Antek wpadł do pokoju i z całej siły trzasnął drzwiami. Łup! Walnęły, aż tynk osypał się z framugi. „I dobrze” – pomyślał. Był tak wściekły, że najchętniej rozwaliłby coś na kawałki. Drzwi na przykład. Albo krzesło.

I łóżko... Uch! Nikt chyba nie miał tak irytującej mamy jak on.

No bo która matka zabrania swojemu dziecku korzystać z tabletu tylko dlatego, że marne trzy razy nie odrobił lekcji i zapomniał o tym powiedzieć? Przecież każdemu może się zdarzyć, że o czymś zapomni! I każdy normalny rodzic by to zrozumiał.

– Nie trzaskaj drzwiami – głos zza drzwi brzmiał spokojnie i stanowczo. Antek wystawił język, chociaż mama nie mogła go zobaczyć. A może właśnie dlatego? – Po południu przychodzi Janek. Odrób wszystkie lekcje do tego czasu.

Antek wykrzywił się. Nie zamierzał odpowiadać. I nie zamierzał odrabiać głupich lekcji. Co z tego, że przychodzi Janek, że mieli bawić się w piratów i grać na tablecie? Przecież tablet i tak został skonfiskowany, a poza tym jaki pirat słucha mamy? Podszedł do łóżka i rzucił się na nie, aż jęknął materac. Jeśli mama uważa go za lenia, to proszę bardzo – będzie największym leniem na całym osiedlu. Leżał przez chwilę bez ruchu i liczył sekundy.

Po dojściu do dwustu czterdziestu poruszył się. Usiadł i rozejrzał się po pokoju. Co by tu zrobić? Może poczytać? Albo narysować mapę piracką do zabawy z Jankiem. No tak... Przecież nie będzie się z nim bawił, bo nie odrobił lekcji.

– Co za koszmar! – Antek opadł na poduszki z głośnym jękiem.

Przez kolejnych trzysta sześćdziesiąt sekund leżał nieruchomo i wpatrywał się w sufit. Potem miał dość. Wstał, sięgnął po piłkę i zaczął kopać nią w ścianę.

– Antek! Ile razy prosiłam, żebyś nie kopał w mieszkaniu! – dobiegł zza drzwi głos mamy.

No pięknie! Niczego nie wolno robić! Antek kopnął jeszcze raz, ale lekko. Mimo wszystko nie lubił się za bardzo narażać. Mama wyglądała niewinnie, ale wściekła zamieniała się w tajfun, przed którym drżeli najtwardsi.

Sytuacja wydawała się beznadziejna. Czytać Antek nie chciał, grać w piłkę nie mógł, tablet został zabrany. Niechętnie spojrzał w stronę biurka, na którym leżał szkolny plecak...

Godzinę później lekcje były odrobione. Antek zgarnął zeszyty i poszedł z nimi do pracowni rodziców. Tata nie oderwał wzroku od monitora, pochłonięty projektem domu, nad którym pracował.

Mama podniosła głowę znad szkicu wnętrza kuchni. Antek podszedł do niej i cisnął zeszyty na stół. Mama zajrzała do nich i uśmiechnęła się.

– Mówiłam, że doskonale dasz sobie radę z uzupełnieniem zaległości. Chcesz pyzy z sosem grzybowym?

Antek, który obiecywał sobie, że nie odezwie się do mamy już nigdy, ale to absolutnie przenigdy, zawahał się. Pyzy z sosem były pyszne.

– Mogę zjeść – burknął.

– To świetnie. Zdążysz akurat przed przyjściem Janka.

Antek zjadł dwa talerze pyz i trzy razy dolewał sobie sosu.

Po męce nad lekcjami musiał uzupełnić energię. Kończył właśnie wylizywać talerz, gdy rozległ się dzwonek do drzwi. Cisnął sztućce do zlewu i goniony okrzykiem mamy: „Hej, a kto po sobie pozmywa?”, popędził do korytarza.

Dopadł do drzwi i gwałtownie je otworzył.

Na klatce stali ciocia Tośka z Frankiem w chuście, Janek i jego młodsza siostra Basia z brudnawym misiem przytulanką w objęciach.

Janek miał niewyraźną minę, a uśmiechnięta od ucha do ucha Basia oznajmiła:

– Ja też będę się z wami bawić!

Antek rzucił Jankowi zrozpaczone spojrzenie.

Ten dzień był już wystarczająco okropny bez młodszych kuzynek wtrącających się do poważnej pirackiej zabawy. Zanim jednak zdążył coś powiedzieć, w korytarzu zjawili się rodzice.

– Czy mogłabym zostawić też Basię? – spytała ciocia. – Idę z Frankiem na szczepienie, a Jacek musiał nagle pojechać do szpitala.

– Jasne, że tak – powiedziała mama, zanim Antek zdążył zaprotestować. – Bardzo lubimy Basię, prawda?

– Ja też was lubię! – oświadczyła Basia.

Wyszczerzyła się w szczerbatym uśmiechu i weszła do środka pewnym siebie krokiem, zupełnie nie zważając na to, że Antek wykrzywił się do niej z niechęcią.

Tak, młodsze kuzynki były zdecydowanie koszmarnym wynalazkiem.