Beata Pawlikowska

Blondynka na Bali

Fragment

tekst, rysunki i fotografie Beata Pawlikowska 

Rozdział 1
Mapy i drogowskazy

Są rzeczy, które można opisać słowami. Ale są też takie, których nie można – choćby uczucie, kiedy wsiadasz do samolotu, gdy na zewnątrz jest minus dwadzieścia stopni. Marzniesz w ciasnym fotelu przez jedenaście godzin lotu, a potem nagle lądujesz, drzwi się otwierają i czujesz na skórze uderzenie wilgotnego, gorącego powietrza, które jak tropikalna fala życia wdziera się do wnętrza twojego ciała i wypełnia cię od środka.

BALI!!!

Taksówka. Hotel. Ale jaki! Żarówka nad łóżkiem i hipnotycznie kręcący się wiatrak. Łazienka długa i wąska ze ścianą stylizowaną na surową skałę – zrobiona z betonu. Nie miałam rezerwacji. Podczas samotnych podróży nie planuję niczego zbyt dokładnie. Jadę dokąd mam ochotę i zostaję tam tak długo, jak chcę. Byłam pewna, że uda mi się znaleźć jakiś nocleg na pierwszą noc.

Każda podróż zaczyna się tak, że po wylądowaniu wybierasz taksówkarza. Albo on wybiera ciebie. Bierze rączkę twojej torby i przejmuje też twoje życie. Dosłownie. Nie wiesz kim jest i nie wiesz jakie ma zamiary. Prowadzi cię w ciemność na zewnątrz lotniska. Na parking, gdzie otwiera jeden z samochodów.

Szłam za nim i myślałam, że to jest właśnie jedna z takich chwil, kiedy waży się cała moja przyszłość. Taksówkarz był niby ubrany w błękitną służbową koszulę, podobnie jak inni kierowcy w liczbie trzech, którzy też stali na lotnisku, ale... Nie było oficjalnego postoju taksówek ani miejsca, gdzie można zasięgnąć informacji. Samolot wylądował o ósmej wieczorem, czyli dawno po zapadnięciu ciemności, bo w tropikach noc zaczyna się około dziewiętnastej. Razem ze światłem dnia odeszli też policjanci i strażnicy. Z samolotu wysypały się wesołe Holenderki i Dunki, które uciekły z mrozów grudniowej Europy. Wsiadły do samochodów swoich przyjaciółek i odjechały. Inni załadowali się do shuttle busów, czyli transportu przysłanego po swoich gości przez lepsze hotele, które można zarezerwować i opłacić przez Internet siedząc przed komputerem na drugim końcu świata. Mogłabym też tak zrobić, ale nie chciałam. Podróżowanie jest dla mnie odkrywaniem nieznanego. Nie chcę wiedzieć jak wygląda ani jak się nazywa hotel, w którym spędzę dziś noc. Lubię się zdziwić i lubię kiedy coś mnie zaskakuje. W Polsce jestem dobrze zorganizowana i punktualna. Ale kiedy wyruszam w samotną podróż, podoba mi się to, że nic nie wiem i że zostanę znienacka wrzucona w kompletnie nieprzewidywalne sytuacje i zdarzenia, w których będę musiała sobie poradzić.

Otworzyłam przewodnik, wybrałam nazwę hotelu. Przywitałam się z moją torbą podróżną, która szczęśliwym trafem wylądowała na tym samym lotnisku, co ja. Wyszłam przez jedyne wyjście do miasta. Lotnisko w Kuta jest naprawdę niewielkie. Oficjalnie nazywa się Ngurah Rai International Airport i nominalnie jest przypisane do stolicy wyspy, czyli Denpasar, ale w rzeczywistości leży trzy kilometry od najsłynniejszej balijskiej plaży w Kuta. Jedenaście kilometrów od stolicy.

Z mojego podróżniczego doświadczenia wynikało, że kiedy w dowolnym miejscu na świecie ląduje międzynarodowy samolot, zawsze znajdzie się pojazd, którym będę mogła zabrać się do najbliższej osady. Nawet jeśli będzie to zardzewiała przyczepa traktora.

Oddychałam głęboko, z zachwytem rozpoznając w powietrzu słodki zapach kwitnących migdałowców. Postój taksówek? Budka oficjalnej korporacji? Informacja dla podróżnych? O nie, nic z tego. W ciemności słychać było przestraszone pokrzykiwania ptaków. I miękkie kroki stóp w tropikalnych sandałach.

– Taxi, miss?

Podniosłam wzrok. Taksówkarze na całym świecie mają podobny wyraz twarzy. I tymi samymi słowami zaczepiają zabłąkanych pasażerów w New Delhi, Buenos Aires czy Nairobi.

Spojrzałam mu w oczy. Nieopodal stało trzech innych taksówkarzy, w identycznych błękitnych koszulach. Byli to jedyni czterej kierowcy na całym lotnisku. A ja miałam przed sobą zaledwie trzy kilometry do hotelu w Kuta. Musi się udać.

– Yes – odrzekłam z pewną powściągliwością. – How much? Ile?

Pytanie o cenę było jak najbardziej na miejscu. Taksówki poza Europą rzadko mają taksometry. Jeśli nie ustalisz ceny przed rozpoczęciem podróży, będziesz musiał zapłacić tyle, ile kierowca będzie miał fantazję zażądać. Czasem zresztą i tak nie da się tego uniknąć, bo taksówkarze na całym świecie to lwy, które usiłują upolować osłabionego długą podróżą turystę. I zwykle im się to udaje.

– Chodźmy – odrzekł kierowca i sięgnął po moją torbę.

– Thank you – powiedziałam, nie spuszczając z niego oczu.

Nie wiedziałam jeszcze czy mogę mu zaufać, ale nie chciałam też zachować się jak podejrzliwy i pełen strachu Europejczyk, który we wszystkich dookoła widzi potencjalnych złodziei. To znaczy, precyzyjnie rzecz ujmując, miałam świadomość tego, że mężczyzna może uciec z moim bagażem i byłam gotowa natychmiast rzucić się za nim w pościg, ale na razie sprawdzałam jego rzetelność i moją czujność.

Parking był ciemny i ponury. Bardziej przypominał prywatne podwórko niż część międzynarodowego lotniska. Potykałam się o dziury i kamienie, a taksówkarz szedł i szedł. Szedł i szedł, ciągnąc za sobą moją torbę. Wtedy właśnie pomyślałam, że kiedy zgadzasz się jechać z nieznajomym taksówkarzem pod nieznany adres w nowym mieście, pozwalasz mu przejąć kontrolę nad swoim życiem, bo nie wiesz dokąd cię zawiezie ani gdzie zatrzyma się po drodze. Szczególnie gdy dookoła drży ciepła tropikalna noc.

Wreszcie stanął. Otworzył bagażnik.

– How much? – powtórzyłam. – Ile?

– Two hundred – powiedział niewyraźnie.

– Two hundred? – powtórzyłam trochę bezradnie, usiłując przywołać w pamięci kurs, po jakim wymieniłam przed chwilą na lotnisku dolary.

Matematyka nie jest moja najmocniejszą stroną, szczególnie po prawie trzydziestu godzinach spędzonych w powietrzu.

– Yes.

– Two hundred? – zapytałam jeszcze raz, bo słowa te zabrzmiały dziwnie nieprawdopodobnie.

Two hundred, czyli dwieście. Po ile wymieniałam dolary? Po osiemdziesiąt osiem, ale... Osiemdziesiąt osiem? Osiemset osiemdziesiąt? Osiem tysięcy osiemset?... A może osiemdziesiąt osiem tysięcy? Sięgnęłam do kieszeni po notatnik. Zawsze zapisuję takie rzeczy. Osiem tysięcy osiemset. Dwie ósemki i dwa zera, bez wątpliwości. To jeden dolar.

– Two hundred rupees? – spojrzałam na kierowcę. – Dwieście rupii?

Wow, najtańsze taksówki na świecie. Wychodzi... Eee, wychodzi... No, jakieś kilka centów za kurs. To jakieś pięćdziesiąt groszy. Super.

– Two hundred thousand – odpowiada kierowca, błyskając w ciemności oczami.

Dwieście tysięcy rupii. To zmienia postać rzeczy. Szybko obliczam w pamięci, starając się uruchomić uśpione szare komórki odpowiedzialne za tabliczkę mnożenia. Osiem tysięcy osiemset, zaokrąglam do dziesięciu tysięcy, dzielę z dwustu tysięcy i czuję nagle, że trzeźwieję. Dwadzieścia dolarów? Czyś pan z byka spadł? Przecież to jest bardzo blisko, a Bali to jedno z najtańszych miejsc na świecie.

– No, this is too much[1] – odpowiadam stanowczo i też błyskam na niego groźnie oczami.

– This is the price. Taka jest cena – upiera się taksówkarz.

– To za dużo. Przecież Kuta jest bardzo blisko stąd.

– Ale taka jest cena.

– Twoja cena? Czy oficjalna cena?

– Oficjalna cena. Każdy taksówkarz powie ci to samo.

– Naprawdę? – rzucam od niecenia i patrzę mu prosto w oczy.

– Naprawdę – odpowiada żarliwie i bez wahania.

Jest noc. Zanim dostałam wizę, odebrałam bagaż i wymieniłam pieniądze, dawno minęła dziewiąta. Wyruszyłam poprzedniego dnia w południe, trasą przez Amsterdam i Singapur. Każdą cząsteczką ciała czułam, że potrzebuję wyciągnąć się w pozycji horyzontalnej, zamknąć oczy i odpłynąć w sen.

– Zapłacę sto tysięcy – mówię w ciemność.

Taksówkarz kręci głową. On wie, że człowiek po wielu godzinach podróży ma poważnie osłabioną odporność.

– Cena wynosi dwieście tysięcy – powtarza uparcie.

– Dobrze – zgadzam się. – Jedźmy.

Jedziemy. Przez mikroskopijne uliczki, gdzie z trudem mieści się jeden samochód. Przez czarne zaułki bez świateł i bez ludzi. Rozpychając gęstą, ciemną noc. Siedzę na tylnym fotelu trzymając w palcach pasek podręcznego plecaka. Mam w nim wszystko – pieniądze, dokumenty, sprzęt fotograficzny. Wiem, że ta balijska noc może być ostatnia nocą w moim życiu. Wiem, że kierowca może być w zmowie z miejscowymi przestępcami i dlatego wiezie mnie przez bezludne pustkowia. Wiem, że może się zdarzyć wszystko. I wiem, że będzie, co ma być.

Nie boję się. W podróży jest tak samo jak w życiu. Co ma się zdarzyć, to będzie. Nie ryzykuję bez potrzeby ani dla zabawy. Czasem jednak trzeba podjąć decyzję nie mając do końca pewności jakie będą jej konsekwencje. Zaufać swojemu instynktowi. Albo po prostu poddać się przeznaczeniu.

W chwili, kiedy zgadzasz się na to, co będzie, świat zaczyna się tobą opiekować. Dopóki walczysz i usiłujesz przejąć kontrolę nad przyszłością, jesteś jak obcy przybysz w żelaznej zbroi na nowej planecie. Być może nikt cię nie zaatakuje, ale i nikt nie zaoferuje ci pomocy. Zdejmij pancerz i zdaj się na to, co ma być. Wtedy poczujesz, że ktoś lub coś o ciebie dba. Na każdym kroku.

Kiedy przestaniesz gorączkowo szukać drogowskazów i dokładnych map, poczujesz, że świat sam cię prowadzi. W najlepszym dla ciebie kierunku.

Tak właśnie lubię podróżować. W życiu na co dzień też. I podczas samotnych wypraw przez kontynenty

[1] No, this is too much – (ang.) Nie, to za dużo

Rozdział 2
Hotel

To ile? – zapytałam w nocy, kiedy w końcu dojechaliśmy na miejsce.

– Dwieście tysięcy – powtórzył z uporem taksówkarz.

Pokręciłam głową z niedowierzaniem, ale umowa jest umową. Jeszcze raz spojrzałam mu w oczy. Było ciemno, to fakt. Mdłe światło latarni padało na żelazną bramę i podwórko z udeptanej ziemi.

– Dwieście tysięcy – mruczałam do siebie sięgając po banknoty. – Nieprawdopodobne. Sprawdzę to. Jeśli to nie jest uczciwa cena, i tak się o tym dowiem.

Kierowca zwinnie zgarnął banknoty i odjechał.

– Dla jednej osoby? – Balijka na recepcji uniosła brwi.

– Si, por favor – opowiedziałam po hiszpańsku i dodałam od razu po angielsku: – O, przepraszam. Nie wiem dlaczego mówię po hiszpańsku.

Właściwie wiem. Ten język włącza mi się automatycznie kiedy jestem w podróży.

– Hm – mruknęła dziewczyna. Była boso. A „recepcja” to stara drewniana lada i skrzynki na klucze. – Sto pięćdziesiąt tysięcy.

– Super.

– Możesz zapłacić jutro rano.

– Świetnie.

– Tam – wskazała podbródkiem na ścieżkę.

– Dziękuję.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział 3
Kowboje z plaży

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4
Plemiona plażowe

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5
No have

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6
Zielony smok

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7
Ludzie i psy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8
W Ubud

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9
Jestem w raju

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10
Dom Ketuta Liyera

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11
Blondynka u Ketuta

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12
Ryżowe tarasy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13
Łaskun muzang

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14
Uczta krasnoludków

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15
Bogowie i wróżki

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16
Modlitwy i kwiaty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17
Płaszcze mojego życia

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18
Tradycyjna wioska

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19
Walka kogutów

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20
Bochenki i świnie

Rozdział 21
Na tropie złotej dyni

Rozdział 22
Mister, kocham pana!

Rozdział 23
Świąteczne śniadanie

Rozdział 24
Temur i jego drużyna

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25
Wigilijna wieczerza

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26
Kolekcja arabskich łazienek

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27
Niespodziewani goście

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 28
Na Dzikim Zachodzie

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 29
Gurami między górami

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 30
Gaz do dechy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 31
W podróży

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 32
Dzień cudów

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 33
Aaaa! To cud!!

Rozdział 34
Anioł z maczugą

Rozdział 35
Ptaki i nietoperze

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 36
Święci i codzienni

Rozdział 37
Złote ryby na śniadanie

Rozdział 38
Pociąg jak życie

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 39
Teoria balonikowa

Rozdział 40
Czas muezzina

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 41
Zapytaj Śliwkową Panią

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 42
Daleka krótka droga

Rozdział 43
Nie ma wolnych miejsc

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 44
Drzewo Marzeń

Rozdział 45
Masło czy dżem!

Rozdział 46
Świątynia Borobudur

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 47
Miłość i Wiśnia

Rozdział 48
Mądrość z Prambanan

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 49
Latające świnie

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 50
W mieście sułtana

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 51
Teatr cieni

Tak, znowu to zrobiłam!

Dostępne w wersji pełnej

Największa na świecie organizacja naukowa i oświatowa – Towarzystwo National Geographic – powstała w 1888 roku, aby „rozwijać i upowszechniać wiedzę geograficzną”. Od tego czasu Towarzystwo finansuje wyprawy naukowe i prace badawcze oraz popularyzuje wiedzę o świecie wśród ponad 9 milionów swoich członków.

Magazyn National Geographic oraz książki, programy telewizyjne, filmy wideo i DVD, a także mapy i atlasy wydawane przez Towarzystwo National Geographic uczą i inspirują.

Członkami Towarzystwa są wszyscy prenumeratorzy Magazynu, którzy opłacając prenumeratę współfinansują jego działalność.

Więcej informacji na temat działalności Towarzystwa można uzyskać na stronach internetowych:

www.nationalgeographic.pl oraz na łamach Magazynu National Geographic po polsku.

BLONDYNKA NA BALI

Wydawnictwo G+J RBA

Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa

Licencjobiorca National Geographic Society

ul. Marynarska 15, 02-674 Warszawa

Dział handlowy:

tel. (48 22) 360 38 38, 360 38 42; fax (48 22) 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa:

Dział Obsługi Klienta, tel. (48 22) 607 02 62

Redaktor prowadzący: Agnieszka Radzikowska

Tekst, rysunki, fotografie, fotografia na pierwszej stronie okładki: Beata Pawlikowska, www.beatapawlikowska.com

Copyright for this edition © 2010 National Geographic Society. All rights reserved.

© 2010 Copyright for the text, images and drawings by Beata Pawlikowska.

Fotografie, rysunki, tekst oraz zdjęcia na okładce – Beata Pawlikowska

National Geographic i żółta ramka są zarejestrowanymi znakami towarowymi National Geographic Society.

ISBN: 978-83-7596-398-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl