Ola stała na boisku i obserwowała biały punkt nad domami.

– Co to jest? – zapytała na głos. Punkt był najpierw malutki. Fruwał wysoko.

Potem zawirował i opadł obok jej buta. To była kartka.

– Hop, hop! – zawołał obcy głos.

– Kartka i woła? Jak to? – zapytała Ola.

Na kartce były dwie osoby: ona i on. Ona w kolorowej sukience, serdaku i białej bluzce. Włosy splotła i udekorowała kwiatami. On ubrany w kaftan oraz portki w pasy. Na jego głowie rogatywka z pawimi ogonami. Ola znała te stroje. Mama pokazywała jej w albumie. To krakowiak i krakowianka.

Raz, dwa. Raz, dwa. Krakowiak i krakowianka na kartce podrygiwali w takt muzyki. Ola zapytała:

– Kto was tutaj namalował?

– Namalowała nas Zofia, co zbierała kolory! – zawołali razem.

– Zbierała kolory? – pytała dalej Ola.

– Tak. Opowiemy o tym.

I nagle kartka znowu zawirowała. Zaraz potem zawiał wiatr.

Było ponuro i Ola nagle trafiła na rynek w Krakowie.

Był poranek, dawno, dawno temu. Krakowiak i krakowianka stali obok. – Obserwuj – zawołali i palcem pokazali Oli kierunek:

– Oto Zofia, tam obok wysokiego pana. My wracamy na obrazek.

Od tego momentu było jak w filmie. Ola obserwowała kolejne sceny.

Table of Contents

Okładka

O Zofii, co zbierała kolory - O Zofii Stryjeńskiej