Marcin Kalita

Real - Królewska drużyna

Saga

Real - Królewska drużyna

Copyright © 2018, 2019 Marcin Kalitai SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128062

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Królowie futbolu

Niektórzy mawiają, że piłkę nożną wymyślili Chińczycy. Bardzo, bardzo dawno temu. Tak dawno, że nikt, może poza samymi Chińczykami, o tym nie pamięta. Są ludzie, którzy twierdzą, że ojczyzną futbolu jest Anglia. Bo tam spisywano rządzące nim przepisy. A są i tacy, którzy zarzekają się, że kolebką piłki nożnej jest Brazylia. Bo tam rodzili się wirtuozi i czarodzieje. Ale dziś, czy to w Chinach, czy w Anglii, czy w Brazylii, każdy musi przyznać – królowie futbolu na siedzibę wybrali sobie Madryt, dystrykt (dzielnicę) ChamartÍn.

Nikt inny nie miał większego wpływu na historię, legendę i sławę piłki nożnej. Możecie nie znać setek, tysięcy, milionów klubów, Real znać musicie. Bo Real jest królem!

Bo futbol sam Real organizował na początku XX wieku (był jedynym klubem w gronie tych, którzy zakładali światową federację piłkarską – znaną obecnie jako FIFA), bo Real zawsze wyznaczał szczyty do zdobycia, bo Real dzisiaj ma tyle osiągnięć, pucharów, trofeów i bohaterów, ile nikt inny w dziejach tej dyscypliny.

W latach 20. XX wieku dekretem króla Hiszpanii Alfonsa XIII klubowi z Madrytu oﬁcjalnie nadano tytuł „królewskiego”. Jednak „królewskim” stał się nie tylko z nadania, lecz jeszcze bardziej z racji tego, co zrobił dla historii piłki nożnej i jej fanów. Na całym świecie.

Cristiano Ronaldo stał się największym symbolem współczesnych sukcesów Realu Madryt. Pobił wszystkie możliwe rekordy w zdobywaniu goli, trzykrotnie z Realem wygrał Ligę Mistrzów, a do tego dodał kilkanaście innych trofeów. Jest najlepszym strzelcem w historii klubu, a także w historii rozgrywek o Puchar Europy.

Herby realu

KLUB, KTÓRY NIKOGO NIE ZOSTAWIA OBOJĘTNYM

Dziś Hiszpania to piłkarska potęga. Od 2000 roku hiszpańskie kluby dziewięciokrotnie wygrywały Ligę Mistrzów (Real i Barcelona), a aż trzykrotnie rozegrały między sobą ﬁnał tych rozgrywek. W latach 2014–2017 przewaga nad innymi stała się jeszcze większa – poza Hiszpanami do ﬁnału Ligi Mistrzów dał radę się przebić tylko jeden jedyny Juventus Turyn. Ba, Ligę Europy w tym czasie seryjnie wygrywały Sevilla FC, Atlético Madryt i Valencia CF. Dominacja klubów hiszpańskiej La Liga w XXI wieku jest tak wyrazistym zjawiskiem, jakiego wcześniej europejski futbol nie doświadczył.

Sukcesy odniosła i reprezentacja Hiszpanii, która w latach 2008, 2010 i 2012 wygrała dwa razy mistrzostwa Europy i raz mistrzostwa świata. Tak wspaniała seria nie zdarzyła się nigdy wcześniej żadnej innej drużynie na świecie!

Jednak Hiszpania nie zawsze odnosiła sukcesy, mimo że zawsze miała świetnych piłkarzy. Pierwsze mistrzostwo Europy zdobyła w 1964 roku, ale to było jedyne duże osiągnięcie drużyny narodowej aż do czasów nam współczesnych.

I tak naprawdę długo tylko Real podtrzymywał dobre imię hiszpańskiego futbolu. Nawet Barcelona nie potraﬁła osiągnąć tak mocnej pozycji jak „Los Blancos”, więcej znaczyły drużyny angielskie, niemieckie i włoskie. Ba, nawet portugalskie czy holenderskie – bardzo mocne w latach 60. i 70. ubiegłego wieku.

Barça wygrywała, co prawda, Puchar Miast Targowych (1958, 1960 i 1966), ale były to mniej istotne rozgrywki. Pierwsze poważne europejskie trofeum zdobyła w 1979 roku (Puchar Zdobywców Pucharów), a pierwszy Puchar Europy w 1992 roku – dopiero 36 lat po pierwszym triumﬁe Realu! Kibice Barcelony nie lubią takich zestawień – to oczywiste – lecz kibice Realu je uwielbiają.

Bez względu na to, jaką rolę odegrały te dwa zespoły w historii europejskiego futbolu, ich rywalizacja zawsze była wyjątkowa, a wygrana bardzo prestiżowa. El Clásico, czyli „Wielkie Derby Europy” między Realem a Barceloną, od dawna fascynuje cały świat.

W samej Hiszpanii równie wielką tradycję mają zresztą derby Realu z Atlético Madryt czy Realu z Athletic Bilbao, a samym Hiszpanom zawsze w tych meczach chodziło o coś więcej niż futbol.

Bilbao leży w Kraju Basków, Barcelona to stolica Katalonii, Madryt zaś jest sercem Hiszpanii. A to specyﬁczny kraj – niby monarchia, co znaczy, że na jej czele stoi król (obecnie Filip VI), ale tak naprawdę nie ma tam wiele do powiedzenia, a wszystkie najważniejsze decyzje podejmuje – podobnie jak u nas – parlament.

Na dodatek każdy region (jest ich 17) Hiszpanii może rządzić się trochę po swojemu. Katalonia i Kraj Basków mają zaś najwięcej swobody spośród wszystkich. Ba, chętnie nawet oderwałyby się od Hiszpanii!

Baskowie są tak dumni, że Athletic zasłynął, wystawiając do gry wyłącznie wychowanków z regionu, a piłkarzy obcych narodowości tylko pod warunkiem, że ich rodzice lub dziadkowie byli rodzinnie związani z Krajem Basków. I mimo braku transferów obcych piłkarzy klub z Bilbao w rywalizacji z Realem czy Barceloną potraﬁł odnosić sukcesy. Mistrzem Hiszpanii był 8 razy, 23 razy zdobywał krajowy puchar i, podobnie jak jego dwaj wielcy rywale, nigdy nie wypadł z ligi!

Dla Katalonii i Kraju Basków rywalizacja z Realem, który jest uważany za klub zamożnych madrytczyków – czyli przedstawicieli „centrali” – to coś więcej niż tylko zwykłe kopanie piłki. Chodzi o dumę i chęć utarcia nosa piłkarzom ze stolicy.

Zresztą i w samym Madrycie pewne podziały były zawsze wyraźne, bo Atlético uchodzi za klub robotniczy, a Real za klub elitarny. Podczas pisania tej książki rozmawiałem między innymi z Janem Urbanem, jednym z najwybitniejszych polskich piłkarzy lat 80. XX wieku, a obecnie trenerem. Przez wiele lat grał on w Hiszpanii – w klubie Osasuna Pampeluna, który za jego czasów rywalizował z najlepszymi. Urban był świetnym napastnikiem i zapisał się między innymi w historii... Realu Madryt! Bardzo sympatycznie dla siebie i bardzo nieprzyjemnie dla „Los Blancos”. W grudniu 1990 roku na Santiago Bernabéu Polak strzelił aż trzy gole, Osasuna wygrała wówczas 4:0!

Były reprezentant Polski nie ukrywa zarówno wielkiej sympatii dla Barcelony, jak i podziwu dla Realu.

– Real można kochać, można i nienawidzić, ale jedno jest pewne: nie zostawia nikogo obojętnym – wyjaśnił mi. – A poza tym Real cieszy się wielkim szacunkiem wśród piłkarzy. Ktoś może publicznie deklarować, że Realu nie lubi albo że sympatyzuje z innymi drużynami, ale niezależnie kto co powie, nie ma piłkarza na świecie, który nie przyjąłby oferty Realu, gdyby taką dostał. Taka propozycja to marzenie, prestiż, dowód uznania dla ciebie, twojej rodziny i klubu, w którym grasz.

I dodał: – W Realu skupia się to, co najlepsze. Już sama barwa strojów wiele o nim mówi. Najbardziej biała do wyobrażenia biel. Nieskazitelna, zwycięska. Taki właśnie jest Real.

El Clásico to najsłynniejsza rywalizacja dwóch klubów w świecie sportu: Real Madryt kontra FC Barcelona. Mówi się o niej także: „Wielkie Derby Europy”. Licząc wyniki tylko oficjalnych rozgrywek, w statystykach minimalnie prowadzi Real. Gdy dodamy rezultaty meczów towarzyskich, lepsza jest Barcelona.

Madryt

HISTORIA STROJÓW „KRÓLEWSKICH”

Człowiek, który stworzył legendę realu

Hasło „Santiago Bernabéu” dziś większości, zwłaszcza młodych ludzi, pewnie kojarzy się z imponującym stadionem przy jednej z głównych arterii Madrytu. Jednak Santiago Bernabéu to nie budynek, a człowiek, na którego cześć stadion został nazwany. Ten wspaniały pomnik właśnie jemu się należał, jest bowiem najważniejszą postacią w dziejach Realu.

Historię – także klubów piłkarskich – tworzą setki, tysiące, miliony ludzi, ale ona pamięta przede wszystkim wielkich liderów i przywódców. Takim właśnie był Santiago Bernabéu. Bez niego Real pewnie by dziś istniał, ale nie zostałby najlepszym klubem XX wieku!

Było piękne, słoneczne popołudnie. W Instituto del Cardenal Cisneros, znajdującym się w centrum Madrytu, właśnie kończył się jeden z pierwszych dni roku szkolnego, gdy przed wejściem, w ciasnej uliczce Calle de los Reyes dało się słyszeć potężny gwizd, a potem krzyk:

– Santiago, Santiaaagooo! Szybko, szybkooo! – Ktoś w czerwonej koszuli krzyczał jak opętany. Stuknęło kilka otwieranych okien, ale niecodzienne zdarzenie szybko utonęło w normalnym rejwachu, który towarzyszy tłumowi młodzieży wybiegającej ze szkoły.

– Marcelo, zwariowałeś! Tylko mi wstydu narobisz. – Obok chłopaka w czerwonej koszuli jak spod ziemi wyrósł podobny do niego postawny młodzieniec w licealnym mundurku.

– Bracie, jakiego wstydu? Zostaw gdzieś te swoje prawnicze podręczniki, zbieramy się, na O’Donnell wisi ogłoszenie, że szukają chłopaków do malowania płotu i linii!

Był rok 1912. Na O’Donnell budowano właśnie nowy stadion, na którym miał grać istniejący raptem od 10 lat Madrid Foot Ball Club.

– No masz, szedłem wczoraj tamtędy na trening i nie zauważyłem! – zdziwił się Santiago.

– Boś gapa. Biegnijmy, może będą coś płacić za tę robotę.

– Płacić? Żartujesz chyba, Marcelo. Jeśli mój ukochany klub może grać wreszcie na swoim stadionie z prawdziwego zdarzenia, nie zamierzam brać ani pesety za pomoc! I ty też nie weźmiesz. Lecimy! – Głos Santiago był bardzo stanowczy.

Santiago Bernabéu de Yeste mieszkał w stolicy już od 12 lat. Urodził się w 1895 roku na farmie swojego ojca niedaleko Albacete, ale gdy miał pięć lat, jego rodzice – José i Antonia – zdecydowali się przenieść do Madrytu.

Tam Santiago zdobywał solidne wykształcenie – miał zostać prawnikiem (choć myślał też o medycynie), ale oprócz tego zafascynowała go, podobnie jak jego braci, nowa moda – piłka nożna! Kopał futbolówkę na podwórku, potem w szkolnej drużynie, a wreszcie z rówieśnikami w Madrid FC, jak w tamtych czasach nazywał się Real.

Pamiętajmy, że to były dopiero początki futbolu i świat wyglądał zupełnie inaczej niż ten obecny z pięknymi stadionami, regularnymi meczami, transmisjami, zawodowymi piłkarzami. Tego po prostu nie było, wszystko należało dopiero wymyślić i zorganizować.

Jednym z pierwszych, bardzo znanych wtedy, a pamiętanych do dziś, trenerów Madrid FC był Anglik Arthur Johnson, który prowadził drużynę przez 10 lat (1910–1920). Zachowała się jego instrukcja dla piłkarzy. Bardzo krótka, bo ograniczająca się do czterech punktów. Dwa dotyczyły taktyki, jeden tego, że drużyna powinna mieć kapitana, czwarty zaś zwracał uwagę piłkarzom, że... należy jak najszybciej pobiec po piłkę, jeśli ta zostanie wykopana daleko poza boisko! Cóż, nie zawsze im się z tym spieszyło, więc takie przerwy dłużyły się niemiłosiernie, a zawodnicy spędzali je na jałowych pogawędkach.

Innym zwyczajem była gra bez sędziów, co zdarzało się dosyć często – i jakoś wszyscy na boisku potraﬁli się dogadać, czyj jest aut, czy był rzut rożny albo faul. Znamy to przecież i dziś z podwórka! Ale wtedy tak rozgrywano nawet te ważne mecze. Gdy zaś już sędziowie mieli uczestniczyć w meczu, po dżentelmeńsku umawiano się, że wyznaczają ich... gospodarze! Wyobrażacie sobie, co by się działo, gdyby wrócono do tego zwyczaju?

Gdy w 1909 roku czternastoletni Santiago Bernabéu zaczął chodzić na treningi Madrid FC, klub istniał zaledwie od siedmiu lat. Nie był pierwszym klubem w Hiszpanii, ale bardzo szybko okazało się, że jest tym... najważniejszym, cokolwiek by o tym sądzili fani innych drużyn.

W 1904 roku powołano do życia światową federację piłkarską (FIFA), która miała się zająć organizacją całej dyscypliny sportu i wyznaczaniem reguł. Zakładali ją przedstawiciele związków piłkarskich Francji, Belgii, Holandii i jeszcze kilku innych oraz... działacze Madrid FC, jedynego klubu w tym gronie! Tak szybko klub ze stolicy Hiszpanii zdobył sobie wyjątkową pozycję.

To właśnie Madrid FC na samym początku istnienia był inicjatorem rozgrywek krajowego pucharu, które miały uczcić koronację Alfonsa XIII (stąd ich obecna nazwa – o Puchar Króla). Pierwsze dwie edycje wygrał co prawda Athletic Bilbao, ale już w latach 1905–1909 „Los Blancos” triumfowali cztery razy z rzędu, zdobywając oryginał pierwszego trofeum na własność.

Liga hiszpańska powstała dopiero pod koniec lat 20. I Real (używał tej nazwy od 1920 roku, dzięki specjalnemu edyktowi króla Alfonsa XIII) też jej na początku nie wygrał, choć był od tego o włos – ostatecznie wyprzedziła go Barcelona. Jednak już w latach 1932–1933 został mistrzem Hiszpanii dwa razy z rzędu. Dużą w tym rolę odegrał pierwszy wielki transfer „Królewskich” – ściągnięcie z... Barcelony Ricardo Zamory, bramkarza uznawanego za najlepszego na świecie w tamtych czasach. Real bez Zamory tracił nawet ponad 40 goli w sezonie, z „boskim Ricardo”, jak go nazywano, liczba ta zmniejszyła się do kilkunastu, a „Królewscy” w rywalizacji o tytuł, który w końcu zdobyli, nie przegrali ani jednego meczu.

Skoro jesteśmy przy rozgrywkach ligowych, to na marginesie warto dodać, że dziś w tabeli wszech czasów Real jest dla pozostałych klubów nieosiągalny – zarówno jeśli chodzi o liczbę zdobytych punktów w historii, jak i liczbę tytułów mistrzowskich.

W połowie lat 50. minionego wieku, gdy działaczom „Królewskich” przestały wystarczać trofea krajowe, mocno wsparli projekt francuskiego dziennikarza Gabriela Hanota powołania rozgrywek międzynarodowych. Najlepsze drużyny z poszczególnych krajów miały rywalizować o Puchar Europy (dzisiaj te rozgrywki nazywamy Ligą Mistrzów). Puchar Europy Mistrzów Krajowych wystartował w 1955 roku, a Real wygrał pięć pierwszych edycji z rzędu!

Prezydentem klubu był już wtedy Santiago Bernabéu, z którym rozstaliśmy się, gdy miał 17 lat i malował płot stadionu. Od tego czasu przeszedł wszelkie możliwe stopnie kariery w „Los Blancos”: piłkarza drużyny seniorów (był świetnym napastnikiem, choć początkowo myślał raczej o karierze bramkarza), kapitana zespołu, asystenta trenera, trenera, działacza administracji klubowej, dyrektora, wreszcie prezesa.

W latach 1936–1939 w Hiszpanii trwała wojna domowa. W piłkarskiej lidze goli wtedy nie strzelano. Strzelano na frontach – ostrymi pociskami. Dlaczego Hiszpanie stanęli przeciwko Hiszpanom? Jak często bywa, poszło o władzę. Zwolennicy demokracji i Republiki Hiszpańskiej bili się z nacjonalistami, których przywódcą został generał Franco, dyktator mający poparcie m.in. faszystowskich Niemiec. Generał Franco wojnę wygrał, dzięki czemu rządził Hiszpanią aż do śmierci w 1975 roku. A Bernabéu służył w oddziałach stojących po jego stronie.

Po wojnie zdarzało się nieraz, że hiszpański dyktator szczególnie interesował się właśnie Realem, co – jak się można domyślić – nie przysporzyło klubowi sympatii, zwłaszcza ze strony największych rywali. Katalońska Barcelona czy baskijski Athletic Bilbao czuły się szczególnie prześladowane (Katalonia i Kraj Basków stały po stronie republikanów), a wyjątkowo trudne i skomplikowane były w tamtych czasach losy Atlético Madryt.

Tak wyglądał stadion Santiago Bernabéu tuż po tym, jak Real pokonał Fiorentinę 2:0 w finale Pucharu Europy 1957. Ponad 120 tysięcy ludzi wiwatowało na trybunach, a część z nich wdarła się na murawę, chcąc świętować triumf razem z piłkarzami. Policjanci musieli się sporo napracować, by zapewnić graczom możliwość zrobienia rundy honorowej z trofeum.

Zresztą wtedy w Hiszpanii nic nie było proste, ale nie da się ukryć, że akurat Santiago cała ta zawierucha wyszła na dobre.

W 1943 roku rozegrano na stadionie ChamartÍn (będącym po wojnie w opłakanym stanie) przedziwny mecz w półﬁnale Pucharu Króla, w którym Real pokonał Barcelonę 11:1. Dla madridistas, czyli zagorzałych fanów Realu to wielki wynik, ale większość uważa go za wstydliwy, bo osiągnięty w okolicznościach ze sportem niemających wiele wspólnego. Katalończycy grali w Madrycie pod wielką presją ze strony kibiców i sędziów, a jeszcze podobno do ich szatni wchodzili funkcjonariusze dyktatora. Real miał wygrać mecz wysoko – i wygrał.

Prezes Santiago Bernabéu (w płaszczu, pierwszy z lewej) i drużyna, która w 1960 roku zdobyła Puchar Europy piąty raz z rzędu. Warto przyjrzeć się gwiazdom tamtych czasów. Stoją obok prezesa (od lewej): Domínguez, Marquitos, Santamaría, Pachín, Vidal, Zárraga i ówczesny trener Miguel Muñoz. Przyklękli (od lewej): Cánario, del Sol, Di Stéfano, Puskás, Gento.

To między innymi te zdarzenia doprowadziły do dymisji urzędujących władz Realu, a potem do wybrania Santiago Bernabéu prezesem klubu. Oczywiście nowy szef znał Real od podszewki, w głowie świtało mu mnóstwo pomysłów, ale i tak miał wątpliwości.

– Nie minie rok, jak mnie stąd wyrzucą – tak podobno miał powiedzieć żonie.

Ale minął rok, drugi, dziesiąty... Nie tylko nikt go nie wyrzucił, ale coraz mniej było osób, które mogły sobie wyobrazić Real bez niego. Santiago Bernabéu miał bowiem dla klubu, który bardzo ucierpiał podczas wojny domowej, wielki plan. Trafne decyzje, jakie podjął na przełomie lat 40. i 50., miały uczynić z „Królewskich” nie tylko najlepszy zespół Hiszpanii, lecz także całej Europy.

Pierwszą była budowa nowego, ogromnego stadionu nazwanego później jego imieniem (o tym więcej przeczytacie w rozdziale o historii stadionu, na s. 122–131). Drugą – radykalne unowocześnienie zasad zarządzania klubem i jego ﬁnansowania. Trzecią – zadbanie o szkolenie wychowanków, młodych chłopaków z Madrytu – tak narodziła się słynna dziś akademia Realu zwana „La Fábrica”. Czwartą – transfery!

Nie jakieś tam. WIELKIE TRANSFERY. Dziś historyczne postacie z lat, o których piszemy, być może wydają się nam obce i nieznane. Pamiętajmy jednak, że wówczas rozpalały emocje tłumów w równym stopniu, jak dziś to czynią Lionel Messi, Robert Lewandowski czy Cristiano Ronaldo!

Wtedy Internetu nie było, w jednym lub dwóch programach telewizji (czarno-białej zresztą) mecze pokazywano tylko od czasu do czasu, jednak kibiców wcale nie było mniej niż dziś. Kupowali mnóstwo gazet, w których było wiele artykułów o futbolu, chodzili na mecze, słuchali bardzo popularnych transmisji radiowych. A nazwiska piłkarzy sprowadzanych przez Real budziły ogromne emocje.

Jednym z pierwszych wielkich transferów prezesa Bernabéu był argentyński wirtuoz futbolu Alfredo Di Stéfano, który w 1953 roku został niemal wyrwany z rąk Barcelony! To był majstersztyk sprytnego Santiago, wykorzystującego nieporozumienia między poprzednimi klubami Di Stéfano: River Plate Buenos Aires a Millonarios Bogota, które nie mogły się dogadać, kto ma prawo zarobić na transferze.

Szef Realu, korzystając z licznych znajomości, tak wszystkich omotał, że Di Stéfano zamiast do Barcelony, której już się zdawało, że piłkarza ma – bo nawet za niego zapłaciła, traﬁł do Madrytu. Protesty Katalończyków na niewiele się zdały. Początkowo mówiono o dziwnym werdykcie federacji hiszpańskiej, który miał nakazywać grę Di Stéfano na przemian: sezon w Realu, sezon w Barcelonie, ale koniec końców do niczego takiego nie doszło. Di Stéfano włożył biały strój, a już miesiąc po debiucie strzelił Barcelonie dwa gole w meczu, który Real wygrał 5:0.

Jeszcze ważniejsze bramki (aż 36) Argentyńczyk strzelał w pięciu z rzędu edycjach Pucharu Europy wygrywanego przez Real sezon po sezonie (1956–1960). W tym w każdym z ﬁnałów: z francuskim Stade de Reims 4:3 (1 gol), włoskimi Fiorentiną 2:0 (1 gol) i A.C. Milan 3:2 po dogrywce (1 gol), ponownie z Reims 2:0 (1 gol) i niemieckim Eintrachtem Frankfurt 7:3 (3 gole).

Wszystkie te mecze były wspaniałymi widowiskami oglądanymi przez kilkudziesięciotysięczne tłumy. Rekordy frekwencji padły oczywiście na stadionie Santiago Bernabéu, gdzie w maju 1957 roku mecz z Fiorentiną oglądało, jak się szacuje, około 120 tysięcy widzów, i w Glasgow na Hampden Park (z Eintrachtem w 1960 roku), gdzie było ich prawie… 130 tysięcy!

Wszyscy chcieli podziwiać asy Realu. Di Stéfano był postacią wybitną i napastnikiem potraﬁącym czarować dryblingiem, szybkością i strzałem, ale oczywiście nie był jedyną gwiazdą zespołu. Tak jak dziś, również wtedy – po transferach prezesa Bernabéu – było ich wiele.

Francuz polskiego pochodzenia Raymond „Kopa” Kopaszewski, Węgier Ferenc Puskás, Urugwajczyk José Santamaria, Argentyńczyk Héctor Rial, Hiszpanie Francisco Gento, Marquitos, Miguel Muñoz – to tylko przykłady, bo można tak wymieniać i wymieniać bez końca.

Alfredo Di Stéfano w Realu był piłkarzem, potem trenerem, a wreszcie mianowano go honorowym prezesem. Zmarł w lipcu 2014 roku, a fani klubu – dla których jest wielką legendą – jego pamięć uczcili takim imponującym transparentem za jedną z bramek stadionu.

W maju 1966 roku na stadionie w Brukseli Real po raz szósty zdobył Puchar Europy. W finale pokonał Partizan Belgrad 2:1 po golach Amancio i Sereny. Drużynę prowadził wtedy Miguel Muñoz, który trzy razy zdobywał to cenne trofeum jako piłkarz „Los Blancos”, a dwa razy jako trener.

W 1966 roku „Los Blancos” zdobyli szósty Puchar Europy, wygrywając 2:1 z Partizanem Belgrad. A trzeba dodać, że zanim to osiągnęli, jeszcze dwa razy zagrali w ﬁnale, przegrywając – z Benﬁcą Lizbona i z Interem Mediolan. W sumie na 11 pierwszych edycji najbardziej prestiżowych rozgrywek w Europie osiem razy grali w ﬁnale, a sześć z tych ﬁnałów wygrali!

Santiago Bernabéu przejmował stery Realu bodaj w najgorszym dla klubu momencie, ale zmienił go ponownie w klub zwycięzców. Od 1954 roku do śmierci tego wielkiego człowieka latem 1978 roku trofeów było tyle (ponad 30 samych piłkarskich, a jeszcze swoje dorzucali koszykarze), że konieczne stało się stworzenie przestronnego klubowego muzeum.