Spis treści

Karta tytułowa

Polki

Egzaminy

Jak zyskać wrogów, a pozbyć się przyjaciół

W pogoni za partnerem (część 1)

W pogoni za partnerem (część 2)

Być singielką w Polsce

Wesele po polsku

Kwankowego Bożego Narodzenia dla wszystkich

Dlaczego Michalina Lewandowska nie jest celebrytką

Jeżeli nic z tym nie zrobicie, wasze dzieci będą następne

Dlaczego obdarowujemy się książkami

„Polacy mogą się wiele nauczyć od Irlandczyków”

Kupa

O rodzicach

Jest takie starsze pokolenie Polaków, za którymi nikt nie będzie tęsknił

Nowe polskie stereotypy

Lubię Warszawę

Polska – Irlandia: 1 : 0

Dlaczego Polki są porzucane

Tomek (część 1)

Tomek (część 2)

Czy rzeczywiście był wielki?

Słyszeliście o najnowszej polskiej organizacji charytatywnej? To irlandzki socjal

Jak śmiać się z bomby atomowej

Nadal jesteście komunistami

„Ja jestem zmartwychwstaniem”

Wielka bitwa Polski

Alergia na Polskę

No dobrze, jest coś, czego moglibyście się nauczyć od Irlandczyków

Boże Narodzenie na Śląsku

Jakim cudem Polacy dają radę?

Kim są polscy bohaterowie?

Co wspólnego mają „Gazeta Polska” i „Gdzie jest Nemo?”

Niewidzialna klasa

Enigma optymizmu

Żelazna Dama? Niech rdzewieje w pokoju

W Polsce każdy dzień jest jak Dzień Świstaka

Kochanie, zróbmy sobie dzidziusia

Moja córka jest lesbijką? I co z tego?

Wrocław rulez!

Robert Lewandowski, student Politechniki Śląskiej

Bo najważniejsze jest tu i teraz

Dzięki Bono uwierzyłem w siebie

Radości życia po czterdziestce

Są w Irlandii potwory

To był Dziadek

Nadciąga kryzys – i co zrobicie?

Jak poderwać kobietę

Tego tekstu nie czytajcie – jest o remoncie

Na polskim cmentarzu

Księża pedofile Kto podniesie zasłonę w Polsce?

Zwrot o 180 stopni i jego znaczenie

In Rainbows

Do Polski zbliża się nawałnica

Jedzcie sobie swoją kaszankę, grubasy!

Gdy facet gwałci psa

Doktor Strangelove, czyli jak udało mi się wygrać z astmą i pokochać Polskę

Zatrzymajcie zegary, pochowajcie klocki, światła już pogasły

Sto dwadzieścia tysięcy historii sukcesu

R.S.V.P.

Pięćset odcieni szarości

Źle się dzieje w państwie polskim

Miłość we Wrocławiu

Historia przemocy

Opowieść o dwóch kawiarniach

Tylko dla twoich oczu

Nienawidzę śniegu

Do góry nogami

Konie? A może małpy?

Wiecie co? Jesteście wielcy

Fabryka Słów poleca

Karta redakcyjna

Okładka

Polki

Pewna pani narzekała na polskich mężów. Na ogół jest tak, że w małżeństwie obie strony pracują. Problem w tym, że od kobiet oprócz zarabiania pieniędzy oczekuje się również prowadzenia domu. Moją rozmówczynię wyprowadziło to z równowagi do tego stopnia, że życie niektórych polskich mężczyzn podsumowała tak: „Wraca z pracy – ogląda gołe baby w internecie – obiad gotowy? – ogląda gołe baby w internecie – je – ignoruje żonę – ogląda gołe baby w internecie – śpi”.

Kobieta owa jest pielęgniarką, co znaczy, że często miewa dwudziestoczterogodzinne dyżury. Wraca po pracy do zabałaganionego domu. Jej mąż nie posprząta, bo – jak mówi – nieporządek mu nie przeszkadza. Podobnie jak większość mężczyzn uważa, że sprzątanie i gotowanie to sprawy kobiety. Gotowanie i sprzątanie jest dla tej pani sporym obciążeniem, ale wcale nie jest najgorsze: „Mąż mnie ignoruje, nie odezwie się do mnie dobrym słowem. Siostra ma zresztą to samo ze swoim mężem. Mężczyźni zapomnieli, że droga do serca kobiety prowadzi przez jej ucho”.

Oczywiście są w Polsce niezakompleksieni i otwarci mężczyźni, dla których udział w obowiązkach domowych nie jest problemem. Wiem o tym. Zdarzyło mi się spotkać kogoś takiego. W ubiegłym roku. Mówię poważnie: spotkałem jednego jedynego mężczyznę, który udzielał się w domu. Co prawda myślę, że jest ich więcej, ale niespecjalnie się z tym obnoszą. Może z obawy, że zachwieje to ich pozycję? Dawne, patriarchalne relacje mają się tutaj dobrze, pomimo że obumierają instytucje, które je podtrzymują: Kościół i przestarzały ciężki przemysł, krótko mówiąc – górnictwo.

Tymczasem wchodzi na scenę nowa rasa obytych w świecie i obrotnych Polaków, którzy podróżują i wiedzą, co jest cool, a co nie. Powielanie tradycyjnego wzorca na pewno nie jest cool. Za granicą Polacy ciągle jeszcze nie są odbierani szczególnie pozytywnie. Jedynie Polki postrzegane są gorzej. Mnóstwo czasu poświęciłem na walkę z rozpowszechnionym w Irlandii przekonaniem, że Polka zniesie każde traktowanie. Nie jest zresztą to przekonanie tak zupełnie bezpodstawne. Rozważcie choćby, że w Polsce 70 procent studiujących to kobiety. O czym to świadczy? Może na przykład o tym, że macie sporo par, u których równowaga jest zaburzona. I to nie tylko równowaga intelektualna. Uderzające, jak wiele zjawiskowych kobiet widzi się w towarzystwie mężczyzn o fizjonomii żywo przypominającej pyszczek myszy przytrzaśniętej w pułapce. Na szczęście wygląd zewnętrzny to nie wszystko. Na szczęście dla mnie. Uważam jednak, że kulturą związków rządzi jakieś fundamentalne nieporozumienie – kobieta ma wyglądać zjawiskowo, a mężczyzna może przypominać szczura obciążonego wadą genetyczną.

Poznałem niemało par, gdzie mężczyzn trzeba zaliczyć do klasy zdecydowanie odstającej od tej, jaką reprezentują ich żony. W wielu przypadkach różnice są subtelne, ale myślę, że wybaczycie mi szokującą przesadę sytuacji, którą teraz opiszę.

Możecie mi wytłumaczyć, z jakiego powodu wspaniała architektka siedzi w domu, aby prać mężowską koszulkę z napisem „Górnik Zabrze” i wycierać brudy z podłogi? Nie możecie? Wobec tego powiem wam. Ta przyczyna nazywa się matka Polka.

To matki wychowują Polki w poczuciu niższości. Jest to także odpowiedź na pytanie, dlaczego Polacy nie komplementują żon. Ano dlatego, że Polki nie wiedzą, jak reagować na komplement. Nie były komplementowane jako dzieci, zamiast tego matki okładały je siatką pełną jeżozwierzy. Gorzej jeszcze – matki Polki przelewają na kolejne pokolenie Polek wszystkie swoje frustracje: niezrealizowane ambicje, niski status, ogłupiającą powtarzalność codziennych obowiązków. Robią, co mogą, aby ich córkom nie działo się lepiej.

Nie przekonujcie mnie, że matki Polki nie podkradają jedzenia z talerza córki, aby podsunąć je synowi. Tak właśnie robią matki irlandzkie. Codziennie rano obserwuję matkę Polkę, która odprowadza syna do szkoły. Chłopak ma dwanaście lat. Dziesięcioletniej córce natomiast pozwala iść samej. Może niezupełnie samej. Do towarzystwa ma szkolny plecak brata.

Podobnie jak matki irlandzkie, matki Polki zostały wychowane w przeświadczeniu, że ich poczucie własnej wartości jest niższe niż zelówka lewego buta grabarza, i nie ma żadnych szans, żeby ich córki były wychowywane inaczej. Jest jeszcze jedna rzecz, której matka Polka z pewnością sobie nie życzy: aby jej córka sięgnęła wyżej niż ona sama.

Skąd się biorą niedopasowane pary? Ano stąd, że matka Polka odda swoją córkę pierwszemu lepszemu jednookiemu gnomowi, który się nią zainteresuje. Irlandzkie matki są zresztą takie same. Kiedy znajoma Irlandka powiedziała mamie, że chce być prawniczką, w odpowiedzi usłyszała: „Prawniczką? Nie wystarczy ci wyjść za prawnika?”.

Jest jednak promyk nadziei dla córki Polki: jej brat musi się ożenić. Teraz matka Polka zarezerwuje całą swoją pogardę i niechęć dla nowego przeciwnika – synowej. Dla matki Polki żadna kobieta nie będzie dość dobra dla jej syna. Żadna.

Wszyscy wiedzą, że Jezus był Polakiem. To oczywiste: ostatniego wieczoru swojego życia poszedł się napić ze swoimi dwunastoma kumplami, był przekonany, że jego matka jest dziewicą, a ona z kolei uważała go za Boga.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Karta redakcyjna

Copyright © by Peadar de Búrca
Copyright © by Fabryka Słów sp. z o.o., lublin 2016
Copyright © for translation by Adam Lutogniewski

Wydanie I

ISBN 978-83-7964-168-0

Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt i adiustacja autorska wydania Eryk Górski, Robert Łakuta

Fotografia na okładce © Łukasz Gdak

Projekt okładki Szymon Wójciak

Redakcja Magdalena Byrska

Korekta Agnieszka Pawlikowska

Skład „Grafficon” Konrad Kućmiński

Skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com

Sprzedaż internetowa

Zamówienia hurtowe
Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. sp.j.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
tel./faks: 22 721 30 00
www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl

Wydawnictwo
Fabryka Słów sp. z o.o.
20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a
tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91
www.fabrykaslow.com.pl
e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl
www.facebook.com/fabryka

Okładka