Veronica Must

Bugatti 57SC Atlantic - opowiadanie erotyczne

Lust

Bugatti 57SC Atlantic - opowiadanie erotyczne

przełożyła

Ludwika Kotecka

tytuł oryginału

Blot til lyst - Bugatti type 57SC Atlantic

Copyright © 2008, 2019 Veronica Must i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726209990

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Bugatti

tłumaczenie Ludwika Kotecka

Na moim biurku stoi mała żaba z zielonego szkła, dostałem ją od pewnej uroczej dziewczyny, która kiedyś mnie pocałowała, uwalniając księcia.

Miałem wtedy nie najlepszy okres.

Mówiąc wprost, byłem pewien nadchodzącej śmierci. Kafka miał w tym pewien udział. Słowa z jego dzienników: „Moje życie jest tylko wahaniem przed urodzeniem się” 1 odbijały się we mnie echem. Może dziwnie to brzmi, ale pocieszały mnie codzienne – niby samurajskie – wyobrażenia własnej śmierci, najlepiej w tragicznych okolicznościach. W tym okresie wymyśliłem napis na swój nagrobek: „Tym, co najbardziej ożywia nas w życiu, jest myśl o śmierci”.

Co było nie tak? Odpowiedź była prosta: chodziło o to, że nie miałem dziewczyny ani nawet perspektyw na jej znalezienie. Ci, którzy żyją w stabilnym związku, tęsknią do rozpostarcia skrzydeł, natomiast ci, którzy unoszą się nad swoim osamotnionym rewirem sępów, marzą o bezpiecznych objęciach. Byłem zbyt wybredny, a tym samym nie starczało mi odwagi ze względu na moje napady paniki, nazywane przez co poniektórych równowagą psychiczną, potrzebną do odnalezienia prawdziwej miłości.

Niecierpliwie trzepotałem skrzydłami. Kiedy zaś udało mi się spotkać jakąś miłą dziewczynę, mój zapał był zbyt duży. W panice posunąłem się aż do zamieszczenia ogłoszenia matrymonialnego. To było jeszcze przed erą randkowania przez internet.

Spotkania z kobietami z ogłoszenia kończyły się absolutną katastrofą.

Te wszystkie wychudzone dziewczyny z podciętymi skrzydłami, które dygotały, nerwowo wyciągając ręce po szczęście, podczas gdy strach przed nadchodzącą klęską rodził szaleństwo w oczach. Tak wyraźnie widziałem w nich siebie samego.

Wędkarstwo muchowe i chodzenie po górach były w każdym razie wolne od niepowodzeń w kwestiach matrymonialnych. Myślenie o problemach jest niemożliwe, kiedy zarzuci się wędkę. Przynajmniej jeśli chce się coś złapać. To jak w badmintonie – jeśli zaczynasz się zastanawiać, co zrobić, jest już za późno.

Razem z przyjacielem wysiedliśmy z pociągu w Kaiserpäkte. Na ostatniej stacji przed fińską granicą, ale jeszcze w Sztokholmie, zatrzymaliśmy się na kilka godzin. Wykorzystaliśmy je na zakup niezbędnych rzeczy w wojskowym magazynie specjalizującym się w sprzedaży sprzętu potrzebnego w górskich wędrówkach. Znaleźliśmy tam skomplikowane i prostsze kuchenki, produkty liofilizowane i tym podobne. Doradzono nam zakup wyjątkowo skutecznego środka przeciwkomarowego.

Chętnie przytoczę tę historię jeszcze raz – jak to było z komarami. A nie poszło nam z nimi najlepiej.

Po wyjściu z pociągu zauważyliśmy miejscowego starca siedzącego na ławce. Gapiliśmy się na niego trochę za długo, bo komary obsiadły mu całą twarz – usta, uszy, powieki. Była ich cała chmara, ale facet zdawał się niczego nie zauważać. Jakby już dawno przestał je odganiać. Nigdy przedtem nie byłem w Laponii i nie do końca wiedziałem, w co się pakuję. Wiedzieliśmy, rzecz jasna, że są tam komary – całe mnóstwo – i słyszeliśmy coś o małym wodnosamolocie, który musiał lądować awaryjnie między brzózkami i borówkami. Manewr zakończył się powodzeniem i pilot wyszedł z niego bez szwanku, ale został zakleszczony w kokpicie. Następnego dnia odnaleziono go martwego, podziurawionego jak sitko przez komary.

Ostrzegano nas więc, ale jednak nie zmieniliśmy planów.

Wieczorem dotarliśmy do miejsca, które nadawało się na nocleg, i zabraliśmy się do rozbijania namiotu. Było już późno i ściągnęło do nas cholerne mnóstwo komarów. Potem zachciało mi się sikać, a załatwianie potrzeby wymaga oczywiście zachowania zimnej krwi. Komary obsiadły mnie ze wszystkich stron. Kilka z nich mogłem zabić wolną ręką, ale tych, które wylądowały na moim przyrodzeniu, nie mogłem załatwić, nie obsikując sobie przy tym butów. Nie pozostawało już żadnych wątpliwości: nadszedł czas na wojskowy preparat przeciw owadom. Co prędzej zaczęliśmy się nim dokładnie smarować. Szlag jasny. Komary zaczęły się kłębić wokół nas. Nadleciały jak stado szpaków. Siadały wszędzie, formując duże placki. Wdychaliśmy je z każdym tchem. Właziły do uszu, lądowały nawet na gałkach ocznych. Zupełnie spanikowaliśmy. Dwaj dorośli mężczyźni na granicy płaczu. Co mieliśmy zrobić? Co gorsze: zamarznąć na kość czy dać komarom wyssać z siebie krew?

Postanowiliśmy wskoczyć do rzeki, mimo że przez roztopy temperatura w wodzie sięgała niemal zera stopnia Celsjusza.

Gdy już wyszliśmy na brzeg, przeczytaliśmy sposób użycia środka przeciw komarom. Okazało się, że należy go aplikować na drzewie w odległości dwustu metrów od rozbitego obozu, żeby odciągnąć od niego komary. Prawdziwy facet nie czyta instrukcji obsługi – prawdziwy facet dużo beczy.

Poza tym byliśmy dobrze przygotowani do wędrówki po górach.

Głód

Choć i tak stało się to przedmiotem codziennych sporów. Bo kiedy akurat przychodziła kolej na wyciągnięcie prowiantu z mojego plecaka, twierdziłem, że zasłużyliśmy na porządny posiłek, podczas gdy Steen uważał, że powinniśmy oszczędzać jedzenie dla pewności, że wystarczy na całą wyprawę.