Brygida Grysiak

MAESTRO POKOJU

O IGNACYM PADEREWSKIM

zilustrowała

Jagna Wróblewska

Saga

Maestro pokoju - O Ignacym Paderewskim

Copyright © 2018, 2019 Brygida Grysiak i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128253

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Marysi i Antosiowi

z miłością

UWAGA!

Słowa zaznaczone gwiazdką *

zostały wyjaśnione w słowniczku

na końcu książki.

Lew Paryża

Nazywano go Lwem Paryża. Kto zgadnie dlaczego? Nie był przecież ani groźny, ani silny. Nie ryczał i zdecydowanie nie był królem puszczy. Był za to królem fortepianu. I miał bujną, rudą czuprynę – prawie taką jak lew. A kiedy grał, grzywa ta podskakiwała w takt jego muzyki. W 1888 roku zagrał swój pierwszy duży koncert w Paryżu. Francuscy widzowie oszaleli na punkcie Paderewskiego i nadali mu ten przydomek. Tak zaczęła się wielka, światowa kariera polskiego pianisty.

Któregoś razu grał w Londynie dla królowej Wiktorii. Królowa napisała potem o nim: „Artysta z głową w płomiennej aureoli”. Właśnie tak Ignacy Paderewski wyglądał podczas koncertów. Jego włosy płonęły. Nie był to oczywiście prawdziwy pożar. Choć na koncertach Paderewskiego gorąco było na pewno. Zdarzało się nawet, że kobiety mdlały.

Sto lat temu nie było ani internetu, ani telefonów komórkowych, ani telewizji. Ale było już radio i oczywiście ukazywały się gazety. Dziennikarze na całym świecie pisali, że Ignacy Paderewski był najlepszym z najlepszych, mistrzem nad mistrzami, prawdziwym geniuszem fortepianu. Publiczność go kochała, a on kochał muzykę Chopina. Często grał na koncertach właśnie jego utwory i podobno robił to jak nikt inny. Swoją drogą Chopin też miał dużą czuprynę, jednak nie tak dużą jak Paderewski. No i nie był rudy. A kiedy Paderewski grał utwory Chopina, Polacy bardzo się wzruszali. Przypominały im one czasy, kiedy Polska była wolna. Bo wtedy gdy Paderewski grał Chopina, to nasz kraj wolny nie był. W ogóle nie było go na mapie. Jak to możliwe? Możliwe. Ale o tym opowiem Wam za chwilę.

Muzyczny celebryta

Najpierw poznajcie Ignacego Paderewskiego. To prawdopodobnie jedyny pianista na świecie, który został premierem (oczywiście premierem Polski), i prawdopodobnie jedyny, który pomógł swojemu krajowi odzyskać niepodległość i wrócić na mapę Europy.

Paderewski grał utwory nie tylko Chopina, lecz także swoje własne. Te, które sam skomponował. Świat pokochał go jednak za to, że wykonywał muzykę największych kompozytorów w historii: Bacha, Beethovena, Schumanna, Schuberta czy właśnie Chopina. Paderewski kochał romantyków. Nie, nie tych, którzy są romantyczni, lubią poezję oraz przynoszą paniom kwiaty. Chodzi o tych, którzy tworzyli w czasach romantyzmu*. Nic dziwnego. Paderewski sam był trochę romantykiem. Mówiono, że miał romantyczną duszę.

Na jego koncerty przychodziły tłumy, zarabiał tysiące dolarów. Krążą nawet słuchy, że był jednym z najbogatszych ludzi świata. Był sławny tak jak kiedyś Michael Jackson albo dziś Ronaldo. Znane są historie, kiedy wielbicielki Ignacego Paderewskiego próbowały zdobyć nie tylko jego autograf, lecz także... pukiel* włosów z jego dużej, rudej czupryny. Chyba żadnej z nich się to nie udało, ale nie wiem tego na pewno. W Ameryce nazywano go „Padi”. Produkowano czekoladki z jego imieniem. A nawet szampony do włosów. Stał się celebrytą. Amerykę ogarnęła prawdziwa „padymania”.

Niewątpliwie fani Ignacego Paderewskiego byli gotowi zrobić wszystko, żeby zobaczyć z bliska jego samego albo chociaż pociąg, którym właśnie podróżował. Uwierzycie, że byli i tacy, którzy całą noc czekali tylko na to, żeby choć przez chwilę przyjrzeć się jego salonce*, którą akurat jechał? Nie mieli szans, żeby zobaczyć mistrza na własne oczy, bo przecież o tak późnej porze spał w najlepsze. Ale kiedy nie spał, to w salonce ćwiczył. I czasami, kiedy pociąg zatrzymał się na dworcu, to on w swojej salonce grał, a ludzie słuchali. Może właśnie na taki koncert liczyli ci, którzy w nocy czekali, aż przejedzie przez ich miejscowość? Dziś możecie się dziwić, że akurat pianista budził wtedy tak ogromne emocje. Ale musicie wiedzieć, że muzyka była wówczas wszechobecna, to znaczy, że można ją było usłyszeć niemal wszędzie. W wielu domach stało pianino i ktoś na nim grał. Ludzie lubili muzykę. I znali się na niej. Tym bardziej doceniali to, jak Paderewski grał. Takie to były czasy. Dziś muzyka Paderewskiego to tak zwana kultura wysoka. Czyli, że jest jeszcze niska, taka mniej skomplikowana, dla ludzi, którzy na muzyce nie bardzo się znają. Ale wtedy na pewno nikt jej tak nie nazywał. To Paderewski był idolem. I na jego koncerty przychodziły tłumy.

Oto Oto