Zofia Stanecka

Baśnie dla młodszych i starszych: Księżniczka na ziarnku grochu

Saga

Baśnie dla młodszych i starszych: Księżniczka na ziarnku grochu

Copyright © 2018, 2019 Zofia Stanecka i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128314

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Kiedy byłam mała, mama opowiadała mi baśnie przed snem. W jej opowieściach pojawiały się zabawne świnki, zła czarownica, piękna księżniczka, dzielny książę... Część z tych opowieści uważałam za pomysły mamy. Potem odkryłam, że była raczej doskonałą opowiadaczką niż samodzielną autorką. Realizowała to, co ludzie robili od wieków: opowiadała znane i przekazywane z ust do ust historie, coś od siebie dodając lub zmieniając, ale zachowując zasadniczą treść. Baśnie mojej mamy były zawsze trochę straszniejsze, trochę śmieszniejsze i bardziej szczegółowe od tego, co sama poznałam, gdy zaczęłam czytać. Jako czytelniczka z radością odkrywałam w książkach bohaterów z opowieści mamy. Okazało się, że dziewczynka w czerwonym kapturku, zły wilk i krasnoludki są znane nie tylko mnie, lecz także wielu innym ludziom. I w Polsce, i na całym świecie! Ucieszyło mnie to bardzo. Bo oznaczało, że wszyscy wychowaliśmy się na tym samym. Mamy ze sobą coś wspólnego. I możemy o tym rozmawiać.

Kiedy dorosłam, przeczytałam oryginalne wersje dawnych baśni. Nie były wcale przeznaczone dla dzieci. Surowe i brutalne, o wiele okrutniejsze, niż je zapamiętałam i jeszcze straszniejsze od tych, które opowiadała mi mama. A jednak wciąż te same. Ucieszyłam się, bo to oznaczało, że nie tylko dzieci, lecz także dorośli znają te same opowieści. I to od bardzo, bardzo dawna. Być może dla moich ukochanych pisarzy, również tych żyjących dawno, baśnie były, tak samo jak dla mnie, pierwszą literaturą, z jaką się spotkali. A to oznaczało, że mamy ze sobą coś wspólnego. I możemy się lepiej zrozumieć.

Do dziś czytam baśnie. Współczesne i najdawniejsze. Z radością odkrywam nowe wersje – wierne wobec starych opowieści i te od nich odchodzące. Baśnie wciąż są żywe, wciąż się zmieniają. Nowe często dyskutują ze starszymi, bo współczesny świat różni się od dawnego. Dziś nie każda baśniowa księżniczka marzy o mężu i nie każdy wilk jest zły. Są jednak rzeczy, które się nie zmieniły. Wszystkie te historie opowiadają o poszukiwaniu. Najczęściej miłości, ale też bogactwa, szczęścia, zdrowia lub sposobu na uratowanie życia. Bywa, że mówią o wszystkich tych rzeczach naraz. A w trakcie poszukiwań, gdy dochodzi do walki dobra ze złem, baśń mówi, że warto znaleźć w sobie odwagę i stanąć po stronie dobra.

Dziś sama piszę baśnie. Zagłębiam się w ich świat z radością, jakbym wchodziła do dawno nieodwiedzanego domu. I z respektem. Bo napisanie baśni wiąże się z odpowiedzialnością. Teraz to ode mnie zależy, czy baśnie, które opowiem, będą straszne czy zabawne i jaki los spotka na końcu księżniczkę. Nawet trzymając się wiernie dawnych opowieści, mówię własnym głosem. Jak kiedyś moja mama. Jak tysiące opowiadaczy przed nią. I po niej. Wkraczam w świat baśni na tyle odważnie, na ile mnie stać i mam nadzieję, że opowiadając dobrze znane historie, nie zabłądzę na baśniowych ścieżkach.

J.R.R. Tolkien napisał: „Królestwo Baśni to niebezpieczna kraina, gdzie na nierozważnych czekają pułapki, a na zbyt śmiałych – więzienne lochy”. A jednak, może właśnie dlatego, warto się do niego zapuścić. Ja to uwielbiam. Mam nadzieję, że i wy polubicie wędrowanie po baśniowym świecie.