SUNBURN
Copyright © 2018 by Laura Lippman
All rights reserved.

Copyright © 2019 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga
Copyright © 2019 for the Polish translation by Aleksandra Guzik-Kobiela (under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Ewa Penksyk-Kluczkowska

Korekta: Marta Chmarzyńska, Iwona Wyrwisz

ISBN: 978-83-8110-964-2

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórców i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!
Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.
ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice
tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28
e-mail: info@soniadraga.pl
www.soniadraga.pl
www.facebook.com/WydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2019

Konwersja: eLitera s.c.

.

Poniższa książka to fikcja literacka. Imiona, postaci, miejsca oraz zdarzenia
są wytworem wyobraźni autorki i nie należy traktować ich jako prawdziwe.
Wszelkie podobieństwo do prawdziwych wydarzeń, lokali, organizacji czy osób
– żyjących lub nieżyjących – jest całkowicie przypadkowe.

Dla Ann i Michaela,
bo w prawdziwym życiu wierzę w szczęśliwe zakończenia

CZĘŚĆ I

DYM

Rozdział 1

11 czerwca 1995 r.

Belleville, Delaware

Jego uwagę przykuwają spalone słońcem ramiona. Różowe, z łuszczącą się skórą. Ocenia oparzenie na dwudniowe. Pojawiło się w piątek, wczoraj najmniejszy dotyk był bolesny, dziś irytująco swędzi, tak że chce się bez przerwy go dotykać, skubać, co zresztą ona robi w tej chwili nie do końca świadomie. Skóra zaczęła schodzić, niedługo te wąskie ramiona nie będą już wcale takie subtelne. Jak to się stało, że kobieta o rudych włosach – już mocno po trzydziestce – popełniła tak głupi błąd?

I dlaczego znalazła się właśnie tutaj, czemu siedzi na stołku w barze położonym ponad siedemdziesiąt kilometrów w głąb lądu, w miasteczku, gdzie przyjezdni rzadko zatrzymują się w niedzielny wieczór? Przez Belleville raczej tylko się przejeżdża, a niedługo i to się skończy. Obok buduje się wielka obwodnica, żeby samochody jadące w stronę wybrzeża nie musiały zwalniać przed radarem na starej Main Street. Wjeżdżając do miasteczka, widział maszyny budowlane – bezczynne w niedzielę. Lokale takie jak ta barorestauracja High-Ho prawdopodobnie jeszcze bardziej opustoszeją.

High-Ho. Czyżby literówka? Czy to miało być powitalne Heigh-Ho? I jeśli tak, czy to na cześć siedmiu krasnoludków wracających do domu po dniu pracy w kopalni, czy może dla Jeźdźca Znikąd, który odjeżdża w stronę zachodzącego słońca? Żadne z tych rozwiązań nie ma większego sensu w kontekście tego przybytku.

W ogóle nic tu nie ma sensu.

Jej ramiona są chude, kościste i podniesione tak wysoko, tak blisko uszu, że przypominają skrzydła. Mocny kontrast stanowi przód jej różowo-żółtej letniej sukienki, obfity i krągły. Dziewczyna zachowuje się, jakby nie chciała zwrócić na siebie uwagi żadnego mężczyzny, przynajmniej dziś. Z przodu już nie jest taka różowa – zauważa mimowolnie, zsuwając się ze stołka barowego. Na niewielkim pasku odsłoniętej skóry ponad wysoko zabudowaną sukienką ledwo można dostrzec jakiś kolor. Tak samo na policzkach. Jest początek czerwca i towarzyszy mu bryza, dzięki której łatwo zapomnieć, jak mocno już świeci słońce. Najwidoczniej dziewczyna należy do tych skromniutkich, które wkładają strój jednoczęściowy, więc pomiędzy tymi ramionami prawdopodobnie kryje się też głębokie czerwone wycięcie w kształcie litery „u”. Jeszcze wczoraj każde dotknięcie tego miejsca zostawiłoby białe ślady.

Zastanawia się, czy dziewczyna jest tu z kimś umówiona – z kimś, kto wetrze krem w te miejsca, których sama nie jest w stanie dosięgnąć. Zdziwiłby się, gdyby rzeczywiście tak było. A jeszcze bardziej, gdyby miała ochotę wyjść stąd dzisiaj z jakimś nieznajomym. Nie żeby miał go zszokować którykolwiek z tych scenariuszy. Jasne, na pierwszy rzut oka wydaje się porządna, ale to właśnie na takie trzeba uważać najbardziej.

Jedno jest pewne: ta dziewczyna coś knuje. Jego intuicja w tych sprawach jest nieomylna.

Nie zaczyna od razu flirtować. Nie jest taki. Nie musi – o ile nie brzmi to zbyt próżnie. Takie są fakty: wygląda jak Ken od Barbie, gdyby Ken miał doskonałą całoroczną opaleniznę. Wysoki i muskularny, proporcjonalnie zbudowany, jasne oczy, ciemne włosy. Kobiety zawsze zakładają, że Ken chce prawdziwej Barbie, ale on tak naprawdę preferuje kobiety o drobniejszej budowie, nieśmiałe. W wolnym czasie lubi polować na jelenie. Łuk i strzały. Jeździ do lasu na wschodzie stanu Maryland, gdzie potrafi spędzić cały dzień na siedzeniu na drzewie i czekaniu. Uwielbia to. Tom Petty nie miał racji. To nie czekanie jest najtrudniejsze. Czekanie może być piękne, wzbogacające, pełne możliwości. Kiedy był dzieckiem i dorastał w rejonie zatoki San Francisco, supernowocześni rodzice zapisali go na badanie prowadzone na Uniwersytecie Stanforda, podczas którego musiał przesiedzieć piętnaście minut w pokoju, gdzie zostawiono jedną piankę marshmallow. Gdyby jej nie zjadł, w nagrodę dostałby dwie. „Jak długo muszę przesiedzieć, żeby dostać trzy?” – spytał. Śmiali się.

Dopiero po dwudziestce dowiedział się, że wziął udział w eksperymencie naukowym badającym, czy istnieje związek pomiędzy umiejętnością opanowania pokusy natychmiastowej gratyfikacji a sukcesem w dorosłym życiu. Nadal uważa za niesprawiedliwe, że eksperyment nie zakładał, że można dostać trzy pianki za siedzenie dwa razy dłużej niż pozostali.

Zostawił pomiędzy nimi dwa krzesła, żeby nie poczuła się osaczona, ale dopilnował, by usłyszała, jak zamawia kieliszek wina. To przyciąga jej uwagę – zamawianie wina, a nie piwa w miejscu takim jak to. Właśnie taki był plan: przyciągnąć jej uwagę. Dziewczyna nie odzywa się, tylko rzuca spojrzenie z ukosa, kiedy on próbuje się dowiedzieć od blondynki za barem, jakie wino serwują. Nie rozdziera szat nad ograniczonym wyborem, który zawęża się do białego lub czerwonego. Dosłownie: „Mamy czerwone wino i białe wino”. Nawet nie mruga okiem, kiedy dostaje zimne czerwone. Nie schłodzone do piętnastu stopni zgodnie z zaleceniami sommelierów, tylko zimne w znaczeniu „przed chwilą wyjęliśmy z lodówki”. Bierze łyk, znów woła barmankę i mówi z przesadną grzecznością:

– Wiesz co? Z chęcią za to zapłacę, ale to nie do końca mój smak. Mogę prosić piwo? – Zerka na etykiety na nalewakach. – Może Goose Island?

Jeszcze jedno zerknięcie i dziewczyna wraca do swojego drinka – whisky z lodem. Gdziekolwiek się dziś wybiera, nie będzie to daleko stąd. On spogląda na swoje wino i mówi głośno, jak gdyby do siebie:

– Co za dupek zamawia czerwone wino w barze w Belleville w stanie Delaware?

– Nie wiem – odpowiada, nie patrząc w jego stronę. – A z ciebie co za dupek?

– Mało interesujący. – Tak przynajmniej twierdziły jego byłe: jedna żona z pięcioletnim stażem, a oprócz tego siedem, może osiem dziewczyn. To porządna liczba jak na trzydziestoośmioletniego mężczyznę. – Jesteś stąd?

– Zdefiniuj „stąd”. – Nie próbuje go zwodzić, raczej zaczyna się wycofywać.

– Mieszkasz tu?

– Już tak.

– To przez tę opaleniznę. Po prostu pomyślałem, że wyjechałaś na dzień czy dwa na wybrzeże i zaraz wracasz do Baltimore albo Waszyngtonu.

– Nie. Mieszkam tu.

Zauważa zaskoczenie przemykające po twarzy barmanki.

– Od kiedy?

– Od teraz.

To żart, myśli. Ludzie raczej nie zatrzymują się na drinka w jakimś dziwnym miasteczku i nie postanawiają ni z tego, ni z owego w nim zamieszkać. Nie tu. W końcu to nie Toskania ani Oaxaca, dwa miejsca, które dobrze zna i w których przyjezdny rzeczywiście mógłby powiedzieć: „O tak, to właśnie tu zapuszczę korzenie”. Ona trafiła do Belleville w Delaware, miasteczka, w którym główna ulica jest smutna i zapadła, liczba mieszkańców nie przekracza nawet dwóch tysięcy, a dookoła są tylko pola kukurydzy i fermy drobiarskie. Czy ma tutaj jakieś kontakty? Barmanka zdecydowanie nie traktuje jej jak tutejszej – ani nawet jako potencjalnej nowej mieszkanki. Dla niej – biuściastej blondynki z pieczołowicie pielęgnowaną opalenizną – ruda jest równie interesująca, co barowy stołek. Jej zainteresowanie wzbudził natomiast on i teraz barmanka próbuje wybadać, czy jest tylko przejazdem czy zostaje na dłużej.

A tej decyzji jeszcze nie podjął.

– Daj znać, jak będziesz chciał, żeby ktoś pokazał ci okolicę – mówi do niego barmanka i puszcza oko. – Zajmie to pewnie całe pięć minut.

Trochę go denerwują barmanki i kelnerki, które flirtują tak otwarcie. Już samo podawanie facetowi jedzenia czy piwa jest wystarczająco intymne.

Zostawia kobiety w spokoju i popija piwo, oglądając oczywisty mecz drużyny Orioles na oczywistym telewizorze z oczywiście złym sygnałem. Drużyna znowu gra dobrze – a przynajmniej lepiej. Kiedy widzi, że ruda zaraz skończy trzeciego drinka, reguluje rachunek i wychodzi z baru, nie żegnając się z nikim. Wsiada do swojej ciężarówki stojącej na żwirowym parkingu i czeka w ciemności. Nie ukrywa się – ukrywanie się to najlepszy sposób na to, żeby cię znaleziono.

Ruda opuszcza bar dziesięć minut później. Przechodzi na drugą stronę szosy i zmierza w kierunku staroświeckiego, niedrogiego motelu. Nazywa się Valley View, widok na dolinę, chociaż nie ma tu ani doliny, ani widoku. High-Ho, Valley View i Main Street – to wszystko brzmi, jak gdyby Belleville zostało poskładane z resztek po jakimś innym miasteczku.

Czeka piętnaście minut, potem wchodzi do małej recepcji na samym końcu i pyta o wolny pokój, chociaż wielki czerwony napis „wolne pokoje” wypełnia całe okno.

– Na ile nocy? – pyta recepcjonista, wątły facet pod trzydziestkę.

– Na czas nieokreślony. Mogę panu dać kartę kredytową, jeśli pan chce.

– Zabawne. Jest pan dzisiaj już drugą osobą, która chce wynająć pokój na czas nieokreślony.

Nie musi pytać, kto był pierwszy. Zapisuje sobie w głowie, że gadatliwy recepcjonista będzie paplać również na jego temat.

– Potrzebuje pan karty kredytowej?

– Zadowolę się gotówką. Jeśli zobowiąże się pan wziąć pokój na tydzień, możemy się umówić na dwieście pięćdziesiąt dolarów. Od poniedziałku do piątku nie mamy wielu gości. Ale w pokoju nie ma aneksu kuchennego ani lodówki. Musi pan jeść na mieście albo przynosić jedzenie, które się nie zepsuje. – I po chwili dodaje: – Jeśli sprzątaczka zauważy jakieś zepsute jedzenie, natychmiast mi zgłosi. Nie chcę tu mrówek ani karaluchów.

– Mogę wziąć do pokoju lodówkę turystyczną?

– Jak nie będzie przeciekać, to tak.

Oddaje kartę kredytową.

– Mogę zaproponować lepszą cenę, jeśli zapłaci pan w gotówce – mówi recepcjonista, odchrząkując. – Dwieście dwadzieścia.

Facet robi jakieś lewe interesy, pewnie podbiera pieniądze z opłat w gotówce, ale co go to obchodzi? W motelu za dwieście dwadzieścia dolców za tydzień da radę długo przesiedzieć, nawet bez lodówki czy kuchenki.

Ciekawe, jak długo wytrzyma ona.

Rozdział 2

Wychodzi z pokoju numer 5 prosto w jasny, gorący poranek – zadziwiająco gorący jak na tę porę roku, dokładnie taki sam jak podczas weekendu na plaży, tyle że tam łagodziła go przynajmniej bryza od oceanu. Ludzie mówili, że to szczęście mieć taką pogodę już na początku czerwca, kiedy woda jest jeszcze za zimna dla wszystkich oprócz dzieci. Szkoła dopiero się miała skończyć, kolejki w najbardziej popularnych restauracjach nie były takie długie. Szczęście, mówili ludzie, jakby chcieli przekonać samych siebie. Szczęście. Całe szczęście.

Czy jest coś smutniejszego niż nieudacznicy wmawiający sobie, że im się poszczęściło? Też kiedyś taka była, ale z tym już koniec. Teraz nazywa rzeczy po imieniu, zaczynając od tych związanych z nią samą.

Kiedy Gregg zaczął coś napomykać o weekendowym wypadzie na plażę, zakładała, że wynajmą dom w Rehoboth albo Dewey. Może nie przy samej plaży, ale przynajmniej po wschodniej części autostrady.

No, rzeczywiście byli niedaleko plaży. Tylko wylądowali w Fenwick, po stronie zatoki, i mieszkali w piętrowym murowanym budynku z czterema małymi mieszkaniami, które w zasadzie były kawalerkami. Jeden duży prostokątny pokój dla nich i małej, ciasna kuchnia, łazienka z samym prysznicem bez wanny. I mrówki. Wszędzie czarne, falujące wężyki wędrujących mrówek.

– Na ostatnią chwilę mieli tylko to – powiedział Gregg. Poprawiła go w głowie: „Na ostatnią chwilę dla skner mieli tylko to”. Na pewno wzdłuż całego wybrzeża w Delaware była jakaś lepsza oferta, nawet przy rezerwacji na ostatnią chwilę.

Jani nie potrafiła zasnąć, jeśli w pokoju nie panowała kompletna ciemność, więc kładli ją do łóżka jak najpóźniej – o dwudziestej pierwszej albo dwudziestej drugiej. Alternatywą było położyć się o dwudziestej i leżeć w ciemności, nie dotykając się. Pierwszej nocy, jakoś około drugiej, Gregg próbował się do niej przysunąć. Rok, dwa lata temu byłoby to może nawet i podniecające – dobierać się do siebie po cichu w ciemności. Tyle że już od dawna nie widziała w Greggu nic pociągającego.

– Nie, nie, nie, obudzi się.

– Moglibyśmy dać jej trochę benadrylu.

To ją trochę zahamowało, kazało się zastanowić, czy nie powinna jednak zmienić planów, ale nie, musiała pociągnąć to dalej. Następnego dnia spytała go, czy naprawdę byłby w stanie to zrobić, czy dałby Jani benadryl. Upierał się, że to był tylko żart. Postanowiła mu uwierzyć. Gdyby mu nie uwierzyła, musiałaby zostać. A taka opcja w ogóle nie wchodziła w grę.

To była sobota. Włożyła zwiewną białą koszulę na strój kąpielowy, ale nawet ten lekki materiał podrażniał jej ramiona. Kuliła się pod parasolem, dygocząc, jakby było jej zimno. Tak się dzieje przy poważnych oparzeniach słonecznych – że człowiek drży na całym ciele. Gregg bawił się z Jani pośród fal. Dobrze sobie z nią radził. Tego nie musiała sobie wmawiać. Radził sobie dobrze, wystarczająco dobrze. Na tyle, ile potrzebowała.

Poszli na deptak, ten mniejszy, w Rehoboth – był lepszy dla małych dzieci takich jak Jani niż tamten w Ocean City. Gregg próbował wygrać jak największą pluszową pandę, żeby dać małej, ale za każdym razem zdobywał najwyżej nagrodę pocieszenia. „Przelicz to sobie”, chciała mu powiedzieć. Za te dwadzieścia dolarów, które wydał na strzelanie pistoletami na wodę w małe tarcze albo rzucanie kółkiem do celu, mógł kupić Jani coś znacznie lepszego.

W niedzielę obserwowała, jak budują zamek z piasku. Około jedenastej powiedziała, że ma już dość słońca i że wraca do domu. Do domu, hm. Do wynajmowanego mieszkania. Szosa była ruchliwa, przejście na drugą stronę trwało całe wieki. Przebrała się w letnią sukienkę, spakowała torbę, taką z grubego materiału, na kółkach, potem napisała liścik, który zamierzała dołączyć do tego, który przywiozła ze sobą. Bała się, co mogłoby się zdarzyć, gdyby go nie zostawiła. Liściki i tak były bardziej dla Jani niż Gregga.

Stoczyła podskakującą torbę po schodach, potem skierowała się na szosę i przeszła poboczem prawie pół kilometra do drogi stanowej, gdzie zamierzała złapać autobus do dworca Greyhound w Ocean City. Stamtąd pojechałaby do Baltimore, mając świadomość, że nie może tam zostać długo. Zbyt łatwo byłoby ją znaleźć, znów wpadłaby w błędne koło pewnych przyzwyczajeń.

Starszy pan w cadillacu zaproponował, że podwiezie ją do Waszyngtonu i stwierdziła, że w sumie nie jest to zły pomysł. Ale potem zaczął się zachowywać jak zboczeniec, a jego stare palce skradały się w kierunku jej kolan jak jakieś artretyczne pająki, więc powiedziała:

– Niech mnie pan wysadzi tutaj.

Znalazła się w Belleville. „Jedno z dziesięciu najmniejszych miast w Ameryce”, głosił nowiutki, błyszczący znak.

Teraz, widząc Belleville w jasnym porannym świetle, zastanawia się, jak wygląda pozostałe dziewięć.

Wcale nie miała jakoś dużo czasu. Gregg zobaczył liścik pewnie koło południa, kiedy wrócili coś zjeść. Prawdopodobnie bardziej go wkurzyło, że nie zrobiła im kanapek ani nie nakryła do stołu. Nie kochał jej, ona jego też nie. Jedną nogą był już za drzwiami. Zostawiłby ją, znalazłby jakieś mieszkanie. Nie płaciłby alimentów – a przynajmniej musiałaby się wiecznie o nie upominać. Pewnie musiałaby znaleźć pracę. To czemu nie przyspieszyć tego wszystkiego i nie poszukać pracy, ale zostawić mu Jani, pokazać, jak wygląda rodzicielstwo na pełny etat? Nie da mu się złapać w pułapkę.

Jak człowiek ma za sobą więzienie – nawet jeśli odsiadka nie trwała długo – to nie lubi czuć się uwiązany.

Co dalej? Wiele rzeczy przemyślała, ale nie wszystko. Musi zarobić trochę pieniędzy, tyle, by do jesieni ruszyć na zachód. Zakładała, że zarobi je w Waszyngtonie, natomiast może łatwiej zrobić to tutaj.

Z pewnością trudniej będzie ją znaleźć.

Idzie do centrum miasteczka wzdłuż teoretycznie głównej ulicy, która oczywiście nazywa się Main Street. Są tam delikatesy, sklep spożywczy Langley’s, sklep z rzeczami używanymi Purple Heart, kwiaciarnia. Ale większość lokali stoi pusta, i to od dawna, sądząc po tym, jak wyglądają.

Zawraca w stronę motelu i baru, do którego poszła zeszłego wieczoru, po tym jak postanowiła nagle zakończyć swoją podróż autostopem. High-Ho. To chyba miało być Heigh-Ho?

Ten facet siedzący w barze poprzedniego wieczoru był nieprzyzwoicie przystojny, trochę w jej typie, choć i tak nie była zainteresowana. Niemniej jednak zaskoczyło ją, nawet nieco uraziło, że tak łatwo się poddał.

Samochód pojawia się nie wiadomo skąd, a ona podskakuje przestraszona. Ale przecież za wcześnie, żeby ktoś jej szukał, a zostawienie rodziny na plaży nie jest niezgodne z prawem. Dziwne, że więcej kobiet tego nie robi. Wzięła ten pomysł z książki, którą przeczytała dwa miesiące temu. No dobra, tak do końca jej nie przeczytała, a swoją ucieczkę planowała już od jakiegoś czasu. Wszyscy mówili o tej książce, jakby to była bajka. „Nie macie pojęcia” – chciała powiedzieć swoim sąsiadom mieszkającym przy Kentucky Avenue. – „Nie macie pojęcia, co to znaczy odejść, do czego to zmusza człowieka”.

Pieniądze. Ma trochę. Potrzebuje więcej.

Ten facet z wczoraj – spodobała mu się, jest tego pewna. Ale nie zamierza popełnić znowu tego samego błędu. Ma wystarczająco dużo pieniędzy, żeby przeżyć dwa, trzy tygodnie. Zbliża się lato i na pewno da radę jeszcze znaleźć jakąś sezonową pracę. Zastanawia się, kiedy Gregg sprawdzi, ile oszczędności wypłaciła z ich wspólnego konta w tym ostatnim tygodniu przed „wakacjami”. Połowę, czyli dokładnie tyle, ile jej się należało.

Pieniądze wkurzą go o wiele bardziej niż samo to, że odeszła. „Ciesz się, że z Jani jest tak łatwo” – ma ochotę mu powiedzieć. „Wyobraź sobie, co by się działo, gdyby było inaczej”. On by nie potrafił. Gregg nie jest w stanie sobie niczego wyobrazić. Życie układa się tak, jak on tego oczekuje. Nawet niespodzianki – Jani, ich małżeństwo – tak naprawdę go nie zaskakują. Ona też kiedyś taka była. Ale już dłużej nie chce.

W motelu znów spotyka mężczyznę z baru – opiera się o framugę w drzwiach pokoju numer 3. To może być zbieg okoliczności. Wszyscy mają życie, u każdego coś się dzieje. Nie można myśleć, że wszystko bez przerwy kręci się wokół ciebie, to błąd.

– Cześć – mówi. To ten typ faceta, że wystarczy jedno słowo. Cześć. Jest przystojny w oczywisty sposób i pewnie uważa, że więcej nie potrzeba. Prawdopodobnie tak było w wypadku większości kobiet. Ona porusza palcami w geście przypominającym przywitanie, ale trzyma dłoń przy boku, jakby nie był wart podejmowania trudu, jakim jest zgięcie łokcia.

– Jak długo zostajesz? – pyta mężczyzna.

– A kto chce wiedzieć?

– Zgaduję, że wszyscy faceci w mieście.

Tak bardzo typowe. I zupełnie nieprawdziwe. Potrafi być osobą, która przyciąga męskie spojrzenia, ale chwilowo wyłączyła u siebie tę opcję, może nawet na zawsze. Jedyne, co jej to przynosiło, to kłopoty.

– Jestem Adam Bosk – mówi. – Prawie jak te gruszki.

– A ja Pink Lady – odpowiada. – Prawie jak te jabłka.

– To chyba i tak możemy się zaprzyjaźnić: ja gruszka, ty jabłko?

– Szkoda, że jabłko to zakazany owoc.

Mija go i znika w swoim pokoju.

*

Nie wychodzi aż do zachodu słońca, dopiero o dwudziestej trzydzieści. Niektórzy pewnie by oszaleli zamknięci w motelowym pokoju, za jedyne pożywienie mając paczkę krakersów serowych z masłem orzechowym znalezioną w torebce. Typowe wyposażenie matczynej torebki. Gregg będzie musiał nauczyć się takich sztuczek. Z Jani jest łatwo, dopóki nie zgłodnieje – bo wtedy to wszystko się może zdarzyć.

Podoba jej się ta cisza, ta nowa świadomość, że nikt jej nie potrzebuje, nie woła, nie trzeba niczego posprzątać, ugotować ani zmyć. Nawet nie włącza telewizora, po prostu leży na łóżku, delektując się w ciszy własnym towarzystwem.

Kiedy przechodzi przez ulicę, patrząc, jak wielkie czerwone słońce znika za polami kukurydzy, ma przeczucie, że on tam będzie – Pan Gruszka. I jest. Siada tak, żeby dzielił ich jeden stołek przy barze.

– Co bierzesz? – pyta on.

– A ile masz kasy?

Śmieje się. Zawsze myślą, że żartuje. Gregg też tak myślał, na pewno. Żałuje, że nie może powiedzieć: „Słuchaj uważnie. Nawet nie zdradziłam ci jeszcze mojego imienia, a już ci mówię, kim jestem i na czym mi zależy”.

– Jak się nazywasz, Pink Lady? – pyta, jakby czytał jej w myślach. – Chociaż różowa nie pobędziesz już długo. Pod tym poparzeniem kryje się całkiem ładna brązowa opalenizna. Nie wiedziałem, że rude mogą się tak opalić.

Jak się nazywa? Którego imienia powinna użyć?

– Polly Costello – odpowiada.

Rozdział 3

Jani budzi się z płaczem. Woła mamę. Ma dopiero trzy lata. Nie rozumie, co się dzieje. Nawet Gregg ledwo to pojmuje. Dziewczynka prosi, żeby jeszcze raz przeczytał liścik, jakby coś mogło się zmienić, od kiedy czytał go zeszłego wieczoru i wczoraj podczas obiadu, i wczoraj rano, i w poprzedni wieczór. Liścik rzeczywiście się zmienia. Za każdym razem Gregg dodaje do treści coś innego. Na przykład: „Kocham cię, Jani”. A następnym razem: „Kocham cię ponad wszystko, Jani”. Myśli sobie później, że może dobrze byłoby dodać też coś w stylu „Bądź dobra dla tatusia, jemu będzie jeszcze trudniej”.

Pauline zniknęła zaledwie dwa dni temu, a liścik już jest pognieciony i zniszczony. Śpiąc, Jani trzyma go przy twarzy – ściśnięty pomiędzy policzkiem a pluszowym kotem. Zasypia z płaczem, budzi się z płaczem. We śnie ma koszmary, przez które zawodzi, mamrocze i jęczy, ale się nie budzi. Za to budzi Gregga.

Co za kobieta porzuca rodzinę? Gregg zna odpowiedź na to pytanie. Taka, którą poderwał w barze cztery lata wcześniej właśnie ze względu na tę energię jak u dzikiego kota. Z Pauline miał się dobrze bawić, nic poza tym. Drapała, gryzła, była chętna zawsze, wszędzie i na wszystko.

I nagle, w samym środku tego wakacyjnego przelotnego romansu, nasikała na kawałek plastiku, a w kółku pojawił się plus, chociaż nie miałby nic przeciwko, gdyby to jednak był minus. Bo okazało się, że ona tak naprawdę jest grzeczną dziewczynką. Na tyle grzeczną, żeby nie brać pod uwagę aborcji. Tego nie przewidział. Poza tym miała już trzydzieści jeden lat i pomyślała, że może to ostatnia szansa na dziecko. Czy to był znak? Jakieś przeznaczenie?

Pobrali się niedługo potem. Na początku nie było źle. Dużo się działo. Powiedziała, że nie chce wielkiego ślubu, bo nie ma nikogo bliskiego i byłoby jej smutno, gdyby widziała pustki po swojej stronie kościoła, więc pobrali się w urzędzie, a pieniądze, które poszłyby na organizację wesela, wykorzystali na podróż poślubną na Jamajkę – do jednego z tych kurortów, gdzie wszystko jest wliczone w cenę. Wyszło im to tanio, bo był ostatni tydzień października, końcówka sezonu huraganów.

Musieli znaleźć dom, w którym byliby w stanie pomieścić się w trójkę, i trafiła im się okazja niedaleko Herring Run Park – przytulne, niewielkie mieszkanie w budynku z cegły, bardzo porządne, ze stolarką i oknami witrażowymi w całkiem dobrym stanie. Pojawiła się Jani. Dla obojga było to pierwsze dziecko, ale Pauline była spokojna, on natomiast w totalnej rozsypce. Jak teraz się nad tym zastanawia, może to były pierwsze oznaki tego, że coś z nią jest nie tak? Która kobieta jest tak spokojna, kiedy zajmuje się swoim pierwszym dzieckiem? Wtedy sądził, że po prostu macierzyństwo ma we krwi, ale może to był dowód na stan dokładnie odwrotny? Jest beznamiętna, zdystansowana – opiekun, a nie rodzic.

Po narodzinach Jani trochę przyhamowali z seksem, wciąż jednak był na tyle dobry, by Gregg wściekał się, że nie uprawiają go częściej. Ona powiedziała, że jeśli ma poświęcać mu więcej uwagi, potrzebuje pomocy w domu. Gregg wychował się bez ojca, a matka harowała całą dobę na okrągło – w domu i poza nim – żeby jej syn na pewno wiedział, jakie są jego męskie obowiązki. Pauline nawet nie miała pracy. Czym się niby tak męczyła?

Kiedy Jani skończyła dwa lata, Pauline nadal była zmęczona i gdzieś uleciała ekscytacja nową rzeczywistością – małżeństwem, domem, dzieckiem, nią. Nie zostało już nic, co by im pomogło zapomnieć, że po prostu nie bardzo się lubią. Ale seks nadal był dobry. Patrząc na to z perspektywy czasu, Gregg dochodzi do wniosku, że ona właśnie to traktowała jako swoją pracę – taką, którą lubiła. Kiedy słuchał kolegów z biura, na początku nie mógł powstrzymać zadowolenia z siebie, bo u niego było inaczej. Teraz jednak już wiedział, że to była kolejna oznaka jej nienaturalności. Kobieta nie powinna taka być, kiedy zostaje matką. Pauline była niegrzeczną dziewczynką. Nie została stworzona do bycia matką, żoną. Jak mogło mu to umknąć?

I wtedy Pauline – trudno mu to przyznać nawet przed samym sobą – zaczęła go bić. W trakcie. On pierwszy dał jej klapsa, nie mocno, tak dla zabawy, żeby trochę podkręcić atmosferę w łóżku. Zawyła, zupełnie nieadekwatnie do poziomu bólu, i próbowała go podrapać.

A kiedy się uspokoiła, spytała, czy chciałby zobaczyć, jak to jest. Nie chciał, ale nie mógł wyjść na mięczaka. Strzeliła go w policzek. Mimo że bolało, nie mówił za dużo, bo wyszłoby, że jest twardsza od niego. On oczywiście się powstrzymał, nie użył całej swojej siły, to byłoby nieprzyzwoite, za to ona w ogóle się nie hamowała. Piekło. Bolało. I było ekscytująco.

I w końcu, jakieś dwa miesiące temu, ich zacięte kłótnie o codzienne sprawy przełożyły się także na ich seks i nawet to już nie sprawiało mu przyjemności. Gregg miał koleżankę z pracy, Mandy, która poszła z nim na lunch, wysłuchała i współczuła. Zaczął zostawać do późna, twierdząc, że wyrabia nadgodziny. Mieli akurat refinansowania, więc brzmiało to wiarygodnie. A potem wracał do domu, do Pauline, przepełniony tym dziwnym, tajemniczym gniewem.

Zaczął bywać w barze, w którym poznał Pauline, i owszem, czasem zabierał przypadkowe dziewczyny na numerek na parkingu. Seks nigdy nie był tak dobry jak z Pauline na samym początku ich związku, ale i tak lepszy od tego, co robili teraz – czyli w zasadzie nic.

Zaproponował wakacje nad morzem jako ostatni rodzinny wyjazd, żeby sprawdzić, czy jest jeszcze dla nich szansa. Kawalerkę wynajął nieprzypadkowo – pozwalała na prawdziwą radosną bliskość. Ale po głowie już mu się kołatała myśl o wyprowadzce. Mama przyjęłaby go z powrotem, zawsze mógł na nią liczyć.

A teraz to Pauline się wyprowadziła, zostawiając go z dzieciakiem. Do niego napisała osobny list, nie pokazał go Jani. Był rzeczowy i bez emocji. Co więcej, napisała go na komputerze, czyli prawdopodobnie wymęczyła go w bibliotece, gdzie można było pracować na edytorze tekstu.

„Powiadomię Cię o swoich planach jak najszybciej. Wiem, że chcesz wziąć rozwód, więc zróbmy to szybko i bezboleśnie. Na ten moment najlepiej będzie, jeśli Jani zostanie z Tobą – w swoim domu, który dobrze zna. Zadzwonię, jak znajdę jakieś mieszkanie”.

A teraz jest już wtorek, ostatni dzień ich „wakacji”. Z trudem przebrnął przez ostatnie czterdzieści osiem godzin, jak gdyby koniec tego urlopu był swego rodzaju linią mety. Nie może uwierzyć, jak ciężko zajmować się dzieckiem dwadzieścia cztery godziny na dobę, chociaż wmawia sobie, że to dlatego, że nie są u siebie w domu i nie mają przy sobie wszystkich potrzebnych rzeczy. Pakując się na wyjazd, zdaje sobie sprawę, że życie potoczy się dalej, że kiedy wrócą do domu, będzie miał jeszcze więcej problemów. Co ma zrobić z opieką nad dzieckiem? Kocha Jani, ale Chryste, przecież nie będzie samotnym ojcem.

Kara za przedłużenie pobytu nawet o minutę i nieopuszczenie pokoju do jedenastej wynosi sto dwadzieścia pięć dolarów, nawet we wtorki. Jani chciała jeszcze ostatni raz spędzić poranek na plaży, Gregg jednak nie jest w stanie ich spakować, posprzątać na tyle, żeby odzyskać kaucję, i jeszcze iść nad morze. Jani cały czas jęczy i objawia prawdziwy talent do robienia bałaganu właśnie tam, gdzie już zdążył posprzątać – włazi w kupkę pozamiatanego piachu, zostawia lepkie ślady na urządzeniach, stołach i ścianach. Udaje im się dotrzeć do recepcji z ledwie kilkuminutowym zapasem – za trzy jedenasta na zegarze.

Już w aucie Gregg odwraca się, żeby lepiej widzieć przy wycofywaniu z podjazdu, a jego wzrok pada na Jani, która siedzi w foteliku i przyciska do policzka ten cholerny liścik. W ogóle nie przypomina swojej matki. Gdyby nie to, że był obecny nie tylko w szpitalu przy narodzinach Jani, ale też podczas całej ciąży, mocno by się zastanawiał, czy kobieta jest w stanie oszukać męża, że urodziła dziecko. Od samego początku Jani wyglądała dokładnie jak on.

– To sprawka ewolucji – wyjaśniła mu Pauline. – Ojcowie odrzuciliby swoje dzieci, gdyby nie wyglądały tak jak oni. Z czasem upodobni się też do mnie.

Minęły trzy lata, a ta mała dziewczynka w samochodzie nadal wygląda jak jego żeńska wersja. Gdyby zestawić ich zdjęcia z dzieciństwa, można by pomyśleć, że są bliźniętami dwujajowymi. W twarzy Jani nie ma ani śladu jej matki.

Pauline nie zostawi mu tego dzieciaka na głowie. Znajdzie ją, zmusi, żeby zrobiła, co do niej należy. To on miał się wyprowadzić, zacząć nowy etap w życiu.

– Dziwka – mruczy pod nosem.

– Co, tatusiu?

– Nic.

Jedzie ponad trzy kilometry szosą, po czym zbyt gwałtownie bierze zakręt w lewo na stanową numer 26 i deska surfingowa, którą przywiązał to dachu, wyślizguje się spod liny. Kierowcy dookoła trąbią klaksonami, jak gdyby celowo odstawił taki cyrk. Zostawiłby tę deskę na poboczu, ale to by oznaczało, że wcale nie jest lepszy od Pauline. Zatrzymuje się, naprawia co trzeba, a potem próbuje wbić się z powrotem w sznur samochodów jadących na zachód – korek jest zaskakująco duży jak na zwykły czerwcowy wtorek. Boże, pogrzeb... Umarł chyba najpopularniejszy koleś w Bethany Beach, bo korek ciągnie się na dwadzieścia, trzydzieści aut. Ten niefart to też jej wina, kolejna pozycja na nieustająco powiększającej się liście. Zrujnowała mu życie. Albo przynajmniej próbowała. Znajdzie ją i zmusi, żeby zrobiła, co do niej należy. Jeszcze mu za to zapłaci.

Pamięta to pierwsze uderzenie – po tym, jak jej pozwolił – tak mocne, że łzy niemal stanęły mu w oczach. Jak gdyby od dawna czekała, żeby go uderzyć.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

CZĘŚĆ I. DYM

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3