To ja, Nelka. A to mama, tata i brat – Stefek.

Kogo tu brakuje? Zaraz wam opowiem.

Pewnego ranka skakałam na skakance, a tata reperował rower. Biegałam i skakałam, ale nudno tak samej. Bo Stefek lubi tylko wygłupy. Taki brat, trudno.

Nagle tata zapytał:

– Nelko, co tam stoi koło furtki?

Zrobiłam dwa ogromne susy i – hop! Jestem obok furtki.

– Ojej! Co to jest?

Małe, rudawe, kudłate... Od razu wlazło pod auto!

Wypatrywałam i ja, i tata, ale pod autem panował mrok. Co tam zerkało na nas spod auta? To kuna? Kotek? Tygrys?

– Na pewno TO jest głodne – uznał tata.

– Jak mu damy obiad, od razu nas polubi! – zawołałam podekscytowana.

Pobiegłam do domu, bo tam mama robiła kotlety. Ukradkiem zabrałam jeden kotlet, nalałam wody do miski. I migiem z powrotem!

Postawiłam pokarm koło auta.

Powoli, powoli...

TO wylazło spod auta. Piesek!!!

Jaki mały... i biedny!

– Hej, malutki, zajadaj i pij.

Biedak od razu zjadł kotlet i oblizał pysk ze smakiem. Jakie to dobre!

Piesek był zadowolony. Zamerdał ogonkiem.

Był rudy i miał białe łatki, pysk bury i mokry nosek. Miał grube łapy, bo był młody. Kapitalny!