Anielka mieszkała z mamą i Paszczakiem na poddaszu. Mama zajmowała się malowaniem i rysowaniem, a Paszczak głównie jadł, spał i kochał swoje panie całym psim sercem.

Anielka lubiła życie na poddaszu. Gdy padał deszcz, wsłuchiwała się w bębnienie kropel o blaszany dach, a gdy świeciło słońce, biegała po podłodze z desek, łapiąc skaczące po meblach zajączki ze światła. Czasem siadała na poduszce przy niskim oknie i obserwowała toczące się w dole życie, oddalona od niego sześcioma piętrami starej kamienicy.

Pewnej soboty siedziała w koszuli nocnej na swoim ulubionym miejscu i wpatrywała się w ginący między domami wylot ulicy.

– La, la, la... – nuciła cichutko pod nosem. – Jedzie do mnie tata, ta, ta, ta...

Tata Anielki był artystą performerem i czasem znikał na dłuższy czas. Zjawiał się potem niespodziewanie i wywracał życie na poddaszu do góry nogami – jak wiatr, który zrywa się po to, żeby pognać dalej i zostawić za sobą poprzewracane drzewa i wspomnienie czegoś potężnego i nieuniknionego. Ostatnio tata zadzwonił i uprzedził, że przyjedzie w sobotę.

Anielka siedziała przy oknie i myślała o wietrze, który jest jak tata, i o tacie, który jest jak wiatr. Za oknem wstawał dzień. Samochody przejeżdżały obok kamienicy, zwalniając przed ulicznymi garbami. Ludzie przechodzili przez pasy i znikali za rogiem; niektórzy spieszyli się dokądś, inni szli powoli, jakby nad czymś zamyśleni. Starsza pani zatrzymała się, postawiła na chodniku siatki i odetchnęła głęboko.

Przez skwerek przebiegł kot.

– Hau! – Paszczak zerwał się i przykleił nos do szyby.

Anielka pochyliła się nad nim i zamknęła mu delikatnie pysk.

– Nie hałasuj – szepnęła prosto w ukryte pośród gęstego futra ucho. – Mama pracowała do późna.

Paszczak zwalił się ciężko na podłogę. Zawsze słuchał Anielki.

Chociaż nie było to łatwe, jeśli w grę wchodziły koty.

– Długo tak siedzisz, brukselko? – spytała mama jakiś czas później.

Wyszła zza zasłonki oddzielającej łóżka od reszty pokoju i siadła koło Anielki. Paszczak oblizał mamę po twarzy mokrym jęzorem.

– Fuj! - Roześmiała się i wytarła ślinę z policzka. – To jak? – zwróciła się do Anielki. – Od dawna czuwasz? Jesteś kochana, że dałaś mi pospać.

– La, la, la... Jedzie do mnie tata, ta, ta, ta... –

zanuciła Anielka.

Mama pogłaskała ją po głowie.

– Tak, brukselko, powinien dziś być. – Milczała chwilę, a potem spytała wesoło: – Co powiesz na pyszne śniadanie? Związała długie włosy w węzeł na karku i przeszła na bosaka do wnęki kuchennej.

Wkrótce w mieszkaniu rozległ się szczęk talerzy i sztućców, a w stronę okna popłynął zapach rozgrzanej oliwy. Paszczak zerwał się z podłogi, przeskoczył nad stosem kolorowych chust, prawie przewrócił sztalugę z zaczętym obrazem i ledwo wyhamował tuż przed kuchenką. Dyszał i walił ogonem w podłogę tak długo, aż przed jego nosem zjawiła się miska wypełniona białym serem.

Mama stała przy kuchni i kładła na patelnię małe okrągłe placuszki z kaszy jaglanej z rodzynkami.

– Pomożesz mi?! – zawołała w stronę okna.

Anielka podeszła do niej, wdrapała się na wysokie krzesło i zaczęła ostrożnie przewracać podsmażone placuszki na drugą stronę.

Gdy wszystkie były już rumiane, mama przełożyła je do miski i zaniosła do stołu. Polały placuszki śmietaną i zjadły, popijając sokiem z jeżyn. Potem ubrały się, a mama zaplotła Anielce włosy w koszyczki. Wyszły na spacer z Paszczakiem, który z radości, że idą razem, przewrócił stołek w przedpokoju i omal nie stratował Anielki. Zbiegł ze schodów, dudniąc i dysząc, a na dworze biegał wesoło między ławkami, okrążał mamę i zaplątywał się smyczą w gałęzie i latarnie.

Po powrocie Anielka wróciła na swoje miejsce przy oknie.

– La, la, la... – nuciła. – Ta, ta, ta... –

– Narysuję parę ilustracji, a potem coś razem zrobimy, dobrze? – zaproponowała mama.

Anielka skinęła głową. Przytulona do Paszczaka wypatrywała znajomej sylwetki z plecakiem, sunącej w dół ulicy. Mama patrzyła na nią przez chwilę bez słowa, a potem spytała:

– A może zaprosimy Basię?

Anielka oderwała wzrok od okna i uśmiechnęła się. Mama zadzwoniła do rodziców Basi, żeby ustalić szczegóły.

– Gdyby Basia chciała, mogłaby u nas zanocować – powiedziała w pewnym momencie.

Zanocować? Anielka zamknęła oczy. Znała Basię od pierwszego dnia w przedszkolu, ale dopiero niedawno zaczęły ze sobą rozmawiać. Myśl o Basi sprawiała, że Anielka czuła dziwne ciepło rozlewające się po całym jej wnętrzu. Zupełnie jakby był wigilijny wieczór albo urodziny, albo... ten dzień, kiedy przyjeżdża tata...

– Basia będzie za pół godziny – powiedziała mama.

Anielka przytuliła się mocno do jej nóg.

– La, la, la... – zanuciła w kwiecistą spódnicę.

Mama objęła ją i zakołysała lekko w takt melodii.

Kolejne pół godziny Anielka spędziła na wypatrywaniu Basi.

Wreszcie ją zobaczyła. Szła obok swojej mamy i opowiadała o czymś z przejęciem. Co jakiś czas podskakiwała i poprawiała szelki plecaczka, z którego wystawała głowa pluszowego misia. Minęło parę chwil, a może cała wieczność, zanim wreszcie rozległo się pukanie do drzwi.

– Cześć! – powiedziała Basia, stojąc w progu.

– Hau! – szczeknął Paszczak i oparł jej łapy na ramionach.

– Hi, hi! – Basia zachichotała.

Anielka patrzyła, jak przyjaciółka głaszcze Paszczaka. Nie mogła wydobyć z siebie słowa.

– Misiek Zdzisiek jest bardzo ciekawy, gdzie będzie spał – oświadczyła Basia, gdy zdjęła już buty i kurtkę i wyjęła z plecaka misia.

Anielka skinęła głową i pobiegła za zasłonkę.

Serce waliło jej mocno:

łup, łup, łup.

Basia poszła za nią, rozglądając się ciekawie.

– Nie masz drzwi? – zdziwiła się.

Anielka pokręciła przecząco głową.

– Superowo! – zawołała Basia, wskoczyła na materac i fiknęła koziołka. – Umiesz stać na głowie? – spytała.

Spróbowała zrobić świecę, zachwiała się i zwaliła na poduszki ze śmiechem. Anielka wskoczyła do niej i zrobiła wspaniałą prościutką świecę.

– Hau! – Paszczak wpadł na nią i przewrócił. Basia roześmiała się w głos. Stawały potem na głowie, turlały się, skakały i rzucały w siebie poduszkami tak długo, aż Anielce wrócił głos. Znowu nuciła i odpowiadała na pytania, ale przede wszystkim słuchała opowieści Basi: o młodszym bracie, który siusia w pieluszki, o starszym Janku, który jest głupi, bo nie pozwala wchodzić do swojego pokoju, o mamie, która tańczy flamenco i pracuje w domu zupełnie jak jej własna mama, i o tacie, który zasypia w dziwnych miejscach i robi najpyszniejszy na świecie sos do makaronu.

Po jakimś czasie za kotarkę zajrzała mama.

– Chcecie pomalować? – spytała.

– Misiek Zdzisiek mówi, że tak – powiedziała Basia.

Anielka wspięła się na palce i okręciła wokół własnej osi. Uwielbiała malowanie.

Mama położyła na podłodze gazety i wyjęła schowane za szafą sztalugi. Przyczepiła do nich wielkie kartki papieru, a na zapaćkanym stole postawiła słoiczki, tubki i słoiki z pędzlami.

Dała dziewczynkom swoje stare sukienki wyjęte ze skrzyni – za wielkie i spłowiałe, ale doskonale nadające się na fartuchy.

Malowały ponad godzinę. Basia chlapała farbą zamaszyście, a Paszczak biegał jej pod nogami i ocierał się futrem o brudne pędzle. Anielka długo stała przed swoją kartką – białą i pustą.

W końcu namalowała ulicę widzianą z góry. Proste kreski, zieloną trawę i mały punkcik nadchodzącej ulicą postaci.

W pewnym momencie Basia zanurzyła dłonie w rozmazanej na stoliku farbie.

– Uaa! – zawołała. – Jestem potworem! – I – plask – przyłożyła dłonie do leżących na podłodze gazet. Anielka też zanurzyła ręce w farbie i odcisnęła dłonie obok Basiowych.

– Teraz zawarłyśmy Braterstwo Farby – powiedziała Basia uroczystym tonem.

– Hau! – ucieszył się Paszczak.

I też zawarł braterstwo, bo wdepnął w wyciśniętą do połowy tubkę i zostawił za sobą szereg kolorowych śladów.

– No dobrze, dość tego – powiedziała mama. Zagnała Anielkę i Basię do łazienki, a Paszczaka wzięła na ręce i zaniosła do wanny.

– Auu! – zawył, gdy mama puściła wodę.

Wyskoczył z wanny i zwiał do pokoju. Goniły go we trzy ze śmiechem, aż w końcu udało się go złapać koło lodówki.

Och! Jaki był nieszczęśliwy w czasie mycia. Anielka mocno go przytuliła po kąpieli, a Basia głaskała mokry psi łeb.

– Kto jest głodny? – spytała mama, gdy wszystko było już wymyte, sztalugi odstawione, a gazety wyrzucone do śmieci.

– Ja! – krzyknęła Basia. – I Misiek Zdzisiek.

– Zrobimy kluseczki z marchwi – zaproponowała mama.

Basia zrobiła dziwną minę, ale gdy dostała do ręki marchewkę, tarła ją, aż pryskało.

– La, la, la... – nuciła Anielka wesoło, rozrabiając w misce ciasto na kluski.