– Musimy zrobić remont – oznajmiła Mama przy kolacji.

– Porozmawiamy o tym jutro, dobrze? – poprosił Tata.

– Kran w łazience kapie – ciągnęła niezrażona Mama – woda w toalecie źle spływa, kontakt nad blatem nie styka, a dziś odpadła klamka w drzwiach do salonu. Nie da się żyć w domu, w którym wszystko się psuje!

– Dziś nie mogę o tym myśleć. Jestem taki zmęczony, że nie pamiętam nawet, jak się nazywam.

Basia wdrapała się Tacie na kolana.

– Jesteś Tata Jacuś – przypomniała – który umie wszystko naprawić. Na przykład pozytywkę od Dziadka Henryka. Prawda?

Tata uśmiechnął się krzywo.

– Bo wiesz, Tato... – Basia spojrzała na niego poważnie – nie da się żyć w domu bez pozytywki.

Temat remontu wrócił następnego dnia. Tym razem przez imponujących rozmiarów rysunek przedstawiający fioletowego żółwia, który pojawił się na ścianie nad łóżkiem Basi.

– Skąd on się tu wziął? – spytał Tata.

Basia rozejrzała się, jakby szukała odpowiedzi w kącie lub na suficie.

– Sam wszedł na ścianę? – zaryzykowała w końcu.

– Szkoda, że sam z niej potem nie zszedł – mruknęła Mama.

– Na pewno pomożesz mu zejść, Tatusiu – powiedziała Basia z przekonaniem. – Przecież ty wszystko umiesz naprawić. Wszyściutko!

Tata stał chwilę bez słowa, a potem ruszył na poszukiwanie gąbki. Żółwia zmywali razem – on i Basia. Kiedy skończyli, Basia spytała:

– Czy zrobiliśmy remont?

– Po remoncie wszystko jest nowe, czyste i piękne – powiedziała Mama rozmarzonym głosem.

Basia westchnęła. Żółw zamienił się w sporą bladofioletową plamę, która była, co prawda, nowa, ale zdecydowanie nie czysta.

Katastrofa wydarzyła się parę dni później. Basia wstała wcześnie rano i pognała do łazienki. Otworzyła drzwi i... Plask! Wdepnęła w coś mokrego.

– Mamo!!! – krzyknęła. – Janek znowu nasikał na podłogę! To jest o-brzyd-li-we!

Zaspana Mama stanęła w progu łazienki.

– Jacku, chodź tu szybko! – zawołała na widok wypływającej spod wanny, stale powiększającej się kałuży.

Basia pobiegła po Janka. Nie mogła dopuścić, żeby spał, kiedy w domu jest prawdziwy potop!

– Muszę zakręcić wodę – powiedział Tata, gdy wygramolił się spod wanny mokry i czerwony na twarzy. – I masz rację – zwrócił się do Mamy. – Trzeba zrobić ten remont.

– Teraz? Zaraz? Zrobisz go sam? – dopytywała Basia.

– Wezwę fachowca – odpowiedział Tata. – Umiem leczyć ludzi i bawić się z wami. Potrafię grać na gitarze, rozpalać ognisko i prowadzić samochód. Ale rur, Basiu, nie umiem naprawiać. Lepiej, żeby zajął się tym hydraulik.

– A kontaktem? – spytał Janek.

– Elektryk.

– A ścianą? – dopytała Basia.

– Potrzebujemy złotej rączki, który zajmie się wszystkim naraz – zawyrokowała Mama.

Basia wstrzymała oddech. Czy to znaczy, że przyjdzie do nich ktoś, kto ma rękę ze złota?

Po zakręceniu wody Tata z Mamą zaczęli dzwonić do znajomych, żeby znaleźć kogoś, kto najlepiej zajmie się ich mieszkaniem. Nie było to proste, bo wszystkie najlepsze ekipy były zajęte. W końcu jednak zdobyli potrzebny telefon.

– Przyjdą za dwa dni – powiedziała Mama. – Do tego czasu powinniśmy zabezpieczyć książki i spakować najpotrzebniejsze rzeczy. Podczas remontu zamieszkamy u Babci.

Basia i Janek byli tym wszystkim tak przejęci, że przez cały weekend kłócili się, plątali rodzicom pod nogami i nie mogli spać. Wszyscy odetchnęli z ulgą, gdy wcześnie rano w poniedziałek ktoś załomotał do drzwi.

– Ja otworzę! – zawołała Basia i pierwsza pognała do przedpokoju. – Kto tam? – spytała.

– Wojciech. Byliśmy umówieni – zadudniło z zewnątrz. Basia otworzyła i... cofnęła się. Na progu stał największy mężczyzna, jakiego w życiu widziała. Zwalisty, ubrany w rozpięty u góry szary kombinezon roboczy upstrzony kleksami farby. Na szerokiej klacie rozciągnięty miał siatkowy podkoszulek, przez którego dziurki wystawały kłaczki. Basia przyjrzała mu się z uznaniem. Pozostawało jeszcze sprawdzić rzecz najważniejszą.

– Czy masz złotą rączkę? – spytała.

– A jakże! – zadudnił olbrzym i wyciągnął przed siebie dłonie. – Te ręce są ze złota. Wszystko naprawią.

Basia przyjrzała im się uważnie. Były ogromne, ale – ku jej rozczarowaniu – całkiem zwyczajne.

Tymczasem zza wielkoluda wysunął się drobny mężczyzna z rudawym wąsikiem i zwrócił się do rodziców:

– Piotr jestem. Remoncik zrobimy jak ta lala. Tylko najpierw obejrzymy mieszkanko, jeśli państwo szanowni pozwolą. – I, nie czekając na odpowiedź, ruszył przed siebie korytarzem. Chodził po całym domu, pstrykał wyłącznikami, szarpał za kable, opukiwał kafelki, otwierał szafki, cmokał, sykał i zapisywał coś w wysłużonym notesie.

– Oj, ruinka, ruinka – powiedział zachwyconym głosem, kiedy obszedł już całe mieszkanie. – Kabelki stare, armatura do wymiany...

– Może przejdziemy do kuchni – zaproponował Tata. – Omówimy sprawy finansowe i przewidywany czas trwania remontu.

Po południu Mama zabrała Basię i Janka do supermarketu budowlanego. Umówiła się tam z panem Wojciechem na wybieranie farb.

Sklep był gigantyczny i pełen prawdziwych skarbów: wanien, pryszniców i umywalek, klamek, uchwytów i kurków, kafelków, dywanów i desek, farb, klejów i najrozmaitszych narzędzi. Franek wyciągał rączki do wiertarek i pohukiwał z ekscytacji, a Basia z Jankiem wchodzili do kabin prysznicowych, kręcili złotymi kurkami, otwierali wystawione na sprzedaż drzwi i siadali na stojących luzem muszlach klozetowych.

– Czy możemy wymienić wszystko w całym domu? – dopytywała Basia.

– Nie możemy – odpowiedziała Mama. Wyglądała na zdenerwowaną. Basia zupełnie tego nie rozumiała. Przecież to Mama chciała, żeby wszystko było nowe i czyste!

W dziale z farbami czekał na nich pan Wojciech. Podczas gdy Mama wybierała kolory farb, Basia i Janek poszli zwiedzać sklep. Basia obejrzała tapety, a potem zajęła się wypróbowywaniem na podłodze wałków malarskich. Janek w tym czasie usiłował policzyć gwoździe wsypane do wielkiego pudła. Gdy Mamie udało się ich znaleźć, wcale nie byli zadowoleni.

– Lubię remonty – powiedziała Basia.

– Są lepsze niż odrabianie lekcji – przyznał Janek.

Mama milczała, zamyślona głęboko po odejściu od kasy.

Nocowanie u Babci było całkiem zabawne. Przynajmniej przez pierwsze dwie noce. Potem okazało się, że w tym domu jeszcze bardziej nie można rzucać na ziemię zużytych skarpetek i zostawiać byle gdzie papierków i kawałków plasteliny. Basia już trzeciego dnia zaczęła tęsknić za swoim własnym pokojem, nawet zabałaganionym i niewyremontowanym. Mama chyba czuła to samo, bo w czwartek po południu zaproponowała Basi:

– Co powiesz na odwiedzenie naszego mieszkania?

Basia nie mogła się już doczekać, kiedy zobaczy piękne, nowe i czyste mieszkanie. Wbiegła na piętro i zatrzymała się zdumiona. Drzwi były uchylone, wycieraczka przekrzywiona i brudna od pyłu, a z wnętrza dobiegały dźwięki wiertarki i głośna skoczna muzyka puszczona z magnetofonu.

– Dzień dobry! – zawołała Mama w głąb mieszkania, otwierając drzwi.

Muzyka nie umilkła, za to doszło do niej lekko fałszywe podśpiewywanie.

– I tra la la, i riki, tiki, tak! – wył ktoś cienkim głosem w rytm wiercenia i stukania.

Basia zafascynowana wpatrywała się w rozciągające się przed nią pobojowisko. Na podłodze leżała wymięta folia malarska pokryta gruzem i odciskami wielkich, umazanych w farbie butów. W kątach leżały butle z niedopitą colą i tonikiem, a pomiędzy nimi rozsypane gwoździe, kubły z farbą i porzucone wałki malarskie.

Table of Contents

Okładka

Basia i remont