Paweł Beręsewicz

PAN OD ANGIELSKIEGO

ilustrowała Aleksandra Krzanowska

Saga

Pan od angielskiego

Copyright © 2018, 2019 Paweł Beręsewicz i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128123

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Rozdział pierwszy

Kiedy za panem od angielskiego zamknęły się drzwi, mama spytała Zuzię:

– No i jak było?

– Okay! – powiedziała Zuzia.

Brzmiało to tak, jakby buzię miała pełną gorącego makaronu – po amerykańsku.

– A czego się dziś uczyliście?

– Zwierzątek.

– No to jak jest piesek? – sprawdzała mama, na co Zuzia bez trudu i prawidłowo odpowiedziała, że „dog”.

– A „hen” to kura – dodała już z własnej woli. – A „fox” to lis, a „bosungsing” to bosungsing.

– Bosungsing? – zmarszczyła brwi mama. – A co to takiego?

– No jak to? – nie mogła uwierzyć Zuzia. – Nie wiesz, co to jest bosungsing? To przecież takie zwierzę! Wielkie, zielone, z uszami w kształcie serc i z wysuwanym ogonem.

– A! Słoń! – ucieszyła się mama, ale Zuzia z politowaniem przewróciła oczami.

– No błagam cię! – jęknęła. – Widziałaś kiedyś zielonego słonia?

No nie. Zielonego słonia mama nie widziała nigdy.

Rozdział drugi

W windzie pan od angielskiego otarł pot z czoła i odetchnął z ulgą. Kiedy zjechał na dół, przysiadł na parapecie i wyjął z teczki zeszyt – gruby, sztywny, brązowy i bardzo podejrzany. Z pieczątką: „Supertajne!”. Ozdobne złote litery na matowej okładce układały się w napis: BO-SUNG-SING.

Żółtawe kartki zadrukowane były setkami imion. Na ostatniej stronie listę otwierał jakiś „Grześ”. Obok ktoś odręcznie dopisał: „gotowy”. Miejsce pod „Grzesiem” zajmował „Robert” – też „gotowy”. Potem „Kasia” – „gotowa”. „Iza” – „gotowa”. „Paweł” – „gotowy”. Na samym dole była „Zuzia”. Pan od angielskiego pstryknął długopisem i w ostatnim już wolnym miejscu koślawo nagryzmolił: „go-to-wa”.

– No! – mruknął sam do siebie i zatarł ręce z uciechy.

Po wyjściu z bloku przeszedł na drugą stronę ulicy do starego miejskiego parku. O tej porze było tam zupełnie pusto. Zboczył ze ścieżki i podszedł do rozłożystego dębu rosnącego na środku trawnika. Rozejrzał się, czy nikt nie patrzy, rozpostarł ramiona i przytulił się do pnia.

Sekundę później w parku nie było już pana od angielskiego.

Rozdział trzeci

Wsiąkanie w drzewo to dla dęboludów zwyczajny sposób powrotu z Krainy Ludzi. Staje się pod drzewem – koniecznie dębem – i rękami obejmuje się pień. Dąb dęboluda wyczuwa jakimś dębowym zmysłem i wsysa przez szpary w korze. Zdębiały dębolud krąży po dębie rozpuszczony w dębowych sokach, aż dotrze do korzeni.