Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Wstęp

Australia

Historia Australii

Informacje (fragment)

Czy wiesz, że...

Co trzeba zobaczyć w Australii (fragment)

Sytuacja kobiet

Okładka

Największa na świecie organizacja naukowa i oświatowa – Towarzystwo National Geographic – powstała w 1888 roku, aby „rozwijać i upowszechniać wiedzę geograficzną”. Od tego czasu Towarzystwo finansuje wyprawy naukowe, prace badawcze oraz popularyzuje wiedzę o świecie wśród ponad 9 milionów swoich członków. Magazyn National Geographic oraz książki, programy telewizyjne, filmy, a także mapy i atlasy wydawane przez Towarzystwo National Geographic uczą i inspirują.

Członkami Towarzystwa są wszyscy prenumeratorzy magazynu, którzy opłacając prenumeratę, współfinansują jego działalność.

Więcej informacji na temat działalności Towarzystwa można uzyskać na stronie internetowej www.nationalgeographic.pl oraz na łamach magazynu National Geographic po polsku.

Wydawnictwo G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa
Licencjobiorca National Geographic Society
ul. Marynarska 15,
02-674 Warszawa

„Kobieta na krańcu świata” © copyright by TVN S.A., 2013
Copyright for Polish edition branded by National Geographic Society © 2013 National Geographic Society. All rights reserved
© 2013 Copyright for the text by Martyna Wojciechowska
© Copyright for the photos by Małgorzata Łupina

National Geographic i żółta ramka są zarejestrowanymi znakami towarowymi national Geographic Society.

Dział handlowy:
tel. (48 22) 360 38 38, 360 38 42;
fax (48 22) 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa
Dział obsługi klienta: tel. 022 360 37 77

Projekt graficzny i okładka: Wojciech Franus
Ilustracja na okładce: Michał Barański
Zdjęcia: Małgorzata Łupina,
Shutterstock

Fotoedycja: Agnieszka Franus

Redakcja: Agnieszka Franus, Danuta Śmierzchalska

Konsultacja merytoryczna:
- dr Robert Andrzej Dul

Współpraca redakcyjna: Katarzyna Frydrych

Research: Ania Janik

Korekta: Tomasz Cholaś

ISBN: 978-83-7596-595-7

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie, w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Konwersja do formatu epub: pan@drewnianyrower.com

Wstęp

Australia kojarzy się z „Ptakami ciernistych krzewów” – serialem uznawanym za jeden z najbardziej romantycznych w historii telewizji, kiedy to cała Polska zamierała, by śledzić historię Maggi i księdza Ralpha granego przez Richarda Chamberlaina. Albo z „Powrotem do Edenu”, gdzie z kolei Stephanie, z brzydkiego kaczątka zmieniała się w pięknego łabędzia. Był też „Krokodyl Dundee”, zwariowana „Priscilla, królowa pustyni”, no i wreszcie „Matrix”, którego twórcy, czyli rodzeństwo Wachowskich, mieszkają właśnie w Australii. Tutaj też ma dom piękna Nicole Kidman, swoje ranczo posiada Russell Crowe, czyli Gladiator, stąd pochodzi Guy Pearce i Kylie Minogue, która zaśpiewała „I Should Be So Lucky” i słodkie „Especially for You” w duecie z Jasonem Donovanem. Kolejnymi gwiazdami o australijskich korzeniach są Hugh Jackman, Mad Max i Braveheart Mel Gibson, niezapomniana królowa Elżbieta, czyli Cate Blanchett, Eric Bana – Hektor spod Troi. Naomi Watts, która była narzeczoną King Konga, i nieodżałowany, świętej pamięci Heath Ledger. W Australii narodził się zespół AC/DC, łapał krokodyle Steve Irwin, a piękna Elle MacPherson reklamowała swoim idealnym ciałem tutejsze plaże. Wreszcie żyją tu koale, najsłodsze miśki świata, są tu tysiące kilometrów cudownych bezludnych plaż, zjawiskowe kaniony, rafa koralowa, doskonałe do uprawiania wszelkich sportów wodnych fale i przestrzeń, której nie da się ogarnąć. Ten kraj-kontynent zapiera dech w piersiach z każdego poziomu: z góry, z ziemi i spod wody. Kiedyś obejrzałam książkę zatytułowaną „100 rzeczy, które musisz zrobić w Australii, zanim umrzesz”. I pomyślałam: dlaczego tak mało? Mogłabym wymienić jeszcze drugie tyle.

Kiedyś było to miejsce, gdzie za karę wysyłano skazańców, dziś jest to kraj, w którym wielu ludzi chciałoby zamieszkać z własnego wyboru. A jeszcze więcej – zobaczyć go na własne oczy. Szkoda, że ten eden leży aż na antypodach. Ale z drugiej strony dzieli nas od niego zaledwie kilkanaście godzin lotu.

Historia Australii

Aborygeni, rdzenna ludność Australii, przybyli na wyspę 50 tysięcy lat temu z Azji i bardzo długo byli jedynymi mieszkańcami tego kontynentu. Pierwsi Europejczycy dotarli tu na początku XVI wieku i byli to Holendrzy. Jednak Australię „oficjalnie” odkrył dopiero wiek później – w 1770 roku – brytyjski żeglarz, kapitan James Cook, który zacumował statek przy Zatoce Botanicznej, tej samej, nad którą leży Sydney. Nowe tereny przyłączono do Imperium Brytyjskiego i nazwano Nową Południową Walią. Kilkanaście lat później uznano, że do kolonizacji nowych ziem można wykorzystać skazańców. Pierwsi przybyli tu już w 1788 roku – 778 osób plus żołnierze do utrzymania porządku i zarządcy. Do 1868 roku, kiedy zakończono definitywnie ekspediowanie więźniów do Australii, zesłano ich tu ponad 160 tysięcy. Wraz z napływem nowej ludności pogarszała się sytuacja Aborygenów. Nie byli oni w stanie opierać się osadnikom spychającym ich z żyznych terenów położonych nad oceanem w głąb kontynentu. Przejmowano nie tylko ich ziemię, pozbawiano ich też praw i odbierano dzieci, które dawano na wychowanie białym – ten okrutny proceder trwał aż do lat 60. XX wieku. Trzydzieści lat później przyznano rdzennym mieszkańcom Australii prawo do ziemi, której odebranie uznano za bezprawne. Mimo takich początków Australia dziś ma mniejszą przestępczość niż większość krajów Europy i należy do najbogatszych państw świata.

Informacje

Australia to zarówno najmniejszy kontynent na ziemi – ma 7,7 mln km^2 powierzchni, jak i szósty co do wielkości kraj na świecie. Należą do niej również liczne wyspy, w tym leżąca na południowym zachodzie Tasmania (68,4 tys. km^2), najmniejszy stan tego kraju. Australia jest monarchią konstytucyjną, na czele której stoi brytyjska królowa Elżbieta II, a reprezentuje ją gubernator generalny. Jest nim Quentin Alice Louise Bryce, z wykształcenia prawniczka. Pani Bryce ma prawo w imieniu królowej mianować ministrów i sędziów, może też rozwiązać parlament oraz podpisywać ustawy. Premierem Australii jest kolejna kobieta, również z zawodu prawniczka – Julia Gillard, która urodziła się w Wielkiej Brytanii. Pani Gillard jest także pierwszą kobietą sprawującą ten urząd w Australii. Premiera powołuje gubernator generalny, ale jest to czysta formalność – podobnie jak w innych krajach zwykle zostaje nim lider partii, która wygrała wybory.

Australia dzieli się na stany, a każdy z nich ma swojego premiera. Premier Gillard sprawuje władzę na szczeblu federalnym. Australia jest członkiem Wspólnoty Narodów (Commonwealth of Nations), międzynarodowej organizacji zrzeszającej państwa będące dawnymi koloniami brytyjskimi. Niektóre z nich, jak chociażby Australia, Kanada, Nowa Zelandia, Jamajka, uznają brytyjskiego monarchę za głowę swojego kraju. Australia podzielona jest na 6 stanów i dwa terytoria.

POWIERZCHNIA

Australia jest jednym z najbardziej płaskich krajów świata, średnia wysokość nie przekracza tu 330 m. Najwyższym punktem kontynentu jest Góra Kościuszki, która ma 2228 m n.p.m. Została odkryta i nazwana przez polskiego podróżnika i geologa Pawła Edmunda Strzeleckiego. Australia ma 4 tys. km ze wschodu na zachód, czyli tyle ile mniej więcej dzieli Warszawę od Lizbony. I niewiele mniej z północy na południe – 3600 km. Długość linii brzegowej to spektakularne 34 tys. km. Australia oblewana jest wodami trzech oceanów.

WALUTA

Dolar australijski (AUD)

1 AUD = 3,2 PLN

MIESZKAŃCY

Australia ma 22,5 mln obywateli i jest jednym z najrzadziej zamieszkanych krajów świata (2,8 osoby na km^2). Większość Australijczyków żyje w miastach, a co czwarty urodził się poza Australią. 80 proc. ludzi żyje na wąskim pasie ziemi wzdłuż wybrzeża kontynentu. Dlatego mówi się, że prawie każdy Australijczyk ma na plażę nie dalej niż 50 km. Angloaustralijczycy stanowią 70 proc. ogółu obywateli, Brytyjczycy 6 proc., Aborygeni to niewiele ponad 2 proc., czyli 500 tys. osób. Dalsze miejsca zajmują Chińczycy, Filipińczycy. Według badań wykonanych w 2007 r. 22 proc. mieszkańców Australii miało za przodków skazańców. Średnia wieku Australijczyków wynosi 38 lat, a przyrost naturalny to 1,1 proc.

Canberra jest stolicą Australii, ma 320 tys. mieszkańców. Leży w Alpach Australijskich, w południowo- -wschodniej części wyspy. Największe miasto to Sydney z 4,3 mln mieszkańców, ściga je Melbourne z 4 mln, kolejne to Brisbane 1,8 mln i Perth 1,6 mln.

KLIMAT

Australia jest jednym z najsuchszych kontynentów świata. Pory roku są dokładnie odwrotne niż u nas. Kiedy u nas jest zima, czyli od grudnia do lutego, w Australii panuje lato. Jesień trwa od marca do maja, potem jest zima i od września do listopada wiosna. W Sydney jest około 340 słonecznych dni w roku. Latem temperatury sięgają tam 26°C, a wilgotność przekracza 65 proc. Zimą jest średnio o 10 stopni chłodniej. Największe opady deszczu nawiedzają Sydney od marca do czerwca. Temperatury w poszczególnych stanach różnią się o kilka stopni. Pora deszczowa w Wiktorii, której stolicą jest Melbourne, trwa od maja do października, w Adelaide (Australia Południowa), najsuchszej z australijskich stolic, najintensywniej pada w czerwcu, w Perth (Australia Zachodnia)najcieplej jest w lutym, z temperaturami przekraczającymi 31°C, deszcz pada tu od maja do września. Wybrzeża położonego na północy Queenslandu od listopada do maja nawiedzają tropikalne cyklony. Przez Alice Springs w Terytorium Północnym wiosną przetaczają się burze z piorunami i burze piaskowe.

KIEDY JECHAĆ, CZYM, ZA ILE

26 stycznia przypada narodowe święto Australii. Upamiętnia ono dzień, w którym do wybrzeży kontynentu przybił pierwszy statek ze skazańcami. W tym dniu świętuje cała Australia, a wiele imprez jest za darmo: występy muzyków, pokazy filmów, parady statków. Na plażach Sydney gromadzi się wówczas nawet 400 tys. ludzi.

Od 1 do 17 marca trwa Festiwal Win i Jedzenia w Melbourne. 300 tys. odwiedzających chce spróbować najdroższych i najbardziej wykwintnych potraw świata oraz napić się wybornych win, z jakich słynie Australia. Z pewnością nikt nie opuści tej imprezy głodny.

Australia to też wielkie wydarzenia sportowe. W styczniu odbywa się w Melbourne turniej tenisowy Australian Open, który corocznie przyciąga więcej gości niż jakakolwiek inna impreza sportowa. Marzec to Grand Prix Formuły 1 w Melbourne. Przez całe lato w Australii rozgrywane są mecze krykieta. Listopad to czas słynnych wyścigów konnych Melbourne Cup. Regaty z Sydney do Hobart na Tasmanii – jedne z najtrudniejszych i najbardziej prestiżowych na świecie – rozgrywane są 26 grudnia.

Do Australii z Polski nie ma bezpośrednich połączeń. Ale lata tam większość europejskich przewoźników. Niestety bilety nie należą do najtańszych, warto więc rozważyć opcję kupienia biletu np. do Bangkoku, skąd można tanimi liniami dostać się np. do Sydney.

NOCLEGI

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Czy wiesz, że...

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

SYDNEY
To największe australijskie miasto. Paryż ma wieżę Eiffla, Moskwa plac Czerwony, Giza piramidy, a Sydney swoją spektakularną operę, jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków świata. Odbywających się na jej deskach przedstawień słuchają 2 mln melomanów rocznie. Kolejną wizytówką jest Harbour Bridge. Z jego tarasu widokowego na wysokości 134 m można podziwiać panoramę zatoki, po której kursują statki, promy i jachty. Sydney ma też 70 wspaniałych plaż, na których mieszkańcy spędzają większość wolnego czasu. Jest tu szklano-betonowy Manhattan, czyli Darling Harbour, parki, ogrody, wyśmienite restauracje oferujące kuchnie z całego świata. A niedaleko Niebieskie Góry. Dlaczego niebieskie? Od koloru olejku, który przypomina mgłę, a który intensywnie wydzielają eukaliptusowe lasy.

ULURU
wcześniej od nazwiska odkrywcy nazywany Ayers Rock, to największy monolit na ziemi, który wyłania się z pustyni niczym samotna wyspa na oceanie. Ta święta góra Aborygenów ma 348 m wysokości i około 10 km w obwodzie. Znajduje się niemal w środku kontynentu. W zależności od pory dnia zmienia kolory.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Sytuacja kobiet

Australijki jako jedne z pierwszych kobiet na świecie uzyskały prawa wyborcze – stało się to już w 1902 r., niestety nie objęły one Aborygenek, którym te same prawa przyznano dopiero 60 lat później (Polki uzyskały prawa wyborcze w 1918 roku). Dziś trzy najważniejsze funkcje w Australii sprawują kobiety. Z ankiety przeprowadzonej przez Booz & Company, międzynarodową firmę konsultingową, wynika, że Australijki są najbardziej niezależnymi mieszkankami świata. Na drugim biegunie znalazły się panie z Jemenu, Sudanu i Czadu. Badanie dotyczyło dostępu do edukacji, wysokości wynagrodzeń, zabezpieczeń socjalnych dla matek z dziećmi oraz polityki antydyskryminacyjnej. Mimo że Australijki wyprzedziły w tym rankingu mieszkanki Norwegii, Szwecji i Danii, to wciąż zarabiają o 17 procent mniej od mężczyzn na tych samych stanowiskach. Raport nie uwzględnia też uczestnictwa Australijek w rynku pracy, a pod tym względem zajmują one dopiero 14. pozycję wśród krajów należących do OECD. Zaledwie 14 procent z nich zasiada na czele dużych firm. Wydaje się, że jedyną dziś branżą, w której honoraria kobiet biją na głowę dochody mężczyzn, jest modeling. Pocieszające jest to, że najwięcej szczęścia panie czerpią z przyjaźni – 84 procent, mężów lub partnerów – 78 procent, dzieci – 75 procent, jedzenia – 69 procent, zwierząt domowych – 63 procent, a z pieniędzy – 58, i kariery – 53 procent. Najmniej szczęścia Australijkom dają – uwaga – zakupy.

BOHATERKA: Heather Swan

WIEK: 48 lat

STAN CYWILNY: mężatka
(po raz trzeci),
matka dwójki dzieci

ZAWÓD: długo by pisać…

MIEJSCE AKCJI: wysoko i coraz wyżej

Nazywam się Heather Swan, mam 48 lat, jestem mamą, żoną i zawodową spadochroniarką, base jumperką, alpinistką, pisarką, fotografem specjalizującym się w tematach adventure. Mam też dwa rekordy świata w lotach w wingsuicie. Moje motto to słowa mojego męża Glenna: „Nigdy nie pozwól, by strach stanął pomiędzy tobą a twoimi marzeniami”.

Popadł w konflikt z Minosem i pragnął uciec z Krety. Niestety wszystkie drogi na wyspie oraz nadbrzeże kontrolowały wojska króla, więc jedynym sposobem wydawało się skonstruowanie skrzydeł z piór zespolonych woskiem i wzbicie się w przestworza… Dedal chciał jednak zabrać ze sobą swojego jedynego syna – owoc miłości z Naukarte, niewolnicą kreteńskiego władcy. Przed ucieczką ojciec wielokrotnie przestrzegał chłopca, by nie wzlatywał zbyt wysoko, ale młody Ikar był tak zafascynowany bliskością słońca, że nie potrafił się powstrzymać przed wzbijaniem się coraz wyżej i wyżej, aż temperatura roztopiła wosk, którym były złączone pióra. Chłopiec zginął, spadając do morza zwanego dzisiaj Ikaryjskim.

Zwykło się uważać, że lot Ikara to symbol ludzkiego dążenia do realizacji własnych celów wbrew naturalnemu porządkowi świata, więc upadek to kara za nadmierne ambicje. Jednak jego ojciec Dedal nie dość, że przeleciał morze i dotarł na Sycylię, to jeszcze przez wiele dni krążył nad wodą, czekając, aż ciało syna wypłynie na powierzchnię i będzie mógł je pochować. Dla mnie ten mit zawsze będzie symbolem tego, że niemożliwe nie istnieje, bo przecież bez Ikara, jego marzeń, wyobraźni i paradoksalnie też jej braku, wielu z pionierów w różnych dziedzinach nie odważyłoby się przesuwać granic i horyzontu. Nadal siedzielibyśmy w izbach oświetlanych lampą naftową, przemieszczalibyśmy się drabiniastymi wozami, a strach rządziłby naszym życiem. Bowiem tylko ryzyko i próba realizacji marzeń, choćby nieudana, pozwala czuć się wolnym. Tyle że czasem te marzenia są, i chyba po prostu muszą być, okupione ofiarami.

Człowiek od zawsze marzył o tym, by latać. Ileż to razy każdy z nas próbował, choćby we śnie, wzbić się w powietrze. Czy ktoś nie miał takich pragnień? Nie wierzę.

Pamiętam, że kiedy byłam dzieckiem, mój młodszy kolega zapragnął, by choć przez chwilę być niczym ptak. Postanowił więc wyskoczyć z okna swojego domu z pierwszego piętra, ale ponieważ trochę się bał, trzymał w ręku parasolkę, która miała spowolnić jego opadanie, a w ramach dodatkowej asekuracji przywiązał się sznurem za szyję do kaloryfera. (I naprawdę nie była to próba samobójcza, co mogliby teraz pomyśleć niektórzy). Szczęśliwie skończyło się na otarciach i złamanej nodze, bo sznur jednak nie wytrzymał i się zerwał… Ale, jak się okazuje, mój kolega wcale nie był w tym pomyśle na latanie odosobniony.

Historia skydivingu, czyli spadochroniarstwa, zaczęła się bowiem bardzo podobnie. W roku 1783 francuski fizyk Sebastian Lenormand opublikował broszurkę, w której opisał konstrukcję urządzenia do „bezpiecznego spadania”. Niektóre źródła podają, że w tym samym roku wykonał skok z balkonu obserwatorium w Montpellier. I choć to mało prawdopodobne, wiadomo na pewno, że jemu właśnie zawdzięczamy nazwę: parachute, czyli „spadochron”, a koncepcja ta stała się podstawą skoków spadochronowych.

Kiedy myślimy o tej dyscyplinie sportu, wyobrażamy sobie, jak skoczek wznosi się na wysokość od tysiąca do 4 tysięcy metrów, wychodzi ze środka transportu, który wyniósł go w przestworza (samolot, helikopter czy balon), otwiera spadochron i powoli (średnio przez 5–8 minut) opada aż do szczęśliwego lądowania. W trakcie kontroluje prędkość i kierunek lotu linkami sterującymi połączonymi z czaszą spadochronu. Tylko że sportowcy ekstremalni bardziej od powolnego opadania ze spadochronem cenią sobie pierwszą część skoku, czyli zawrotnie szybki lot, z a n i m otworzą spadochron. I tu jest prosta zależność – z im większej wysokości się skacze, tym czas swobodnego lotu jest dłuższy, zatem i frajda większa.

Są jednak i tacy, którzy twierdzą, że skoki spadochronowe z samolotów to nuda i przeżytek, bo czyż człowiek z natury nie chce wciąż dalej przesuwać granicy własnych możliwości? Dlatego najbardziej wymagającą i ekscytującą koncepcją spadochroniarstwa okazał się powrót do korzeni, do pierwotnych założeń Lenormanda i czasów, kiedy bracia Wright nie wynaleźli jeszcze samolotu. Oznacza to oddawanie skoków ze wszystkiego, co znajduje się na ziemi i jest dostatecznie wysokie – z kominów, zapór wodnych, masztów, słupów wysokiego napięcia, dźwigów, mostów, urwisk górskich, a nawet z pomników. Nazwa tego sportu – base jumping – pochodzi od pierwszych liter angielskich słów: building – „budynek”, antenna – „antena”, span – „przęsło”, oraz earth – „ziemia”, a są to cztery główne kategorie obiektów, z których można oddać skok.

Od 1981 roku, kiedy to Philip Smith z Houston w Teksasie został pierwszym oficjalnym skoczkiem base, sport ten pozostaje jednym z najniebezpieczniejszych na świecie. A co ma wspólnego ten rodzaj skakania z tradycyjnym spadochroniarstwem? Raczej niewiele. Może tyle, że spadochron jest podobny – i większość base jumperów zaczynało swoją karierę w aeroklubach. Jednak nazwanie go po prostu „odmianą” spadochroniarstwa jest błędem. To zupełnie inna filozofia życia, a dokładniej – ryzykowania życia.

Po pierwsze skoki oddawane są przeważnie z niewielkich wysokości, czasem zaledwie 40 metrów, dlatego po zaliczeniu swobodnego spadania zostaje bardzo mało czasu na otwarcie spadochronu. Rezygnuje się więc ze spadochronu zapasowego, bo w razie awarii i tak nie ma czasu na jego otwarcie.

Zasadnicza różnica to jednak przyspieszenie i brak oporu wiatru. Podczas wyskakiwania z samolotu ciało skoczka ma taką samą prędkość jak obiekt, w którym jeszcze przed chwilą się znajdował (przyjmijmy, że około 180 km/h), dzięki czemu opór powietrza pozwala mu na bardzo dokładne kontrolowanie ciała. W base (oraz przy oddawaniu skoków z balonów) nie ma tego oporu powietrza. Jest tylko pusta przestrzeń. Dlatego podstawą udanego skoku jest dobre odbicie, bo bez niego łatwo roztrzaskać się o skałę, komin czy przęsło mostu, a więc coś, z czego oddaje się skok. Pozycja decyduje także o przebiegu pierwszych trzech sekund skoku i nie ma tu miejsca na błędy. Dopiero po chwili wiatr relatywny można wykorzystać do ustabilizowania ciała, ale wtedy już śmiałek rzucający się w dół osiąga przyspieszenie, którym może pochwalić się tylko kilka samochodów sportowych na świecie – po niecałych czterech sekundach leci z prędkością 100 km/h.

Trzeba posiadać także sporą wiedzę na temat kierunku wiatru, bo większość wypadków w base jumpingu wynika z tego, że zaraz po otwarciu spadochronu skoczek, pchnięty nagłym podmuchem jak mucha trzepnięta packą, uderza z pełną siłą w obiekt za plecami. A jeśli nawet wszystko pójdzie zgodnie z zasadami tej sztuki, to pozostaje jeszcze lądowanie – najczęściej odbywa się ono w miejscu pełnym przeszkód, takich jak słupy, przewody wysokiego napięcia (często niedostrzegalne z wysokości), samochody, przechodnie… Uff, nie wiem jak wy, ale ja spociłam się już po tym opisie…

Ale przecież zawsze można skomplikować sobie życie jeszcze bardziej i zamiast skakać z miejskiego mostu, zdecydować się na jedną z bardziej niedostępnych gór na ziemi z najwyższą skarpą, jaka istnieje. I pobić przy tym rekord świata.

Ekspedycja na Mount Meru odbyła się w kwietniu i maju 2006 roku. Wzięłam w niej udział ja, mój mąż Glenn oraz jeszcze osiem osób, które zabraliśmy w indyjskie Himalaje. Pieszo dotarliśmy do bazy i rozpoczęliśmy żmudny proces zdobywania góry. Ponieważ wspinaliśmy się na Meru nową drogą, nie do końca wiedzieliśmy, czego się spodziewać – mieliśmy więc sprzęt na każde warunki. Po 21 dniach byliśmy wreszcie na szczycie, na wysokości 6604 m n.p.m. Musieliśmy jednak znaleźć jeszcze miejsce do oddania rekordowego skoku. Trafiliśmy na niewielką skalną półkę, pod którą była pionowa, 800-metrowa ściana – wręcz idealna do base jumpingu.

Najważniejszy był właśnie ten moment, kiedy stałam tam, gotowa do skoku. Po wielu latach pracy i wysiłków poczułam się silna, zrozumiałam, że opieram się na doświadczeniu i jestem gotowa na podjęcie tego wyzwania. Po obu stronach tej gigantycznej pionowej ściany widać było dwa malutkie szczyty. Trzeba było wystartować z niej i po prostu sfrunąć pomiędzy skałami nad lustrem lodowca… Żaden człowiek nie zrobił tego wcześniej. Wyobrażasz sobie?! Co za niezwykły przywilej!

Wcześniej wykonałam wiele skoków base – z mostów, z klifów, z górskich przepaści, ale teraz było wyjątkowo… Wylądowaliśmy bezpiecznie, dokładnie tam, gdzie chciałam. Wiedziałam, że wszystko poszło zgodnie z planem, że oto marzenie się spełniło i zostaliśmy rekordzistami w base jumpingu w kategorii najwyższy punkt wyskoku. Sześć lat przygotowań, trzy tygodnie wspinania i zaledwie trzy minuty, żeby znaleźć się na dole. Tyle że ta droga na dół była nieporównywalnie fajniejsza.

Heather Swan, zresztą jak i cała jej rodzina, wygląda jak milion dolarów. Wszyscy oni są dla mnie ucieleśnieniem amerykańskiego, a w tym przypadku – australijskiego snu. Oto babka, która ma prawie 50 lat, chodzi w spodniach do jazdy konnej, w typowych australijskich butach do pracy blundstone i krótkiej kurteczce w kolorze malinowym. Ma proste blond włosy podpięte w kucyk, śliczną cerę, a teraz jeszcze odsłania w uśmiechu śnieżnobiałe zęby. No nie, w żadnym wypadku Heather nie wygląda na swoje lata. Owszem, jest zadbana i wypoczęta, ale nie to mnie tak urzeka… Ona po prostu promienieje wewnętrzną energią.

Jej dwójka dziś już dorosłych dzieci z poprzednich małżeństw też wygląda jak z reklamy płatków śniadaniowych – ładni i uśmiechnięci. Córka Lauren twierdzi, że Heather jest najlepszą mamą na świecie i nigdy się z nią nawet nie pokłóciła. Syn przyznaje, że owszem, miał kiedyś „okres buntu”, ale wszystko już zrozumiał, zmienił się i teraz żyją w najlepszej zgodzie. Do tego mąż Glenn, który jest wysokim, przystojnym facetem i zajmuje się sportami ekstremalnymi.

– Wow! – tylko tak umiem to skomentować.

Gdyby nie to, że spędziłam tu już kilka dni i miałam okazję obserwować ich w różnych sytuacjach, uznałabym to za jakiś eksperyment. Stwierdziłabym po prostu, że są doskonałymi aktorami, którzy odgrywają rolę absolutnie perfekcyjnej rodziny patchworkowej – kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością, dwoje jej dzieci i dwoje jego z poprzedniego związku. A teraz wszyscy żyją zgodnie niedaleko Sydney niczym wzór, który równie dobrze można by umieścić w Sèvres i podziwiać.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

– Zanim spotkałem Heather, to było tak, jakbym nie miał prawdziwej relacji emocjonalnej. Nie ma żadnego „przedtem” – odpowiedział Glenn zapytany o wcześniejsze związki. W 1998 r. Heather i Glenn wzięli buddyjski ślub i zaczęli żyć pełnią życia z czwórką dzieci z poprzednich małżeństw.

(Zdjęcia z archiwum rodzinnego).

22-letnia Lauren i 27-letni Andrew uwielbiają Heather, a Glenna traktują jak własnego ojca. Uważają, że przy nim matka nareszcie odnalazła szczęście. Wcześniej harowała w korporacji, była samotna i sfrustrowana.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.