Cezary Łazarewicz

Aniela i inni

O Domu Towarowym Jabłkowskich

zilustrowała
Aleksandra Artymowska

Saga

Aniela i inni - O Domu Towarowym Jabłkowskich

Copyright © 2018, 2019 Cezary Łazarewicz i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128666

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Stasiowi, w nadziei, że samodzielnie przeczyta

UWAGA!

Słowa zaznaczone gwiazdką *

zostały wyjaśnione w słowniczku

na końcu książki.

Rozdział I

Zobaczcie, to jest Aniela Jabłkowska. W kapeluszu z kwiatami, w koronkowych rękawiczkach i sukni z falbanami zapinanej pod samą brodą wygląda, jakby była z innego świata. Bo jest. Tak ubierały się kobiety 150 lat temu. Polski wtedy niebyło na mapach Europy, a Warszawa nie była stolicą, tylko jednym z wielu miast Cesarstwa Rosyjskiego.

Aniela Jabłkowska była najmłodszą córką Józefa Jabłkowskiego, ziemianina* spod Kalisza, który kiedyś był bogaty, ale nie powiodło mu się w interesach. Musiał zostawić dwór pod Kaliszem i przeprowadzić się z rodziną do niewielkiego mieszkania w warszawskiej kamienicy. Pracował ciężko, by utrzymać rodzinę, a swoim dzieciom powtarzał, że ojczyźnie trzeba służyć dobrą i uczciwą pracą, a nie tylko walcząc w wojnach i powstaniach.

– Tak zbudujecie Polskę – mówił.

Anieli tata powiedział, że powinna otworzyć sklepik w Warszawie. Nawet gdyby to jej nie odpowiadało, nic nie mogła zrobić. Były to czasy, kiedy ojcowie decydowali, co ich córki mają robić w życiu. Raczej trudno było się im sprzeciwiać. Na szczęście Anieli bardzo się ten pomysł spodobał.

Dzięki temu mogła przecież mieć własne pieniądze.

Rozdział II

W 1884 roku Aniela z pomocą taty otworzyła pierwszy sklep przy ulicy Widok w Warszawie. Był to pokoik, w którym stał tylko jeden mebel – prosta jesionowa komoda. Nie było kolorowych szyldów*, wystaw sklepowych ani osobnego wejścia, bo sklep mieścił się w mieszkaniu rodziców. Aniela sprzedawała tam mydełka, ołówki, buteleczki z atramentem* i stalówki*, bo długopisów jeszcze wtedy nie znano. Kupowali najpierw znajomi rodziców. A potem znajomi znajomych.

Aniela była bardzo oszczędna. Nie wydawała pieniędzy na swoje przyjemności. Polubiła tę pracę. Chciała, żeby sklepik był coraz bardziej nowoczesny. I to się udało.

Po kilku latach mogła otworzyć większy sklep, w innym miejscu, przy ulicy Brackiej.

Jej pomysłowość i odwaga zaimponowały całej rodzinie.

– Brawo, Anielu, to twój wielki sukces – chwalili ją nawet starsi bracia.