Veronica Must

Święty Mikołaj - opowiadanie erotyczne

Saga

Święty Mikołaj - opowiadanie erotyczne

przełożyła

Nadia Habo

tytuł oryginału

Julemanden - Blot till lyst

Copyright © 2008, 2019 Veronica Must i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726209945

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Święty mikołaj

Im większe kłamstwo, tym większe prawdopodobieństwo, że ludzie w nie uwierzą. W tym stwierdzeniu zawiera się chyba także jego przeciwieństwo: im bliżej nam do prawdy, tym mniej wiarygodni jesteśmy w oczach innych. Tak naprawdę wszystko mi jedno, czy ktoś uwierzy w to, co zaraz opowiem, mogę więc trzymać się prawdy, równie dobrze mogę zupełnie nazmyślać, żeby osiągnąć inny rodzaj wiarygodności.

To historia o tym, jak najpierw cierpiałem katusze, żeby później znaleźć ukojenie w objęciach Hannah.

W mieście Charlottenlund mieszkał pewien kreatywny weterynarz. Sąsiedzi zapytali go, czy nie przebrałby się za świętego mikołaja dla ich dzieci. Ponieważ był uprzejmy, w Wigilię włożył kostium i udawał mikołaja, miał worek na prezenty, brodę z waty i drewniaki. Zachwycał dzieci i żony. Cieszył się takim powodzeniem, że po mieście poszła dobra fama i w następnym roku odgrywał mikołaja już u sześciu rodzin mieszkających przy niewielkiej ulicy willowej. Spodobało mu się to, zarazem miał dość leczenia świątecznych zatwardzeń miniaturowych pinczerów pań domu w całej gminie Gentofte, wykorzystał więc swoją kreatywność i założył firmę Studenckie Święta. Firma, która jak się okazuje, wciąż istnieje, zatrudniała świąteczne skrzaty w całym kraju, trafiały do każdej rodziny. Wszystko szło świetnie.

Gdy sam byłem studentem, a Boże Narodzenie zbliżało się wielkimi krokami, znalezienie zatrudnienia jako święty mikołaj okazało się bardzo proste. Dostałem angaż, mimo że moja znajomość kolęd była niezwykle marna, umiałem w każdym razie powiedzieć „ho, ho”. Praca polegała na jeżdżeniu w stroju świętego mikołaja do rodzin, które chciały, żeby ich Święta były trochę bardziej wyjątkowe. Rozdawałem prezenty dzieciom, wnukom, wręczano mi kieliszek porto i jechałem dalej. Za każdą wizytę dostawałem pięćdziesiąt koron, w Wigilię byłem w stanie obskoczyć około dwunastu klientów. Czyli sześćset koron nieopodatkowanego zarobku w jeden wieczór, w tamtych czasach była to niezła sumka, zwłaszcza dla biednego studenta. Nie potrafiłem tylko oprzeć się porto, musiałem więc znaleźć jakiś sposób na transport, żeby nie zgarnęli mnie za jazdę po pijaku. A kto ma siłę być szoferem mikołaja w Wigilię? Oczywiście, tylko mama, więc namówiłem moją, żeby mnie woziła. Przez kilka lat sprawdzało się to świetnie, awansowałem i wzywano mnie do pomniejszych instytucji, wigilia w Stowarzyszeniu Grenlandii i tym podobne. To było trochę trudniejsze, wymagało tańczenia wokół choinki z grupą dziesięciorga – piętnaściorga dzieci. Do tego trzeba było śpiewać Hej Tomtegubbar. Zmuszano mnie, żebym znał choć po jednym wersie z najpopularniejszych kolęd. Ale jakoś szło. Plus był taki, że działo się to zwykle w tak zwaną miniwigilię obchodzoną w przeddzień tej właściwej. Dzięki temu mogłem trochę rozciągnąć swój tydzień pracy.

Pewnego razu zadzwonił do mnie weterynarz i zapytał, czy mógłbym odwiedzić pewną instytucję, zanim udam się na rundkę po rodzinach.