Rodzicom.

Za poświęcenie.

ROZDZIAŁ 1

– Siódemka czy Dwunastka?

– Siódemka… – odpowiedział po dłuższej chwili niepewnym głosem. Janka przewróciła tylko oczami, słysząc po raz kolejny to niezdecydowanie. Tak bardzo dla niego charakterystyczne.

– Nadal nie jesteś pewien?

– No nie wiem… Po prostu nie wiem… – pokręcił głową, a jego brązowe loki zafalowały.

– Jeny, Hubert… – popatrzyła na brata z troską i delikatnie malującą się na jej twarzy dezaprobatą. – Ale wiesz, że dzisiaj jest przedostatni dzień składania wniosków, no nie?

– Tak, wiem. Nie musisz mi przypominać, dobrze? – odpowiedział trochę ostrzej, niżby chciał. Przez moment zapanowała cisza, zakłócana tylko przez szum delikatnego wiatru. – Przepraszam – odparł, nie spoglądając na nią. Obserwował leniwie toczące się koło swojego roweru. – Nie denerwujesz mnie. Jestem zły, bo sam nie mogę podjąć jednej, konkretnej decyzji.

– Nic się nie stało – uśmiechnęła się Janka, spoglądając na brata. – Ja też przepraszam, że cię tak męczę, ale… – zawahała się, nie wiedząc, czy może to powiedzieć. Bądź co bądź jej brat właśnie miał iść do liceum i nie był już dzieckiem, które ona tak często chciała w nim widzieć. – Martwię się o ciebie. Przecież wiesz.

– Przecież wiem – zawtórował i tym razem spojrzał w jej zielone oczy. Takie same, jakie sam posiadał. To nie była ich jedyna wspólna cecha. Tak naprawdę zasadniczą rzeczą, która ich różniła, był wiek, ale nawet ta czteroletnia przepaść nie wpływała w znaczącym stopniu na ich relacje. Mieli niemal identyczne charaktery, podobne zainteresowania, również ścieżka edukacyjna była bliźniaczo podobna. Nikt nie potrafił tak dobrze zrozumieć Huberta jak Janka, a Janki tak, jak Hubert. I tak było od zawsze. Janka wielokrotnie w swoich wspomnieniach przywoływała sytuację, gdy jeszcze żyjąca matka nie mogła poradzić sobie z małym, rozwścieczonym Hubciem, który zdawał się nieprzejednany w swoich wybrykach i histeriach. Nic do niego nie docierało, a matka była bezsilna i nie raz załamywała ręce nad jego zachowaniem. To właśnie podczas któregoś z jego dziecięcych płaczów i złości Janka udowodniła, że potrafi zrozumieć i uspokoić brata. Nikomu innemu się to nie udawało. Od tego momentu, ta wówczas siedmioletnia dziewczynka, poczuła się nie tylko ważna, ale także odpowiedzialna za młodszego braciszka. Choć nigdy tego nie przyznała, bo była to dla niej dość wstydliwa kwestia, to dopiero wtedy – po trzech latach od jego narodzin – poczuła prawdziwą miłość do tego małego szkraba. Dokładnie nie wie, w którym momencie się tak bardzo do siebie zbliżyli, ale jest pewna, że początek był wtedy, kiedy zapanowała nad swoim braciszkiem, uspokoiła go i przemówiła mu do rozsądku, co później zdarzało się jeszcze wielokrotnie.

Ale nie była to jednostronna miłość. Choć młodszy Hubert nie miał tak wielu okazji do zajęcia się swoją starszą siostrą, to gdy trochę podrósł i przeobraził się z sikającego gdzie popadnie dzieciaka w młodego chłopca, a potem dorastającego młodzieńca, niejednokrotnie udowodnił swoją lojalność i nieograniczoną miłość wobec siostry. Szczególnie ważne było to dla niego, gdy ich matka odeszła, a oni jak nigdy wcześniej poczuli, że mają przede wszystkim siebie. On także w swojej głowie zachował wiele wycinków z przeszłości, w których to Janka wracała zapłakana z gimnazjum, z oddalonego o prawie pięćdziesiąt kilometrów miasta, dojeżdżając do niego każdego dnia autobusem, co w niedalekiej przyszłości miało się stać także codziennością Huberta. Takie epizody nie zdarzały się często i były ściśle powiązane z jej prywatnymi sprawami, dotyczącymi relacji damsko-męskich lub damsko-damskich na linii z jej przyjaciółkami. Czasami zdarzało się, że jako piętnastolatka wbiegała do domu, rzucała brązową skórzaną torbę gdzieś w przedpokoju, nie zważając na umytą przez matkę podłogę i kilkoma długimi susami pokonywała schody, aby u ich szczytu wbiec do swojego pokoju i zatrzasnąć z hukiem drzwi. Wszystko to przy wtórze płaczu i siorbania nosem, który jednoznacznie wskazywał na nieudany dzień w szkole. Niekoniecznie pod względem nauki.

Początkowo matka próbowała do niej dotrzeć sama. Wtedy jeszcze żyła w błogiej nieświadomości choroby, która w tamtym okresie znajdowała się już w niej w zaawansowanym stadium. Gdyby żyła i teraz, w okresie, kiedy jej syn dokonywał tak ważnego wyboru odpowiedniego liceum, zapewne uczestniczyłaby w ich dzisiejszej przejażdżce rowerowej i brałaby czynny udział w dyskusji, którą toczyli. Być może przywołałaby także ze swojej pamięci, która nadal pozostawała dobra nawet w ostatnich godzinach śmierci, co stanowiło niejako fenomen i miły akcent tego brutalnego zjawiska, momenty, w których przesiadywała długie godziny przed pokojem Janki i prowadziła monolog, chcąc nakłonić ją do otworzenia drzwi i zdobycia szansy wysłuchania tego, co dręczyło córkę. Przez pierwszych kilka miesięcy to ta czterdziestodwuletnia kobieta sama starała się dotrzeć do źródła problemu, który doprowadzał jej córkę do długich godzin płaczu w samotności, pośród czterech ścian zamkniętego na klucz pokoju. Dopiero po pewnym czasie, w dzień kolejnego rozstroju nerwów Janki, zorientowała się, że jej syn pomimo swojego młodego wieku dokonał czegoś, co jej nie udało się w zasadzie nigdy. Dotarł do Janki i przełamał tę granicę, dotąd nieprzekraczalną.

Od tego momentu stało się dla niej jasne, że ta dwójka jest ze sobą nierozłączna. I jeśli nawet wiedziała, że Janka zawsze będzie troszczyła się o młodszego braciszka, to w tamtym momencie nabrała niezachwianej pewności, że ta relacja zadziała także w drugą stronę. Poczuła ulgę oraz wielką miłość do tej dwójki, a gdyby już wtedy zdawała sobie sprawę, co czai się w jej ciele, zapewne także odnalazłaby w sobie spokój i świadomość, że gdy jej zabraknie, dzieci będą w stanie o siebie skutecznie zadbać.

Nie myliła się.

Dalej jechali w przyjemnej i błogiej ciszy, nieprzerywanej zbędnymi słowami ani nawet odgłosem przejeżdżającego samochodu. Był koniec czerwca, trzy dni po oficjalnym zakończeniu roku, podczas którego Hubert po raz kolejny odebrał wyróżnienie z rąk samego prezydenta miasta, stając się tym samym pierwszym uczniem w historii szkoły, który dokonywał tego rokrocznie przez trzy lata edukacji w Gimnazjum Nr 17 imienia Henryka Sienkiewicza. Ten czas oznaczał także i dla Janki rozpoczęcie wakacji. Dziewczyna już w pierwszym terminie zaliczyła wszystkie egzaminy na pierwszym roku studiów. Swój dziewiczy rok na prawie zakończyła z drugą średnią, która wynosiła cztery osiemdziesiąt pięć. W ten sposób nie tylko zapewniła sobie tak cenne stypendium, ale także długie wakacje. O wiele dłuższe niż jej koledzy i koleżanki, których czekała nieprzyjemna wizja sierpniowych, a może nawet wrześniowych poprawek. Ona dwudziestego czwartego czerwca mogła się już rozkoszować wolnością, która miała potrwać przez kolejne trzy miesiące. Świadomość, że czeka ją tyle wolnego, napawała Jankę tak wielkim optymizmem, że z ogromną przyjemnością potrafiła się zmobilizować do codziennej porannej przejażdżki rowerowej z bratem.

To był rytuał Huberta, ale pragnąc spędzić z nim dużo czasu, a przy tym zadbać także o swoją nie najlepszą kondycję, dostosowała się do niego. Każda rowerowa wyprawa rozpoczynała się punkt szósta rano. Trwała – w zależności od trasy, ochoty lub innych czynników, w większości sprowadzających się do rozległości tematu, który mieli zamiar przegadać – od godziny do nawet dwóch lub trzech. Choć tego dnia była to dopiero czwarta przejażdżka z rzędu, już zdążyła zrozumieć, co jej brat w tym wszystkim widzi. Początkowo myślała, że nie może być nic fajnego w głupim kręceniu pedałami, ale gdy raz spróbowała, wszystko stało się jasne.

Dostrzegła tę patetycznie brzmiącą, oczyszczającą moc, płynącą z każdego kolejnego kilometra. Dotarło do niej, że w tym wszystkim nie chodzi wcale o spalone kalorie, odchudzanie czy nawet poprawę kondycji, ale możliwość oczyszczenia umysłu i bycia częścią ogromu pięknego świata. A sposobność robienia tego pośród rozległych łąk i lasów, których dookoła ich miejsca zamieszkania nie brakowało, tylko te doznania potęgowała. W jej przypadku – kobiety, która ostatnie dziewięć miesięcy spędziła głównie w Warszawie, gdzie oprócz dwumilionowej społeczności mieszkańców znajdowało się drugie tyle przyjezdnych, i do której rokrocznie garnęło się tysiące studentów – stanowiło to wręcz nierealne odczucie piękna otaczającego ją świata. Bądź co bądź była to miła odskocznia od gwaru miejskiego, zdenerwowanych kierowców i nieuprzejmych konduktorów tramwajów.

W takich chwilach, otoczona pachnącymi intensywnie polnymi kwiatami, bujnie rosnącymi drzewami, wszechogarniającą to wszystko ciszą i w towarzystwie swojego brata raźnie i z gracją pedałującego tuż obok niej, tęskniła za tym, co tutaj zostawiła. Za rodzinnym domem, w którym spędziła tyle przepięknych chwil. Za ogrodem, w którym tak często bawiła się w berka lub chowanego. Za traktorem, którym nie raz przewoził ją dziadek ku przerażeniu babci i matki. Tęskniła też za nimi. Za tymi, którzy odeszli. Za mamą. Za babcią. Za dziadkiem. Tęskniła za ojcem – Bogdanem, na którego każdy zawsze wołał Boguś. Po śmierci matki stał się cieniem samego siebie. Nieobecnym, utrzymującym dom tylko z przysługującej mu renty. Dostał ją, pracując jeszcze w elektrowni, gdzie doszło do wypadku, który pozbawił go niemalże pełnej władzy w lewej ręce. Janka czasami zastanawiała się, czy przypadkiem nie zrobił tego umyślnie. Specjalnie poraził się prądem, chcąc nie tylko wymusić wolne i pieniądze, pozwalające mu oddawać się rozpaczy po śmierci żony, ale także aby jak najszybciej ujrzeć ją ponownie…

Przede wszystkim tęskniła za swoim braciszkiem. Rozmawiali każdego dnia – czy to przez telefon, czy przez Skype’a, ale oboje wiedzieli, że to nie jest to. Czuli to szczególnie w takich chwilach jak ta, kiedy jechali ramię w ramię przed siebie, oboje nie znając celu wyprawy. Potrafili docenić chwile, które zostały im dane i zamierzali wykorzystywać je tak dobrze, jak tylko umieją. Pomimo że zdawali sobie sprawę z pewnej ułomności elektronicznej komunikacji i niedostatecznego kontaktu, który umożliwiały te wszystkie urządzenia, to korzystali z nich oboje, wiedząc doskonale, że lepsze to niż nic. Niejednokrotnie przegadali ze sobą długie nocne godziny, gdzie żadne z nich nie wpadło na to, aby położyć się spać. Można rzec, że przez telefon i komputer kontynuowali to, co oboje rozpoczęli jeszcze wtedy, gdy byli małymi dziećmi. Kochali się ponad życie, wspierali i chronili nawzajem, nie dając się skrzywdzić komukolwiek innemu. Nie wiedzieli, że spełniają cichą i niewypowiedzianą wolę ich zmarłej przed dwoma laty matki, która w ostatnich sekundach swojego życia tak bardzo chciała im przekazać, aby zawsze byli tacy wobec siebie, jak do tej pory. Oboje byli wierzący i zdawali sobie sprawę, że nawet teraz, kiedy spokojnie kierują swoje już zużyte rowery tą asfaltową drogą, ona ich obserwuje, spogląda na nich i jest spokojna. Zadowolona i dumna ze swoich dzieci, które ją sobie nawzajem zastępują.

Odwiedzali się w miarę regularnie, ale nigdy nie trwało to więcej niż cztery dni. Czasami to Janka wracała w rodzinne, wiejskie strony Pruchowa, a wtedy wspólnie przesiadywali długie godziny na tarasie lub wybierali się, tak jak dziś, na rowerowe przejażdżki. Niekiedy Hubert brał sobie wolne w szkole, co w przypadku jego wyników w nauce i relacjach z nauczycielami przychodziło łatwiej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać, i wtedy to on odwiedzał Jankę w wynajmowanej przez nią kawalerce. W tym małym mieszkanku była jedyną lokatorką, co z powodu jej umiłowania do nauki i spokojnego trybu życia, stanowiło prawdziwe błogosławieństwo. Jednak pomimo ograniczonej przestrzeni zawsze znalazła miejsce dla swojego brata. Wcale nie przeszkadzało mu to nagłe zmniejszenie mieszkalnej powierzchni ich rodzinnego domu do tego małego, blokowego metrażu na warszawskiej Pradze-Północ. Kiedy przyjeżdżał, zawsze brała sobie wolne w pracy, w której, podobnie jak na uczelni, świetnie sobie radziła i była lubiana przez wszystkich. Na zajęcia po prostu w te dni nie chodziła, zdając sobie sprawę, że i tak jest do przodu z realizowanym materiałem. Wtedy przez te kilka dni chodzili do kina, a po seansie zawsze do tej samej małej kawiarni, w której serwowano lody, przyrządzane zgodnie z tradycyjną recepturą. Pracowała tam zawsze ta sama miła starsza pani, która, po którychś z kolei odwiedzinach, wiedziała już doskonale nie tylko, kim są, ale też co zamierzają zamówić. Biorąc pod uwagę liczbę klientów, których obsługiwała każdego dnia, stanowiło to dla nich niemałe wyróżnienie. Czasami spacerowali po Lesie Bródnowskim, a wieczorami wsiadali w autobus i jechali na Starówkę, aby w towarzystwie Syrenki obserwować miejskie życie, rozkwitające dopiero po zmierzchu.

Nieważne, co robili, zawsze trzymali się razem i zawsze był to czas wykorzystany w pełni. Nigdy się sobą nie nudzili. Zawsze umieli znaleźć temat do rozmów i rzecz, która obojgu sprawiała frajdę. A biorąc pod uwagę ich wspólne zainteresowania, cechy charakteru i osobowość, trudniej było znaleźć to, co ich dzieliło. Jednak nawet okres Świąt Bożego Narodzenia nigdy nie trwał dla nich dłużej niż ustawowe dwa dni i Wigilia. Pomimo wolnego na uczelni, Janka musiała wracać do pracy. Bycie kelnerką może nie było pracą jej marzeń, może nie odpowiadało jej osiągnięciom, ale mimo tego sprawiało jej niemało frajdy. Zarobki w połączeniu ze stypendium w zupełności wystarczały na opłacenie mieszkania i życie, a czasami nawet jeszcze zostawało. Wszystko skrupulatnie odkładała do swojej świnki skarbonki. Jak każda młoda kobieta miała swoje skryte marzenia.

Dlatego dzień, w którym rok szkolny, a tym samym cała gimnazjalna edukacja Huberta dobiegły końca, a Janka wróciła do domu po pierwszym niemalże idealnym roku na studiach, stał się dla nich chwilą radości i szczęścia. Nagle okres wspólnie spędzanego czasu wydłużył się do kilkudziesięciu letnich dni.

Jadąc pośród śpiewu ptaków, budzących się tego słonecznego poranka, oboje zdawali sobie z tego sprawę. Pomimo że już w tak młodym wieku życie naznaczyło ich śmiercią bliskiej osoby, potrafili cieszyć się z tego, co mają. Nie odzwierciedlali utopijnej wizji idealnego świata, ale biorąc pod uwagę, to co ich spotkało, radzili sobie lepiej, niż ktokolwiek mógłby od nich wymagać. Być może właśnie to wydarzenie spowodowało, że umieli docenić życie takim, jakim jest. Byli świadomi tego, co posiadają i tego, że zawsze powinni się z tego cieszyć. Choć trudno byłoby im odpowiedzieć na pytanie, czy śmierć matki w dłuższej perspektywie była dobra, a samo pytanie zakrawało o istne szaleństwo, to byli bardzo rozważnymi młodymi ludźmi, którzy nawet w tak potwornym wydarzeniu umieli dostrzec coś dobrego. Coś, co jeszcze bardziej zbliżyło ich do siebie.

Oboje przemierzali kolejne kilometry w błogiej ciszy. Ktoś z zewnątrz mógłby pomyśleć, że nie mogą znaleźć wspólnych tematów do rozmów. Jednak dla nich nawet ta cisza była czymś, co razem i wspólnie ze sobą dzielili. Znali siebie doskonale i wiedzieli, że i te momenty, podczas których wsłuchiwali się w świat zewnętrzny, przemawiający do nich za pomocą szumu drzew czy śpiewu witających nowy dzień ptaków, są czymś potrzebnym. Tematy do rozmów mieli zawsze i nie musieli ich specjalnie szukać. One zawsze same z nich wypływały.

Kiedy słońce podniosło się już wyżej na nieboskłonie, a oni byli od ponad dziewięćdziesięciu minut w trasie, Hubert po raz pierwszy zerknął na Endomondo zainstalowane w telefonie. Aplikacja odmierzała przejechany dystans, czas, kalorie i inne bajery, w które on, jak każdy zachłyśnięty technologią nastolatek, był wpatrzony jak w obrazek. Wyjął telefon i uruchomił aplikację. Okazało się, że znajdują się w trasie od godziny, trzydziestu siedmiu minut i siedmiu sekund, a przez ten czas zdążyli przebrnąć przez trzydzieści siedem kilometrów i siedemset metrów. Te dwie informacje przykuły jego uwagę tak mocno, że w ogóle nie spojrzał na liczbę spalonych kalorii, średnią prędkość czy inne czynniki, które tak bardzo emocjonowały go na co dzień. Odłożył telefon z powrotem do kieszeni, nadal nic nie mówiąc, ale uśmiech na jego twarzy stał się jakby wyraźniejszy i bardziej dojmujący. Jakby nagle nabrał ludzkich i jasnych kształtów, przestając skrywać się za mgiełką niezdecydowania i niewiedzy. W końcu Hubert przerwał ciszę, mówiąc z przekonaniem:

– Siódemka.

– Co? – zapytała Janka, jakby wyrwana z transu.

– Siódemka. Wybrałem – powtórzył, nie odrywając wzroku od długiej, prostej drogi, która malowała się przed nimi.

– Naprawdę? – zapytała zaskoczona.

– Tak. Naprawdę. Jestem tego pewien – potwierdził. A po chwili powtórzył: – Siódemka – i uśmiechnął się szerzej, jakby smakował ten jeden krótki wyraz. Dla niego jednak nie było to zwykłe słowo. Dla niego było to ucieleśnienie końca trosk, wiecznych rozmyślań i niepewności, która ciążyła mu na sercu niczym ogromny głaz. Poczuł niewymowną ulgę i miał wrażenie, że jest w stanie usłyszeć, jak ten wielki kamień spada z jego serca i roztrzaskuje się w odmętach duszy, w której nareszcie zapanowała tak długo wyczekiwana harmonia.

– Dobry wybór – kiwnęła głową Janka i uśmiechnęła się. Nie mówiła tego Hubertowi, bo nie chciała wpływać na jego decyzję, ale sama bez zastanowienia mogłaby mu polecić właśnie Siódemkę. Najlepsze liceum w mieście, budynek dostosowany do potrzeb uczniów, którzy wiedzą, czego chcą. Każdy ambitny i zdyscyplinowany. Była też kadra nauczycielska. Serdeczna, wyrozumiała i dbająca o uczniów – przynajmniej w znakomitej większości… Tak było za czasów, kiedy sama tam chodziła i był to kolejny powód, dla którego chciała, aby Hubert wybrał właśnie tę szkołę. Liceum Ogólnokształcące Nr 7 im. Marii Skłodowskiej-Curie. Cieszyła się, że poszedł w jej ślady i niczego bardziej w tamtej chwili nie pragnęła. – Mogę wiedzieć, skąd taka nagła pewność? – zapytała po chwili.

– Niezdecydowany – źle. Zdecydowany – też niedobrze. Boże… – przewrócił teatralnie oczami, ale radosny uśmiech już wypływał na jego twarz. – Nie wiem. Po prostu to poczułem. Myślę, że to jest to – i gdy wypowiadał te słowa, mimowolnie spojrzał wyżej. Ponad asfaltem, krzewami i drzewami. Wyżej, ku niebu. Ku bezmiarowi błękitu, spośród którego musiała spoglądać na niego matka. – Nie wiem – powtórzył. Uśmiechnął się, a Janka nie musiała pytać o nic więcej. Wystarczyło, że zerknęła na swojego brata w odpowiednim momencie i wszystko zrozumiała. Dostał swoją odpowiedź.

– Ale wiesz, gdzie teraz jesteśmy, no nie? – zapytała go po chwili, rozglądając się dookoła. W końcu jej wzrok zatrzymał się na szczupłej sylwetce opalonego od słońca brata, który popatrzył na nią i wymownie rozłożył ręce. Sztukę prowadzenia roweru bez trzymania kierownicy opanował do perfekcji.

– Tak myślałam – odpowiedziała sobie sama, dołączając do śmiechu Huberta. Nie zważając na wszystko, spokojnie pojechali dalej przed siebie.

ROZDZIAŁ 2

– Tato, widziałeś Jankę? – zapytał ojca, szybko zbiegając ze schodów. To cud, że z nich nie spadł i się nie połamał.

– Nie. A nie ma jej na górze? – zasugerował tym doskonale znanym Hubertowi sennym głosem.

– Nie ma. Byłem tam przed chwilą i nigdzie jej nie widziałem – odpowiedział szybko i wybiegł przed dom. Wiedział, że od ojca niczego więcej się już nie dowie.

– A to nie wiem. Poszukaj na zewnątrz – powiedział ojciec spokojnym głosem, nie zważając na to, że Hubert i tak już go nie usłyszał. Było mu wszystko jedno. Przez krótką chwilę obserwował jeszcze rozebranego do pasa szesnastoletniego syna z rozwichrzonymi włosami i przez moment poczuł wyraźnie, jak wielką miłością do niego pała. Do niego i swojej córki także. Jednak to zapomniane przez niego uczucie wywołało w nim kolejną falę wspomnień, która skutecznie zabrała go z fotela przed wyłączonym telewizorem w otchłań własnego umysłu.

– Janka! Jaaankaa! – stał na progu i wrzeszczał, ile tylko miał sił w płucach. Nie obawiał się krzyków oburzonych sąsiadów. W promieniu kilkuset metrów nie było niczego poza drzewami i rozległymi polami. Uroki mieszkania w Pruchowie. – Halo, Janka! – darł się, nie wiedząc, gdzie mogła podziać się jego siostra. Przecież wczoraj umawiali się, że przejażdżka rowerowa nie wchodzi w grę, a Janka, która przez całe wakacje zdążyła się zakochać w ich porannych eskapadach, przystała na to ze zbolałą miną małego psiaka. W końcu był trzeci września i siostra wyraźnie obiecała, że pomoże mu rano przygotować się do jego pierwszego dnia w nowej szkole. Bądź co bądź to tylko rozpoczęcie roku i maksymalnie za trzy godziny będzie z powrotem, jednak dla niego liczyło się dobre pierwsze wrażenie. Chciał z jak najlepszej strony zaprezentować się przed nowymi kolegami, a zwłaszcza koleżankami.

Kiedy poznał listy osób zakwalifikowanych do klasy, dostrzegł, że nie zna nikogo, z kim miał spędzić kolejne trzy lata. Początkowo go to zmartwiło. W pewnym momencie, kiedy leżał pośród ciemności w swoim łóżku, doszedł do momentu, w którym miał ochotę rzucić to wszystko, zmienić szkołę i pójść tam, gdzie wszyscy jego koledzy. Z bólem serca powiedział o tym nawet Jance, która zareagowała dość gwałtownie. Żywo wytłumaczyła mu, dlaczego nie powinien tego robić, a on zaskoczony musiał przyznać, że jej taktyka zdała egzamin. Od tamtej pory – tego jednego z ostatnich lipcowych dni – nawet przez myśl mu nie przeszło, aby zrezygnować. Zaczął rozpatrywać tę klasę i szkołę nie w kategoriach udręki i smutku, ale czystego startu. Nikt go nie znał, więc mógł zaczynać na nowo. Był niezapisaną kartką, która w dniu rozpoczęcia roku szkolnego, kwadrans przed przyjazdem autobusu, nadal stała nieubrana i niezdecydowana, co na siebie włożyć.

– Janka! Jaa… – urwał w połowie, kiedy dostrzegł swoją siostrę zmierzającą do niego od strony małego stawu, znajdującego się dobre dwieście metrów za domem. Biegła, a kartki trzymanej w ręce książki furkotały od podmuchów powietrza.

– Co się stało? – powiedziała zdyszana, z trudem łapiąc oddech. – Coś z ojcem? – zajrzała przestraszona przez ramię brata do domu.

– Nikomu nic się nie stało – odparł szybko. – Ale jeśli zaraz się nie ubiorę, to zaliczę spektakularny start w nowej szkole, bo za niecałe piętnaście minut odjeżdża autobus. – Spojrzał na nią ponaglającym wzrokiem, a ona zerknęła na niego zdezorientowana. Nagle po kilku sekundach, jakby w jej umyśle przestawiła się dźwignia na pole „Już wiem! Pamiętam!” i pociągnęła brata do domu.

– Boże! Zapomniałam! Przepraszam! Przepraszam! – powtórzyła kilka razy, ciągnąc Huberta na piętro do jego pokoju. Była szybsza niż burza, a schody pokonała w tak zawrotnym tempie, że Hubert o mało z nich nie spadł. Po raz kolejny.

– Ile mamy czasu?

– Dwanaście minut. Dokładnie to jedenaście i czterdzieści dwie sekundy, czterdzieści jeden, czterdzieści…

– Dobra, nie żartuj! Nie pora teraz na to! – szybko go zestrofowała, a on umilkł, siedząc na swoim wąskim, jednoosobowym łóżku. – Co chcesz założyć?

– Noo… Myślałem albo o czymś bardziej eleganckim, jak garnitur…

– Odpada – szybko powiedziała. Stała przed nim z założonymi rękoma. – Chyba że chcesz już pierwszego dnia dać się poznać jako wyrzutek i kujon.

– Ale przecież ja jestem kujonem… – odpowiedział i wyszczerzył się. – I dobrze mi z tym! – dodał dumnie.

– Świetnie, ale zanim ktoś się o tym dowie, najpierw będzie musiał cię poznać, a jeśli cię pozna, to zrozumie, że pomimo tego że jesteś rewelacyjnym uczniem z bzikiem na punkcie nauki, to jesteś tak samo wysportowany, miły i towarzyski. Zaufaj swojej dwudziestoletniej siostrze, że to dość niespotykane połączenie cech – mówiła szybko.

– Jejku! Dzięki, Janka – skomentował Hubert, a uśmiech nadal nie schodził mu z twarzy. Teraz wydawał się być bardziej odprężony niż siostra, a przecież to jemu groziło spóźnienie się na rozpoczęcie roku szkolnego.

– Nie ma za co! Ale o czułościach pogadamy, jak wrócisz. – Kiedy chciała, potrafiła przeobrazić się z kochającej i czułej siostry w prawdziwego generała, zarządzającego swoją armią i troszczącego się o nią. – Co jeszcze miałeś zamiar założyć? Szybko, szybko! Nie ma czasu! – popędzała go, widząc jego wahanie.

– Myślałem o jakiejś luźnej koszuli, ale takiej niezbyt luźnej. Wiesz, takiej w miarę eleganckiej, ale nie za bardzo, żeby znowu ktoś nie pomyślał, że jestem kujonem i lubię tylko naukę, a potem… Dobra, sorry. Już się streszczam – dopowiedział, widząc jej zniecierpliwioną twarz, zerkającą raz po raz na zegarek. – Czarne jeansy, czarne buty i niebieska, elegancka, ale nie za bardzo, koszula. Może być?

– A masz białe buty? – zapytała szybko.

– Chyba gdzieś mam, ale…

– Gdzie?

– Tam – wskazał palcem na stos kartonów piętrzący się w rogu pokoju. – W którymś z tych kartonów. – A kiedy rzuciła się w tamto miejsce niczym drapieżne zwierzę na swoją ofiarę, powiedział pod nosem: – Przynajmniej tak mi się wydaje.

– Są! – krzyknęła radośnie po niecałej minucie Janka. Zostawiła po sobie obraz pobitewny, ale postanowił tego nie skomentować. Posprząta, jak wróci. – Zakładaj! – rzuciła mu je na kolana.

– Yyy… A mogę najpierw zmienić spodnie? – zapytał z rozbrajającym uśmiechem.

– Jeszcze tego nie zrobiłeś? Na co ty czekasz!? Szybko, szybko! – ponaglała go siostra, która już wyciągała koszulę z szafy. Na całe szczęście nie była pognieciona.

– Już? – zapytała.

– Momencik… Już! – krzyknął radośnie, gdy zasunął zamek spodni. – Teraz jeszcze buty i… Dzięki. Dokładnie to miałem na myśli – rzekł z przekąsem, gdy niebieska koszula, której właśnie szukał, klapnęła spokojnie na jego twarzy. Janka uśmiechnęła się, nadal nie spuszczając wzroku z brata i przenosząc go od czasu do czasu na wyświetlacz telefonu.

– Masz trzy minuty. Pospiesz się!

Po minucie był gotowy i wyglądał naprawdę onieśmielająco, co musiała przyznać Janka. Powiedziała to na głos, na co on skrzywił się, wyraźnie zawstydzony.

– Eee, daj spokój! – Widząc, że siostra zamierza kontynuować komplementy, szybko zapytał: – Idziemy? – I tym razem to on popędził w dół schodów, chcąc przejrzeć się w lustrze.

Nie miał zamiaru przyznać się przed Janką, ale spodobało mu się to, co w nim ujrzał. Bardzo, bardzo mu się spodobało. Daleko mu było do osoby o zapędach narcystycznych, a jego osobowość bardziej oddawała skrytość niż przebojowość, ale nie miał sobie nic do zarzucenia. Nie przypominał w niczym stereotypowego mola książkowego i miłośnika nauki. Na próżno można było szukać na jego twarzy ohydnych pryszczy, dodatkowych kilogramów czy brudnych paznokci. Dbał o swój wygląd, a w rzeczach, które sprawiały mu trudność – jak odpowiednia kompozycja ubioru – nie raz pomagała mu siostra. Nawet w momentach, kiedy byli od siebie oddaleni o kilkaset kilometrów. W takich chwilach Hubert dziękował Bogu, że dał ludziom tyle rozumu, aby mogli wynaleźć wideorozmowy, Skype’a i szereg innych sposobów komunikacji na odległość.

– No, no, no! Boski Rodrigo! – skomentowała ze śmiechem Janka, przyglądając mu się z boku, kiedy nieznacznie okręcał się wokół własnej osi, chcąc obejrzeć swoją sylwetkę pod każdym możliwym kątem. – Wszystkie panny twoje! – celowo zawstydzała brata. Widząc jego zaczerwienione policzki, jej śmiech przeszedł na głośniejszą nutkę.

– Zabawne… – skomentował spokojnie Hubert.

– No dobra, koniec żartów. Uciekaj już. Leć! – pogoniła go Janka. Spojrzał na nią przelotnie i przez pewien moment odniosła wrażenie, że chce ją przytulić przed wyjściem, jak to mieli w zwyczaju robić, kiedy mieszkali jeszcze razem i chodzili do szkoły o różnych porach. Zreflektował się jednak szybko i po prostu pomachał jej na pożegnanie.

– Do zobaczenia za kilka godzin, siostra! Dzięki za pomoc! – i normalnie zapewne by wybiegł, ale tym razem, dopasowując swoje zachowanie do stroju, który miał na sobie, kunsztownie wyszedł i z gracją zamknął za sobą drzwi. Janka tylko do momentu, kiedy odszedł kilka kroków, wstrzymywała się ze śmiechem, który cisnął się na jej usta na widok tego szykownego dostojeństwa młodszego brata. Pokręciła delikatnie głową, uświadamiając sobie, jak bardzo kocha tego dorastającego chłopaka, który lada moment stanie się mężczyzną. Podeszła do okna swojego pokoju, z którego miała doskonały widok na przystanek i zdążyła uchwycić jeszcze sylwetkę Huberta, wsiadającą do białego autobusu.

– O, braciszku… Spodobasz się niejednej koleżance… – wyszeptała. Uśmiechnęła się z czułością i trzymając książkę w dłoni, wyszła na zewnątrz, aby tam – w promieniach porannego słońca – zatopić się w urzekającej lekturze o tytule Nowe oblicze Greya. – Każdy potrzebuje czasami trochę odpoczynku od ambitnych czynności – powiedziała do siebie, gramoląc się na wiklinowy leżak. Chwilę później już jej nie było. Zniknęła, porwana w wir akcji tego światowego bestselleru.

ROZDZIAŁ 3

Starał się nie pokazać tego siostrze, ale denerwował się jak diabli. Podróż z przystanku do szkoły trwała ponad godzinę, a on zdążył w swojej głowie prześledzić w zasadzie wszystkie możliwe scenariusze. Przynajmniej tak mu się zdawało. Kiedy jednak w swoich rozmyślaniach doszedł już do tak kuriozalnych wniosków, że zostanie pobity, okradziony i poobijany w męskiej toalecie, uznał, że wyobraźnia płata mu figle, a literatura fantasy i kryminały czytane w te wakacje bez opamiętania, odbiły na nim swoje piętno.

Potrząsnął głową, a siedząca obok starsza pani spojrzała na niego niepewnie. Uśmiechnął się delikatnie pod nosem, odwracając się twarzą do szyby. I tak już pewnie ma mnie za wariata albo jednego z tych młodych chłopaków, co to się nażrą jakichś „grzybków halucynków”, a potem im odwala, pomyślał. Na całe szczęście wysiadła na kolejnym przystanku, kilkanaście kilometrów przed celem jego podróży, a on mógł się rozkoszować wolnym, dodatkowym miejscem w niemal pełnym pasażerów autobusie.

Żałował, że nie wziął ze sobą słuchawek do telefonu, bo w ten sposób nie tylko mógłby zagłuszyć swoje czarnowidztwo, ale też cała podróż upłynęłaby mu szybciej. Odnotował ten mały błąd w swojej pamięci i nie miał zamiaru popełniać go po raz kolejny. Pozostało mu więc tylko wpatrywanie się w widok za oknem, który w przeważającej części ograniczał się do lasów i rozległych pól, co jakiś czas przerywanych przez gęste skupiska domów w większych miejscowościach, przez które przejeżdżał autobus. Obraz ten niemalże cyklicznie, co kilka minut, zatrzymywał się, kiedy kierowca autobusu stawał na przystanku, na którym znajdowali się kolejni chętni do podróżowania pojazdem, mającym lata swojej młodości definitywnie za sobą.

Początkowo Hubert przyglądał się wszystkim nowo wsiadającym. Szczególnie przypatrywał się każdemu, kto mógł być jego potencjalnym klasowym kolegą lub osobą chodzącą do tej samej szkoły. Był delikatnie zdziwiony, że w przeważającej części pasażerami byli emeryci i dorośli ludzie, zmierzający zapewne na zakupy lub do pracy. Dlatego po pewnym czasie znudziła go ta obserwacja, która i tak nie wnosiła w jego życie niczego nowego. Zajął się więc już tylko wpatrywaniem w pejzaż rozpostarty za brudną szybą autobusu, nie mogąc skupić się na bezproduktywnym przeglądaniu po raz setny Facebooka czy Instagrama.

Obraz kolejny raz zatrzymał się przy wtórze głośno chrzęszczących drzwi pojazdu, przyprawiających go o gęsią skórkę. Nie podniósł wzroku, aby sprawdzić, kto wsiadł, zakładając z góry, że to kolejna emerytka, która stanie się także symbolem końca jego wolności, ograniczającej się do dwóch autobusowych siedzeń, które miał szczęście mieć jako jedyny.

Autobus ruszył, drzewa za oknem ponownie zaczęły się poruszać i kiedy już miał odwrócić wzrok i zerknąć, z kim przyjdzie mu przemierzyć te ostatnie kilometry podróży, usłyszał głos, który jeszcze wiele razy później miał go przeszywać przyjemnym dreszczem rozkoszy.

– Wolne? Mogę usiąść?

Jego głowa automatycznie podążyła za źródłem tego anielskiego dźwięku i na krótką chwilę odniósł przerażające wrażenie, że nie będzie w stanie nic z siebie wydobyć. Żadnego słowa. Wszystko za sprawą dziewczyny, która stała na przejściu tuż obok jedynego w autobusie wolnego miejsca. Zastanawiać się będzie później, czy ta anielska istota usiadła obok niego tylko dlatego, że nie miała innego wyboru, czy kierowało nią coś więcej. Jego racjonalna część umysłu natychmiast znalazła odpowiedź na to pytanie, ale obszar odpowiadający za emocje i uczucia skutecznie zagłuszał jakikolwiek głos zdrowego rozsądku. W tamtej chwili poczuł się wybrańcem. Szczęśliwym wybrańcem księżniczki, która chciała usiąść tylko obok niego.

– T… tak. Jasne – wydukał, ganiąc się w myślach za swoją niefrasobliwość i zająknięcie.

– Dzięki – odparła głosem, w którym pobrzmiewała nutka wdzięczności i ogromnego spokoju.

Zaschło mu w gardle, a motyle rozszalały się w jego brzuchu tak bardzo, że zaczął się obawiać, iż zaraz wydostaną się na zewnątrz. Nie potrzebował umiejętności dedukcyjnych Sherlocka Holmesa, aby zauważyć, że dziewczyna, która siedziała obok niego, też jedzie do szkoły. Schludnie ubrana w czarną spódniczkę, delikatnie zbyt krótką, pomyślał Hubert nie bez satysfakcji. Do tego luźna, biała koszula z podwiniętymi rękawami, noszona na modłę obecnych czasów i czarne, wysokie szpilki, dzięki którym wydawała się wyższa niż była w rzeczywistości. Wszystko udekorowane subtelnymi kolczykami i idealnie sprawionym warkoczem.

Byłby w stanie się założyć o własną prawą dłoń, że siedząca obok niego blond piękność również zaczynała swoją przygodę ze sławną w całym mieście, a nawet i Polsce, Siódemką. Uśmiechnął się i delikatnie rozluźnił, nadal uporczywie wpatrując w to, co znajdowało się za brudną szybą, gdy pomyślał sobie, że być może i ona dzisiejszego poranka biegała jak szalona w poszukiwaniu odpowiedniego ubioru, zakładając na końcu to, co podpowiadał jej zdrowy rozsądek – modnie, elegancko, ale nie do przesady.

Pomimo niezachwianej wiary nie przypominał sobie, aby modlił się ostatnio tak żarliwie do Boga, prosząc o wysłuchanie próśb. Błagał Stwórcę o to, aby to nieziemskie zjawisko, od którego dzieliły go centymetry, wybrało tę samą klasę co on. Miał jednak wątpliwości, czy tak się stanie. W końcu obrał sobie za kierunek rozwoju cel, który nie napawał wielu ludzi ani optymizmem, ani entuzjazmem, a debaty toczone na ten temat zawierały w sobie więcej szyderstwa aniżeli miłej dla ucha aprobaty.

Pomimo subtelnych namów siostry, on od zawsze marzył o tym, aby zostać nauczycielem języka polskiego. Fascynowała go możliwość przekazywania wiedzy innym, młodszym osobom, które w przyszłości miały stać się „solą ziemi”. Czerpał nieziemską satysfakcję ze świadomości, że od niego będzie zależało, na jakich ludzi wyrosną te małe szkraby, które on będzie uczył. Choć jego cele były górnolotne, z czego zresztą zdawał sobie sprawę, nic nie było w stanie wybić mu z głowy tego pomysłu, który w oczach wielu jego gimnazjalnych kolegów zakrawał o żart. Jeszcze w drugiej klasie, kiedy już podjął decyzję co do swojego rozwoju i podzielił się tym na forum, usłyszał komentarze, które na ogół sprowadzały się do jednego, krótkiego: „Poważnie? Ty nie żartujesz?”.

Ale on był niewzruszony. Chciał być nauczycielem i chciał dzielić się wiedzą. To sprawiało mu prawdziwą satysfakcję. Choć jego dotychczasowe wyniki w nauce predysponowały go do obrania ambitniejszej – według Janki i przyjaciół – ścieżki rozwoju, typu prawo, dziennikarstwo czy nawet filozofia, on uparcie trzymał się własnego celu. Nikt i nic nie było w stanie go złamać. Przynajmniej do chwili, kiedy miejsce obok niego zajęła ta olśniewająca blond piękność.

Wtedy, tuż przed końcowym przystankiem, uświadomił sobie, że jeśli spostrzeże, iż dziewczyny siedzącej obok niego nie ma razem z nim w klasie, to jest gotów tę klasę zmienić. Choćby była to taka ukierunkowana na przedmioty przyrodnicze ze znienawidzoną przez niego biologią. Był gotów zrobić wszystko dla nieznajomej, o której nic nie wiedział.

Istotnie był zauroczony. Wpadł po same uszy już pierwszego dnia szkoły. Zapowiadał się rok pełen interesujących przygód…

Hubert nie należał do grona wyjątkowo wstydliwych i nieśmiałych osób, ale nie był też jakoś szczególnie otwarty w stylu bohaterów amerykańskich filmów. Znajdował się gdzieś pomiędzy odwagą a otwartością, ale odezwanie się w tamtej chwili do obiektu westchnień graniczyło z cudem. Czuł się onieśmielony i zawstydzony samą jej obecnością, nie wspominając już o jakimkolwiek słowie, które miałby z siebie wydobyć. Dlatego cierpliwie, ale w nerwowym napięciu czekał, aż ten niegolący się od co najmniej kilku dni starszy kierowca autobusu zatrzyma się, a on i jego oby przyszła klasowa koleżanka wysiądą i przekonają się, czy będzie im – a raczej Hubertowi – dane cieszyć się swoją obecnością przez najbliższe trzy lata.

Minęli znak informujący, że właśnie znaleźli się na terenie Koprowa. Upłynęło pięć minut i autobus gwałtownie zahamował. Zatrzymał się na ostatnim przystanku. Pora wysiadać, pomyślał Hubert. Wszystko miało się lada moment wyjaśnić.

Wrota Mordoru

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8147-533-4

© Tomasz Bruch i Wydawnictwo Novae Res 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Karolina Chrzanowska

KOREKTA: Katarzyna Pacyga

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.