Janek dostał od kuzyna tablet. Używany, z pękniętą szybką, ale – jak twierdził Antek – wciąż w doskonałym stanie. Mama nie była tym zachwycona. Powiedziała, że dotąd jakoś udawało im się przetrwać bez tabletu. I nazwała go pożeraczem czasu. A Tata roześmiał się i odpowiedział:

– Nie przesadzaj, Tośku. To tylko narzędzie. Nic się nie stanie, jeśli dzieci pójdą z duchem czasu i zapoznają się z nowymi technologiami.

Basia nie bardzo wiedziała, jakiego ducha Tata ma na myśli. Jeśli o nią chodzi, wolałaby nie iść z żadnym duchem.

Nigdy i nigdzie. Mama zauważyła, że co jak co, ale na nowych technologiach to dzieci znają się lepiej niż ona i Tata razem wzięci, i nie trzeba ich z niczym zapoznawać. A Janek zapytał:

– To jak w końcu, mogę mieć ten tablet czy nie mogę?

– Możesz – powiedziała Mama. – Tylko ustalimy, ile czasu i jak będziesz go używać. Nie chcę mieć dziecka z nosem przyklejonym do ekranu.

– Klejem? – zainteresowała się Basia.

– Tak tylko się mówi, kiedy ktoś nie może się od czegoś oderwać – wyjaśniła Mama.

„To jak ja od żelków” – pomyślała Basia i uważnie przyjrzała się tabletowi. Zdecydowanie nie wyglądał jak żelek.

Dzień później wybierali się nad morze do domu znajomych.

Mieli ruszyć o świcie, żeby uniknąć jechania w upale, ale wszystko się przeciągnęło i przez otwarte okna lał się do mieszkania żar. Mama dopakowywała do wypchanych toreb jedzenie, ubrania i zabawki, Franek wyciągał z nich, co tylko się dało, i pohukiwał wesoło, Tata znosił zapakowane torby do samochodu, a Basia z Jankiem kłócili się o tablet.

– Oddawaj! – wrzeszczał Janek. – On jest mój!

– Wzięłam go tylko na chwilę. Mamo, powiedz mu! – darła się Basia. Zdążyła już odkryć, że tablet nie jest, co prawda, jak żelek, ale czasem trudno się od niego odkleić.

Mama uniosła znad toreb zaczerwienioną od wysiłku twarz.

– Jeśli usłyszę jeszcze chociaż jeden krzyk – powiedziała – zabiorę wam tablet i oddam dopiero nad morzem.

W przedpokoju zapadła cisza. Basia spojrzała na Janka zdumiona. Mama nie miała w zwyczaju im grozić. Janek też chyba się zdziwił, bo wyszeptał do siostry:

– Możesz go wziąć. Ale tylko na chwilę.

W końcu usiedli razem na kanapie i grali w miarę zgodnie do czasu, gdy Tata zawołał, że mogą wsiadać do samochodu.

Problem z tabletem wypłynął znowu w drodze. Bo Janek chciał dalej grać, a Basia wolała robić zdjęcia.

– Zostaw go! – krzyknął Janek. – Masz ręce w czekoladzie!

– Niepławda! – zawołała Basia, plując przeżutym herbatnikiem. – Nie jem czekołady, tylko czaszteczka.

– Nanek am, am! – włączył się do wymiany zdań Franek.

Mama odwróciła się do nich. Twarz miała spoconą od upału, a włosy w nieładzie od wpadającego przez okno gorącego powietrza.

– Jeśli macie się kłócić, dajcie tablet do przodu. Przechowam go dla was, póki się nie pogodzicie.

– Widzisz. To twoja wina – szepnął Janek.

– Moja? – Basia o mało nie zakrztusiła się kolejnym herbatnikiem. – To ty mi go czały czasz zabierasz.

W końcu jednak jakoś się dogadali. Najpierw robili zdjęcia Mamie, która zasnęła z głową przechyloną do tyłu, potem dorysowywali jej kwiatki na twarzy w programie graficznym i grali. A jeszcze potem zrobiło się tak gorąco, że Franek zaczął płakać, a Tata oznajmił, że jeśli się nie zatrzymają, to już nigdy nie odklei się od fotela. Zjechali więc na stację benzynową. Mama spała, Tata kupił kawę dla siebie i soki dla dzieci, a Basia z Jankiem siedli przy stoliku i kończyli mecz piłki nożnej na tablecie.

– Może pójdziecie na plac zabaw, żeby trochę się rozruszać przed dalszą drogą? – zaproponował Tata.

– Gol!!! Nareszcie gol!!! – Janek z radości kopnął stolik, wylał sok, a tablet zrzucił na podłogę. Kiedy go podniósł, na szybce było nie jedno, lecz dwa pęknięcia. – Nic nie szkodzi – zapewnił Janek. – Nadal jest w doskonałym stanie.

– No cóż, jak go zepsujesz, to po prostu nie będziesz go miał – powiedział Tata. – A teraz idź po serwetki. Trzeba wytrzeć sok.

Po sprzątnięciu ruszyli dalej. Upał był teraz taki, że palce Basi ślizgały się po szklanym ekranie tabletu, a Franek niemal wypłynął z pasów fotelika. Marudził i popłakiwał do końca drogi. Gdy wreszcie dojechali na miejsce, na niebie zebrały się czarne chmury i lunął deszcz.

– Nie wysiadam – oświadczyła Basia. – Boli mnie głowa.

– To na pewno przez tablet – zawyrokowała Mama, przecierając oczy. Tata wysiadł z samochodu na deszcz i przeciągnął się, aż chrupnęło.