o czternastej trzydzieści wsiadł do samolotu do Stambułu.

– Co?! Do Stambułu?

– Tak, proszę pani.

Pilar nie mogła zapytać: „Dobrze, ale dlaczego ja nic o tym nie wiem?”.

Pochłonięta myślami, bez przekonania podziękowała policjantowi, który przekazał jej wiadomość. Ich rozmowa pozostawiła w niej tysiące wątpliwości i uczucie niemiłego ciężaru na sercu.

Kiedy odłożyła słuchawkę, telefon znów zaczął dzwonić. Tym razem była to jej młodsza siostra, Isabel. Odkąd dowiedziała się, co się stało, dzwoniła co godzinę, wypytując, czy są jakieś postępy. Nie zważając na nalegania swojego męża, Paco, żeby choć trochę się zdrzemnęła, czekała do tej pory. Ona też, podobnie jak jej starsza siostra, przez całą noc nie zmrużyła oka. Tymczasem teraz powinna szczególnie dbać o swoje zdrowie i odpowiednią ilość snu. Była w ostatnich miesiącach ciąży.

Zdziwiła się na wieść o tym, co powiedział policjant. Mimo to, choć wiedziała, że na nic się to nie zda, starała się pocieszyć siostrę:

– Przynajmniej nic mu się nie stało. Nie miał wypadku ani nic takiego. Może coś się stało komuś z jego rodziny? – dodała po chwili.

Być może biedny mężczyzna wyruszył w drogę, gdy tylko otrzymał wiadomość, a w całym tym zamieszaniu zapomniał zadzwonić do żony. Jeśli uwierzyłaby, że powodem tej nagłej wizyty była chęć pożegnania ze zmarłym, Pilar odetchnęłaby z ulgą, nawet za cenę złamania zatrzymanego już serca nieboszczyka. Jednak wiedząc, że mąż nie przejmuje się zbytnio nawet żywymi krewnymi, nie mogła wziąć tej możliwości na poważnie. Ponadto nie chciała pocieszenia – chciała się dowiedzieć, co się stało. Powtarzała sobie: Eyüp nie umarł. Nie miał też nieszczęśliwego wypadku. Po prostu wyjechał. Ot tak, bez słowa… Dobrze, ale dlaczego?

Próbowała położyć się i trochę przespać, ale nie mogła. Jej oczy wyglądały jak dwie ciemne dziury, które mógł rozjaśnić jedynie obraz Eyüpa. Była niewyspana, nieszczęśliwa i zatrwożona.

Kiedy ostatni raz widziała męża, spał spokojnie w ich łóżku. Zamierzała go obudzić, wychodząc z domu, ale zrezygnowała, gdy pomyślała, że później znów nie będzie mógł spać w nocy. Koszmary, które nękały go w ostatnim czasie, zburzyły biedakowi cały porządek. Noce mieszały się z dniami. Tymczasem noc i dzień powinny być od siebie wyraźnie oddzielone. Jeśli raz się wymieszają, pozostanie już tylko noc.

Pilar nieustannie myślała o poprzednim wieczorze. Nie wydarzyło się nic dziwnego, co mogłoby przykuć jej uwagę. Eyüp, który pracował po godzinach, żeby skończyć na czas zlecenie, znów wrócił dość późno. Byli zbyt leniwi, aby zrobić coś do jedzenia, więc podgrzali sobie gotowe tortille z Mercadony1. Gdyby Vicky o tym usłyszała, zażartowałaby: „Gdybyś podała mi to na kolację, też bym uciekła”. Nie, byłaby daleka od żartów, kreśliłaby dramatyczne scenariusze i odchodziła od zmysłów ze zmartwienia. Właśnie dlatego na razie o niczym się nie dowie.

Po kolacji przez jakiś czas przysypiali w salonie przed telewizorem. Pilar opowiadała o wydarzeniach w biurze, Eyüp mówił mało, więcej słuchał. Później udał się do swojego gabinetu, żeby trochę poczytać. Przyszedł do łóżka, kiedy jego żona już prawie spała. Nie wyglądało na to, że planował następnego dnia odejść z domu. Może był nieco zamyślony, apatyczny, ale Pilar przypisywała to zmęczeniu. Biedak, odkąd się nie wysypiał, zupełnie nie miał humoru. A jeśli dodać do tego pracę… W ostatnich tygodniach pracował więcej niż zazwyczaj, żeby zdążyć z pilnym zamówieniem na panel centrum handlowego, które miało zostać otwarte w mieście, a do domu wracał całkiem wyczerpany. Pilar długo się nad tym zastanawiała, ale nie potrafiła odnaleźć nic, co odróżniało wczorajszy wieczór od poprzednich i co mogło skłonić jej męża do nagłego wyjazdu.

Być może innej kobiecie na jej miejscu przychodziłyby do głowy różne historie, scenariusze zdrady. Gdyby na przykład Ramon tak nagle zniknął, a później okazałoby się, że bez słowa poleciał do innego kraju, Paz natychmiast zawyrokowałaby, że ją zdradza. Wyobrażałaby sobie po kolei każdą z kobiet, z którymi jej mąż pracował w biurze, koleżanek ze szkolnych lat, dawnych miłości, siedzącą w samolocie, na miejscu od strony okna. Później zaś uwierzyłaby w to całym sercem i podjęła odpowiednie decyzje.

Ale Pilar taka nie była. Ich związek z Eyüpem też nie… Nie mogła zrobić nic więcej, niż tylko martwić się, że coś się stało jej ukochanemu mężczyźnie. Znali się od jedenastu lat i od tego czasu żadne z nich nie uczyniło nic w tajemnicy przed drugim. A teraz ten jego tajemniczy wyjazd do Stambułu… mimowolnie przywoływał czarne myśli, które przez lata trzymali z dala od swojego domu. Czy mogło istnieć coś, na przykład kwestia dziecka, co sprawiło, że odsunął się od niej? Jak krople deszczu przez lata drążące dach, powoli, niepostrzeżenie… Być może się znudził, chciał być wolny, uciec od myśli o przyszłości, która złoży na jego barki kolejne obowiązki. Może nie mając odwagi powiedzieć jej tego w twarz, tak po prostu wyjechał… Te myśli sprawiły, że Pilar poczuła ucisk w sercu. Przypomniała sobie piękne dni, jakie spędzili z Eyüpem, żeby choć trochę zmniejszyć ten ciężar. Dzień, w którym poznali się w Paryżu, pierwsze wakacje, na które razem wyjechali, fado2, których słuchali w Lizbonie, wśród fal, wściekle uderzających o skalisty brzeg… Te pierwsze dni były tak ekscytujące. Miłość przenosiła człowieka na inną planetę, planetę składającą się z dwojga ludzi. Całkiem nowy świat, gdzie powietrzem były ich oddechy. Nie potrzebowali już rzeczy, które wcześniej uważali za niezbędne do życia. Nie czuli głodu ani pragnienia, nie spali. Miłość była ich jedzeniem i piciem, bicie serca – snem. Zupełnie jakby mieli rozerwać swoje serca i wejść do środka. Oczywiście ten szalony stan, podobnie jak i początek, miał też swój koniec. Niestety albo na szczęście… Czas miłości trwał, dopóki nie zaczęli pojmować, że ich ukochana osoba odczuwa głód. Dopóki nie zeszli ze swej dwuosobowej planety na ziemię… A Eyüp i Pilar od dawna byli razem na świecie.

W głowie Pilar zabrzmiała piosenka Amálii Rodrigues3, wspomnienie wakacji w Lizbonie. Ciężar na jej sercu nie zelżał. Po pierwszych dźwiękach rzewnej melodii zapadła w niespokojny sen.

O jedenastej obudził ją dzwonek telefonu. W nadziei, że może to mieć związek z Eyüpem, natychmiast pobiegła do salonu i pospiesznie podniosła słuchawkę.

– Pilar, gdzie ty się podziewasz?

– Ach, to ty, Vicky.

Victoria, jej matka, przez wszystkich w rodzinie nazywana była Vicky. Przez chwilę Pilar obawiała się, że Isabel opowiedziała jej, co się stało, i biedna kobieta umiera z niepokoju. W końcu od dzieciństwa jej młodsza siostra nie potrafiła dochować żadnej tajemnicy. Szybko jednak się zorientowała, że Vicky nie ma o niczym pojęcia. Zadzwoniła do niej do biura na poranne plotki, a kiedy jej nie zastała, wybrała numer domowy. Pilar przypomniała sobie, że pracuje w biurze, dopiero gdy matka jej o tym powiedziała. To prawda, pochłonięta zniknięciem Eyüpa zapomniała o wszystkim, nie przyszło jej nawet do głowy, żeby zadzwonić do pracy i powiadomić, że nie przyjdzie. Wprawdzie nikt oprócz matki, która musiała zawsze wszystko o wszystkim wiedzieć, nie sprawdzał, w jakich godzinach przychodzi i wychodzi, ale mimo to powinna przynajmniej zadzwonić i powiedzieć, że się spóźni albo będzie pracowała z domu. Szczególnie teraz, gdy była odpowiedzialna za tak wiele spraw.

Vicky, nieświadoma myśli córki, z zapałem przeszła do codziennych plotek. Do domu sąsiadów z naprzeciwka przyszedł komornik. Zostali z niczym, ale teraz już za późno, powinni byli się nad tym zastanowić, kiedy brali ten kredyt w banku. Później narzekała, że jej mąż uparł się, żeby iść na nabrzeże. Nabrał ochoty na paellę z La Pepica i odkąd rano otworzył oczy, domagał się tego jak dziecko. Ale Vicky nie mogła ufać ani sierpniowym upałom, ani ciśnieniu męża, dlatego mieli zostać w domu.

– Masz rację – powiedziała Pilar, wiedząc, że matka uwielbia, gdy przyznawano jej słuszność. Później zaś zbyła ją, tłumacząc, że musi wykonać kilka służbowych telefonów.

Kiedy się rozłączyła, była pod wrażeniem swojego opanowania. Chociaż miała lekkie poczucie winy, że zataiła przed Vicky, co się stało, była pewna, że dzielenie się z nią czymś, czego sama jeszcze nie była w stanie pojąć, tylko zdenerwowałoby biedną kobietę. Jej matka miała sześćdziesiąt lat, ojciec siedemdziesiąt dwa. Ludzi w tym wieku powinno się trzymać z dala od niepotrzebnych emocji i problemów. Ponadto ostatnie, czego teraz potrzebowała, to narzekanie i nieznoszące sprzeciwu rady Vicky. Wszystkim wyjdzie na dobre, jeśli rozwiąże tę sprawę możliwie jak najdyskretniej.

Chociaż wewnętrzny głos podpowiadał jej, że na nic się to nie zda, pomyślała, że powinna zadzwonić do rodziny Eyüpa. Jak stwierdziła Isabel, wyjazd jej męża do Stambułu mógł mieć z nimi coś wspólnego, choć mężczyzny nie łączyły już prawie żadne więzi z rodziną. Od lat nie widział swojego rodzeństwa. Nawet o tym, że się pobrali, poinformował ich przez telefon, kiedy wrócili z miodowego miesiąca. Początkowo Pilar uważała, że to dziwne, ale z czasem się przyzwyczaiła. W końcu na przykładzie swojego stryja, Andera, wiedziała, że w każdej rodzinie może się zdarzyć jakiś uciekinier. I że każdy uciekinier może pewnego dnia wrócić. Dlatego postanowiła spróbować szczęścia i do nich zadzwonić.

Eyüp miał stary notes, w którym trzymał numery telefonów do Stambułu. Ów notes, prawie przez niego nieużywany, trzymał w szufladzie regału, w swoim gabinecie. Pilar pobiegła do pokoju, żeby go odszukać. Kiedy otworzyła drzwi, usłyszała hałas wpadający do środka przez balkon. Otwarte okno w gabinecie, jakby od dawna czekało na tę chwilę, napinając się, wzięło głęboki oddech. Oddech ten wydął niczym żagle białe tiulowe zasłony, ukryte za markizą i − unosząc w powietrze większe i mniejsze papiery leżące na biurku − zamienił otoczenie w pole bitwy. Zrobił się przeciąg. W tym piekielnym upale, gdzie ludzie marzą o choćby najmniejszym wietrzyku, jestem chyba jedyną zapobiegliwą, która zamyka okna przed wichurą, pomyślała, kładąc na biurku zebrane z podłogi papiery.

Otworzyła niewielką szufladę regału. Przeszukała piętrzące się zeszyty, zmięte kartki z odręcznymi notatkami i wycinki z gazet, schowane tu nie wiadomo z jakiej przyczyny. Zmartwiła się, nie odnalazłszy wysłużonego notatnika Eyüpa. Zawsze sądziła, że przechowywał go właśnie tutaj. Tym razem odsunęła szufladę pod biurkiem. W niej także pełno było porozrzucanych notatek i zużytych szkicowników. Rozbolała ją szyja, kiedy schylając się, próbowała zajrzeć do środka, dlatego wyciągnęła wszystko i rozłożyła na blacie. Tak, notes tam był. Przez chwilę zastanawiała się, na której stronie znajdzie to, czego szuka, po czym − jak hazardzista liczący na łut szczęścia − otworzyła stronę z literą D. Uniosła palec, niczym małego szpiega wyruszającego na poszukiwania, i opuściła go na numerze zapisanym na samym szczycie strony – „dom”.

Przeszła do salonu i opadła na trzyosobową kanapę, której Eyüp tak nie znosił. Kiedy udali się na zakupy, jej mąż powiedział, iż uważa, że trzyosobowe kanapy są zwaliste i nieładne, kolor i kształt też mu się nie podobały. Po tym, jak na skutek nalegań Pilar kupili tę piękną kanapę, prawie z niej nie korzystał, zawzięcie przesiadując w zapadniętym bujanym fotelu. Z pozoru wyglądał na cichego, spokojnego, ugodowego mężczyznę, ale w rzeczywistości był okropnie uparty.

Pilar, siedząc teraz na kanapie i wspominając dzień, w którym wspólnie robili zakupy, poczuła ukłucie żalu. Dlaczego tak bardzo się upierała, żeby postawić na swoim? Czy nie mieli razem mieszkać w tym domu i wspólnie korzystać z mebli? Sięgając po telefon, stojący na niskim stoliku, odrzuciła dręczące ją myśli. Nie miała teraz czasu nad tym rozmyślać. Poza tym przecież jej mąż nie odszedł, dlatego że nie podobały mu się meble!

Kiedy wybierała numer, zauważyła, że ze zdenerwowania drżą jej dłonie. Nigdy wcześniej nie rozmawiała z nikim z rodziny Eyüpa. To dziwne, że po raz pierwszy miała do nich zadzwonić, żeby powiedzieć: „Mój mąż zaginął. Jest może u was?”. Ale nie była to odpowiednia chwila, żeby się zastanawiać, co jest dziwne, a co zwyczajne. Wstrzymała oddech i czekała.

– Halo? – Głos należał do młodej kobiety.

Pilar błyskawicznie ułożyła sobie w głowie zdania.

– Dzień dobry. Dzwonię z Barcelony. Mam na imię Pilar.

– …

– Jestem żoną Eyüpa.

– Kto to?

– Mam na imię Pilar. Jestem żoną Eyüpa Bahriyeli.

Po drugiej stronie dał się słyszeć okrzyk zdziwienia, który w innej sytuacji można by uznać za zabawny:

– Aaaa!

Właścicielka głosu odsunęła się od słuchawki i odezwała do kogoś:

– Dzwoni jakaś kobieta. Cudzoziemka. To chyba żona Eyüpa.

Przez chwilę nie było słychać nic oprócz trzasków. Później ktoś inny wziął do ręki telefon. Pilar usłyszała kolejny drżący głos:

– Halo…

– Dzień dobry. Jestem Pilar. Z kim rozmawiam?

– Müesser. Jestem starszą siostrą Eyüpa. − Nastała zimna, wręcz namacalna cisza. Była tak gęsta, że aż dało się ją słyszeć. Podczas gdy Pilar zastanawiała się, jak rozpocząć temat, zza zasłony skrępowania odezwała się kobieta, próbując roztopić skute lodem milczenie:

– Jak się pani miewa?

– Dziękuję – odpowiedziała krótko Pilar. Nie, nie mogła skłamać, mówiąc, że ma się dobrze. Poza tym nie miała czasu na konfabulacje. – Przepraszam, że niepokoję. Właściwie… Chciałam panią zapytać o Eyüpa. Zadzwoniłam, żeby się dowiedzieć, czy macie od niego jakieś wieści.

– Od Eyüpa? Hmm… Od bardzo dawna nie widziałam się z bratem. Sądziliśmy, że jesteście razem. Nie jesteście?

Pilar nie miała pojęcia, jak wyjaśnić tę sytuację. Zatem nie mieli żadnych wieści. W takim razie jej mąż nie pojechał do domu. Wiedziała, że dalsza rozmowa nic nie przyniesie, a jedynie wywoła w kobiecie jeszcze większy niepokój, ale zdawała sobie też sprawę, że było już za późno, żeby skłamać albo się rozłączyć.

– Eyüp poleciał wczoraj do Stambułu. Pomyślałam, że mógł pojechać do domu, to znaczy… do państwa.

– Nie, nie przyjechał. Więc jest teraz tutaj?

– Tak sądzę.

– Czy… Czy coś się stało? – zapytała nieśmiało kobieta po drugiej stronie.

Nagle Pilar poczuła się bezradna jak dziecko i zapragnęła współczucia. Chciała otworzyć się przed siostrą Eyüpa, której nigdy nie widziała, i wszystko z siebie wyrzucić.

– Nie powiadomił mnie, że wyjeżdża. Sądziłam, że zaginął, więc zadzwoniłam na policję i dowiedziałam się, że wsiadł do samolotu do Stambułu. Nie wiem, dlaczego wyjechał. Uspokoję się, kiedy go znajdę, ale teraz jestem trochę zdenerwowana. Martwię się.

– Rozumiem – szepnęła Müesser. – Nie, nie przyjechał tutaj. Już od bardzo dawna…

– Nie wiem, jak mam go odnaleźć. Czy może pani do mnie zadzwonić, jeśli się czegoś dowie?

– Oczywiście.

– Ma pani numer do nas do domu?

– Nie.

Pilar podała numer. Musiała go powtórzyć jeszcze raz, a później jeszcze raz, żeby kobieta mogła go zapisać.

– Dobrze – powiedziała, kiedy szwagierka odczytała jej zanotowany numer. – Proszę, niech pani do mnie zadzwoni, jeśli czegoś się dowie. Bardzo się martwię.

– Jeśli przyjedzie… − westchnęła kobieta – oczywiście zadzwonię.

Czas dłużył się w nieskończoność. Najpierw zadzwoniła do biura i poinformowała, że będzie pracować w domu. Później, żeby całkiem się nie zatracić, wyciągnęła na stół coś na śniadanie. Wypiła kawę, ale po dziesięciu minutach dłubania w croissancie wyrzuciła go do kosza. Usiadła przed komputerem i otworzyła plany oświetlenia galerii, nad którymi pracowała. Próbowała przejrzeć rozmieszczenie armatury, ale zrezygnowała, nie będąc w stanie zebrać myśli. Później, błądząc po programach telewizyjnych, szukała czegoś, co mogłoby ją zająć. W końcu, nie mogąc dłużej tego znieść, zrozpaczona nacisnęła na pilocie wyłącznik. Cokolwiek robiła, nie pomagało − wciąż czuła ucisk w gardle i ciężar na sercu. Była tak niespokojna, że nie było nic, czym zdołałaby rozproszyć myśli i pocieszyć serce. Szukając kogoś, czekając na niego, człowiek zamykał się na wszystko, oprócz istnienia tej osoby. Był głuchy na wszystko, oprócz głosu tego, którego szukał; ślepy na wszystko, oprócz sylwetki tego, na którego czekał. Niezależnie od tego, jak blisko oczekiwany był oczekującego, z czasem stawał się osobą trzecią, a oddalając się, zamieniał się w coraz bardziej wciągające bagno. Dosłownie liczył się tylko on. Jeśli był – to tylko on, jeśli go nie było – nikt!

Z obawy, że może przegapić telefon w sprawie Eyüpa, zamiast wychodzić na zewnątrz, próbowała zaspokoić potrzebę świeżego powietrza, wyglądając przez okno. Patrzyła na ludzi spacerujących ulicą. Jedni szli, trzymając się za ręce, inni, jakby byli obrażeni, pozostawiali między sobą przerwę na dwie osoby. Oni z Eyüpem nie lubili spacerować, nie dotykając się. Nawet jeśli nie trzymali się za ręce, chcieli, żeby jakieś części ich ciał stykały się ze sobą. To niemożliwe, żeby ten mężczyzna, który nie spacerował, nie dotykając mojego ramienia, mnie zostawił, myślała Pilar. Za tą sprawą coś musiało się kryć. Czuła, że mąż jej potrzebuje; bała się, że z każdą sekundą, którą spędza uśpiona w domu, jej ukochany coraz bardziej się oddala. W jednej chwili jej twarz rozjaśniła się, jakby dostrzegła oczywistość, która tylko czekała na to, żeby ją zauważyć. Oczywiście! W końcu wiedziała, co musi zrobić!

– Po co chcesz lecieć do Stambułu? – zapytała zdziwiona i nieco zagniewana Isabel. – Siedź na miejscu. Lada dzień Eyüp do ciebie zadzwoni.

Ale na próżno się trudziła. Pilar kupiła już bilet − co więcej, zadzwoniła do rodziny męża i powiadomiła o swoim przyjeździe. Poza tym w Stambule był ktoś jeszcze, przyjaciel Eyüpa. Poznali się już wcześniej. Może on będzie mógł jej pomóc. Wydawało jej się, że lepiej coś zrobić, niż bezczynnie czekać. Powiedziała siostrze, żeby się o nią nie martwiła. Obiecała, że gdy tylko zakwateruje się w hotelu, poda jej namiary miejsca, w którym się zatrzymała. Poza tym pewnie będzie ją mogła złapać na komórkę. Na wszelki wypadek podała jej też numer do rodzinnego domu Eyüpa. Nie, nie znała jeszcze daty powrotu. Kupiła bilet otwarty, ale nie zamierzała zostać tam na zawsze. Wróci, kiedy tylko odnajdzie Eyüpa. Miała tylko jedną prośbę – żeby Vicky nie dowiedziała się o tej podróży. Powiedziała jej, że w ostatniej chwili z jednym z klientów wynikły jakieś kłopoty i musiała pojechać na budowę do Sewilli, żeby wszystko poukładać.

Kiedy się rozłączyła, zauważyła, że opowiadanie o swoich problemach Isabel całkiem ją wykończyło. Czasami zwierzanie się ze swoich trosk było bardziej wyczerpujące niż ich znoszenie.

Kiedy następnego ranka biegła do dzwoniącego telefonu, pomyślała, że w ostatnich dniach stało się już tradycją, że budzi się razem z tym dźwiękiem. Za każdym razem podnosiła słuchawkę, życząc sobie, żeby to było coś dobrego, mając nadzieję, że otrzyma jakąś wiadomość od Eyüpa. Tak było i tym razem.

– Dzień dobry, Pilar. − Dzwoniła Paz. Pilar poczuła rozczarowanie, jak każdy, kogo nadzieje okazują się płonne. – Obudziłam cię?

Niemrawo spojrzała na ścienny zegar. Dochodziła dziewiąta. Zaraz miał zadzwonić budzik, który nastawiła, kładąc się spać.

– Nie, nie, już wstałam. – Z jakiegoś powodu nie potrafiła powiedzieć osobie, która swoim telefonem przerwała jej sen: „Tak, obudziłaś mnie”. Jakby spanie było czymś wstydliwym, a obudzenie się na dźwięk telefonu czymś gorszym niż obudzenie się samemu.

Nie zdziwiła się na wieść, że to Ramon był odpowiedzialny za to, że jej przyjaciółka chwyciła za telefon bladym świtem. Później zaczęła słuchać tej niemiłej historii, będącej pierwszą wiadomością tego dnia, wypowiedzianej ostrym głosem biednej Paz, co chwila zachłystującej się łzami. Wczoraj wieczorem Paz znalazła wiadomość na telefonie męża. Przyszła z numeru zapisanego pod imieniem Marc − i Bóg jeden wie dlaczego, przypominała o spotkaniu dziś w południe, w pokoju 312 hotelu Majestic. Biedna kobieta pytała przyjaciółkę, co sądzi o tej wiadomości, kończącej się słowami: „Wariuję z tęsknoty za tobą”. Tymczasem Pilar nie przychodziło do głowy nic rozsądnego, co mogłaby jej powiedzieć. Kiedy próbowała się nad tym zastanowić, mieszało jej się w głowie. Była tak przytłoczona własnymi problemami, że nie miała siły doradzać innym.

Jeśli chodzi o Paz, w innej sytuacji wszczęłaby awanturę z powodu najmniejszych wątpliwości, ale teraz, mając w ręku coś więcej niż bezpodstawne podejrzenia, zamarła z przerażenia. Przeczuwała, że jeśli zacznie to drążyć, natknie się na coś, co jej się nie spodoba i ją zrani. Dlatego nie wiedziała, co robić. Zastanawiała się, czy powinna iść do hotelu o podanej godzinie, ale w żaden sposób nie potrafiła podjąć decyzji. Najwyraźniej oczekiwała pocieszenia. Tymczasem ostatnie, czego potrzebowała Pilar, to znaleźć się w środku takiej historii. Wybrała więc unik. Ponieważ wiedziała, że gdyby opowiedziała prawdę o Eyüpie, naraziłaby się na komentarze, które jeszcze bardziej by ją przygnębiły, powtórzyła przyjaciółce kłamstwo przygotowane dla matki i oświadczyła, że niestety nie będzie mogła się z nią zobaczyć, gdyż musi pojechać na budowę do Sewilli. Później poradziła jej, że powinna zachować spokój, i zapewniwszy, że zadzwoni, rozłączyła się. Nie był to może manifest bezwarunkowej przyjaźni, ale na nic więcej nie mogła się zdobyć.

Nalała sobie filiżankę kawy i próbowała się pozbierać. Spakowała kilka rzeczy do małej walizki. Otworzyła szufladę komody przy łóżku, żeby wziąć paszport, ale go nie znalazła. Przecież od zawsze właśnie tu trzymała swoje dokumenty. Przyszło jej na myśl, że po wycieczce do Tuluzy w zeszłym miesiącu mogła położyć go razem z paszportem Eyüpa, a on swoje dokumenty trzymał w szufladzie komody po swojej stronie łóżka. Znalazła paszport, gdy tylko otworzyła szufladę. Paszportu męża oczywiście nie było. Już miała zamknąć szufladę, kiedy jej uwagę zwrócił czarny notatnik. Był to zeszyt, w którym Eyüp zapisywał swoje sny, żeby pokazać je lekarzowi. Czasami budził się w nocy, zapalał lampkę i zapisywał, co mu się przyśniło. Później znów zapadał w sen. Niewiele wspominał o nich żonie. Kiedy go pytała, zbywał ją, mówiąc, że to jakieś pourywane kawałki bez znaczenia. Mimo to Pilar ani razu nie przyszło do głowy, żeby zajrzeć do notesu. Nie miała w zwyczaju zaglądać do notatek męża bez pozwolenia. Ale teraz to co innego. Potrzebowała wszystkiego, co mogło zawierać choć cień informacji o wyjeździe Eyüpa – informacji dotyczących członków jego rodziny, przyjaciół, snów, marzeń, prawdy… Przezwyciężając wstyd, wyjęła z szuflady zeszyt, który sprawiał wrażenie, jakby tam na nią czekał. Zaczęła go kartkować. Rysunki i notatki przeplatały się z wielostronicowymi opisami. Uśmiechnęła się gorzko, zauważywszy, że mąż zapisywał swoje sny w ojczystym języku. Eyüp zawsze mawiał, że to po języku snów najlepiej można poznać, czy człowiek przyzwyczaił się do innej ojczyzny. Jeśli miał sny w języku, w którym je zapisał, mogło to oznaczać, że nawet po tak wielu latach nie oswoił się z życiem tutaj. Być może wyjechał, nie mogąc znieść tęsknoty za ojczyzną, choć zachowywał się, jakby wcale nie było mu jej brak. Nie, to było niemożliwe. Po pierwsze, nie mogła uwierzyć, że mąż tak bardzo tęsknił za krajem, z którym z własnej woli zerwał wszystkie kontakty, a po drugie, tęsknota za ojczyzną nie wystarczyła, żeby wyjaśnić, dlaczego zostawił ją zrozpaczoną − bez słowa wyjaśnienia. Przez chwilę wpatrywała się w notatki męża, spisane jakby ręką dziecka. Postanowiła, że je przeczyta, ale ponieważ były sprawy, z którymi musiała się uporać najpierw, wrzuciła zeszyt do torby razem z paszportem.

Przed wyjściem z domu zadzwoniła do biura. W sierpniu pracownicy większości biur architektonicznych zamykali okiennice i wyjeżdżali na wakacje. Ale oni nie uczynili tak tego lata. Mimo że znaczna część ekipy była na urlopach, biuro było otwarte i uwijano się, żeby skończyć pracę na czas. Ponieważ wiele miesięcy temu powiedziała, że w sierpniu nie będzie wyjeżdżać, ustalono datę dostarczenia projektu galerii i teraz jej nagła prośba o urlop stawiała wszystkich, a szczególnie Ninę, w trudnej sytuacji.

– Bardzo mi przykro, Nino, że w ostatniej chwili zrzuciłam na ciebie te kontrole. Postaram się wrócić najszybciej, jak to możliwe – powiedziała ubolewającej koleżance po tym, jak jeszcze raz omówiła z nią plan operacyjny, który przesłała jej mailem.

– Nie spiesz się. To oczywiste, że w tej sytuacji powinnaś być przy Eyüpie. Poradzimy sobie, nie martw się.

Nie zamierzała, co więcej − galeria zupełnie jej nie obchodziła. Nic oprócz Eyüpa nie miało dla niej znaczenia, ale nie mogła tego powiedzieć koleżance, zwłaszcza tak oddanej sprawie. Zresztą ostatnio całkiem zrezygnowała ze swojego przyzwyczajenia mówienia prawdy. Od dwóch dni każdemu opowiadała inne wymyślone naprędce kłamstwo. Ludziom z biura powiedziała, że umarł brat Eyüpa i muszą lecieć do Stambułu na pogrzeb. Ponieważ jej współpracownicy nie mieli dokładnej wiedzy o relacji jej męża z rodziną, ta nagła podróż nie wzbudziła niczyich podejrzeń. Oczywiście okłamywanie wszystkich nie sprawiało jej przyjemności, ale nie mogła przecież powiedzieć: „Przepraszam, mój mąż uciekł z domu, lecę go odszukać”. Była gotowa do drogi.

Na lotnisku ogarnęło ją nieopisane przygnębienie. Strach, że być może nie znajdzie Eyüpa, mieszał się z niepokojem związanym ze spotkaniem z jego rodziną. Co im powie? Gdzie i jak ma szukać męża? Z nadzieją wyjrzała przez małe okienko samolotu, jakby tam mogła znaleźć odpowiedzi na swoje pytania. Na niebieskim atłasie miękkie pola bawełny przeszywały smugi miodowego światła. Samolot był teraz żaglówką z białym żaglem, sunącą powoli po morzu ciepłego mleka. Podróżował z obawą, gdzieś między ziemią a niebem, jakby bardziej się lękał nie niepewności swego celu, ale pirackich okrętów, na które może się natknąć po drodze. Skoro nie mogła go zatrzymać i wysiąść, Pilar próbowała się odprężyć, uczepiwszy się przekonania, że z tej eskapady może powrócić razem z Eyüpem. Zamknęła oczy, ale nie była w stanie zasnąć. Przypomniała sobie o czarnym notesie, który wrzuciła do torby, ze zdumieniem zastanawiając się, jak mogła o nim zapomnieć, pogrążona w czarnych myślach o podróży. Zeszyt snów Eyüpa… Wyciągnęła go z torby, po czym z szacunkiem, a po trosze ze strachem, jakby dotykała świętej księgi, otworzyła na pierwszej stronie. Wiedziała, że brzydki charakter pisma Eyüpa, sprawiający wrażenie, jakby wyszedł spod ręki dziecka, oraz fakt, że nie była przyzwyczajona do czytania po turecku, spowolnią tempo lektury, ale nie przejmowała się tym. W końcu miała czas. Co więcej − dopóki nie odnajdzie męża, nie pozostało jej nic oprócz czasu, który teraz płynął wolniej niż zwykle, sprawiając jej ból. Przysunęła zeszyt do twarzy jak chory poszukujący lekarstwa. I zaczęła powoli czytać…

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

1. Pilar

2. Müesser

3. Veysel

4. Perihan

5. Pilar

6. Müesser

7. Perihan

8. Pilar

9. Bülent

10. Bünyamin

11. Pilar

12. Müesser

13. Pilar

1 Mercadona – jedna z największych sieci supermarketów w Hiszpanii (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).

2 Fado – gatunek muzyczny, powstały w Portugalii; melancholijna pieśń, wykonywana przy akompaniamencie dwóch gitar. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje klasycznego fado – lizbońskie – wykonywane zarówno przez mężczyzn, jak i kobiety – i fado z Coimbry, śpiewane wyłącznie przez mężczyzn.

3 Amália Rodrigues – największa pieśniarka fado, uznawana za symbol tego gatunku.