Andrea Hansen

Parkingowy - opowiadanie erotyczne

Lust

Parkingowy - opowiadanie erotyczne

przełożyła

Agnieszka Strążyńska

tytuł oryginału

Parkeringsvagten

Copyright © 2018, 2019 Andrea Hansen i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726208818

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Parkingowy

Byłam akurat u mojej siostry, kiedy po raz pierwszy zwróciłam uwagę na tutejszego parkingowego. Siostra mieszka zaledwie kilka ulic dalej ode mnie i obecnie zajmuje się domem w związku z urlopem macierzyńskim. Nie przeszkadza jej, że raz na jakiś czas wpadam do niej przed południem, żeby razem napić się kawy, skoro sama prowadzę własną firmę i pracuję zdalnie. Kiedy nie ma się kolegów z pracy, taka rozmowa to przyjemny przerywnik. Pod względem wieku dzielą nas zaledwie dwa lata. Zresztą odkąd pamiętam, zawsze byłyśmy ze sobą blisko. W jej mieszkaniu panuje porządek i jest bardzo przytulnie. W kątach zielenią się wysokie rośliny doniczkowe, na sofie z Ilvy leżą indyjskie ozdobne poduszki. Bardzo lubię tutaj przychodzić. Panuje tu specyficzna, zrelaksowana, kobieca energia, i to pomimo że siostra i jej mąż dopiero co zostali rodzicami, w dodatku po raz pierwszy. Często zastanawiam się, jak to w ogóle możliwe. Moja siostra jest piękna. Włosy związuje w niedbały kok, na miękką koszulę nocną narzuca śliczne jedwabne kimono. Otwierając drzwi, uśmiecha się szeroko. Kiedy byłyśmy młodsze, wybrałyśmy się razem do Paryża, tylko ona i ja. Mamy identyczne figury i francuskie ubrania świetnie na nas leżą. Zawsze uwielbiałyśmy pływać i razem chodziłyśmy na basen, aż dorosłyśmy i nie dało się dłużej pogodzić naszych rozbieżnych porządków dnia. Niekiedy, stojąc obok siebie bez ubrania, trudno mi było dojrzeć różnice między nami. Być może jestem nieco szersza w ramionach i mam jaśniejsze włosy, natomiast na pewno różni nas od siebie temperament. W przeciwieństwie do mnie ona zawsze dążyła do wygodnego życia. Tworzą z Jakobem parę od wielu lat i zawsze wiedzieli, czego chcą: stałego miejsca zamieszkania, stałych zarobków i stworzenia rodziny. Kiedy moja rodzina zbiera się razem, widać wyraźnie, że rodzicom łatwiej zrozumieć i ustosunkować się do życia, które prowadzi siostra. Z drugiej strony w każdej rodzinie jest mnóstwo rzeczy, o których się nie rozmawia. Dziś, kiedy przychodzę, siostra akurat tkwi przy oknie i podczas rozmowy ze mną kołysze w ramionach nowo narodzonego synka.

– Spójrz tam – odzywa się do mnie nagle, pokazując na coś za oknem.

Wiodę wzrokiem za palcem, patrząc jej przez ramię. Ona kręci lekko głową. Na chodniku stoi mężczyzna w czarnym uniformie, miejski parkingowy. Po drugiej stronie ulicy, niemalże chowając się w bramie klatki schodowej. Co jakiś czas robi krok do przodu i wychyla się, po czym cofa ponownie, jakby się przed kimś ukrywał. Uśmiecham się.

– Co się tam dzieje? – pytam.

– To megabezczelne – komentuje siostra.

Opowiada, że ostatnio widuje go tutaj każdego przedpołudnia. Po przyjściu sprawdza najpierw godzinę wybitą przez parkomat na biletach za szybami samochodów, porównując ją ze swoim zegarkiem. Po wyszukaniu samochodu, którego właścicielowi najszybciej będzie mógł wlepić mandat, chowa się w cieniu jednej z bram i czeka na moment, kiedy będzie mógł wypisać mandat. Kiedy ta chwila następuje, atakuje niczym niedźwiedź i w ciągu niemalże ułamka sekundy wtyka za wycieraczkę małą białą kartkę, która powiewa na wietrze. On sam zaś szybko wycofuje się w inne rewiry. Zapewne chce uniknąć konfrontacji z kierowcą zirytowanym mandatem wypisanym zaledwie minutę po upłynięciu czasu parkowania.

Wydaje mi się, że praca parkingowego jest niespecjalnie bezstresowa i tylko nieznacznie lepsza niż praca konduktora w pociągu.

Siostrzeniec obudził się i zaczyna kwilić. Siostra kołysze go trochę mocniej, nie spuszczając wzroku z parkingowego. Zarówno jej, jak i jej mężowi wielokrotnie wystawiono taki ekspresowy mandat, a teraz, gdy siostra przebywa dużo w domu, udało jej się rozpracować system kontrolera.

– Co za szuja – komentuje.

– Powinno mu się sprawić porządne lanie.

Wybuchamy śmiechem. Siostra z mężem próbowali dzwonić do kopenhaskiego Urzędu Miejskiego, zwłaszcza w sprawie jednego mandatu, ale poinformowano ich, że parkingowy zasadniczo nie zrobił nic wbrew przepisom. Nie mogą przecież sprawdzić tego z biura, jak poszczególni kontrolerzy wywiązują się ze swoich obowiązków. Poza tym gdy przekracza się czas parkowania i za to nie płaci, wtedy, no cóż, trzeba ponieść konsekwencje. Siostra gestykuluje żywo wolną ręką i naśladuje głośno urzędniczkę z administracji, która w widoczny sposób nie przekonała jej do swoich racji.

– Tego typu przepisy są zbyt sztywne. W dawnych czasach można było przynajmniej o tym podyskutować, czasem coś dzięki temu uzyskać…

Ponownie wybuchamy śmiechem. Ona siada z powrotem przy stole i nalewa nam więcej kawy. Na chwilę zostaję przy oknie i przyglądam się funkcjonariuszowi przez brudną szybę z wysokości trzeciego piętra. Znajduje się dość daleko ode mnie, ale ma smukłą postać i wydaje się dość młody jak na parkingowego. Może to błędne założenie, ale w mojej głowie większość parkingowych to przysadziści mężczyźni zaawansowani wiekowo. Tak ich przynajmniej zapamiętałam, kiedy mijając ich przypadkiem na ulicy, zdarzyło mi się na nich spojrzeć. Myślę, że trzeba być bardzo szczególną osobą, aby chciało ci się wykonywać taki zawód. Niemożliwe, żeby ktokolwiek ucieszył się na twój widok. A jeśli, wypisując mandat, zostaniesz złapany na gorącym uczynku, z pewnością ci nawymyślają albo zaczną grozić. Zapewne dlatego siostra otrzymała taką, a nie inną odpowiedź, kiedy zadzwoniła do urzędu. Muszą być przyzwyczajeni do różnego rodzaju skarg i zażaleń.

– Nie wyobrażam też sobie, żeby ta praca mogła być specjalnie ciekawa – mówię, przystawiając kubek do ust.

– Ja też nie – odpowiada siostra.

– Jedyna rozrywka to ta, którą sama sobie sprawisz.

Kiedy niedługo potem wracam do domu, rozglądam się za parkingowym, ale nie widać go już na ulicy. Za wycieraczkami niektórych samochodów tkwią małe białe kartki i powiewają na wietrze. Przypominają paragony z supermarketu.

Czuję chłodny powiew wiatru na twarzy. Niedługo nadejdzie zima. Zimno przenika przez stopy, wkrótce zacznę nosić ciepłe obuwie. Idąc, zapinam kurtkę i głęboko oddycham. Gdy inni są w pracy, na osiedlowych ulicach panuje dziwna cisza. Pewien szczególny rodzaj spokoju, który jest dla mnie rzadkością i dlatego trzeba go cenić. Nie odczuwałam czegoś podobnego, gdy pracowałam w biurze, gdzie musiałam zjawiać się o stałych porach, tkwić w korkach ulicznych w drodze do i z powrotem. Podnoszę wzrok na błękitne niebo. To zabawne nagle wyostrzyć uwagę i skierować ją na coś, czego się wcześniej nie dostrzegało. Siostra opowiedziała mi kiedyś, że w okresie, gdy starali się z Jakobem o dziecko, nie dostrzegała nic poza ciężarnymi kobietami. Nie dlatego, żeby ich przybyło, tylko ponieważ nagle zaczęła je zauważać. W każdym razie tak wytłumaczyła jej to pielęgniarka. Po drodze do domu wpatruję się z napięciem w samochody i bramy. Wcześniej nie poświęcałam parkingowym żadnej uwagi. Owszem, dostrzegałam ich, mijając na ulicy. Widywałam ludzi biegnących za nimi albo tych, którzy przewracając oczami, wyjmowali mandaty zza wycieraczek, ale nigdy nie myślałam o kontrolerach jak o moich bliźnich. Wyobrażam sobie teraz, jak ciężko musi być tak chodzić po ulicach przez cały dzień i wyłącznie wypisywać mandaty ludziom, którym nie wolno dłużej parkować. Ciekawe, czy ten parkingowy patrzy teraz na to samo i czuje to samo co ja. Błękitne niebo. Niezakłócony spokój na ulicach. Panującą wokół ciszę.

Następnego dnia przed południem wypatruję parkingowego z okna mojego własnego lokum położonego kilka ulic od mieszkania siostry. Jak zwykle pracuję od wczesnych godzin porannych, ale zanim ostatecznie zasiadłam za biurkiem, obróciłam je w taki sposób, aby móc patrzeć przez narożne okno wychodzące na ulicę. Przez tę zmianę salon wygląda nieco inaczej i trochę prowizorycznie, ale jest mi wszystko jedno, skoro nie żyje tu nikt poza mną. Z jakiegoś powodu nie mogę przestać myśleć o tym parkingowym. Niedługo wybije dziesiąta, a ja wyostrzam wzrok. Powinien pojawić się w ciągu godziny, jeśli w ogóle patroluje moją ulicę. Nalewam sobie więcej kawy, stoję przy oknie i patrzę w kierunku samochodów zaparkowanych na ulicy.

I rzeczywiście, ni stąd, ni zowąd, mężczyzna nagle się pojawia. Wzdrygam się nieco na ten widok, że udało mi się go dostrzec także i tutaj. Wygląda dokładnie tak samo jak dzień wcześniej. Ten sam uniform. Biorę telefon i wysyłam wiadomość siostrze. Piszę, że parkingowy teraz jest na mojej ulicy. Ona odpowiada krótko: „Boże święty”. Uśmiecham się i wysyłam jej buźkę z wysuniętym językiem. Po tym, jak została matką, nasze wiadomości stały się ultrakrótkie.

Siadam na parapecie, aby sprawdzić, czy schemat, który wykryła siostra, się powtórzy. Wszystko rozgrywa się dokładnie w taki sam sposób jak wczoraj. Parkingowy sprawdza po kolei wszystkie samochody na ulicy, aby znaleźć taki, którego kierowcy najbliżej do końca dozwolonego czasu parkowania. Następnie ustawia się w najbliższej bramie i czeka. Spoglądam na zegarek i oddaję się czekaniu razem z nim.

Mija dwadzieścia minut. Czyżby mu się nie spieszyło? Albo raczej: nie powinien po prostu pójść dalej, skoro do wypisania mandatu zostało jeszcze dwadzieścia minut? Właściciel samochodu schodzi i odjeżdża, podczas gdy parkingowy czeka. Nie zostaje odkryty, bo zadbał o to, żeby się schować. Czerpię z tej sytuacji zabawne zaspokojenie. Jakby gdyby było to swoiste wyrównanie rachunków między Urzędem Miejskim i obywatelami. To, że plan parkingowego spala na panewce, odbieram jako swoje małe zwycięstwo.

Moje szpiegowanie staje się wkrótce rutyną. Każdego przedpołudnia śledzę przemieszczanie się parkingowego. Przebywa na mojej ulicy przez dość długi czas. Dokładnie mu się przyglądam. Być może dlatego, że akurat nie mam zbyt dużo pracy, ale czuję także, że chodzi o coś więcej. Że jest to pewien rodzaj zabawy. Uniform parkingowego jest czarny, ale upstrzony różnymi żółtymi plamkami, których nie potrafię zidentyfikować. Kurtka jest na podpince, więc jego tułów wygląda na dość masywny w stosunku do nóg, ale mimo to widać po całej sylwetce mężczyzny, że jest szczupły. Na głowie nosi czapkę z daszkiem. Przy tej pogodzie muszą marznąć mu uszy, a niedługo przyjdzie czas na noszenie ciepłych czapek.

Trudno mi go sobie wyobrazić jako osobę w cywilu. Kto się kryje pod tym uniformem? Jak się nazywa? Czy to on wpadł na pomysł z chowaniem się i czekaniem, aż będzie mógł wypisać legalny mandat?