Dziewczyny w podróży

Spis treści

Karta tytułowa

Dedykacja

* * *

Mapa podróży

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Epilog

Podziękowania

O Autorkach

Karta redakcyjna

Jennifer Baggett

Holly C. Corbett

Amanda Pressner

Dziewczyny w podróży

Fragment

Z angielskiego przełożyła
Katarzyna Rosłan

Naszym rodzicom – w podziękowaniu za to,

że zawsze wspierali nas w podróżach, niezależnie od tego,

jak były dalekie i jak szalone.

I wszystkim innym Dziewczynom w podróży,

które poszukują swojej drogi.

Świat jest okrągły i miejsce, które wydaje się końcem,

równie dobrze może być początkiem

IVY BAKER PRIEST

Mapa podróży

Prolog

_____

DZIEWCZYNY W PODRÓŻY

MASAJSKA WIOSKA ORONKAI W KENII

Nie byłyśmy pewne, co właśnie przed chwilą usłyszałyśmy lub czy w ogóle coś usłyszałyśmy, ale wszystkie trzy wyczułyśmy w powietrzu wręcz namacalną zmianę. Zwolniłyśmy i zatrzymałyśmy się, zamierając w bezruchu na porośniętej trawą polance przed chatą i śledząc wzrokiem grupki ludzi schodzących ze wzgórza do doliny. Niektórzy coś nieśli, a większość odziana była w jaskrawe płachty materiału – szkarłatne, w kolorze oberżyny, wiśniowe i ciemnoniebieskie. Okrywające ich tkaniny wydymały się na wietrze niczym dziesiątki spinakerów szarpanych morską bryzą.

W ciągu ostatnich czterech tygodni pracy w wolontariacie na wiejskich terenach południowo-zachodniej Kenii widziałyśmy już wiele nietypowych widoków. Na przykład kurczaki przewożone busami o lokalnej nazwie matatu, szarańczę sprzedawaną jako przekąskę, dzieci pomagające w czasie wakacji przy cieleniu się krów. Ale takiego widowiska jeszcze nie przyszło nam oglądać. Przez roztaczające się wokół pola dochodziły do nas strzępki słów – na kształt zaśpiewu. Dźwięki stawały się coraz głośniejsze, pulsując w rytmie: wołanie–odpowiedź, wołanie–odpowiedź. Z chaty wyszli koordynatorzy naszego programu, Emmanuel i jego żona Lily, i stanęli koło nas.

Ujrzawszy nasze zdumienie, uśmiechnęli się i wyjaśnili, co oznacza ten niezwykły widok. Schodzący ze wzgórz ludzie to Masajowie – półwędrowne plemię wschodnioafrykańskie, najbarwniejsze i najlepiej rozpoznawalne w tej części świata. Wielu z nich było sąsiadami i przyjaciółmi, niektórzy jednak musieli pokonać długą, nieraz trwającą kilka dni drogę, by znaleźć się na farmie naszych gospodarzy.

Emmanuel i Lily – oboje z plemienia Masajów – zasugerowali nam przyjazd w tym właśnie tygodniu października, aby nasz pobyt zbiegł się z tradycyjną ceremonią, która odbywała się na wzgórzu nieopodal ich domu. Przyjechałyśmy zgodnie z umową, nie mając zielonego pojęcia, czego oczekiwać.

– To już prawie czas – powiedziała łagodnie Lily. – Chodźcie, trzeba się przygotować.

Pospiesznie skierowała nas z powrotem do chaty i wskazała stoliczek, którego cały blat pokrywała ręcznie robiona biżuteria. Wybrała trzy fantazyjne naszyjniki obroże składające się z gęstych rzędów turkusów i kamieni kobaltowych i szafirowych paciorków. Gestem kazała nam je założyć. Kiedy pomagałyśmy sobie nawzajem pozapinać ciężkie ozdoby, zaśpiew na zewnątrz przybrał na sile. Dodatkowo podkreślały go rytmiczne uderzenia w bęben. Kung-ka-kung-ka-kung-ka rozbrzmiewało echem po dolinie. Puls nam przyspieszył, by zrównać się z tym rytmem.

– Jesteśmy gotowe. Idziemy – powiedziała Lily, wskazując na Emmanuela, który kroczył wzniesieniem tuż za granicą ich gospodarstwa. Szłyśmy tak kilkanaście minut, ciężko dysząc przy wdrapywaniu się na skaliste wzgórze. Kiedy wąska ścieżka zbiegła się z szerszym szlakiem, znalazłyśmy się wśród zdążających w tym samym kierunku Masajów.

Choć obserwowałyśmy ich wędrówkę z oddali, nie byłyśmy przygotowane na widok, jaki ukazał się naszym oczom, kiedy przedarłyśmy się przez ostatnią barierę drzew. Ogromna grupa mężczyzn, kobiet i dzieci – dosłownie setki tubylców – zebrała się na polanie na szczycie wzgórza.

Kobiety zawiązały na swych sukniach w kolorze sjeny płachty bladożółtej i beżowej tkaniny. Wszystkie były ustrojone w naszyjniki z paciorków, bransolety i długie kolczyki. Wąskie talie ściskały paski ze skóry, wysadzane muszelkami, a głowy zdobiły delikatne tiary z miedzi, skóry i koralików. Wielu mężczyzn nosiło T-shirty i sportowe bluzy, a na nich jaskrawe szaty, które wcześniej widziałyśmy z oddali. Oni także mieli na sobie różne ozdoby: kunsztowne obroże, opaski na ramionach, kolczyki i futrzane stroiki na głowach. Harmider wokół nas się nasilał, aż w końcu sięgnął zenitu, po czym – prawie jak na komendę – całkowicie ucichł.

– Chodźcie, zaraz zacznie się ceremonia – szepnął Emmanuel i skinął na nas, żebyśmy usiadły.

Chwilę później członkowie plemienia zaczęli tradycyjny taniec wojowników moran. Wyskakiwali pionowo w powietrze z niewiarygodną wręcz sprawnością. Kiedy skończył się rytualny taniec mężczyzn, kobiety utworzyły na polanie szerokie półkole.

Gdy zaczęły kołysać się i klaskać, promienie zachodzącego słońca roziskrzyły paciorki w ich naszyjnikach i odbiły się w miedzianej obroży jednej z młodych tancerek. Trudno było powiedzieć na pewno, ale wydawało się, że jest przed trzydziestką, tak jak my. Mimo ochry – tłustej, czerwonej farby, przysłaniającej twarz niczym gruby makijaż – rysy dziewczyny wskazywały, że jest ona ściśle związana z pozostałymi kobietami.

Przez kilkanaście minut śpiewały i klaskały w jednym rytmie. Ich głosy nakładały się na siebie, tworząc jedną przejmującą melodię. Chwyciły się za ręce i utworzyły duże koło. Melodia stawała się coraz bardziej nagląca, intensywna. Kobiety wirowały, pokrzykując i piszcząc przy nabieraniu prędkości. W powietrzu wyczuwało się napięcie, a ten wspólny taniec stał się najradośniejszą formą wyrazu. Siedząc na kocu, chłonęliśmy wzbierającą i iskrzącą niczym gradowa chmura energię, kiedy nagle z kręgu wyłamały się trzy kobiety, podbiegły i złapały nas za ręce.

Byłyśmy kompletnie zaskoczone – może kobiety miały na myśli kogoś innego, nie nas? Ale jak się okazało, nie było żadnej pomyłki. Miałyśmy do nich dołączyć! Przyjęłyśmy zaproszenie bez słowa (wystarczyła szybka wymiana spojrzeń) i pozwoliłyśmy się wciągnąć w wirujący krąg Masajek.

Oczywiście nie znałyśmy kroków ani słów, ale to nie miało znaczenia. Wirując w kręgu, jak na najdzikszej karuzeli, usiłowałyśmy kołysać biodrami i poruszać stopami na wzór pozostałych kobiet. A one spoglądały na nas i odrzucały głowy do tyłu w histerycznym śmiechu, widząc błazeńskie wyczyny zagranicznych dziewczyn, które z każdym krokiem poruszały się coraz bardziej chwiejnie i niezdarnie.

A potem, kiedy już myślałyśmy, że taniec ma się ku końcowi, kobiety po kolei zaczęły podchodzić i ściskać nas, przytulając się całym ciałem, również policzkami. Obejmowały nas tak jedna po drugiej, aż nasze brody, policzki i czoła pokryły się ochrą. Dopiero gdy rytuał się skończył, spojrzałyśmy po sobie. Ogromne naszyjniki, paciorki, cieknące po twarzach strumienie czerwonej ochry. Odkryłyśmy wtedy to, co inni musieli wiedzieć od początku: nie znalazłyśmy się na tym wzgórzu jako obserwatorki rytualnych tańców. Przybyłyśmy tu, by przejść inicjację.

Na wypadek, gdybyśmy nie były jeszcze o tym przekonane, Lily wykrzyknęła ostateczne potwierdzenie:

– Jesteście teraz Masajkami!

Jej twarz płonęła. Reszta kobiet wiwatowała. Lily podeszła do nas jako ostatnia i uścisnęła tak, by na naszych twarzach nie pozostała już ani jedna biała plama.

Nie mogłyśmy wydusić ani słowa – nie tylko dlatego, że paliło nas w płucach. Co bowiem można powiedzieć, kiedy zostało się wprowadzoną do wewnętrznego kręgu, zaproszoną, by przyłączyć się do uduchowionych, pięknych wędrowców? Życie, które pozostawiłyśmy gdzieś w Nowym Jorku, które kiedyś całkowicie nas pochłaniało, teraz wydawało się odległe niczym historia starożytna lub ledwo widoczna na niebie gwiazda.

Ze wzgórza schodziłyśmy w milczeniu. Ceremonia naszej masajskiej inicjacji była podarunkiem od Lily, Emmanuela i ich wspólnoty plemiennej. Przypomniała nam jednak, jak daleko znalazłyśmy się od naszych mieszkań, zawodów i ukochanych, którzy pozostali w Stanach, podczas gdy my ruszyłyśmy w świat.

Kiedy przed dwoma laty zaczęłyśmy planować tę przygodę, wszystkie trzy – dwudziestokilkuletnie przyjaciółki – czułyśmy taką samą palącą potrzebę odsunięcia się, i to daleko, od naszego świata, nastawionego na osiąganie celów, po to, by lepiej zdać sobie sprawę z tego, kim jesteśmy i czego właściwie chcemy od życia. Do tamtej pory robiłyśmy posłusznie to, co zwykle robią młode kobiety w poszukiwaniu sensu życia, a mianowicie wyprowadziłyśmy się od mamy i taty, skończyłyśmy studia, znalazłyśmy pierwszą pracę i zakochałyśmy się.

Ale gdy zmierzałyśmy już do kolejnego, ważnego etapu (tego związanego z kredytem w banku, ślubem i urodzeniem 2,2 dziecka), zaczęłyśmy się zastanawiać, czy ścieżki, którymi podążamy, są dla nas właściwe, czy też po prostu idziemy nimi dlatego, że tak trzeba? Czy wszystkie chcemy w życiu pójść tą najbardziej uczęszczaną drogą?

Trudno było spojrzeć na to z odpowiedniej perspektywy, mieszkając i pracując w Nowym Jorku. Postanowiłyśmy więc zrobić coś niekonwencjonalnego – podjąć liczącą sto tysięcy kilometrów podróż dookoła świata, podczas której przemierzymy cztery kontynenty i kilkanaście krajów. Nazwałyśmy się „Dziewczynami w podróży”. Określenie to oddawało zarówno naszą niepewność co do przyszłości, jak i stan emocjonalny, bliski według nas wielu osobom z naszego pokolenia. Postanowiłyśmy, że przed trzydziestką spędzimy rok w drodze. Szukałyśmy różnych odpowiedzi, ale jak się potem okazało, te, które uzyskiwałyśmy, rzadko dotyczyły zadawanych przez nas pytań.

Jeśli dałoby się cofnąć czas, mogłybyśmy pocieszyć same siebie, te młodsze, powiedzieć, że nie warto się tak zamartwiać. Nie warto przejmować się drobiazgami, a nawet sprawami poważniejszymi. Wiedziałybyśmy już, że prawdziwe życie trwa w najlepsze, kiedy ty próbujesz zaplanować sobie przyszłość. Może dzięki temu nasze ostatnie lata przed trzydziestką byłyby trochę łatwiejsze. Za nic w świecie nie zamieniłybyśmy jednak naszej „nauki w drodze” na gotowe wskazówki.

Rozdział pierwszy

_____

JEN

WODOSPAD IGUAZÚ, ARGENTYNA/BRAZYLIA

PRAWIE DWA LATA WCZEŚNIEJ

Ze wszystkich stron otaczały nas potężne kurtyny białej wody.

Jej kaskady spadały z pionowej skały, tworząc jaskrawozielone kałuże w dżungli Parku Narodowego Iguazú. Huk był taki, że nie słyszałyśmy nic prócz naszych kroków na metalowej platformie widokowej u podnóża wodospadu.

Holly – nasza sprinterka – pierwsza zdążała w kierunku wyjścia, a Amanda i ja sunęłyśmy tuż za nią. Stopy skrywała nam unosząca się nad wodą mgiełka. Pokonałyśmy ostatni mostek i błyskawicznie zaczęłyśmy się wspinać po stromych schodkach. Nasze ciężkie oddechy i śmiech odbijały się o otaczające nas bazaltowe skały. Zwolniłam trochę, by otrzeć mgiełkę z twarzy, a przy okazji zerknęłam na zegarek. Miałyśmy dziesięć minut, żeby dotrzeć na górę. W przeciwnym razie utkniemy w Brazylii na całą noc.

Zgodnie z tym, co powiedział strażnik parkowy (który przybiegł na dół chwilę wcześniej, by sprawdzić, czemu, do diabła, te trzy zwariowane Amerykanki dalej robią sobie zdjęcia, nie zważając na to, że park zaraz zamykają), był jeszcze tylko jeden wieczorny autobus. Więc jeśli nie miałyśmy sprzętu kempingowego lub dodatkowej gotówki, by przekupić brazylijskch urzędników na granicy, powinnyśmy zrobić wszystko, by się na niego nie spóźnić. Oczywiście byłoby miło, gdyby kierowca taksówki, który nielegalnie przewiózł nas przez granicę, zechciał nas poinformować, że po argentyńskiej i brazylijskej stronie wodospadów Iguazú obowiązuje inny czas, a różnica wynosi godzinę. Ale co by to wtedy była za przygoda?

Zapewne powinnyśmy były trochę poważniej potraktować tę nadchodzącą katastrofę komunikacyjną. Ale skoro już wszystkie w imię tego wyjazdu niemal zaprzedałyśmy naszym szefom swoje pierworodne dzieci, nie miałyśmy zamiaru pozwolić, żeby nastrój popsuły nam ewentualne kłopoty na granicy.

W rzeczywistości nasza ucieczka z Nowego Jorku, która miała miejsce tydzień wcześniej, była trochę jak czasowe zwolnienie z więzienia. Kiedy ja i Amanda ośmieliłyśmy się oznajmić znajomym i kolegom z pracy, że bierzemy całe dziesięć dni urlopu – dziesięć dni z rzędu! – by włóczyć się z plecakiem po Argentynie, większość zareagowała poważnym uniesieniem brwi. „No patrz, a ja nawet po ślubie bałem się wziąć więcej niż tydzień wolnego – skomentował jeden znajomy. – Uważajcie, żeby po powrocie się nie okazało, że wasze biurka są zajęte”.

Jedynie Holly, asystentka redaktora, pracująca wraz z Amandą w redakcji pisma kobiecego, wydawała się podzielać nasz entuzjazm do ucieczki od lodowatej zimy i niekończących się projektów, które przykuwały nas do biurek. Choć ja i Holly nie znałyśmy się na tyle, by wiedzieć, czy wytrzymamy ze sobą w podróży choć jeden dzień, a co dopiero dziesięć, zanim wyłożyła gotówkę na bilet, spytała tylko: „Którą linią lecimy i kiedy wylot?”.

Jeśli chodzi o mnie, byłam zachwycona, że znalazł się jeszcze jeden konspirator, chętny uczestniczyć w mojej krucjacie w poszukiwaniu „prawdziwego świata”, bardziej autentycznego niż ten, w którym osadzone było nasze życie na Manhattanie.

Do miasta przeprowadziłam się cztery lata wcześniej, bo dostałam pracę w ogólnokrajowej sieci telewizyjnej. Trafiłam do świata klaustrofobicznych mieszkanek, niebotycznych czynszów, czternastogodzinnych dni pracy, obowiązkowych imprez z udziałem mediów, głosicieli ewangelii, którzy w metrze przepowiadali rychły koniec świata. Szybko zrozumiałam, że miasto stało się zarodkiem nowego rodzaju darwinowskiego doboru naturalnego: przetrwają tylko ci, którzy wykazują największe samozaparcie we wspinaczce po szczeblach kariery i którzy najlepiej umieją przystosować się społecznie. W walce ze stresem ludzie uciekali się przeważnie do jednej z dwóch metod: albo xanax, terapeuci i papierosy, albo joga, feng shui i zielona herbata.

Moja własna metoda na przetrwanie? Ucieczka. Nawet teraz, spływając potem i biegnąc jak szalona, by na czas przekroczyć granicę, czułam ten znajomy przypływ radości, który towarzyszył mi za każdym razem, gdy bukowałam zagraniczny lot lub dostawałam kolejną pieczątkę w paszporcie.

Ponieważ dużym wyzwaniem było samo wyrwanie się na ten wyjazd, Holly, Amanda i ja starałyśmy się wycisnąć z niego jak najwięcej. Tydzień temu przybyłyśmy do „wielkiego jabłka” Ameryki Południowej – kosmopolitycznego Buenos Aires, i natychmiast ruszyłyśmy po jego brukowanych uliczkach, rozkoszując się ogromnymi stekami lomo, wypychając torby dobrami z ulicznych bazarów i napawając się nocnymi sesjami tanga, które kończyły się przeważnie wraz ze wschodem słońca.

Choć nasz romans z pełną pasji kulturą i zmysłową atmosferą Buenos Aires dopiero się rozpoczął, wszystkie trzy byłyśmy już gotowe ruszać dalej. Nadszedł czas na dżunglę. Po dwugodzinnym locie liniami LAN Peru nasz mały samolot dotknął ziemi w niewielkim przygranicznym miasteczku Puerto Iguazú. Żegnajcie, sandałki do tanga, witajcie, buty do górskiej wędrówki.

Spoglądając na swoje buty, teraz pokryte pyłem i błotem po całodziennej wędrówce, dziwiłam się, że jeszcze jestem w stanie biec, i to sprintem, w górę po schodach. Kiedy wreszcie wypadłyśmy z głębokiego cienia lasu deszczowego na drogę, w odległości pięćdziesięciu metrów ujrzałyśmy zatłoczony autobus. Żeby scena była jeszcze bardziej filmowa, ruszył z przystanku dokładnie w chwili, kiedy się pojawiłyśmy. Holly, która, jak się dowiedziałam, dla przyjemności startowała w maratonach, dodała gazu i pomknęła jeszcze szybciej, wymachując opaloną ręką nad głową, podczas gdy my z Amandą wrzeszczałyśmy na całe gardło, wzywając kierowcę, by się zatrzymał. Szczęśliwie – dzięki wam, bogowie dżungli – wyskoczyłyśmy z lasu akurat w odpowiednim momencie, bo kierowca jakimś cudem zobaczył nas w lusterku wstecznym i stanął. Bez tchu, ociekając potem, wgramoliłyśmy się do środka, gdzie powitał nas entuzjastyczny aplauz stłoczonych turystów. Padłyśmy na jedyne wolne miejsca i podzieliłyśmy się wodą z jedynej pozostałej nam butelki, śmiejąc się i gratulując sobie kolejnego cudownego, szalonego wyczynu.

Kiedy upiłam łyk wody i złapałam oddech, zdałam sobie sprawę, że równie szczęśliwa i silna nie czułam się od wielu miesięcy. Nieoczekiwanie myśl o rychłym powrocie do domu wywołała we mnie dreszcz strachu. W przeciwieństwie do Amandy i Holly, które za wszelką cenę pragnęły wyrwać się z chaotycznej, morderczej pracy w czasopiśmie, ja dostałam ostatnio nową, ekscytującą pracę na stanowisku koordynatora w dziale marketingu telewizji muzycznej. Pracę, na której bardzo mi zależało.

Choć byłam już z moim chłopakiem, Brianem, prawie trzy lata, wciąż brakowało mi tej cudownej pewności, dzięki której wykrzykuje się na cały głos: „Hurra! Alleluja! To ten jedyny, wybrany!”. Chociaż wiele empatycznych dusz wciąż przypominało mi, że ciągle jestem młoda, znajdowało się coraz więcej tych, którzy podsycali moją niepewność. „Wysraj się albo złaź z nocnika” – żartowali, odwołując się do powiedzonka, którego nie znosiłam najbardziej na świecie. To znaczy może rzeczywiście bardziej niż większość ludzi byłam skłonna do przyjmowania pozycji siedzącej. Czy dziewczyna nie może po prostu rozkoszować się dotykiem chłodnej porcelany tyle, ile chce? Bez osądzania?

Mój romans z Brianem nie rozwijał się według tradycyjnego fi lmowego scenariusza, czyli: chłopak widzi dziewczynę, ich spojrzenia się spotykają, łączą się oboje w namiętnym uścisku i zakochują w sobie po uszy. Mój związek z Brianem opierał się na czymś solidniejszym – na prawdziwej przyjaźni. Spotkaliśmy się na służbowym lunchu gdzieś w połowie mojego pierwszego roku w Nowym Jorku. Asystentka sprzedaży z telewizji sieciowej umawia się na spotkanie z klientem w sprawie reklamy – klasyczna klisza, z której zawsze się śmialiśmy. Ze zwykłych znajomych szybko zmieniliśmy się w kumpli, wesoło spędzających czas po pracy, a wkrótce potem – w swoich powierników. Organizowaliśmy sobie późnopopołudniowe sesje zdjęciowe w Central Parku, zapisaliśmy się na lekcję salsy, chodziliśmy na kolacje do miłych knajpek z ogródkami w Restaurant Row.

Zanim zdążyliśmy się obejrzeć, już byliśmy poważną parą. Miesiące zmieniały się w lata, a my wciąż, nieprzerwanie, w naturalny sposób przechodziliśmy od jednego stadium znajomości do następnego. Staliśmy się dla siebie tymi jedynymi. Poznaliśmy swoich rodziców. Planowaliśmy razem wakacje. Rozmawialiśmy o tym, żeby wspólnie zamieszkać. Okazało się, że jestem szczęściarą, która z czystym sumieniem może podważyć mit Manhattanu, jakoby nie można było znaleźć tutaj miłego, przyzwoitego pracującego faceta, otwartego na związek.

Jednak ostatnich parę miesięcy pokazało, że doszliśmy do przysłowiowej ściany. Nie mieliśmy wprawdzie istotnych powodów do rozstania, ale brakowało nam też katalizatora, który popychałby nas do przodu. Wiedziałam, że prędzej czy później staniemy przed pytaniem o przyszłość, lecz w wieku lat dwudziestu sześciu (przynajmniej jeszcze przez kilka cennych miesięcy) nie miałam ochoty na podejmowanie żadnych ostrych akcji – włączając tę z obecną jazdą autobusem. Kiedy zbliżaliśmy się do bramy parku, kierowca wjechał w taką dziurę, że wraz z moimi błądzącymi w przestworzach myślami spadłam z ławki wprost na przejście pośrodku autobusu.

Na szczęście bogowie podróży najwyraźniej postanowili być dla nas łaskawi. Na parkingu zauważyłyśmy tego samego, chrapiącego teraz taksówkarza, który wcześniej zgodził się bocznymi, polnymi drogami przewieźć nas nielegalnie przez granicę. Udało nam się go przekonać, żeby teraz zrobił to samo, tylko w drugą stronę. Parę por favor, dwadzieścia argentyńskich pesos (coś koło siedmiu dolarów) i sprawa została załatwiona.

Mimo szalonej podróży przez dżunglę nie byłyśmy gotowe położyć kresu wydarzeniom tego dnia. Zanim jeszcze dojechałyśmy do naszego hotelu, znajdującego się w parku narodowym, ale po stronie argentyńskiej, Holly wystąpiła z kolejną inicjatywą.

Jej zielone oczy rozbłysły, a po twarzy przemknął psotny uśmieszek.

– Hej, co wy na to? Skoro znowu jesteśmy godzinę do przodu, może byśmy się przeszły do wodospadu Diabelska Gardziel? Dziś rano, gdy rozmawiałam z konsjerżem, powiedział, że to niedaleko, a widok zapiera dech.

– Ja zdecydowanie się zgadzam. A ty, Schmanders? – zwróciłam się do Amandy przezwiskiem z czasów studiów.

– No, czemu nie? – odrzekła, zgarniając z szyi jasne loki i związując je w luźny kucyk. – Przynajmniej będziemy po dobrej stronie granicy!

Posmarowałam się kolejną warstwą kremu z filtrem (mam jasną karnację, z tendencją do piegów i przypiekania nawet o zachodzie słońca), chwyciłam podręczny plecaczek i ruszyłyśmy na szlak.

Oszołomione atrakcjami dnia, teatralnie kroczyłyśmy trasą prowadzącą ścieżkami i drewnianymi pomostami w stronę Diabelskiej Gardzieli. mijałyśmy grząskie, porośnięte trawami mokradła, przechodziłyśmy pod soczyście zielonymi baldachimami gałęzi, aż w końcu dotarłyśmy do celu. Tym razem nie patrzyłyśmy na nieujarzmioną potęgę wody z dołu, ale znajdowałyśmy się wysoko ponad wodospadem, w tym samym punkcie obserwacyjnym co tukany o czerwonych brzuchach, śmigające przez gąszcz deszczowego lasu. Z tej wysokości miałyśmy pełny widok na spadające z urwistego klifu kaskady, które z hukiem rozbijały w zamglonej przepaści, a nas obejmowały idealnie kolistym tęczowym pierścieniem.

– Wiecie co, nie miałabym nic przeciwko temu, gdybyśmy utknęły w Brazylii na dłużej – powiedziała Holly, wyciągając przy barierce swoją szczupłą nogę. – Wolę to niż codzienne otwieranie poczty.

Amanda skrzywiła się i opadła koło mnie na ławkę obok głównego punktu widokowego.

– Ani słowa o pracy, dobra? Nie chcę nawet myśleć o tej potwornej masie papierów i maili, które pożrą mnie żywcem, jak tylko wrócę.

– Ej, Amanda, daj spokój. Na pewno wolałabyś teraz siedzieć za biurkiem i pracować nad odkrywczym artykułem o... o czym tam? – zaczęłam się z nią droczyć, wyciągając z plecaka na wpół zjedzony batonik muesli. – O najlepszych przekąskach? Tych z największą ilością sztucznych dodatków?

– „Najzdrowsze nowe przekąski” – mruknęła ponuro, wzięła ode mnie batonik i zrobiła taki ruch, jakby chciała go cisnąć w przepaść. – Ale z radością jadłabym tłusto i niezdrowo, jeśli tylko mogłabym tu zostać. Założę się, że tu, w Ameryce Łacińskiej, nie znają takich słów jak „nieprzekraczalny termin” i „napad lęku”.

– Zgadzam się – odezwała się Holly, siadając obok nas. – Ale przynajmniej wyrwałyśmy się na ponad tydzień. Większość ludzi nawet tego nie ma. I nawet jeśli teraz będziemy musiały przez miesiąc siedzieć w pracy do północy, to i tak było warto.

– Sama nie wierzę, że nam się udało. Zwłaszcza tobie, Hol. Bo przecież nawet nie zdążyłaś odłożyć forsy na ten wyjazd, tak jak ja i Jen.

Holly wzruszyła ramionami i figlarnie przewróciła oczami.

– No i co, najwyżej będę jadła co dzień na lunch batonik Luna i nosiła w torbie butelkę z wodą, ale uważam, że warto.

Z tego, czego przez ostatni tydzień zdążyłam się dowiedzieć o Holly, wnioskowałam, że nie przesadza, mówiąc, jakie wyrzeczenia będzie musiała ponieść w zamian za tę podróż. Choć odkąd przeprowadziłam się do Nowego Jorku, nauczyłam się zaciskać pasa, dzięki Bogu nigdy nie wpadłam w długi. Udawało mi się nawet ze skromnych zarobków w telewizji odkładać niewielki procent na zagraniczne wyjazdy. Holly przeciwnie – nigdy nie miała oszczędności i podejmowała się najróżniejszych dorywczych prac: zbierała owoce, analizowała kolory kosmetyków, testowała farby z zawartością ołowiu, czyściła toalety na uniwersytecie, rozwoziła pizzę. Robiła to od dziecka, by zapracować na własne wydatki. Tym sposobem udało jej się jednak odwiedzić dwukrotnie większą liczbę krajów niż mnie – a to dlatego, że albo dostawała stypendia zagraniczne, albo płaciła za wyprawy z własnej kieszeni. Przygodę i odkrycia plasowała wyżej niż stabilność i porządek – to kolejny powód, dla którego ja i Amanda byłyśmy zachwycone, gdy w ostatniej chwili okazało się, że może do nas dołączyć.

– Czy naprawdę musimy wracać? Nie możemy rozbić obozu i tu zostać? – spytała błagalnym tonem Amanda.

– Okej, dobra, postanowione – powiedziałam, wstałam i stanęłam twarzą do dziewczyn. – Budujemy domek na drzewie, w tym miejscu, i żyjemy jak szwajcarska rodzina Robinsonów.

– No i możemy co noc zakradać się do hotelu i podbierać resztki z wózków z jedzeniem – dodała Holly.

Wkrótce wszystkie dałyśmy się ponieść fantazji na temat zamiany dżungli betonowej na prawdziwą. Nasza skóra będzie lśnić od krystalicznie czystego powietrza; ciała będziemy mieć szczupłe i zwinne od całodobowych wędrówek po siedem dni w tygodniu, w tajemniczy sposób pojawią się przystojni Brazylijczycy i zakochają się w nas bez pamięci – wymieniałyśmy wszystkie możliwe powody, żeby tutaj zostać.

– Nie mówiłam ci jeszcze o tym, Hol, ale Jen zna mój plan. Jeśli kiedykolwiek dostanę awans na zastępcę redaktora, zacznę odkładać kasę, rok później rzucę robotę i wyjadę w kilkumiesięczną podróż – oznajmiła Amanda, rozpromieniając się na samą myśl o tym, co ją czeka. – Poprosiłam Jen, żeby się do mnie przyłączyła, ale byłoby jeszcze fajniej, gdybyś i ty się z nami wybrała. Będzie tak jak teraz, tylko oczywiście dużo bardziej odlotowo.

– O rany, chyba doniosę na ciebie szefowi – zażartowała Holly. Zaczęła machać nogami. – A tak serio, to ja też mam sekret. Złożyłam podania o pracę w różnych miejscach i jedno czasopismo już poprosiło mnie o referencje, więc pewnie wyruszę jeszcze przed wami. A jeśli rzeczywiście wybierzecie się w tę podróż... no, może bym do was dołączyła na jakiś czas.

Mimo tego wszystkiego, czego dowiedziałam się o Holly, i tak byłam zaskoczona.

– Mówisz poważnie? Pojechałabyś z nami, Holly?

– A ty naprawdę ze mną pojedziesz? – spytała Amanda, wpatrując się we mnie natarczywie.

– Oj, przestań! Kochasz swoją pracę nad życie. Na pewno nigdy jej nie rzucisz, tak samo jak Nowego Jorku – powiedziałam, znęcając się tak, jak potrafi tylko najlepsza przyjaciółka. – Ale proszę cię po trzykroć, rzuć ją, ponieważ byłoby miło, gdybyś znowu kiedyś zaszczyciła nas swoją obecnością w czasie imprez towarzyskich.

– Dobra, nie jestem pewna, kiedy wyjadę i na jak długo, ale będę się czuła znacznie lepiej, mając zaplanowaną drogę ewakuacji, tak na wszelki wypadek – odrzekła Amanda, chwyciła z ławki swój plecak i podeszła do barierki, skąd lepiej było widać zachód słońca. – To co, wóz albo przewóz, tak?

Choć byłam już świadkiem jej gorączkowej wspinaczki po stromej drabinie w redakcji, wiedziałam jednocześnie, że jeśli Amanda Pressner coś sobie postanowi, nic jej przed tym nie powstrzyma – lub biada temu, kto spróbuje to zrobić. Była jedyną z grupy pięciu moich koleżanek ze studiów, która nie wycofała się z podróży do Europy po dyplomie. Powiedziała też, że potem przeprowadza się na Manhattan i będzie pracować w rozrywce – i dopięła swego. Osiągnęła wszystko sama, bez żadnych nepotycznych koneksji. Wszyscy naokoło twierdzili, że nie dostanie pracy redaktora w czasopiśmie, nic przedtem nie publikując, a ona w myśli pokazała im środkowy palec i zdobyła tę pracę. Więc jeśli Amanda mówiła, że kiedyś rzuci robotę dla podróży, to nie miałam wątpliwości, że tak się stanie.

– Wiecie co? Jeśli do chwili, kiedy będziecie gotowe do wyprawy, w moim życiu nie zajdą żadne drastyczne zmiany, obiecuję, że do was dołączę – oznajmiłam.

Kiedy wypowiedziałam te słowa, uświadomiłam sobie, że mówię poważnie. Z niewiadomych przyczyn wyjazd do Argentyny ogromnie wzmógł moją chęć, żeby uciec od rzeczywistości Nowego Jorku. I jeśli nie poprawią się moje relacje z Brianem, rzeczywiście mogę czuć potrzebę ucieczki z miasta.

Z bezpiecznej odległości innego kontynentu idea zostawienia za sobą wszystkiego, co znane, i wkroczenia na szlak nomadów wydawała się całkiem realna. Jeśli nasze awanse oraz zmiany pracy nastąpią zgodnie z przewidywaniami, to na oszczędzanie będziemy miały ponad półtora roku. Sama wyprawa mogłaby trwać nawet rok pod warunkiem, że skupimy się na tańszych krajach. Mając aż tyle czasu, będziemy mogły odwiedzić kilka kontynentów, a po drodze może nawet trafi się jakaś dorywcza praca („Znajoma zarabiała dziesięć dolarów na dzień przy zbiorze owoców na Kostaryce” – rzuciła Holly) lub wolontariat w zamian za utrzymanie („Mogłabym załatwić jakieś zlecenia” – wtrąciła Amanda). I w wersji optymistycznej zdobędziemy już wtedy taką pozycję w pracy, że wyjazd nie będzie równał się samobójstwu – w sensie zawodowym.

– No i wszystkie w przyszłym roku kończymy dwadzieścia osiem lat, a ta faza w życiu nazywa się Powrotem Saturna – oznajmiła Holly, dodając szybko: – Chodzi o astrologię, kiedyś redagowałam dział horoskopów.

Wyjaśniła nam, że między dwudziestym ósmym a trzydziestym rokiem życia cykl planety Saturn zamyka diagram urodzenia, wyznaczając tym samym koniec okresu młodości i wkroczenie w dorosłość. Niesie to więc ze sobą fundamentalne zakończenia i początki czegoś nowego.

– A więc byłby to znakomity czas na wspólną wyprawę – powiedziała Holly niskim, konspiracyjnym głosem. – Mówię wam, dziewczyny, zróbmy to.

To nie teksty w stylu New Age sprawiły, że po plecach przeszedł mi dreszcz. Chodziło o kwestię wieku. Fakt, że była mowa o naszych dwudziestych ósmych urodzinach, przypomniał mi błahą rozmowę, jaką miałam z moją mamą mniej więcej półtora roku wcześniej. Nagle wydała mi się ona niezwykle znacząca. Na nowo odegrałam sobie w pamięci tamtą scenę...

Siedziałyśmy z mamą w ulicznym ogródku jednej z moich ulubionych knajpek i popijałyśmy mrożoną margaritę. Jak zwykle godzinami gadałyśmy na wszystkie możliwe tematy, czyli o mojej pracy, o tym, jakie to niezwykle ważne, bym płaciła jak najwyższe składki na ubezpieczenie emerytalne, i o tym, że nie będę miała co jeść i gdzie mieszkać, jeśli zacznę płacić jeszcze wyższe składki, o kolejnym planie taty dotyczącym ulepszenia domu, o straszliwych konsekwencjach wynajmu mieszkania bez ubezpieczenia i oczywiście o mnie, Brianie i o przyszłości.

Byliśmy razem zaledwie od szesnastu miesięcy, a już słyszałam pytania typu: „I co, zanosi się na małżeństwo? A jeśli nie, to może powinnaś spotykać się z innymi? Wiesz chyba, że najlepiej urodzić dzieci przed trzydziestką?”. Świetnie! Już jestem złą matką, chociaż nawet jeszcze nie jestem w ciąży.

Kiedy na głos wyraziłam swoją irytację z powodu takiej presji, mama zaproponowała coś, co wówczas wydawało mi się cudownym rozwiązaniem.

„A może poczujesz się lepiej, jeśli sama wyznaczysz sobie granicę wieku. I postanowisz, że do tego czasu będziesz po prostu chodzić na randki i nie przejmować się za bardzo”.

Hmm, to wielka ulga dać sobie trochę luzu. W końcu miałam dopiero dwadzieścia parę lat i według standardów nowojorskich byłam niewinnym dziecięciem. Mogłam jeszcze parę lat zaczekać z zamartwianiem się, prawda? Rzuciłam więc: dwadzieścia osiem. Tak z powietrza.

„To mi daje mnóstwo czasu na zabawę i relaks. Jeśli będę jeszcze z Brianem, zastanowimy się, co dalej. A jeśli nie, to podejmę jakąś radykalną decyzję, na przykład przeniosę się do Kolorado i zostanę instruktorką narciarską albo dołączę do zespołu technicznego grupy rockowej, albo po raz pierwszy w życiu zacznę płacić maksymalną składkę na ubezpieczenie emerytalne” – żartowałam.

„To nic zabawnego – odparła mama ze śmiechem. – Naprawdę powinnaś zacząć odkładać dziesięć procent pensji” – dodała, nie mogąc sobie odmówić udzielenia mi porady.

A teraz, stojąc pośrodku argentyńskiego lasu deszczowego, nie mogłam otrząsnąć się z wrażenia, że cały pomysł podróży dookoła świata nie pojawił się tak po prostu. Wszystkie trzy wybrałyśmy się razem na wakacje, wszystkie trzy rozmyślałyśmy o wyjeździe za granicę zaraz po dwudziestych ósmych urodzinach, a do tego przypomniała mi się tamta umowa, którą zawarłam sama ze sobą w meksykańskiej knajpce. Biorąc pod uwagę moje pogmatwane sprawy sercowe i obezwładniającą niemożność podjęcia decyzji, stawało się jasne, że zbliżam się do życiowych rozstajów. Cóż, szczerze mówiąc, rozbiłam się tam obozem wieki temu, wciąż siedzę na tyłku i piekę kiełbaski.

Skrycie miałam zawsze nadzieję, że pojawi się jakiś znak i wskaże mi właściwą drogę. Nigdy jednak nie oczekiwałam, że może to być podróż dookoła świata. Ogarnęło mnie dziwne, niewytłumaczalne uczucie, lecz wszystko wydawało się w pewien sposób przesądzone, tak jakby każda wybrana ścieżka prowadziła mnie do tego samego punktu. Może to było właśnie coś, co musiałam zrobić.

Siedząc tak z Amandą i Holly nad wodospadem, pośród dżungli, doznałam wizji, że tak samo będzie wyglądać nasza wspólna wyprawa. Była to wizja przyszłości, którą miałyśmy na wyciągnięcie ręki i która kusiła, by sięgnąć po nią i ją pochwycić.

Czy naprawdę mogłabym spędzić cały rok, podróżując z tymi dziewczynami dookoła świata?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział drugi

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzeci

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział czwarty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział piąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział szósty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział siódmy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział ósmy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziewiąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziesiąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział jedenasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwunasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzynasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział czternasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział piętnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział szesnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział siedemnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział osiemnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziewiętnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty pierwszy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty drugi

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty trzeci

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty czwarty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty piąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty szósty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty siódmy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty ósmy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzydziesty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzydziesty pierwszy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzydziesty drugi

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzydziesty trzeci

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

O Autorkach

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału

THE LOST GIRLS

Wydawca

Daria Kielan

Redaktor prowadzący

Beata Kołodziejska

Redakcja

Anna Jutta-Walenko

Redakcja techniczna

Lidia Lamparska

Korekta

Jadwiga Piller

Jadwiga Przeczek

Copyright © 2010 by Jennifer Baggett, Holly C. Corbett and Amanda Pressner

Copyright © for the Polish translation by Świat Książki Sp. z o.o., Warszawa 2012

Copyright © for the e-book edition by Weltbild Polska Sp. z o.o., Warszawa 2012

Świat Książki

Warszawa 2012

Weltbild Polska Sp. z o.o.

02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: Weltbild.pl

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-273-0125-3

Nr 90452871

Plik mobi opracowany przez firmę eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl