Marcin Wicha

Niezwykła historia Sebastiana Van Pirka

ilustrowała Dominika Czerniak-Chojnacka

Saga

Niezwykła historia Sebastiana Van Pirka

Copyright © 2018, 2019 Marcin Wicha i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128154

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Biografia

Biografia to książka o życiu.

Prawie wszystkie książki opowiadają o życiu. Jednak z biografii możecie poznać historie prawdziwych ludzi.

Dzięki biografiom czytelnicy dowiadują się mnóstwa ciekawych rzeczy. Na przykład:

Czy wielki król miał ulubione zwierzę?

Czy znana pisarka dostawała dobre stopnie z wypracowań?

Czy słynny piłkarz zawsze trafiał do bramki (i czy bardzo się martwił, jeśli się nie udało)? Nie wszyscy bohaterowie są zadowoleni ze swoich biografii. Na pociechę mogą napisać autobiografię, czyli samemu opisać własne losy. Książka o życiu Sebastiana to biografia, chociaż Sebastian wcale nie jest sławny. Może nawet nie jest do końca prawdziwy. Czy warto go lepiej poznać? O tym zdecydujecie sami (jeśli przeczytacie).

1.

Oto historia o niezwykłym życiu Sebastiana Van Pirka.

Nasz bohater urodził się dość dawno temu. Tak się pisze we wszystkich podręcznikach i encyklopediach: „Urodził się”. Ale przecież nikt sam się nie rodzi. Urodziła go mama. Trochę się zmęczyła tym rodzeniem, więc kiedy Sebastian był już na świecie, powiedziała:

– Może byś poszedł się trochę pobawić na podwórku? Ja sobie odpocznę.

– Dobrze, mamo – zgodził się Sebastian.

Pewnie już się domyślacie, że Sebastian Van Pirek nie był zwykłym chłopcem. Pochodził z rodziny wampirów. O jego przodkach pisano książki i kręcono filmy.

Jednak nawet wśród strachów zmieniają się mody. Wampiry straciły popularność. Ojciec Sebastiana, zamiast występować w filmach, pracował jako nocny taksówkarz.

2.

– Masz syna – powiedziała mama do taty.

– O! – ucieszył się tata. – To dlaczego go nie widzę?

– Poszedł się bawić na podwórku.

Kiedy Sebastian wrócił na kolację, ojciec starannie go obejrzał i trochę się zmartwił.

– Gdzie ten dzieciak ma kły? – spytał. – Jak będzie straszyć bez długich białych kłów?

– Przecież dopiero go urodziłam – przypomniała mama. – Kły jeszcze zdążą wyrosnąć. A ty idź do kuchni i zrób sobie jakąś kanapkę.

Więc tata ukroił pajdę czarnego chleba i wylał na nią mnóstwo keczupu. A potem spytał:

– Już wyrosły?

Odtąd już zawsze tak było w rodzinie Van Pirków. Tata pytał: „Gdzie kły?”. A mama uspokajała: „Zobaczysz, jeszcze mu wyrosną”. Ale jakoś nie rosły.

3.

Sebastian większość czasu spędzał na podwórku. Mama ubierała go w czerwoną pelerynkę i ciemne okulary. Smarowała grubą warstwą kremu od słońca (z filtrem 1000, bo wampiry mają bardzo wrażliwą cerę).

„Koledzy nie muszą cię lubić – zapewniał ojciec – wystarczy, żeby się bali”. Ale jakoś nikt się nie bał.

Na pociechę Sebastian wymyślał dowcipy. Na przykład takie: „Puk, puk. Kto to tam? Wampir. Jaki wampir? Wam pirogi przyniosłem”. Albo: „Jak się nazywa czapka, przez którą kapie? Kapelusz”.

Może nie były to najlepsze kawały. Jednak czasami, kiedy ojciec pytał: „Wystraszyłeś dzisiaj kogoś?”, Sebastian mógł odpowiedzieć:

– Nie, ale trochę rozśmieszyłem kolegów. Tato, wiesz, co to jest wampół?

– Nie wiem.

– Pół wampira! Ale tylko górne pół. Dolna połówka nazywa się inaczej. Zgadnij jak!

– Nie mam pojęcia.

– Nigdy nie zgadniesz! Wamdół. Rozumiesz? Wamdół i wamgóra.

– Głupoty gadasz. Lepiej pokaż, jak tam kły.