Ewa Nowak

NA RATUNEK KARUZELI

ilustrowała Joanna Rusinek

Saga

Na ratunek Karuzeli

Copyright © 2018, 2019 Ewa Nowak i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128208

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Mam na imię Antek i trenuję piłkę nożną. Nasz trener nie lubi, gdy ktoś się spóźnia na zajęcia. Latem, kiedy ćwiczymy na stadionie, każdy spóźnialski musi za karę trzy razy okrążyć płytę boiska, a teraz, zimą, gdy treningi odbywają się w hali sportowej, trzeba wejść na drabinkę i podciągnąć się trzydzieści razy.

Podciągnąć się potrafię, gorzej ze wspinaniem się na drabinkę. Kiedy mam wejść wyżej niż na trzeci szczebel, kręci mi się w głowie i uginają się pode mną nogi. Dlatego bardzo nie lubię spóźniać się na trening.

Tego dnia za pięć piąta mama znalazła swój zeszyt do angielskiego i wreszcie wyszliśmy z domu. Jak szaleni wskoczyliśmy do samochodu, ale ulica była oblodzona i jechaliśmy wolno, więc oczywiście się spóźniliśmy.

Kiedy wysiadałem z auta, mama krzyknęła:

– Widzimy się o siódmej piętnaście! – I ruszyła na swój angielski.

Pobiegłem do szatni. Myślałem, że może tym razem trener nie zauważy mojego spóźnienia, ale wpadłem wprost na niego. Trener nie miał na sobie dresu. Był ubrany w kurtkę.

– A ty co tutaj jeszcze robisz? Uciekaj do domu – powiedział do mnie.

„Dlaczego mam uciekać do domu? – pomyślałem. – Przecież za chwilę trening...”.

– Nie ma dziś treningu, zmykaj do domu.

Niby jak miałem zmykać? Nie wracam sam z treningów, poza tym w domu teraz nikogo nie ma, a ja nie wziąłem kluczy. Spróbowałem do mamy zadzwonić, ale nie odebrała komórki.

– Gotowy? Za trzy minuty startujemy – usłyszałem za sobą znajomy głos.

Z szatni wyszedł nasz pan woźny. Nazywaliśmy go Wąsacz – wiadomo dlaczego.

Trener i Wąsacz popatrzyli na mnie, na zegarek, a potem na siebie. Usłyszałem, jak Wąsacz mówi ściszonym głosem:

– Nie możemy zostawić go samego w pustym budynku.

Trener westchnął ciężko i w końcu zwrócił się do mnie:

– Nie ma wyjścia, musisz lecieć z nami. Latałeś kiedyś helikopterem? Nie? No to dziś polecisz.

Poczułem, że pocę się ze strachu. Owszem, lubię helikoptery – na zdjęciach i w filmach. Ale żeby od razu latać pod chmurami? Przecież boję się wejść nawet na czwarty szczebel drabinki w hali sportowej!

Wbiegliśmy schodami na ostatnie piętro, a potem na dach ośrodka sportu, gdzie stał ogromny helikopter. Jakim cudem się tam znalazł? Jak to możliwe, że nasz trener jest pilotem? Miałem milion pytań, ale nie zdążyłem zadać żadnego, bo już sadowiliśmy się w fotelach pilotów.

– Posłuchaj, Antek. Mamy alarm ratunkowy. Załóż hełm ze słuchawkami, żebyśmy mogli ze sobą rozmawiać. Siedź spokojnie, podziwiaj księżyc i gwiazdy – powiedział trener.