Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Epilog

Podziękowania

Okładka

Tytuł oryginału: Sharp Objects

Copyright © 2006 by Gillian Flynn
All rights reserved.
This translation published by arrangement with Crown Publishers, an imprint of the Crown Publishing Group, a division of Random House, Inc.

Copyright for the Polish Edition © 2013 G+J Gruner+Jahr Polska Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa
02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 41–42
faks 22 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa:
Dział Obsługi Klienta, tel. 22 360 37 77

Redakcja: Klara Szarkowska
Korekta: Małgorzata Grudnik-Zwolińska
Projekt okładki: Wioletta Wiśniewska
Ilustracja na okładce: Ajmone Tristano / Shutterstock
Redakcja techniczna: Mariusz Teler
Redaktor prowadząca: Agnieszka Koszałka

ISBN: 978-83-7778-529-4

Skład i łamanie: KATKA, Warszawa

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej: pan@drewnianyrower.com

Dla moich rodziców – Matta i Judith Flynnów

1

Miałam na sobie nowy sweter, krzykliwie czerwony i brzydki. Był dwunasty maja, ale temperatura spadła poniżej dziesięciu stopni i po czterech dniach dygotania w cienkiej bluzce wolałam kupić sobie na wyprzedaży jakiś przyodziewek, zamiast przekopywać schowane do pudeł zimowe ubrania. Wiosna w Chicago.

Siedziałam w swoim redakcyjnym boksie o ścianach obitych jutą i wpatrywałam się w ekran komputera. Tego dnia mój artykuł miał w sobie coś poniekąd fatalnego. W South Side znaleziono czwórkę uwięzionych w pokoju dzieci, w wieku od dwóch do sześciu lat, które zostawiono tam z kilkoma kanapkami z tuńczykiem i litrem mleka. Spędziły tak trzy dni, kręcąc się jak kurczaki wśród resztek jedzenia i własnych odchodów poniewierających się na dywanie. Ich matka po prostu o nich zapomniała, kiedy poniosło ją gdzieś w poszukiwaniu towaru na skręta. Czasem tak właśnie bywa. Żadnych śladów po przypalaniu papierosem ani połamanych kości. Po prostu nieodwracalny upadek. Widziałam tę matkę po aresztowaniu. Dwudziestodwuletnia Tammy Davis, gruba blondynka o policzkach wysmarowanych różem, który układał się w kształt idealnych kół o średnicy szklanki. Mogłam ją sobie wyobrazić, jak siedzi na zapadniętej sofie i trzyma w ustach lufkę, otoczona kłębami gryzącego dymu. Potem wszystko szybko odpływa, dzieciaki są już gdzieś daleko w tyle, a ona przenosi się w czasy gimnazjum, kiedy chłopcom jeszcze na niej zależało. Znów jest śliczną trzynastolatką o lśniących wargach, która przed całowaniem pogryza laskę cynamonu.

Wielki brzuch. Zapach papierosów i dawno wystygłej kawy. Mój redaktor naczelny, szacowny i utrudzony Frank Curry, kołysze się w swoich skrzypiących butach Hush Puppies. Jego zęby ociekają brązową od tytoniu śliną.

– No i jak z twoją historią, dziecinko? – Jego uwagę przykuła srebrzysta pinezka na moim biurku. Wsunął ją sobie lekko pod pożółkły paznokieć kciuka.

– Prawie gotowa. – Napisałam tekstu na jakieś pięć centrymetrów. Potrzebowałam na piętnaście.

– Dobra. Dopierdol jej, zapisz to i przyjdź do mojego gabinetu.

– Mogę przyjść już teraz.

– Dopierdol jej, zapisz to, a potem przyjdź do mnie.

– Jasne. Dziesięć minut. – Musiałam odzyskać pinezkę.

Oddalił się od mojego biurka. Jego krawat dyndał, sięgając mu aż do krocza.

– Preaker?

– Tak, Curry?

– Dopierdol jej.

Frank Curry myśli, że łatwo mną manipulować. Być może dlatego, że jestem kobietą. Być może dlatego, że naprawdę jestem podatna na perswazję.

Curry ma gabinet na trzecim piętrze. Jestem pewna, że szlag go trafia, ilekroć, patrząc przez okno, widzi pień drzewa. Dobrzy redaktorzy nie oglądają kory, oni patrzą na liście, jeśli w ogóle dostrzegają jakieś drzewa, siedząc powyżej dwudziestego czy trzydziestego piętra. Jednak „Daily Post”, czwarta co do wielkości gazeta w Chicago, po swoim wygnaniu na przedmieścia zagnieździła się właśnie tu. Zajmując trzy piętra, rozlewała się nieubłaganie na zewnątrz, pozostając niezauważona wśród handlarzy dywanów i sklepów z lampami. Świetnie zorganizowana budowa naszej podmiejskiej dzielnicy trwała trzy lata – od sześćdziesiątego pierwszego do sześćdziesiątego czwartego. Przedsiębiorca budowlany nazwał ją potem na cześć swej córki, która na miesiąc przed ukończeniem inwestycji uległa podczas jazdy konnej poważnemu wypadkowi. Pozując do zdjęcia pod znakiem wskazującym drogę do nowego miasta, ochrzcił je Aurora Springs. Potem zabrał rodzinę i wyjechał. Jego córka, obecnie już po pięćdziesiątce, mieszka na Florydzie i sporadycznie uskarża się na mrowienie w ramionach. Co kilka lat powraca, by tak samo jak jej ojciec zrobić sobie zdjęcie pod drogowskazem noszącym jej imię.

Napisałam artykuł o jej ostatniej wizycie. Curry, który najbardziej nienawidzi takich z życia wziętych kawałków, wpadł we wściekłość. Czytając mój artykuł, ubzdryngolił się starym chambordem i kiedy wyszedł z biura, roztaczał woń likieru malinowego. Curry upija się cichaczem, ale robi to dość często. Jednak to nie dlatego, jak sądzę, ma tak przytulny widok z okna. To raczej sprawka perfidnego losu.

Wchodząc do gabinetu, zamknęłam za sobą drzwi. Jeśli kiedykolwiek wyobrażałam sobie, jak powinien wyglądać gabinet mojego naczelnego, ten widok nie miał z tym nic wspólnego. Marzyła mi się masywna dębowa boazeria i przeszklone drzwi opatrzone napisem „Szef” – tak aby nieopierzeni pismacy mogli podglądać, jak wściekamy się z powodu łamania praw wynikających z Pierwszej Poprawki. Curry urzędował w pokoju, który, jak cała reszta budynku, był sztywny i pozbawiony wyrazu. Można było w nim zarówno dyskutować o wielkim dziennikarstwie, jak i pobrać wymaz z pochwy. Nikt nie zwracał na to uwagi.

– Powiedz mi coś o Wind Gap. – Curry czubkiem długopisu dotknął swego podbródka pokrytego kilkudniowym zarostem. Wyobraziłam sobie mały niebieski ślad, jaki pozostawi on wśród siwiejącej szczeciny.

– To miasteczko na samym dole stanu Missouri, w „obcasie buta”[1], o krok od granicy z Tennessee i Arkansas – odparłam, grzebiąc w zasobach pamięci. Curry uwielbiał przepytywać reporterów z każdego tematu, jaki uznał za stosowny. Mogła to być liczba morderstw popełnionych w Chicago w ubiegłym roku, przyrost ludności w Cook Country albo dzieje mojego rodzinnego miasta, temat, którego wolałabym uniknąć. – Powstało tuż przed wojną secesyjną – ciągnęłam. – Leży blisko rzeki Missisipi, więc przez pewien czas było to miasto portowe. Teraz cała tamtejsza gospodarka opiera się na uboju świń. Około dwóch tysięcy mieszkańców. Dziedzice fortun i odpadki.

– A ty do których należysz?

– Jestem odpadkiem. Ale z tych nadzianych. – Uśmiechnęłam się, a on odpowiedział posępnym spojrzeniem.

– I co do cholery się tam dzieje?

Siedziałam w milczeniu, przegladając rozmaite katastrofy, jakie mogły nawiedzić Wind Gap. To jedno z tych gównianych miasteczek podatnych na przeróżne nieszczęścia. Wypadek autobusu albo huragan. Wybuch cysterny albo jakiś dzieciak utopiony w studni. Ja też sposępniałam. Miałam nadzieję, jak zwykle zresztą, kiedy Curry wzywał mnie do siebie, że ma zamiar pochwalić mój ostatni artykuł, zaszczycić mnie jakąś lepszą robotą, podsunąć mi zabazgrany świstek, który okazałby się czekiem na jednoprocentową podwyżkę, ale psiakrew, nie byłam przygotowana na pogawędkę o najświeższych wydarzeniach w Wind Gap.

– Twoja mama dalej tam mieszka, prawda, Preaker?

– Matka i ojczym.

Moja przyrodnia siostra urodziła się, kiedy chodziłam do liceum. Jej istnienie było dla mnie tak nierzeczywiste, że często zapominałam, jak ma na imię. Amma. A potem Marian. Już na zawsze nieobecna Marian.

– No i co, odzywasz się czasem do nich?

Nie, od czasu telefonu na Boże Narodzenie. Pełna chłodnej uprzejmości rozmowa po zaaplikowaniu sobie trzech burbonów. I obawa, że matka może wyczuć w słuchawce mój oddech.

– Ostatnio nie.

– Na litość boską, Preaker, czytaj czasami wiadomości! A nie zdarzyło się tam morderstwo w sierpniu zeszłego roku? Uduszono małą dziewczynkę.

Przytaknęłam, jakbym o tym wiedziała. Oczywiście kłamałam. Moja matka była jedyną osobą w Wind Gap, z którą miałam i tak ograniczony kontakt, ale o niczym takim od niej nie słyszałam. Dziwne.

– Teraz zaginęło następne dziecko. Wygląda mi na to, że zapowiada się seria. Jedź tam i przyślij mi artykuł. Tylko migiem. Masz być na miejscu jutro rano.

Nic z tego.

– Jest u nas miejsce na takie historie z dreszczykiem?

– A i owszem. Depczą nam po piętach trzy konkurencyjne gazety z dwa razy większym kapitałem i dwa razy liczniejszą załogą. – Przeczesał dłonią włosy, które przybrały kształt postrzępionych strąków. – Mam dość tego, że sprzątają nam sprzed nosa najlepsze wiadomości. A teraz jest szansa, żeby się wybić. Duża szansa.

Curry wierzy, że dzięki odpowiedniemu artykułowi w ciągu jednej nocy staniemy się pierwszą gazetą w Chicago, zyskamy wiarygodność w całym kraju. W ubiegłym roku pewna gazeta wysłała reportera do jego rodzinnego miasteczka, gdzieś w Teksasie, po tym, jak grupa nastolatków utonęła podczas wiosennej powodzi. Powstał utrzymany w elegijnym tonie, ale dobrze napisany artykuł o żywiole wody i żałobie; nie pominięto niczego, począwszy od chłopięcej drużyny baseballowej, która straciła trzech najlepszych graczy, aż po miejscowy dom pogrzebowy, w którym nie umiano sobie poradzić z oczyszczeniem ciał topielców. Facet zdobył Pulitzera.

Mimo wszystko nie miałam ochoty jechać. Mój opór był tak silny, że instynktownie wczepiłam się palcami w podłokietniki fotela, na którym siedziałam, jak gdyby Curry chciał mnie wypchnąć siłą. Siedział, wpatrując się we mnie załzawionymi piwnymi oczyma. Odchrząknął, spojrzał na zdjęcie swojej żony i uśmiechnął się jak lekarz, który ma do obwieszczenia złą nowinę. Curry uwielbiał zgrywać gbura – pasowało to do jego staromodnego wizerunku naczelnego – ale był jednym z najpoczciwszych ludzi, jakich znałam.

– Słuchaj, dziecinko, jeśli nie możesz tego zrobić, to nie rób. Ale myślę, że wyjdzie ci to na dobre. Wyciągniesz parę spraw na światło dzienne. Znów staniesz na nogi. To cholernie dobry temat. Potrzebujemy takiego. Ty potrzebujesz.

Curry zawsze mnie wspierał. Twierdził, że jestem jego najlepszą reporterką, mówił, że mam zaskakujący tok myślenia. W ciągu dwóch lat pracy nieustannie zawodziłam pokładane we mnie nadzieje. Czasem nawet zbyt mocno. Teraz czułam, jak siedząc za biurkiem, nalega w milczeniu, bym uwierzyła w jego zapewnienia. Skinęłam głową w sposób, który w moim mniemaniu miał oznaczać pewność siebie.

– Pójdę się spakować.

Moje spocone dłonie zostawiły wilgotne plamy na podłokietnikach.

Nie miałam żadnych zwierzaków, o które musiałabym się martwić, żadnych roślin, które należałoby powierzyć opiece sąsiadów. Wepchnęłam do marynarskiego worka tyle ubrań, by wystarczyło mi na pięć dni, pocieszając się tym samym, że wyjadę z Wind Gap przed końcem tygodnia. Kiedy ogarniałam ostatnim spojrzeniem mieszkanie, dostrzegłam, jakie jest beznadziejne. Wyglądało jak pokój dziewczyny z college’u – wszystko tanie, przejściowe i bez polotu. Obiecałam sprawić sobie po powrocie porządną kanapę w nagrodę za ten wspaniały artykuł, jaki – byłam pewna – uda mi się stworzyć.

Na stoliku nieopodal drzwi stoi zdjęcie, na którym przytulam siedmioletnią Marian. Obie zanosimy się od śmiechu. Ona ma oczy szeroko otwarte ze zdziwienia, ja zaciskam powieki. Trzymam ją w objęciach, a jej patykowate nogi sięgają mi do kolan. Nie pamiętam, z czego tak się śmiałyśmy. Z biegiem lat stało się to przyjemną tajemnicą. Myślę, że lubię trwać w nieświadomości.

Wolę się kąpać. Nie znoszę prysznica, który sprawia, że moja skóra zaczyna skwierczeć, jakbym była podłączona do prądu. Wyścieliłam więc lichym motelowym ręcznikiem dno brodzika, skierowałam strumień na ścianę i usiadłam w płytkiej wodzie. Na powierzchni dryfowały czyjeś włosy łonowe.

Wychodzę. Nie ma drugiego ręcznika, więc podbiegam do łóżka i wycieram się w tandetny miękki koc. Potem popijam ciepłego burbona, psiocząc na popsutą zamrażarkę.

Wind Gap leży jakieś jedenaście godzin drogi na południe od Chicago. Curry łaskawie przydzielił mi budżet na jeden nocleg w motelu i śniadanie na stacji benzynowej. Zdecydował jednak za mnie, że po dotarciu na miejsce mam zatrzymać się u matki. Już sobie wyobrażałam, jak zareaguje, kiedy zobaczy mnie na progu. Lekki popłoch, ręka poprawiająca fryzurę i niezgrabny uścisk, jak gdyby chciała delikatnie odsunąć mnie na bok. Niepotrzebna gadanina o zapuszczonym domu. Finezyjnie zamaskowane wypytywanie o czas mojej wizyty.

– Jak długo będę mogła się tobą nacieszyć? – powie i będzie to oznaczać „Kiedy wyjedziesz?”. Jest to ten rodzaj uprzejmości, który najbardziej wytrąca mnie z równowagi.

Wiedziałam, że powinnam przygotować notatki, ułożyć pytania, ale zamiast tego wypiłam jeszcze więcej burbona, zażyłam kilka tabletek aspiryny i wyłączyłam światło. Zapadłam w sen ukołysana miękkim szemraniem klimatyzatora i dobiegającymi zza ściany elektronicznymi odgłosami strzelaniny w jakiejś grze komputerowej. Od mojego rodzinnego miasta dzieliło mnie tylko pięćdziesiąt kilometrów, ale tę ostatnią noc chciałam spędzić jeszcze z dala od niego.

Rano wepchnęłam w siebie starego pączka z dżemem i ruszyłam na południe. Temperatura gwałtownie wzrosła, a po obu stronach drogi pojawiły się bujne lasy. Ta część stanu Missouri jest przerażająco płaska – kilometry zwartego drzewostanu przeciętego jedynie cienką linią autostrady, po której się posuwałam. Ten sam widok powtarzający się co dwie minuty.

Nie sposób dojrzeć Wind Gap z oddali, gdyż najwyższy budynek w tej mieścinie ma tylko trzy piętra. Po dwudziestu minutach jazdy wiedziałam jednak, że jestem blisko. Najpierw pojawiła się stacja benzynowa. Siedziało przed nią kilku znudzonych, obdartych i rozchełstanych nastolatków. Kucający obok starego pikapa dzieciak w pieluszce ciskał w powietrze garście żwiru, podczas gdy jego matka napełniała bak. Miała ufarbowane na złocisty kolor włosy, ale odrosty sięgały jej prawie za uszy. Krzyknęła w stronę chłopaków coś, czego nie zrozumiałam, przejeżdżając szybko obok nich. Niebawem las zaczął rzednąć. Minęłam niedbale wymalowaną reklamę centrum handlowego, w którym znajduje się solarium, sklep z bronią i magazyn tekstyliów. Potem przejechałam obok samotnej ślepej uliczki zabudowanej starymi domami, które wyglądały jak część nigdy nieukończonego osiedla. No i wreszcie miasto właściwe.

Kiedy mijałam tablicę, która witała mnie przy wjeździe do Wind Gap, bez wyraźnego powodu wstrzymałam oddech, tak jak robią to dzieci przechodzące obok cmentarza. Upłynęło osiem lat od czasu, gdy byłam tu ostatni raz, ale pejzaż pozostał toporny. Jadąc dalej, natrafiłam na dom mojej nauczycielki gry na pianinie, byłej zakonnicy, której z ust zalatywało jajami. Dalej znajdował się niewielki park, gdzie w pewien parny letni dzień wypaliłam swojego pierwszego papierosa. Idąc wzdłuż bulwaru, dotarłabym do swojej starej szkoły i do szpitala.

Postanowiłam udać się prosto na posterunek policji. Mieści się na samym końcu Main Street, która zgodnie ze swą nazwą jest główną ulicą w Wind Gap. Można znaleźć na niej salon piękności i skład materiałów żelaznych, sklep z tanimi drobiazgami oraz bibliotekę, której zbiory zajmują dwanaście półek. Jest tam też sklep odzieżowy o nazwie Candy’s Casuals, gdzie kupić można sweterki, golfy i blezery zdobione wzorami w kaczuszki i domki. Większość sympatycznych kobiet w Wind Gap to nauczycielki albo matki. Albo też pracują w takich miejscach jak Candy’s Casuals. Przed paroma laty zagościł tu Starbucks, przynosząc mieścinie to, do czego tęsknie wzdychali jej mieszkańcy – elegancko zapakowany i opatrzony atestami posmak światowości. Dziś jest to tylko zapuszczony bar prowadzony przez rodzinę, której nazwiska nie pamiętam.

Na Main Street było pusto. Nie dostrzegłam żadnych samochodów ani ludzi. Po chodniku przemknął pies, ale nikt za nim nie wołał. Do słupów wszystkich latarni ulicznych przyklejone były żółtą taśmą papierową niewyraźne kserokopie zdjęcia małej dziewczynki. Zaparkowałam samochód i oderwałam jedno z ogłoszeń, przyczepione krzywo do znaku stopu na wysokości wzroku dziecka. Było to ogłoszenie domowej roboty. Widniejące u samej góry słowo „Zaginiona” napisano dużymi literami, chyba markerem. Zdjęcie przedstawiało dziewczynkę o ciemnych oczach, spontanicznym uśmiechu i jakby nazbyt bujnej czuprynie. To ten typ dziecka, który nauczyciele określają jako „trudne”. Spodobała mi się.

Natalie Jane Keene

Wiek: 10 lat

Zaginęła 11 maja

Ostatnio widziana w parku im. Jacoba J. Garretta, ubrana w niebieskie dżinsowe krótkie spodenki i podkoszulek w czerwone paski.

Informacje proszę kierować pod numer telefonu 555-7377

Miałam nadzieję, iż po wejściu na posterunek dowiem się, że Natalie Jane została już odnaleziona. Cała i zdrowa. Że zabłądziła albo zwichnęła nogę w lesie, albo gdzieś uciekła, a potem poszła po rozum do głowy. Wsiadłabym wtedy do samochodu, wróciłabym do Chicago i nie musiałabym tu z nikim rozmawiać.

Okazało się, że ulice są opustoszałe, bo pół miasta przeszukuje las na północy. Policjantka na posterunku powiedziała mi, że mogę zaczekać, bo komendant Bill Vickery powinien niebawem wrócić na lunch. Poczekalnia sprawiała złudne wrażenie przytulności niczym gabinet dentystyczny. Zasiadłam w pomarańczowym fotelu i zajęłam się przeglądaniem „Redbooka”. Podłączony do pobliskiego gniazdka odświeżacz powietrza z sykiem roztaczał plastikowy zapach, który miał się kojarzyć z polnym wiaterkiem. Przerzuciłam ze trzy magazyny i zapach ten zaczął wywoływać u mnie mdłości. Kiedy wreszcie pojawił się Vickery, policjantka skinęła głową w moją stronę i wyszeptała z nieskrywaną pogardą: „Media”.

Vickery, szczupły facet tuż po pięćdziesiątce, zdążył już przepocić mundur. Koszula przylgnęła mu do piersi, a pomarszczone spodnie utworzyły grubą fałdę w miejscu, gdzie powinien znajdować się jego tyłek.

– Media? – Spojrzał na mnie sponad grubych okularów. – Jakie media?

– Komendancie Vickery, jestem Camille Preaker, z „Daily Post”, z Chicago.

– Z Chicago? Po co przyjechała pani tu aż z Chicago?

– Chciałabym porozmawiać z panem o tej dziewczynce – Natalie Keene. I o tej, która została zamordowana w zeszłym roku.

– Jezu Chryste. Jak wyście się tam o tym dowiedzieli? Jezu Chryste.

Spojrzał w stronę swojej podwładnej, a potem znów w moją, jakbyśmy były w zmowie. Potem skinął na mnie, bym szła za nim.

– Ruth, jakby ktoś dzwonił, to mnie nie ma – powiedział do policjantki, która przewróciła oczami.

Bill Vickery kroczył przede mną wyłożonym boazerią korytarzem, którego ściany zdobiły fotografie pstrągów i koni w tandetnych ramkach. Jego pozbawiony okien gabinet okazał się małą klitką zastawioną metalowymi szafami. Usiadł i zapalił papierosa. Mnie nie poczęstował.

– Nie chcę, żeby to się rozniosło. Nie zamierzam dopuścić do tego, aby ta sprawa wyszła na jaw.

– Obawiam się, komendancie Vickery, że nie mamy wyboru. Ktoś czyha na te dzieci. Należy informować społeczeństwo o takich sprawach. – Było to zdanie, które powtarzałam przez całą drogę. Odwoływało się do wyższej konieczności.

– Co to was obchodzi? To nie wasze dzieci, to dzieci z Wind Gap. – Wstał, by po chwili usiąść z powrotem, i zaczął porządkować papiery leżące na biurku. – Z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że nikt w Chicago nie przejmował się wcześniej dzieciakami z Wind Gap.

Kiedy Vickery wypowiadał ostatnie słowa, drżał mu głos. Zaciągnął się papierosem, okręcił masywny złoty sygnet na małym palcu i parokrotnie zamrugał oczami. Nagle zaczęłam się zastanawiać, czy aby się nie rozpłacze.

– Ma pan rację. Chyba nikt. Ale proszę mnie zrozumieć, nie chodzi o jakąś tanią sensację. To poważna sprawa. Jeśli poprawi to panu humor, też jestem z Wind Gap.

Więc o to ci chodziło, Curry. Może chwyci.

Vickery znów odwrócił oczy w moją stronę. Przyglądał się mojej twarzy.

– Jak nazwisko?

– Camille Preaker.

– Dlaczego nic mi to nie mówi?

– Nigdy nie było ze mną kłopotów, szefie. – Uśmiechnęłam się delikatnie.

– Preaker to po matce?

– Moja matka nie używa panieńskiego nazwiska, odkąd wyszła za mąż, jakieś dwadzieścia pięć lat temu. Adora i Alan Crellinowie.

– No tak, ich znam.

Ich wszyscy znają. Zamożność bynajmniej nie była czymś normalnym w Wind Gap, nie ta z prawdziwego zdarzenia.

– Ale ja i tak nie chcę tu pani widzieć – dodał. – Napisze pani ten swój artykuł i odtąd ludzie będą nas kojarzyli tylko z… tym.

– Może trochę rozgłosu by pomogło – nie ustępowałam. – Tak jak pomogło w innych sprawach.

Vickery milczał przez chwilę, wpatrując się w zmiętą papierową torbę z jedzeniem na lunch, która leżała na brzegu biurka. Pachniała kiełbasą. Mamrotał coś pod nosem o JonBenet[2] i klął.

– Nie, dziękuję, panno Preaker. I żadnych komentarzy. Nie mam nic do powiedzenia na temat trwającego śledztwa. Może pani to zacytować.

– No cóż, mam prawo być tutaj. Ułatwmy to sobie. Udostępni mi pan parę informacji. Cokolwiek. Potem nie będę wchodzić panu w drogę. Nie chcę utrudniać pańskiej pracy, ale muszę wykonywać swoją. – To była kolejna propozycja, na którą wpadłam po drodze, mijając St. Louis.

Opuściłam posterunek policji z kserokopią mapy Wind Gap. Komendant Vickery zaznaczył na niej drobnym krzyżykiem miejsce, gdzie w ubiegłym roku natrafiono na ciało zamordowanej dziewczynki.

Dziewięcioletnią Ann Nash znaleziono 27 sierpnia w Falls Creek, rwącym i kamienistym potoku, który płynie przez sam środek North Woods. Od wieczoru poprzedniego dnia, kiedy zaginęła, grupa poszukiwaczy przeczesywała las, jednak to myśliwi natknęli się na nią około piątej nad ranem. Dziewczynkę uduszono około północy zwykłym sznurkiem do suszenia prania, okręconym dwukrotnie wokół jej szyi. Ciało zostało wrzucone do potoku, który był płytki z powodu panującej tego lata długiej suszy. Sznurek zahaczył o spory głaz i przez noc zwłoki obmywał leniwy prąd. Podczas pogrzebu nie otwierano trumny. To było wszystko, co powiedział mi Vickery. Godzina wypytywania, by tyle się dowiedzieć.

Z automatu telefonicznego w bibliotece zadzwoniłam pod numer podany w ogłoszeniu. Usłyszałam głos starszawej kobiety, która oznajmiła, że to gorąca linia Natalie Keene, ale w tle usłyszałam szum zmywarki do naczyń. Kobieta powiedziała mi, że o ile jej wiadomo, poszukiwania trwają nadal w North Woods. Ci, którzy chcieliby pomóc, mają zgłaszać się przy głównej drodze dojazdowej i zabrać ze sobą wodę. Spodziewano się rekordowych upałów.

Na miejscu poszukiwań cztery jasnowłose dziewczęta wygrzewały się w słońcu, siedząc na dużym ręczniku plażowym. Wskazały na jedną ze ścieżek i powiedziały, abym szła w tamtą stronę, aż natrafię na grupę.

– A co pani tu robi? – zapytała najładniejsza z nich. Miała rumianą twarz o dziecięcych jeszcze rysach i związane wstążkami kucyki, ale jej piersi, które dumnie wypinała, były jak u dorosłej kobiety. Kobiety, która jest prawdziwą szczęściarą. Uśmiechnęła się tak, jakby mnie znała, co było niemożliwe, gdyż zapewne chodziła do przedszkola, kiedy ostatnim razem przyjechałam do Wind Gap. Mimo to wyglądała znajomo. Może to córka jednej z moich szkolnych koleżanek. Wiek by się zgadzał, jeśli komuś zdarzyła się wpadka zaraz po skończeniu liceum. Całkiem możliwe.

– Po prostu chcę pomóc – odpowiedziałam.

– Jasne. – Uśmiechnęła się głupawo i zbyła mnie, oddając się bez reszty polerowaniu paznokci u nóg.

Zeszłam z gorącej, zasypanej chrzęszczącym żwirem drogi i znalazłam się w lesie, jeszcze bardziej nagrzanym. Powietrze było wilgotne niczym w dżungli. Nawłocie i krzaki dzikiego sumaka ocierały się o moje kostki, a wszędzie latały puszyste białe pyłki topoli, wkradając się do moich ust i przyklejając do ramion. Nagle przypomniałam sobie, że w dzieciństwie nazywaliśmy je sukniami wróżek.

Gdzieś z oddali dobiegały głosy nawołujące Natalie. Melodia tych trzech sylab unosiła się i opadała jak w piosence. Zauważyłam ich po dziesięciu minutach wędrówki. Jakieś pół setki ludzi, którzy idąc w długich szeregach, rozgarniali zarośla kijami.

– Hej! Coś nowego? – zagadnęłam mężczyznę z piwnym brzuszkiem, który znalazł się najbliżej mnie. Porzuciłam ścieżkę i zaczęłam przedzierać się w jego stronę między drzewami. – Mogę jakoś pomóc? – Nie byłam do końca gotowa, by od razu wyciągnąć swój notes.

– Możesz iść koło mnie, o tu – odpowiedział. – Każdy się przyda. Mniej terenu do przeszukiwania.

Przez kilka minut szliśmy w milczeniu, które co jakiś czas przerywał wilgotny chrapliwy kaszel mego towarzysza.

– Czasem tak sobie myślę, że należałoby wypalić te lasy – odezwał się znienacka. – Wygląda na to, że nie dzieje się tu nic dobrego. Przyjaźnisz się z rodziną tej małej?

– Tak naprawdę jestem reporterką z „Chicago Daily Post”.

– Hmm… No i co? Piszesz o tym wszystkim?

Nagle spośród drzew dobiegło nas głośne zawodzenie, dziewczęcy głos krzyczał „Natalie!”. Czułam, że moje dłonie zaczynają się pocić, kiedy biegliśmy w tamtą stronę. Przed nami kłębiły się jakieś postacie. Nastolatka o jasnych, niemal białych włosach osunęła się na ścieżkę. Miała czerwoną stężałą twarz, jąkając się jak w pijackim amoku, wykrzykiwała w niebo imię zaginionej. Pochwycił ją jakiś starszy mężczyzna, może jej ojciec, i obejmując, zaczął wyprowadzać z lasu.

– Znaleźli ją? – zawołał mój towarzysz. Kilka osób pokręciło przecząco głowami.

– Myślę, że coś się jej przywidziało – odpowiedział jakiś mężczyzna. – Za dużo jak dla niej. Zresztą teraz dziewczynki nie powinny nigdzie wychodzić.

Facet przyjrzał mi się badawczo, zdjął czapkę, by otrzeć pot z czoła, i wrócił do przeszukiwania zarośli.

– Smutna robota – powiedział mój partner. – Smutny czas.

Wolno posuwaliśmy się naprzód. Kopnięciem usunęłam ze swej drogi przerdzewiałą puszkę po piwie. Potem kolejną. Samotny ptak przeleciał na wysokości naszych oczu, po czym wystrzelił ku szczytom drzew. Na moim nadgarstku wylądował niespodziewanie konik polny. Ponura magia.

– Pozwolisz, że zapytam, co o tym wszystkim sądzisz? – Wyciągnęłam notes i pomachałam nim.

– Nie wiem, czy dużo się ode mnie dowiesz.

– Tylko co o tym myślisz. Dwie dziewczynki w małym miasteczku…

– No cóż, nie wiadomo, czy coś je łączy, nie? Chyba że coś wiesz, bo ja nie. Ale i tak wiemy, że Natalie znajdzie się cała i zdrowa. Nie minęły nawet dwa dni.

– A są jakieś teorie na temat Ann? – zapytałam.

– To musiał zrobić jakiś rąbnięty popapraniec. Pewnie gość jeździ od miasta do miasta, zapomniał wziąć tabletek, głosy przemawiają do niego… Coś w tym stylu.

– Dlaczego tak uważasz?

Przystanął i z tylnej kieszeni spodni wyciągnął paczkę tytoniu do żucia. Przycisnął grubą szczyptę do dziąseł i zaczął urabiać, dopóki nie natrafił na pierwszą szczelinę między zębami, w którą mógł wcisnąć tytoń. Moje usta zaczęły się wykrzywiać w grymasie politowania.

– To po cóż wyrywałby zęby martwemu dziecku?

– Wyrwał jej zęby?

– Wszystkie prócz kawałka mlecznego trzonowca.

Gdy kolejna godzina minęła, nie przynosząc postępów w poszukiwaniach, a ja nie zdobyłam nowych informacji, porzuciłam swego rozmówcę, który nazywał się Ronald Kamens („możesz jeszcze dopisać mi J. po imieniu, jeśli chcesz”), i odbiłam na południe, w stronę miejsca, gdzie w zeszłym roku znaleziono ciało Ann. Po piętnastu minutach przestały dobiegać do mnie nawoływania. Po kolejnych dzisięciu usłyszałam donośny szum Falls Creek.

Byłoby trudno wlec dziecko przez tę gęstwinę, po zasłanej gałęziami i liśćmi ścieżce, z której tu i ówdzie wystawały korzenie. Skoro Ann była typową dziewczynką z Wind Gap, miasteczka, w którym od płci pięknej wymaga się demonstracyjnych oznak kobiecości, zapewne nosiła długie, zakrywające plecy włosy. Mogły one pozostawić ślady, czepiając się gałęzi. Wciąż zdawało mi się, że pajęczyny to migocące pasma włosów.

Trawa w pobliżu miejsca, gdzie znaleziono ciało, była nadal wydeptana i zryta w poszukiwaniu śladów. Leżało tam kilka niedopałków, które pozostawili po sobie bezczynni gapie. Znudzeni gówniarze, którzy zastraszają się nawzajem wizjami szaleńca wyrywającego zakrwawione zęby.

W tym miejscu w strumieniu znajdował się kiedyś rząd wielkich kamieni, o które zaczepił sznurek zawiązany na szyi Ann, przez co martwa dziewczynka przez pół nocy kołysała się poruszana prądem wody jak wisielec. Teraz przejrzysty strumień toczył się po piasku. Ronald J. Kamens nie bez dumy opowiedział mi, jak mieszkańcy Wind Gap wyciągnęli głazy, załadowali na ciężarówkę i roztrzaskali na obrzeżach miasta. Był to rozczulający przejaw wiary w to, że ten akt zniszczenia zapobiega złu. Widać nie zadziałało.

Usiadłam na brzegu strumienia, gładząc dłońmi skalistą glebę. Podniosłam płaski rozgrzany kamień i przycisnęłam go sobie do policzka. Zastanawiałam się, czy Ann kiedykolwiek przychodziła tutaj, kiedy żyła. Być może nowe pokolenie dzieciaków z Wind Gap zdążyło już znaleźć bardziej interesujące sposoby na zabicie letniej nudy. Kiedy ja byłam dzieckiem, przychodziliśmy pływać w miejscu położonym w dolnym biegu strumienia, gdzie ogromne płaskie głazy tworzyły płytkie rozlewisko. Raki przemykały koło naszych stóp, a my skakaliśmy za nimi i piszczeliśmy, kiedy udało nam się któregoś dotknąć. Nikt nie nosił strojów kąpielowych, za dużo było z tym zachodu. Zamiast tego jechało się do domu na rowerze w wilgotnych spodenkach i bluzce, potrząsając głową jak zmoknięty psiak.

Czasami zaglądali tam starsi chłopcy, którzy, wyposażeni w strzelby i kradzione piwo, polowali na latające wiewiórki i zające. Przy ich pasach kołysały się zakrwawione kawałki mięsa. Zawsze byłam pod wrażeniem tych pewnych siebie i wstawionych wyrostków cuchnących potem, którzy ostentacyjnie nie zwracali na nas uwagi. Teraz wiem, że istnieje styl polowania. Jednak dżentelmen o politycznych aspiracjach, który ucieka przed codziennością na polowanie i popija orzeźwiający gin z tonikiem, to nie myśliwy, jakiego pamiętam z dzieciństwa. Dorastający chłopcy, jakich znałam, mieli krwiożercze zapędy. Potrzebny był im ten śmiertelny wstrząs targający ciałem trafionego zwierzęcia, które jeszcze przed sekundą płynnie unosiło się w powietrzu.

Kiedy chodziłam do podstawówki, a miałam wtedy ze dwanaście lat, zawędrowałam do myśliwskiej chatki chłopaków z sąsiedztwa, zbitej z desek szopy, gdzie skórowali i ćwiartowali swoje trofea. Na sznurkach suszyły się wstęgi wilgotnego różowego mięsa. Piaszczysta podłoga była rdzawa od krwi, a ściany pokryte zdjęciami nagich kobiet. Niektóre z nich rozkraczały szeroko nogi, inne leżały pod swoimi partnerami. Jedna z dziewcząt była związana. Miała szkliste oczy, a jej nabrzmiałe piersi o widocznych żyłkach wyglądały jak winogrona. Jakiś mężczyzna brał ją od tyłu. Czułam ich zapachy w tym gęstym, przesiąkniętym krwią powietrzu.

Wtedy to nocą, po powrocie do domu, wsunęłam sobie palec w majtki i po raz pierwszy się masturbowałam, ciężko dysząc i przezwyciężając mdłości.

1 Oryg. „Bootheel” – wysunięta najdalej na południowy wschód część stanu Missouri; swym kształtem przypomina obcas buta (przyp. tłum.).

2 JonBenet Patricia Ramsey – sześcioletnia dziewczynka zamordowana w 1996 roku; dochodzenie w sprawie jej śmierci stało się przedmiotem wielkiego zainteresowania mediów i doprowadziło do przełomu w amerykańskim dziennikarstwie śledczym (przyp. tłum.).

2

Happy Hour. Pora na koktajl. Porzuciłam poszukiwania i zatrzymałam się w Footh, podrzędnym małomiasteczkowym barze. Stąd zamierzałam udać się na Grove Street 1665, do domu, w którym mieszkali Betsy i Robert Nashowie, rodzice dwunastoletniej Ashleigh, jedenastoletniej Tiffanie, na zawsze już dziewięcioletniej nieżyjącej Ann i sześciolatka Bobby’ego juniora.

Trzy dziewczynki, nim wreszcie urodził się syn. Sącząc burbona i chrupiąc fistaszki, rozmyślałam o desperacji, która musiała ich ogarniać, ilekroć kolejne dziecko przychodziło na świat pozbawione penisa. Pierwsza była Ashleigh, wprawdzie nie chłopiec, ale urocza i zdrowa. Zresztą zawsze chcieli mieć dwójkę. Dziewczynka dostała ekstrawaganckie imię o niespotykanej pisowni i szafę pełną cukierkowych sukieneczek. Nie tracąc nadziei, spróbowali ponownie, ale na świat przyszła Tiffanie. Zrobiło się nerwowo, a powitanie małej w domu było mniej triumfalne. Kiedy pani Nash zaszła po raz kolejny, jej mąż kupił maleńką rękawicę baseballową, by nadać zarodkowi w jej brzuchu odpowiedni kierunek rozwoju. Można sobie wyobrazić uzasadnioną konsternację, kiedy urodziła się Ann. Przypadło jej zwyczajne imię po kimś z rodziny i nie dostała nawet „e” na końcu, aby choć odrobinę je upiększyć.

Chwała niebiosom za Bobby’ego. Trzy lata po rozczarowaniu, jakim była Ann – może wskutek wpadki, a może w ostatnim przebłysku werwy – chłopiec otrzymał imię po ojcu i stał się oczkiem w głowie rodziców, a trzy dziewczynki nagle uświadomiły sobie, co to znaczy znaleźć się na uboczu. Szczególnie Ann. Nikt nie chciał trzeciej dziewczynki. Dopiero teraz zyskała trochę zainteresowania.

Jednym haustem przełknęłam drugiego burbona, rozluźniłam ramiona, energicznie poklepałam się po policzkach i wróciłam do swojego wielkiego niebieskiego buicka, marząc o trzecim drinku. Nie należę do tych reporterów, którzy rozkoszują się rozgrzebywaniem cudzej prywatności. Przypuszczalnie z tego powodu jestem drugorzędną dziennikarką. A przynajmniej jedną z nich.

Wciąż pamiętałam, jak trafić na Grove Street. Zaczynała się dwa budynki za moim liceum, do którego uczęszczała cała młodzież zamieszkała w promieniu ponad stu kilometrów. Szkołę, której patronem został Millard Calhoon, założono w 1930 roku, kiedy to mieścina wydawała ostatnie tchnienia przed pogrążeniem się w Wielkim Kryzysie. Została nazwana na cześć pierwszego burmistrza Wind Gap, bohatera wojny secesyjnej. Wprawdzie bohatera konfederatów, jakkolwiek nie zmieniało to faktu, że bohatera. W pierwszym roku wojny Calhoon zmierzył się z całym oddziałem Jankesów pod Lexington i samodzielnie ocalił to małe miasteczko (czy coś w tym rodzaju, jak informuje tablica umieszczona obok wejścia do szkoły). Gnając przez podwórza i śmigając pomiędzy otoczonymi domami, szarmancko odganiał oszołomione damy, aby nie stała im się krzywda ze strony wroga. Gdyby ktoś dzisiaj zapytał w Lexington o dom Calhoona, piękny okaz ówczesnej architektury, znalazłby jeszcze w jego ścianach kule wystrzelone przez żołnierzy Północy. Kule naszego bohatera, jak można przypuszczać, utkwiły w ciałach jego ofiar.

Sam Calhoon zmarł w 1929 roku, dożywając setnych urodzin. Siedział na balkonie, którego dziś już nie ma, przy miejskim rynku, obecnie pokrytym nowym brukiem, a na jego cześć grała wielka orkiestra dęta. Nagle zwrócił się do swej pięćdziesięciodwuletniej żony, mówiąc: „To wszystko jest zbyt głośne”. Potem doznał silnego ataku serca i przechylił się na krześle, zanurzając swoje wojenne odznaczenia w ciastkach, które specjalnie dla niego udekorowano flagami konfederatów.

Mam dla Calhoona szczególny sentyment. Czasami rzeczywiście to wszystko jest zbyt głośne.

Dom Nashów był, jak się spodziewałam, typowym przykładem budownictwa z końca lat siedemdziesiątych, jak większość domów po zachodniej stronie miasta. Jedna z tych zwyczajnych prowincjonalnych zagród, gdzie garaż znajduje się w punkcie centralnym. Kiedy zatrzymałam się obok, na podjeździe umorusany jasnowłosy chłopczyk, pomrukując z wysiłku, pedałował na plastikowym trójkołowym rowerku, o kilka rozmiarów za małym.

– Popchnąć cię? – zapytałam, wysiadając z samochodu. Zazwyczaj nie mam najlepszego kontaktu z dziećmi, ale nie wyglądało na to, aby moje podejście mogło okazać się szkodliwe. Malec przez moment przyglądał mi się w milczeniu, po czym wsadził sobie palec do ust. Jego koszulka się zawinęła, odsłaniając zaokrąglony brzuszek. Bobby Junior wyglądał na zalęknione i głupkowate dziecko. Może i upragniony syn, ale robił kiepskie wrażenie.

Ruszyłam w jego stronę. Próbując zeskoczyć z rowerka, zakleszczył się w nim i wlókł go za sobą kilka kroków.

– Tato! – Biegł w stronę domu, zawodząc, jakbym go uszczypnęła.

Kiedy dotarłam do drzwi frontowych, pojawił się mężczyzna. Moją uwagę przykuła miniaturowa fontanna stojąca za jego plecami w korytarzu. Miała trzy poziomy w kształcie muszli, a na jej szczycie znajdowała się figurka małego chłopca. Nawet zza drzwi wejściowych czuć było nieświeży zapach wody.

– Mogę w czymś pomóc?

– Czy pan Robert Nash?

Mężczyzna momentalnie zrobił się czujny. Było to przypuszczalnie pierwsze pytanie, jakie usłyszał od policjantów, którzy przyszli powiedzieć mu, że jego córka nie żyje.

– Jestem Bob Nash.

– Przepraszam, że niepokoję pana w domu. Nazywam się Camille Preaker. Pochodzę z Wind Gap.

– Hmm.

– Ale teraz przychodzę w imieniu „Daily Post” z Chicago. Przygotowujemy artykuł… Jestem tu z powodu Natalie Keene oraz morderstwa pańskiej córki.

Zebrałam się w sobie, spodziewając się wrzasków, trzaśnięcia drzwiami, przekleństw czy też ciosów. Bob Nash wepchnął obie ręce do kieszeni i zakołysał się do tyłu na obcasach.

– Możemy porozmawiać w sypialni.

Przytrzymał mi drzwi i zaczęłam kluczyć w zagraconym salonie, wśród koszy na pranie, w których piętrzyły się wymięte prześcieradła i maleńkie podkoszulki. Potem minęliśmy łazienkę, gdzie na samym środku leżała rolka po papierze toaletowym, i szliśmy korytarzem, którego ściany obwieszone były wyblakłymi zdjęciami w plastikowych oprawkach. Na jednym z nich małe jasnowłose dziewczynki tłoczyły się pochylone wokół swego braciszka, na innym młody Nash sztywno otaczał ramieniem swą świeżo poślubioną żonę i obydwoje trzymali nóż do krojenia tortu. Kiedy weszłam do sypialni i zobaczyłam starannie dobrane zasłony i narzuty oraz schludną komódkę, dotarło do mnie, dlaczego Nash wybrał to właśnie miejsce na naszą rozmowę. Była to jedyna przestrzeń w całym domu, która zachowała jakiś poziom cywilizacyjny niczym placówka na obrzeżu dżungli rozpaczy.

Nash usiadł na jednym brzegu łóżka, ja na drugim. W pokoju nie było krzeseł. Wyglądaliśmy, jakby kazano nam zagrać epizod w amatorskim filmie porno. Może z wyjątkiem tego, że każde z nas trzymało szklankę wiśniowego koktajlu kool-aid, który przyniósł gospodarz. Był to zadbany mężczyzna o przystrzyżonych wąsach i rzednących blond włosach. Miał na sobie jaskrawozieloną koszulkę polo wsuniętą w dżinsowe spodnie. Domyślałam się, że to właśnie on utrzymywał porządek w tym pomieszczeniu, bo panujący w nim ład i brak ozdób wskazywały na wytężone starania kawalera.

Byłam mu wdzięczna, że przystąpił do rozmowy bez niepotrzebnego wstępu. Takiego, który często przypomina mi słodkie słówka na randce, kiedy obydwojgu wiadomo, że wylądują w łóżku.

– Przez całe ubiegłe lato Ann jeździła na rowerze – zaczął bez mojej zachęty. – Całe lato dookoła domu. Nie pozwalaliśmy jej z żoną odjeżdżać dalej. Miała dopiero dziewięć lat. Jesteśmy bardzo opiekuńczymi rodzicami. Aż wreszcie, na krótko przed tym, jak miała pójść do szkoły, moja żona pozwoliła jej pojechać nieco dalej. Ann jęczała i jęczała, więc żona pozwoliła jej pojechać do domu jej przyjaciółki Emily. Nigdy tam nie dotarła. Była już ósma, kiedy zdaliśmy sobie z tego sprawę.

– A o której wyjechała?

– Około siódmej. A więc to musiało się stać gdzieś po drodze, przy którymś z tych dziesięciu domów. Tam ją dopadli. Moja żona nigdy sobie tego nie wybaczy. Nigdy.

– Kogo pan ma na myśli, mówiąc „dopadli”?

– Ich, jego, wszystko jedno. Tego skurwiela. Tego chorego mordercę dzieci. Kiedy moja rodzina śpi, kiedy pani jeździ robić reportaże, jest ktoś, kto szuka swoich ofiar wśród dzieci. Bo obydwoje wiemy, że mała Keene nie zgubiła się ot tak po prostu.

Jednym haustem opróżnił szklankę i otarł usta. Bardzo dobra wypowiedź, może tylko zbyt wygładzona. Wydała mi się pospolita i wprost proporcjonalna do liczby obejrzanych w telewizji programów o podobnej tematyce. Nie tak dawno przeprowadzałam wywiad z kobietą, której dwudziestodwuletnia córka została zabita przez swego chłopaka. Usłyszałam od niej zdanie żywcem wyjęte z telewizyjnego spektaklu kryminalnego, który zdarzyło mi się oglądać poprzedniego wieczoru: „Powiedziałabym, że jest mi go żal, ale obawiam się, że nigdy nie będę już w stanie nikogo pożałować”.

– Zatem, panie Nash, nie przychodzi panu na myśl żadna konkretna osoba, która chciałaby zaszkodzić panu czy pańskiej rodzinie, krzywdząc Ann?

– Proszę pani, zajmuję się sprzedażą krzeseł, ergonomicznych krzeseł do codziennego użytku – przez telefon. Pracuję w biurze, w okręgu Hayti, z dwoma innymi facetami. Z nikim się nie stykam. Moja żona pracuje w niepełnym wymiarze godzin w administracji szkoły. To nie teatr. Ktoś po prostu postanowił zabić naszą córeczkę. – Ostatnie słowa wypowiedział z taką rezygnacją, jak gdyby ze wszystkim już się pogodził.

Bob Nash podszedł do szklanych drzwi przesuwnych znajdujących się w jednej ze ścian sypialni, które prowadziły na mały taras. Otworzył je, ale pozostał w środku.

– Może zrobił to jakiś homo – powiedział. Dobór słów można było uznać za eufemizm.

– Dlaczego pan tak sądzi?

– Nie zgwałcił jej. Wszyscy mówią, że to niezwykłe w takich morderstwach jak to. A ja uważam, że to dla nas jedyne błogosławieństwo. Moim zdaniem lepiej, że ją zabił, niżby miał ją zgwałcić.

– Nie było żadnych śladów molestowania? – zapytałam szeptem, który, jak miałam nadzieję, zabrzmiał łagodnie.

– Żadnych. Ani siniaków, ani ran, ani śladów po jakichkolwiek… torturach. Po prostu ją udusił. Wyrwał jej zęby. I wcale nie myślę tak, jak powiedziałem wcześniej, że lepiej, że została zabita niż zgwałcona. To było głupie. Ale wie pani, o co mi chodzi.

Nic nie odpowiedziałam. Taśma w dyktafonie obracała się, nagrywając mój oddech, pobrzękiwanie lodu w pustej szklance Nasha i dobiegający zza ściany głuchy odgłos odbijanej piłki.

– Tato? – Śliczna dziewczynka o spiętych w koński ogon włosach sięgających jej do pasa zajrzała przez szczelinę w uchylonych drzwiach sypialni.

– Nie teraz, skarbie.

– Jestem głodna.

– Możesz sobie coś przygotować – odparł Nash. – W lodówce są gofry. I dopilnuj, żeby Bobby też zjadł.

Dziewczynka ociągała się przez kilka sekund, wpatrując się w leżący przed nią dywan, po czym cicho zamknęła drzwi. Zastanawiałam się, gdzie jest jej matka.

– Był pan tutaj, kiedy Ann po raz ostatni wyszła z domu?

Spojrzał na mnie bokiem i cmoknął przez zęby.

– Nie. Właśnie wracałem z Hayti. To godzina jazdy. Nie zabiłem swojej córki.

– Nie to miałam na myśli – skłamałam. – Zastanawiałam się tylko, czy widział się pan z nią tego wieczoru.

– Widziałem ją rano – odparł. – Nie pamiętam, czy rozmawialiśmy. Chyba nie. Czwórka dzieci z samego ranka to dość sporo, wie pani?

Nash zakręcił swoją szklanką, w której roztopiony lód przybrał postać jednolitej bryły. Przygładził palcami najeżone wąsy.

– Nikt jak dotąd w niczym nie pomógł – powiedział. – Vickery nie ma do tego głowy. Przysłali tu jakiegoś zdolnego detektywa z Kansas City, ale to smarkacz, do tego zarozumiały. Odlicza dni, kiedy będzie mógł stąd wyjechać. Chce pani zdjęcie Ann? Wyjął z portfela szkolną fotografię dziewczynki o krzywym uśmiechu i jasnobrązowych włosach wystrzępionych na wysokości policzków.

– Na dzień przed tym, jak do szkoły miał przyjść fotograf, moja żona chciała zakręcić jej włosy na wałki. Zamiast tego Ann je ścięła. Zrobiła to specjalnie. Chłopczyca. Jestem naprawdę zaskoczony, że to właśnie ją sobie upatrzyli. Wie pani, Ashleigh zawsze była najładniejsza. To na nią ludzie patrzą. – Spojrzał jeszcze raz na fotografię. – A tę chyba diabli nadali.

Kiedy wychodziłam, Nash dał mi adres koleżanki, do której Ann wybierała się fatalnego wieczoru, kiedy została porwana. Jechałam tam powoli, mijając po drodze kilka idealnie kwadratowych budynków. Zachodnia dzielnica należała do nowszej części miasta. Można to było wywnioskować z jaśniejszego koloru trawy, rozwiniętej z gotowych rulonów jakieś trzydzieści lat temu. W niczym nie przypominała tamtej ciemnej, sztywnej i kłującej, która rosła przed domem mojej matki. Lepiej się na niej gwizdało. Dmuchając w rozszczepione pośrodku źdźbło, uzyskiwało się skrzekliwy odgłos, od którego świerzbiały wargi.

Pedałowanie do domu koleżanki mogło zająć Ann Nash najwyżej pięć minut. Dodajmy jeszcze z dziesięć, gdyby zdecydowała się wybrać dłuższą drogę i rozprostować nogi, kiedy to nadarzyła się jej pierwsza tego lata okazja na prawdziwą przejażdżkę. Nie byłoby łatwo porwać rozpędzoną dziewięciolatkę krążącą pomiędzy budynkami. A co stało się z rowerem?

Przejechałam powoli obok domu Emily Stone. Zapadł już zmrok i w oświetlonym oknie dostrzegłam przebiegającą dziewczynkę. Założę się, że rodzice Emily mówią swoim znajomym coś w rodzaju: „Teraz przytulamy ją co wieczór trochę mocniej”. Byłabym też skłonna się założyć, że Emily zastanawia się, dokąd została uprowadzona jej koleżanka.

Również o tym rozmyślałam. Wyrwanie dwudziestu kilku zębów, nieważne jak małych, nieważne, jak bezwolna jest ofiara, to trudne zadanie. Musiało to być zrobione w jakimś specjalnym miejscu, gdzieś w ukryciu, aby ten ktoś miał kilka minut na wytchnienie.

Spojrzałam na zdjęcie Ann, którego rogi zawinęły się tak, jakby chciały ją ochronić. Jej wyzywająca fryzura i uśmiech przypominały mi Natalie. Ta dziewczynka też mi się podobała. Włożyłam fotografię do schowka. Potem podwinęłam rękaw koszuli i na wewnętrznej stronie przedramienia napisałam niebieskim długopisem jej pełne nazwisko – Ann Marie Nash.

Nie wjeżdżałam na niczyj podjazd, aby zawrócić. Pomyślałam sobie, że nie potrzeba obcych samochodów kręcących się po okolicy, aby ludzie byli tu wystarczająco rozdrażnieni. Zamiast tego pojechałam w lewo na końcu zabudowań i wybrałam dłuższą drogę do domu swojej matki. Zastanawiałam się, czy najpierw do niej zadzwonić, ale trzy budynki przed jej domem postanowiłam, że nie. Było zbyt późno na taki akt fałszywej grzeczności. Kiedy przekracza się już granicę stanu, nie ma sensu telefonować z pytaniem, czy można wstąpić.

Solidny dom mojej matki znajduje się w najdalej na południe wysuniętej części Wind Gap, w zamożnej dzielnicy, o ile jakieś trzy posesje można uznać za dzielnicę. Mieszka ona – tak jak kiedyś i ja – w wyszukanej wiktoriańskiej rezydencji pełnej przeszklonych drzwi, z otwartą werandą, przylegającym od tyłu letnim tarasem i dachem zwieńczonym kopułą. Mnóstwo w tym domu intrygująco krętych korytarzyków i schowków. Ludzie żyjący w czasach wiktoriańskich, zwłaszcza ci mieszkający na południu, potrzebowali wiele przestrzeni, która pozwalała odizolować się od innych, schronić przed gruźlicą i grypą, uniknąć zachłannej żądzy i odgrodzić się od uciążliwych uczuć. Dodatkowa przestrzeń jest zawsze potrzebna.

Dom ten znajduje się na samym szczycie bardzo stromego pagórka. Jadąc na pierwszym biegu po wyboistym starym podjeździe, można dotrzeć na samą górę, gdzie zadaszenie chroni samochody przed deszczem. Można też zaparkować u podnóża i wspiąć się na szczyt po sześćdziesięciu trzech schodach, trzymając się cienkiej poręczy po lewej stronie. Kiedy byłam dzieckiem, zawsze wchodziłam po schodach, a zbiegałam na dół po podjeździe. Przypuszczałam, że poręcz znajduje się po lewej stronie, kiedy idę pod górę, ponieważ jestem leworęczna i ktoś pomyślał, że mogłoby mi się to spodobać. Dziwne, że zawsze pozwalałam sobie na takie domysły.

Zaparkowałam na dole, gdyż uznałam, że będzie to mniej nachalne. Kiedy mokra od potu dotarłam na górę, uniosłam włosy, wachlując dłonią kark, i kilka razy zatrzepotałam swoją błękitną francuską bluzką, na której pojawiły się ordynarne plamy. Pachniałam, jak by to określiła moja matka, nieświeżo.

Nacisnęłam dzwonek u drzwi, który w czasach mojego dzieciństwa wydawał odgłos przypominający wrzask kota. Teraz usłyszałam stonowany i krótki gong, jaki czasem rozlega się na płytach dla dzieci, kiedy przychodzi pora na przewrócenie strony. Był kwadrans po dziewiątej, na tyle późno, że mogli już położyć się do łóżka.

– Kto tam? – za drzwiami rozległ się piskliwy głos mojej matki.

– Cześć, mamo, tu Camille. – Starałam się zachować spokojny ton.

– Camille. – Otworzyła drzwi i stanęła w przejściu. Nie wyglądała na zaskoczoną ani nie obdarzyła mnie uściskiem, nawet zdawkowym, jakiego się spodziewałam. – Czy coś się stało?

– Nie, mamo, absolutnie nic. Przyjechałam tu służbowo.

– Służbowo. Służbowo? No cóż, dobrze. Przepraszam cię, kochanie, wejdź, wejdź. Obawiam się, że dom nie jest przygotowany na przyjęcie gości.

Dom był w idealnym stanie, zważywszy na wazony pełne ciętych tulipanów stojące w holu. Powietrze było tak przesycone pyłkiem kwiatowym, że aż zaczęły łzawić mi oczy. Oczywiście matka nie zapytała, jakie sprawy służbowe sprowadzają mnie do Wind Gap. Rzadko zadawała ważkie pytania. Wynikało to z przesadnej troski o czyjąś prywatność albo też po prostu niewiele ją to obchodziło. Można się domyślać, którą z tych opcji obstawiałam.

– Napijesz się czegoś, Camille? Alan i ja właśnie pijemy drinka z amaretto. – Pokazała trzymaną w ręku szklankę. – Dodaję trochę sprite’a, wyostrza smak. Ale mam też sok z mango, wino, słodką herbatę albo wodę z lodem. Albo wodę sodową. Gdzie się zatrzymałaś?

– Zabawne, że o to pytasz. Miałam nadzieję, że zatrzymam się tutaj. Tylko na parę dni.

Nastała krótka chwila milczenia, którą przerywały tylko jej wymalowane na różowo paznokcie podzwaniające o szklankę.

– Cóż, oczywiście proszę bardzo. Szkoda tylko, że nie zadzwoniłaś. Mogłaś mnie uprzedzić. Przygotowałabym ci coś na kolację. Chodź, przywitasz się z Alanem. Siedzimy na tarasie.

Zaczęła się ode mnie oddalać, idąc korytarzem, wzdłuż olśniewająco białych salonów, saloników i czytelni rozkwitających po obu stronach. Przyjrzałam się jej uważnie. Minął prawie rok od czasu, kiedy widziałyśmy się ostatnio. Zmieniłam kolor włosów, z czerwonego na brązowy, ale ona zdawała się tego nie zauważać. Wyglądała dokładnie tak samo, choć nie starzej ode mnie, mimo iż dobiegała pięćdziesiątki. Miała lśniącą bladą skórę, długie blond włosy i jasnobłękitne oczy. Była jak najlepsza z lalek, ta, którą nie wolno się bawić. Miała na sobie długą różową bawełnianą sukienkę i białe subtelne pantofle domowe. Wywijała swoim drinkiem w szklance, nie roniąc ani kropli.

– Alan, przyjechała Camille.

Matka zniknęła w ciemnej kuchni (tej mniejszej z dwóch) i usłyszałam trzask kostek lodu na metalowej tacce.

– Kto?

– Camille. – Zerknęłam zza rogu, uśmiechając się. – Przepraszam za niespodziewane najście.

Można by pomyśleć, że taka ślicznotka jak moja matka jest stworzona do tego, by być żoną byłego gwiazdora futbolu. Byłoby jej całkiem nieźle u boku krzepkiego wąsatego olbrzyma. Tymczasem Alan był szczuplejszym od niej mężczyzną, o kościach policzkowych sterczących tak wysoko, że jego oczy przypominały migdałowe okruszki. Kiedy go zobaczyłam, miałam ochotę zaaplikować mu kroplówkę. Zawsze był wystrojony niestosownie do okazji, nawet takiej jak wieczorny drink z moją matką. Siedział teraz ubrany w białe szorty, z których sterczały patykowate nogi, i w błękitny sweter narzucony na wykrochmaloną koszulę. W ogóle się nie pocił. Alan był zaprzeczeniem wilgoci.

– Camille. Bardzo mi miło. Naprawdę miło – wymamrotał jednostajnie z charakterystycznym dla ludzi z Południa zaciąganiem. – Witamy w Wind Gap. Znaczy masz wolne czy coś do załatwienia na południe od Illinois.

– Właściwie to przyjechałam w sprawach zawodowych.

– Praca. – Uśmiechnął się. Było to najbliższe pytania, które powinnam usłyszeć. Znów pojawiła się matka, z włosami związanymi jasnoniebieską przepaską, co czyniło ją podobną do Wendy Darling, tyle że całkiem dorosłej. Wcisnęła mi do ręki lodowatą szklankę z musującym drinkiem, dwukrotnie poklepała po ramieniu i usiadła naprzeciw mnie, obok Alana.

– Te dziewczynki, Ann Nash i Natalie Keene – zaczęłam. – Piszę o tym dla mojej gazety.

– Och, Camille – matka ofuknęła mnie, spoglądając w bok. Kiedy moja matka jest zirytowana, stosuje osobliwą reprymendę – zaczyna wyskubywać sobie rzęsy. Czasami zupełnie wychodzą. W ciągu paru szczególnie trudnych lat mojego dzieciństwa w ogóle nie miała rzęs, a jej oczy były ciągle zaróżowione i wilgotne, bezbronne jak u laboratoryjnego królika. W zimie wylewała strugi łez, kiedy tylko wyszła na zewnątrz. Nie zdarzało się to jednak zbyt często.

– Takie mam zadanie.

– Cóż to za zadanie, na Boga – odparła, a jej dłoń zawisła w pobliżu oczu. Podrapała się po dolnej powiece i złożyła rękę na kolanach. – Ich rodzicom jest i tak ciężko. A tu jeszcze ty przyjeżdżasz, żeby opisać to wszystko i rozdmuchać na cały świat. „Wind Gap morduje swoje dzieci”! Chcesz, żeby ludzie myśleli w ten sposób?

– Jedna dziewczynka została zabita, a druga zaginęła. Moja praca polega na informowaniu ludzi.

– Znałam te dzieci, Camille. Przeżywam bardzo ciężkie chwile, o ile możesz to sobie wyobrazić. Zabite dziewczynki. Któż mógł to zrobić?

Pociągnęłam łyk ze szklanki i poczułam, jak na języku osiadają mi kryształki cukru. Nie byłam gotowa na rozmowę z matką. Czułam wrzenie pod skórą.

– Nie zostanę tu długo. Naprawdę.

Alan rozplątał związane rękawy swetra i przygładził dłonią fałdy szortów. Ogólnie rzecz biorąc, jego udział w naszej rozmowie przybierał formę odpowiednio dopasowanej pozy – rozpięty kołnierzyk, wyprostowane nogi.

– Nie mam ochoty prowadzić rozmów na ten temat – odezwała się matka. – O tych biednych dzieciach. Po prostu nie opowiadaj mi, co robisz, nie mów o niczym, co wiesz. Udawajmy, że przyjechałaś tu na urlop. – Zaczęła wodzić paznokciem po wyplecionym z wikliny oparciu krzesła, na którym siedział Alan.

– A co u Ammy? – zapytałam, żeby zmienić temat.

– Amma? – Matka wyglądała na przestraszoną, jak gdyby nagle sobie przypomniała, że gdzieś zostawiła swoje dziecko. – Wszystko dobrze. Śpi na górze. A dlaczego pytasz?

Słysząc tupot drobnych kroków osoby, która przemknęła z bawialni do pracowni krawieckiej, a potem do holu, skąd duże okno stanowi znakomity punkt obserwacyjny tylnej werandy, mogłam wywnioskować, że Amma na pewno nie śpi. Nie miałam jednak zamiaru przeszkadzać jej w unikaniu mojej osoby.

– Ot tak z grzeczności, mamusiu. Na Północy też się tak robi. – Uśmiechnęłam się, aby pokazać, że się z nią drażnię, ale zasłoniła sobie twarz szklanką. Kiedy ją opuściła, miała zaróżowioną cerę i stanowczą minę.

– Zostań tak długo, jak zechcesz, Camille, naprawdę – powiedziała. – Musisz tylko być delikatna wobec swojej siostry. Te dziewczynki były jej koleżankami ze szkoły.

– Mam nadzieję, że uda mi się ją poznać – wymamrotałam. – I bardzo ubolewam nad jej stratą. – Od tych ostatnich słów nie mogłam się powstrzymać, ale matka nie dostrzegła ich gorzkiej wymowy.

– Ulokuję cię w sypialni obok salonu. Twojej dawnej sypialni. Masz tam wannę. Kupię świeże owoce i pastę do zębów. I steki. Jadasz steki?

Cztery godziny płytkiego snu, jakbym leżała w wannie z zanurzonymi do połowy uszami. Rzucałam się w łóżku co dwadzieścia minut, a serce biło mi tak mocno, że zastanawiałam się, czy nie jest to stukot, który mnie obudził. Śniło mi się, że pakowałam swój bagaż przed podróżą i wszystkie ubrania, które zabrałam, były niewłaściwe, jak swetry na letnie wakacje. W kolejnym śnie pomyliłam przed wyjazdem artykuły, na które czekał Curry. Zamiast tekstu o nieszczęsnej Tammy Davis i czwórce jej uwięzionych dzieci puściliśmy do druku głupawy kawałek o pielęgnacji skóry.

Śniło mi się, że moja matka układa pokrojone w plasterki jabłko na grubych kawałkach mięsa i karmi mnie nim, powoli i czule, ponieważ jestem umierająca.

Niedługo po piątej nad ranem zrzuciłam wreszcie z siebie kołdrę. Zmyłam z ręki nazwisko Ann, ale jakoś pomiędzy ubieraniem, szczotkowaniem włosów i malowaniem ust szminką napisałam w tym samym miejscu Natalie Keene. Postanowiłam tak to zostawić, na szczęście. Słońce dopiero wschodziło, ale klamka mego samochodu już była nagrzana. Czułam odrętwienie na twarzy z niewyspania, więc szeroko otworzyłam oczy i usta jak przerażona postać z niskobudżetowego horroru. Poszukiwania w lesie miały się zacząć o szóstej, a chciałam przed rozpoczęciem dnia usłyszeć, co ma do powiedzenia Vickery. Obserwacja posterunku policji wydawała mi się dobrym założeniem.

Main Street wyglądała początkowo na opustoszałą, ale wysiadając z samochodu, zauważyłam w odległości kilku domów dwoje ludzi. Scena, którą ujrzałam, wydawała mi się pozbawiona sensu. Na środku chodnika siedziała starsza kobieta z rozchylonymi na boki nogami, która wpatrywała się w ścianę budynku, a nad nią pochylał się mężczyzna. Kobieta potrząsała maniakalnie głową jak dziecko, które nie chce jeść. Jej nogi były tak powykręcane, że na pewno musiało ją to boleć. Nieszczęśliwy upadek? Może atak serca. Ruszyłam żwawo w ich stronę i zaczęły do mnie docierać ich urywane pomruki.

Mężczyzna o białych włosach i zniszczonej twarzy spojrzał na mnie wyblakłymi oczyma.

– Wezwij policję – powiedział łamiącym się głosem. – I zadzwoń po karetkę.

– Co się dzieje? – zaczęłam, ale wtedy to zobaczyłam.

W szeroką na trzydzieści centrymetrów szczelinę pomiędzy sklepem żelaznym a salonem piękności wciśnięte było małe ciało, przodem zwrócone w stronę chodnika. Jak gdyby sobie po prostu siedziała i czekała na nas, z szeroko otwartymi brązowymi oczami. Rozpoznałam te niesforne loki. Tylko uśmiech gdzieś znikł. Wargi Natalie Keene utworzyły wokół jej dziąseł mały krąg. Wyglądała jak plastikowa lalka niemowlak z otworem w ustach przeznaczonym do karmienia butelką. Natalie nie miała zębów.

Krew odpłynęła mi z twarzy i poczułam, że momentalnie oblewa mnie zimny pot. Ręce i nogi miałam jak z waty i przez sekundę myślałam, że klapnę na ziemię, tuż obok kobiety, która teraz modliła się po cichu. Cofnęłam się, oparłam o zaparkowany samochód i przycisnęłam dłonie do szyi, jakbym chciała spowolnić galopujące tętno. Moje oczy rejestrowały obrazy w pozbawionych znaczenia ujęciach. Zabrudzona gumowa końcówka laski staruszka. Różowe znamię na karku siedzącej kobiety. Plaster opatrunkowy na kolanie Natalie. Czułam pod rękawem bluzki, jak parzy mnie jej imię wypisane na skórze.

Potem usłyszałam więcej głosów. W naszą stronę biegł Vickery w towarzystwie jakiegoś mężczyzny.

– Jezu! – jęknął Vickery, kiedy ją zobaczył.

Oparł twarz o ścianę salonu kosmetycznego i ciężko dyszał. Ten drugi, który był mniej więcej w moim wieku, zatrzymał się obok Natalie. Przytknął palce do jej szyi, tuż ponad otaczającym ją purpurowym kręgiem, by zbadać puls. Gra na zwłokę, żeby odzyskać zimną krew – było oczywiste, że dziecko nie żyje. Zdolny detektyw z Kansas City, jak się domyślałam, zarozumiały smarkacz.

Całkiem dobrze udało mu się jednak nakłonić rozmodloną kobietę, aby spokojnie opowiedziała mu o swoim odkryciu. Tamtych dwoje okazało się małżeństwem, właścicielami baru, i to ich nazwiska nie mogłam sobie przypomnieć dzień wcześniej. Broussard. Właśnie szli otworzyć lokal, kiedy ją znaleźli. Byli na miejscu może pięć minut przed moim przyjazdem.

Pojawił się umundurowany policjant, który ukrył twarz w dłoniach, kiedy zobaczył, po co został wezwany.

– Będą państwo musieli udać się na posterunek z tym funkcjonariuszem i złożyć zeznania – powiedział ważniak z Kansas. – Bill – w jego głosie pojawiła się nuta rodzicielskiej srogości.

Vickery jak skamieniały klęczał obok ciała, poruszając tylko ustami, jak gdyby również się modlił. Odwrócił się dopiero, kiedy jego imię zostało wymówione po raz drugi.

– Słyszę cię, Richard. Bądź człowiekiem choć przez chwilę.

Bill Vickery objął ramieniem panią Broussard i przemawiał do niej szeptem, aż wreszcie lekko poklepała jego dłoń.

Spędziłam dwie godziny w pokoju o ścianach w kolorze żółtka, podczas gdy policjant spisywał moje zeznania. Cały czas myślałam o Natalie zabranej na sekcję i o tym, jak bardzo chciałabym się tam zakraść i przykleić jej na kolanie świeży plaster.

3

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

4

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

5

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

6

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

7

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

8

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

9

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

10

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

11

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

12

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

13

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

14

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

15

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

16

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

17

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Epilog

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Podziękowania

Moc podziękowań dla mojej agentki Stephanie Kip Rostan, która z elegancją pomogła mi przebrnąć przez to wszystko, co wiązało się z moim debiutem, oraz dla mojej redaktorki Sally Kim, która stawiała dociekliwe pytania i udzielała wielu odpowiedzi, pomagając nadać tej opowieści właściwy kształt. Służyły mi swoją inteligencją i dodawały odwagi, jak również okazały się czarującymi towarzyszkami podczas kolacji.

Moją wdzięczność zaskarbili sobie również P. D. Lyle, M.D., dr John R. Klein i por. Emmet Helrich, którzy pomogli mi uporządkować informacje dotyczące medycyny, stomatologii oraz pracy policji, a także moi redaktorzy z „Entertainment Weekly”, szczególnie Henry Goldblatt i redaktor naczelny Rick Tetzeli.

Podziękowania kieruję również pod adresem szerokiego grona moich przyjaciół, zwłaszcza tych, którzy czytali tekst, służyli mi radą i dodawali otuchy, kiedy pisałam tę książkę. Są to Dan Fierman, Krista Stroever, Matt Stearns, Katy Caldwell, Josh Wolk, Brian „Ives!” Raftery oraz moje cztery błyskotliwe kuzynki (Sarah, Tessa, Kam i Jessie). Wszyscy oni nie szczędzili mi życzliwych słów w przełomowych momentach, jak ten, w którym miałam zamiar puścić to wszystko z dymem. Dan Snierson jest chyba najbardziej nieustępliwie optymistyczną i przyzwoitą istotą ludzką na tej planecie – dzięki za twoje niezachwiane zaufanie. I zadbaj, by Jurgis był delikatny, pisząc recenzję. Emily Stone służyła wskazówkami i emanowała poczuciem humoru w Vermont, Chicago i w Antarktyce. Dzięki wam, Susan i Errol Stone’owie, za schronienie w domku nad jeziorem. Brett Nolan, najuważniejszy czytelnik na świecie – ciężko zapracował na ten komplement – uchronił mnie od przypadkowych aluzji do Simpsonów i jest autorem najbardziej pocieszającego, złożonego z dwóch słów maila. Scott Brown, który przeczytał niezliczone wersje mojej powieści, biedaczysko, towarzyszył mi również w bardzo potrzebnej ucieczce od rzeczywistości – ja, Scott i neurotyczny jednorożec z kompleksem ojca. Dzięki wam wszystkim.

Na koniec moc miłości i uznania dla mojej ogromnej rodziny z Missouri, która na szczęście nie dostarczyła mi żadnego natchnienia w kreowaniu bohaterów tej książki. Moi przepełnieni wiarą rodzice wspierali mnie w mojej twórczości już od trzeciej klasy, kiedy to oznajmiłam, że chcę w przyszłości zostać pisarką albo farmerką. Nigdy nie zajęłam się rolnictwem, więc mam nadzieję, że spodoba wam się moja książka.