Alicja zwana Lulą leżała w swoim pięknym białym łóżku, równiutko przykryta kołderką w kucyki. Nie mogła zasnąć.

„To już jutro” – rozmyślała. Jutro zatańczy przed salą pełną rodziców. I przed tatą. Jeśli będzie miał mało pracy i zdąży na występ. Lula czuła, że coś łaskocze ją w brzuchu. No bo co, jeśli nie będzie najlepsza? Co jeśli układ taneczny nie wyjdzie im idealnie albo wszystko zepsuje jej młodsza kuzynka? Na samą myśl o tym, że w występie towarzyszyć jej będzie Basia, Luli całkiem odechciało się spać. Kucyki hasały srebrzyście po kołdrze, ale ona nie widziała ich połyskujących w ciemnościach ogonów. Leżała nieruchomo i z trudem oddychała, przerażona wizją porażki. Minęło wiele godzin, zanim wreszcie usnęła.

Rankiem zbudziła ją mama. Jak zawsze ładnie ubrana i uśmiechnięta, odsunęła zasłony i wpuściła do pokoju słońce. Promienie oświetliły uporządkowaną przestrzeń. Na krześle przy łóżku czekał złożony starannie mundurek szkolny, a w leżącym obok różowym worku czyściutki strój baletowy.

– Kochanie, wstawaj. Dziś twój wielki dzień! – zawołała mama radośnie.

Lula poczuła, że brzuch zwija jej się w supełek.

Najchętniej wcale nie wstałaby z łóżka. Może powie, że jest chora? Spojrzała na uśmiechniętą twarz mamy i... też się uśmiechnęła. Nie chciała jej zawieść. Mama tak bardzo czekała na ten występ.

Czas w szkole jakoś Luli minął. Na lekcjach było całkiem miło, bo nauczyciele ją lubili, a zadania miała odrobione na medal.

Jak zawsze. Luli nie zdarzało się pójść do szkoły nieprzygotowaną.

I tylko drugiego śniadania nie mogła przełknąć, bo brzuch wciąż nie chciał się odsupłać.

Oddała więc kanapki Martynie, która zawsze była głodna, i jakoś dotrwała do ostatniego dzwonka. Występ baletowy miał się odbyć zaraz po lekcjach. Mama przyjechała do szkoły i powiedziała, że muszą się spieszyć. Lula bez słowa założyła płaszczyk i zawiązała buty. Miała poczucie nadciągającej katastrofy.

W szatni przy sali baletowej zastały już Basię z ciocią Tośką. Basia siedziała na podłodze i zakładała rajstopki. Sapała przy tym i wściekała się trochę, bo rajstopy nie chciały się wsunąć na jej pulchne nóżki. Lula uśmiechnęła się z ulgą. Jej własne nogi były na szczęście szczupłe i nie sprawiały problemów przy ubieraniu. Usiadła na ławeczce i wyjęła z worka strój: puenty, kostium, spódniczkę i... Och! Gdzie się podziały rajstopy? Przecież nie może wystąpić z gołymi nogami!

– Nie mam rajstop – wyszeptała.

– Jak to się stało? Przecież na pewno je zapakowałyśmy! – Mama rzuciła się do worka, żeby jeszcze raz sprawdzić zawartość.

– Nie mogę wystąpić! Nie mogę! – wołała Lula w panice. Katastrofa nie nadchodziła, ona już się zaczęła!

– Mogę pożyczycz czi szwoje. Mam zapaszowe – usłyszała głos kuzynki. Lekko stłumiony przez jedzenie, które Basia akurat przeżuwała. Lula spojrzała w jej stronę. Basia stała obok. W upaćkanych czekoladą palcach trzymała poszarzałe rajstopki.

– Weź je, Alicjo – powiedziała ciocia zachęcająco. – Są świeżo wyprane i trochę na Basię za duże, więc powinny na ciebie pasować. Lula wpatrywała się z przerażeniem w brudne palce kuzynki. Miała nadzieję, że nie zostawią na materiale czekoladowych smug. Nie była niewdzięczna. Po prostu bardzo nie lubiła lepkich i brudnych rzeczy.

– Dziękuję – powiedziała w końcu i sięgnęła po rajstopy. Basia podskoczyła radośnie do góry.

– Denerwujesz się? – spytała po chwili szeptem. – Bo ja okropnie. Powiedziałam mamie, że chce mi się rzygać. Ale tak nie można mówić. Nie można też powiedzieć zwymiotkować, bo to brzydko. Spytałam mamę, jak mówić, kiedy chce się rzygać, a ona na to, że mogę powiedzieć, że jest mi niedobrze. Tobie jest niedobrze? Bo mi okropnie.

– Tak, jest mi niedobrze. – Lula skinęła głową. I, nie wiedzieć czemu, brzuch jej się odrobinę odsupłał. Nie bardzo, ale wystarczająco, żeby udało jej się włożyć strój baletowy. Rajstopy Basi okazały się całkiem dobre, a lekko szara barwa nieźle się komponowała z pastelowym różem spódniczki. Z sali tymczasem zaczęły dobiegać dźwięki muzyki, a do szatni zajrzała pani Patrycja, nauczycielka tańca.

– Niedługo wasza kolej, dziewczynki – powiedziała. – Pamiętajcie, że jesteście letnim wietrzykiem. Lekkim jak piórko, subtelnym jak puch...

Basia okręciła się wokół siebie. Nie wyglądała jak piórko. Raczej jak obracający się na patelni pulpecik. Lula westchnęła. Na pewne rzeczy nie da się nic poradzić. Stanęła na palcach, żeby sprawdzić, czy nadal umie unosić się i opadać miękko w dół. Umiała. Wiedziała, że robi to dobrze. Tak bardzo lubiła tańczyć! Gdy wspinała się na palce i dawała ponieść muzyce, zapominała na chwilę o wszystkim. La, la, la... I raz, i dwa. I w górę, i w dół... Ach...

– Córeczko, teraz wy – powiedziała mama. Podeszła do niej i lekko przytuliła.

Lula poczuła kwiatowy zapach perfum i bicie serca mamy, szybkie i niespokojne. Czy to możliwe, że mama też się denerwowała? Przecież ona zawsze była spokojna! „Mamo, czy tobie też jest niedobrze?” – chciała spytać. Ale nie zrobiła tego. Stała przez chwilę nieruchomo, wdychając zapach mamy, a potem oderwała się od niej i wybiegła na scenę.

– Przed państwem Alicja i Barbara w tańcu wiosennego wietrzyka – zapowiedziała pani Patrycja.

Popłynęły pierwsze takty. Lula rozejrzała się po sali.

Zobaczyła tłum głów, w większości nieznanych. Przy samym brzegu sceny stała mama – wyprostowana i uśmiechnięta.

Obok niej ciotka Tośka machała do nich radośnie. Lula sięgnęła wzrokiem dalej. Nie zobaczyła taty. Żołądek znów ciasno zacisnął się w supeł. Muzyka płynęła z głośników, a ona stała na scenie, wpatrzona przed siebie nic niewidzącym wzrokiem.

Nagle ktoś wziął ją za rękę. Lula poczuła wilgotny, lepki uścisk. Spojrzała w bok. Basia stała tuż przy niej, mała i bardzo przestraszona.

– Chce mi się rzygać – wyszeptała scenicznym szeptem. – W nosie mam, że tak się nie mówi.

Lula rozejrzała się niespokojnie. Czy publiczność usłyszała słowa kuzynki? Może jeszcze da się uratować sytuację? Ścisnęła dłoń Basi i lekko ją pociągnęła.

– Chodź. Tańczymy – szepnęła.

Wspięła się na palce i podrobiła na środek sceny.

Tup, tup, tup... – Basia ruszyła za nią.

Lula zamknęła oczy. Serce biło jej mocno i równo, gdy sunęła po scenie w takt płynącej z głośników melodii. I chociaż brzuch wciąż ją bolał, po chwili przestało jej to przeszkadzać. Nie udawała wietrzyka. Była nim. Zwiewnie podążała za dźwiękami, a muzyka otulała ją jak jej własna kołderka w kucyki.

Łup! – piękną wizję zburzył nagły dźwięk.

Lula się odwróciła. To była Basia. Wywróciła się i leżała na scenie jak złamana wichurą gałąź. Lulę ogarnęła furia. Wiedziała, że grzeczne dziewczynki nie krzyczą, ale... Ach!

Jak bardzo miała teraz ochotę wrzasnąć! Czuła, że rośnie w niej coś groźnego i wielkiego, coś, co chce wydostać się na zewnątrz i szaleć jak niszczące wszystko tornado. Obróciła się wokół własnej osi i ruszyła w stronę kuzynki. Zbliżyła się do niej jak gniewna wichura i otworzyła usta. Basia uniosła twarz.

W oczach miała łzy. Lula zamarła. Nie mogła krzyknąć. Nie teraz. Nie przy wszystkich. Tylko co zrobić z tym czymś, co w niej urosło? Obiegła kuzynkę, a potem porwała ją z ziemi i zakręciła się razem z nią w wietrznym wirze. Nóżki Basi wirowały wokół Luli jak różowe tornado. Wtedy rozległy się oklaski. Początkowo ciche jak nadciągająca burza, potem gwałtowne jak gradobicie.