Zbiorowy

Zachcianki

Fragment

Warszawa 2012

Sylwia Chutnik
NIEWINNE CZARODZIEJKI

Łukasz Dębski
ŚPICOLOTEK PIĘCIOPIÓR, CZYLI PRZYPADKI DOKTORA MOTYLA

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Jacek Dukaj
PORTRET NIETOTY

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Manuela Gretkowska
CHANNEL Nº 5

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Krystyna Kofta
ADELA Z DZIELNICY ROZPUSTY

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Wojciech Kuczok
MOMENTY

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Zygmunt Miłoszewski
IDEALNY DZIEŃ LATA

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Grażyna Plebanek
WWW.FUCKCLUB.COM

1.

– Tylko bigos!

Emilia poderwała głowę. Siedząca naprzeciw niej Buka miała wdzięk fortecy, który działał na mężczyzn podświadomie pragnących zdobyć sąsiadkę z wałkiem. W jej domu zbierały się żony polskich ekspatów, bezrobotne, których status nie wynikał z zawodowej bezczynności, tylko ze stanowisk mężów. Mężczyzn co rano łykały żarłoczne firmy; wieczorami wracali wypluci, a kobiety podsuwały im ciepłe kolacje i opowiadały o postępach dzieci oraz potyczkach ze sprzątaczkami. Te ostatnie stanowiły inną kastę Polek, ich mężowie klęli na budowach lub na bezrobociu, którego nie nobilitowała praca żon.

– ...bigos jest najlepszy – kontynuowała Buka – ale boję się aromatu.

Emilia pokiwała głową. W tym domu należało zgadzać się ze wszystkim, co powiedziała gospodyni, albo wybiec pod pretekstem, że zostawiło się w domu włączone żelazko.

– Chyba smrodu – mruknęła Natalia.

– Niemcy też gotują kapustę i nikt im tego nie wytyka – zaprotestowała Buka. – Skoro mamy krzewić polskość, musimy ścierpieć, że będzie u nas pachniało jak u Niemca.

– Jak u dozorcy – sprostowała Natalia.

Emilia dla niepoznaki wpatrzyła się w Bukę. Już w podstawówce opracowała metodę gapienia się na nauczycielkę, by móc zajrzeć w siebie. Teraz pomyślała, że musi zerwać ze swoim kochankiem. Od miesięcy zsuwała się po równi pochyłej zdrady. Głos z wnętrza (w sumie srogi) ostrzegał przed utratą reputacji, nie tyle jej własnej, ile męża. Dotarła do punktu, w którym jej zwierzęce potrzeby zaczęły się rozjeżdżać z życiowymi zasadami. Poczuła ból, gdzieś nad pępkiem; tak ostatnio reagowało jej ciało, ostro, fizycznie. Gięło siłę woli niczym żelazny pręt, miękki w rękach cyrkowego siłacza. Jej ciało jakiś czas temu ogłuchło na głos rozumu – i ożyło.

Emilia myślała, że to dlatego, że się zakochała. Nie umiała inaczej nazwać naglącej potrzeby, która kazała jej nocą wstawać z taką częstotliwością, jakby nabawiła się zapalenia pęcherza, po to tylko, by sprawdzić, czy nie przyszedł SMS od kochanka. A jednak ból wynikający z tego, co nazywała miłością, dał jej popalić bardziej niż bezradne wyciskanie z siebie kropelek moczu lekko zabarwionych krwią.

Kochanek przejął berło „tego jedynego” od jej nieświadomego niczego męża. Pozbawił ją apetytu na jedzenie, picie, logiczne myślenie i dał momenty ekstazy, gdy czuła, że unosi się nad łóżkiem, pokojem, miastem, a z góry diabelsko się śmieje. Przysięgał, że są swymi połówkami (w SMS-ach, gdzie nie chciało mu się pisać polskich znaków, była jego „polowka”. Emilii przeszkadzało skojarzenie z rozkładanym łóżkiem, które jej mama ścieliła gościom, martwiąc się, by sprężyny nie pokłuły ich nocą w tyłki).

Gdy kochanek zerżnął jej znajomą, Emilia popadła w miłosną żałobę. A on, pod koniec skropionej łzami rozmowy, wsunął jej rękę pod spódnicę (idąc z nim zerwać, włożyła pończochy i stringi), po czym zwinnie wprowadził środkowy palec do cipki. Tłoczył jak prasa dojrzałe winogrona, aż pękła z cichym syknięciem i poprosiła o więcej. Ukląkł przed nią w pozie pokutnika i wziął w obroty jej łechtaczkę. Odsuwała jego niewierną twarz, odpychała usta obciągające dolne wargi z czułością cielaczka.

Z zerwania nic nie wyszło. Zazdrość wyżerająca środek zdawała się nie mieć wpływu na działania Emilii, teraz marionetki w rękach namiętności. Szła do niego, gdy tego żądał, poddawała się pieszczotom, zginała kark przed jego zachciankami. Chciał, żeby go wzięła w usta – proszę bardzo, ssała mu członka, dopóki nie spęczniał, przybierając kształt podługowatej żarówki „Osram”. Chciał ją posuwać od tyłu – wypinała się, pośladki skośnie w górę, tułów podparty na łokciach w wiernopoddańczym pokłonie. Dźgał ją, biodra klaskały o jej pupę, członek wysuwał się z pochwy mokry jak zawodnik płynący delfinem i znów nurkował głodny soku, który produkowała dla niego z pszczelą pracowitością.

Wracała z tych spotkań upojona. Dobę później wspomnienia bladły, a ciało znów domagało się dziennej porcji seksu – bardzo konkretnej, tylko z tym mężczyzną, z nikim innym, jakby był ciążową zachcianką w kształcie kiszonego ogórka. Ponieważ nie mogli widywać się co dzień, z euforii pobzykaniowej spadała na dno wyrzutów sumienia. Chciała ukorzyć się przed mężem, wdziać pokutny fartuszek i tańcować w nim po kuchni jak niemiecka pani domu. Dopadał ją podwójny ból – zdradzającej i zdradzonej. Rozłupywał duszę jak kochanek ciało, gdy rżnął ją z dwóch końców, z członkiem w jej ustach i palcami w pochwie. Drżała, gdy wtykał swe wypustki w jej otwory i gdy myślała o tym dobę później, półprzytomna z poczucia winy. „To przecież wielkie uczucie – szeptała do siebie – co można na to poradzić?”. Jednocześnie miała wrażenie, że w jej wnętrzu bulgocze coś jeszcze. Coś ciemnego i gęstego. Może nie wyglądało jak pożywna zupa, ale w podobny sposób miało jej pomóc. Nie wiedziała, jak podziała na nią mikstura wyrzutów sumienia, orgazmów i upokorzenia, ale była gotowa przyjąć każdą dawkę. Emilia desperacko potrzebowała antybiotyku – przeciw tak zwanej miłości.

– Chcesz powiedzieć, że bigos to zły pomysł? – głos Buki przebił się lodowatą szpicą przez kołdrę jej rozmyślań.

Palce Emilii powędrowały do rudego kosmyka i umieściły go skrupulatnie za uchem. Gdy rzeczywistość przestawała być bezpieczna, ona uładzała siebie. Przynajmniej coś zależało od niej.

– A ty, Emilia, co o tym myślisz? – Buka i Natalia spojrzały na nią pytająco.

– O bigosie? – głos Emilii lekko zadrżał. Jak to się działo, że silna wola innych kruszyła jej własną? – Mniam, mniam.

Natalia spojrzała w okno, a jej mina, będąca jedynym komentarzem do wypowiedzi Emilii, mówiła: „Gdybyśmy siedziały w więzieniu, byłabyś suką Buki”.

– Świetnie – ćwierknęła Buka i przerzuciła kartkę notesu, który trzymała na kolanach. Sprawa bigosu została zamknięta. Zabytkowy zegar, który Buka przytargała z Polski rok temu, gdy jej mąż dostał pracę za granicą, wybił dwunastą. Emilia pomyślała, że wszyscy gdzieś pracują albo idą na lunch, by potem wrócić do pracy. A one siedzą tu, mogąc pójść z powrotem tylko do własnych domów. Poczuła się jak własna babcia na znienawidzonej emeryturze. Jedyną myśl, która mogłaby ją ożywić, tę o kochanku, odsunęła jako zbyt bolesną.

– Następnie mamy book club. – Buka przygładziła włosy związane gumką, z której wystawało coś w rodzaju blond kabanosa.

– Tylko nie Jane Austen – jęknęła Natalia, która szła dziś w zwarcie. Emilia przypisałaby jej stan napięciu przedmiesiączkowemu, tyle że Natalia okresów nie miewała, bo zamontowała sobie spiralkę, która uwolniła ją od miesięcznych krwawień, wpadek i humorów.

– Nie podoba ci się proza dziewiętnastego wieku? – ton Buki zapowiadał podstęp grunwaldzki.

– Nie o to chodzi, że mi się nie podoba – fuknęła Natalia, którą zdaniem Emilii spiralka pozbawiła nie tylko dolegliwości, ale i instynktu samozachowawczego. – Tylko o to, żebyśmy same nie były dziewiętnastowieczne. Spójrzcie na siebie! Siedzicie w tym salonie jak w dawnym buduarze, gadacie o gotowaniu, klubie książki, może jeszcze wyszywanki będziecie robić?

– Zrzutka na kordonek i tamborki to kolejny punkt programu – wycedziła Buka, zamykając wymownie notes.

– Moja mama by się załamała. – Natalia wstała z głębokiej sofy, która więziła siedzących, dopóki nie wyczołgali się z niej za pomocą serii upokarzających ruchów.

– Twoja mama? – wymknęło się Emilii.

– Tak, moja mama, moja pracująca całe życie mama, którą dzięki temu było stać na to, żeby rozwieść się z ojcem, kiedy zaczął ją bić. I moja pracująca babcia, która nienawidziła gotowania, za to miała lepsze kwalifikacje zawodowe od swojego szefa, tyle że on miał lepsze pochodzenie, bo chłopskie.

– O czym ty mówisz? – Buka wlepiła oczy w krążącą po pokoju Natalię, która zatrzymała się i ogarnęła je panoramicznym wzrokiem kandydata na prezydenta.

– Mówię o tym, że absurdalnie wysokie pensje mężów zrobiły z nas utrzymanki. Ale zachowajmy trochę godności i nie wchodźmy całkiem w buty naszych praprababek. One nie miały wyboru.

Emilii wydawało się, że cisza skropliła się w litery: „c”, „o” oraz tłusty znak zapytania.

– Jeśli już book club, to w internecie. – Natalia pochyliła się nieco do przodu, dodając swej postawie perswazyjności. – Gotowanie? W sieci. Z filmami na youtube, z interakcją, żeby ludzie nas poczuli, mogli się z nami połączyć.

Cisza numer dwa była podszyta implozją. Buka otworzyła usta. „Muszę zerwać z kochankiem!”, krzyknęło coś w Emilii. Poderwała się i rzuciła:

– Ja... na chwilę do toalety...

Mina Natalii zaklasyfikowała ją do zdrajczyń, a twarz Buki... nie, tego nawet nie dało się ubrać w słowa!

Emilia wypadła na korytarz, usiłując sobie przypomnieć, gdzie w tym przepastnym domu znajduje się kibel. Buka i jej mąż wynajęli dla czteroosobowej rodziny budynek, w jakim w powojennej Warszawie zainstalowałoby się kilkudziesięciu „dzikich”: cztery poziomy, taras, balkon i ogród, nie licząc piwniczki na wina, które pan domu nagle zaczął kolekcjonować.

W zabytkowej ubikacji Emilia sprawdziła komórkę, z którą nie rozstawała się od czasu, gdy się zakochała. Jej intensywny kochanek zostawił swoim zwyczajem kilka wiadomości, jedną bardziej podniecającą od drugiej. Kiedyś Emilia traciła przy ich odczytywaniu głowę, teraz zastanawiała się, kiedy on ma czas, by wysyłać dziennie dziesiątki SMS-ów do niej, do jej koleżanki (przysięgał, że z nią wszystko skończone, ale Emilia mu nie wierzyła) i do innych kobiet, o których co rusz przypadkiem się dowiadywała. Znów przybiła ją bolesna konstatacja: był chujem, a ona wciąż go chciała. Była uzależniona!

Nienawidząc sama siebie, odpisała. Natychmiast odpowiedział. Zadowolona, że przynajmniej akurat nikogo nie rżnie (ręce miał wolne, skoro napisał SMS-a), odpowiedziała tym entuzjastyczniej. Potem on jej, znów ona jemu – i oto stała w toalecie Buki, podniecona, z majtkami wilgotnymi od soku.

– Muszę z nim zerwać – powiedziała do pożyłkowanego stylowo lustra, po czym spuściła wodę, wilgotne majtki wsadziła do kieszeni spódnicy i ruszyła z powrotem przez wielki dom. Już miała zejść na parter, gdy jej uwagę przykuł kiwający się na boki ogon. Lotto, pies Buki, dog arlekin o aroganckim wyrazie pyska, stał z nosem przyklejonym do szpary w drzwiach. Zazwyczaj podchodził do kobiet, patrząc im prosto w oczy, po czym nieoczekiwanie wsadzał im pysk między nogi, tak szybko, że nikt nie miał szansy temu zapobiec, tym bardziej goście, którzy się tego nie spodziewali, dlatego Buka zwykle trzymała go w zamkniętym pokoju (dom był dostatecznie duży, by pies dostał swój).

Emilia odruchowo obciągnęła spódnicę, ale Lotto nie był nią zainteresowany. Jego ogon kiwał się miarowo, a z gardła wydobywał się niski dźwięk. W pierwszej chwili Emilia zamierzała zbiec na dół, ale ciekawość zwyciężyła – podeszła do przymkniętych drzwi, zza których dochodziły szepty. Nie mogły to być dzieci Buki, bo razem z dziećmi jej i Natalii wyjechały tego ranka na pięciodniową szkolną wycieczkę. Emilia zobaczyła, że dziurka od klucza, która w tych drzwiach znajdowała się wyjątkowo nisko, jest tak naprawdę dziurą, bo wyjęto z niej cały zamek. Schyliła się i zajrzała do środka.

Zobaczyła ciemne, kręcone włosy, miarowy ruch głowy kobiety i bielejący nad nią brzuch. Emilii nie udało się dostrzec twarzy mężczyzny, więc opadła na czworaka i zajrzała przez dziurkę. Omal nie krzyknęła – to był Karol, mąż Buki! Rękoma obejmował głowę klęczącej przed nim kobiety, a wyraz jego twarzy nie pozostawiał wątpliwości, że znajduje się u progu błogostanu. W tym momencie Lotto zaskowyczał głucho; spłoszony pan domu wyjął członka z ust kobiety.

– To tylko pies – uspokoiła go po francusku. Emilia poznała Brazylijkę, manikiurzystkę. Buka zapraszała ją, by panie, omówiwszy punkty programu, mogły się zrelaksować: sprzątaczka wnosiła kawę i ciasteczka, a manikiurzystka swój przenośny stolik. W okrągłym obrazie, jaki tworzył otwór po wyjętym z drzwi zamku, Emilia mogła podziwiać urodę Brazylijki: szczupła w talii, z rozłożystą pupą w kształcie jabłka i krągłymi, jędrnymi piersiami, w których chyba nie było implantów. Długie, czarne włosy przysłaniały oliwkową skórę pleców i ramion.

Emilia poczuła, że znów robi się wilgotna. Karol ponownie wsunął członka w pełne usta Brazylijki. Ta ssała jego przyrodzenie z wprawą i czułością, skubała jądra smukłymi palcami i obejmowała wargami, lekko obciągając do dołu. Członek Karola, choć zdawał się dzielić jego skłonność do nadwagi, miał wdzięk dzięki ładnie uformowanej główce.

– Ma gazelle – jęknął Karol, a dziewczyna wstała, wzięła go delikatnie za penisa i zaprowadziła do leżącego w kącie materaca. – Nie, bo będę miał psie kłaki na ubraniu – zaprotestował, ale ona już ułożyła się na plecach i wsunęła pod biodra zwinięty pled. Rozłożyła szeroko nogi, ukazując mięsiste, połyskujące wilgocią wargi. Cieniutki pasek włosów ciągnął się od nich w górę, jak kreska wykrzyknika. Karol złapał tę geometryczną grzywkę zębami, lekko potarmosił, po czym ukląkł między śniadymi udami dziewczyny i z metodyczną powolnością wsunął członka do norki Gazelki. W połowie znieruchomiał, aż dziewczyna poruszyła lekko biodrami. Wyglądało to tak, jakby jej wargi mlasnęły, a pochwa coś przełknęła – i rzeczywiście – członek Karola zagłębił się w niej po korzeń.

Emilii wydawało się, że majtki, mokre i ciepłe, przylepiają jej się do cipki. Nie odrywając wzroku od kopulującej pary, rozkoszowała się tym uczuciem, a nawet zaczęła lekko poruszać biodrami, by zaczęły ją obcierać. Z podniecenia paliły ją uszy i mrowiły stopy. Po drugiej stronie dziurki Gazelka leżała na brzuchu, pod który podłożyła zrolowany pled. Karol pompował ją szybkimi ruchami, aż wygięła się i zaczęła szybko oddychać. Widząc rozgorączkowanie Brazylijki, Emilia poczuła tak wielkie podniecenie, że wysunęła język i też zaczęła dyszeć.

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Magdalena Tulli
CZERWONA SZMINKA

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Szczepan Twardoch
„A MARTYR FOR MY LOVE FOR YOU”

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Autorzy

Dostępny fragment: Grażyna Plebanek WWW.FUCKCLUB.COM

Wydawca

Agata Pieniążek

Redaktor prowadzący

Beata Kołodziejska

Redakcja

Dominika Cieśla-Szymańska

Redakcja techniczna

Małgorzata Juźwik

Korekta

Jadwiga Przeczek

Ewa Grabowska

Copyright © for the e-book edition by Weltbild Polska Sp. z o.o., Warszawa 2012

Świat Książki

Warszawa 2012

Weltbild Polska Sp. z o.o.

ul. Hankiewicza 2, 02-103 Warszawa

księgarnia internetowa: Weltbild.pl

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych - jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-273-0055-3

Nr 90452749

Plik ePub opracowany przez eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl