Rozdział 1

Henrik szturchnął mnie łokciem i skinął głową do tyłu. Odwróciłem się i zobaczyłem starszego mężczyznę. Siedział za mną i mówił do kogoś, kto według niego był po drugiej stronie okna pociągu. Ale w rzeczywistości nikogo tam nie było.

– Niech cię diabli wezmą… Nadchodzą piekielne płomienie… W kółko i w kółko… Właśnie tak… Krzycz sobie… Skamlaj i krzycz… Tak się nauczysz… Tak się nauczysz, mówię.

Głos nieznajomego zmienił się w krzyk. Podskoczyłem z przerażenia, kiedy powykrzywiane palce mężczyzny zacisnęły się na oparciu fotela, a zaraz potem na moim ramieniu.

– Musisz zostać w domu i zamknąć drzwi, chłopcze. Zamknąć na klucz. To się stanie dziś w nocy. – Starzec podniósł się z fotela i stał teraz nad nami.

Miał przekrwione oczy i pełno śliny w kącikach ust.

Henrik próbował podważyć palce mężczyzny, wczepione w moje ramię, ale starzec zaczął tylko krzyczeć jeszcze głośniej. Kleks z plwociny wylądował na kurtce Henrika.

– Czy to ciebie szukałem? Czy to ty? Pokaż mi oczy. – Podniósł mnie z siedzenia i obrócił tak, że moja twarz znalazła się o wiele za blisko jego twarzy.

Smród zgnilizny sprawił, że poczułem mdłości w gardle.

– Trzy źrenice. Trzy źrenice… Zawsze go rozpoznasz po trzech źrenicach.

– Spokojnie. – Mężczyzna z fotela obok podniósł się i złapał starca za ramię. – Siadaj i zostaw chłopca, jasne?

Starzec posłuchał i wrócił do rozmowy z oknem. Pogwizdywał od czasu do czasu. Pomasowałem ramię. Bolało mnie tam, gdzie wwierciły się jego sękate palce.

Henrik wyrwał stronę ze starej gazety i wyczyścił sobie kurtkę.

– Co za obleśny idiota. Ma kompletnie narąbane w głowie!

– Znasz go? – Przesunąłem się dalej na fotelu.

– To Hak. Moja babcia go zna. Pracował w tartaku mojego dziadka, aż pewnego dnia wsadził głowę w piłę tarczową i wyciął sobie pół mózgu.

Henrik ściszył głos i oparł się o mnie.

– Ten idiota czołgał się pod jedną z pił, żeby naprawić coś, co się zacięło, kiedy nagle piła się włączyła. Przeszła mu przez jedno oko i dalej przez czaszkę. Nie żył przez dziesięć minut, zanim wpakowali mu mózg z powrotem na miejsce i porazili prądem. Zaczekaj, aż zobaczysz go bez kapelusza – blizna przypomina wielki haczyk, na który zaraz złapie się jego oko. Na następnej stacji wysiadamy.

Henrik wstał i ściągnął nasze torby z półki na fotele.

Starzec wcisnął się na początek kolejki w korytarzu. Miał na sobie czarny kapelusz, więc nie można było zobaczyć czubka jego głowy.

Rozdział 2

– Dobrze wam się jechało, chłopcy?

Babcia postawiła dużą patelnię klopsików przed Henrikiem i podała mi kubek gorącego kakao z bitą śmietaną.

Moja prawdziwa babcia zmarła, kiedy byłem całkiem mały, więc babcia Henrika w pewnym sensie mnie zaadoptowała. Dzieliliśmy się nią − Henrik i ja.

Henrik nałożył sobie klopsiki na talerz. Całą górę.

– W pociągu spotkaliśmy Haka.

– Kogo? – Babcia głaskała kota, który zaczął mruczeć.

– Tego psychopatę z tartaku. Tego, który przepiłował sobie czaszkę na pół. Uczepił się siedzenia Mikkela i wygadywał straszne bzdury. Ma coś z głową.

Henrik chwycił mnie za ramię i wykrzywił twarz.

– Szukałem cię. Będziesz się smażyć w piekle.

Strząsnąłem jego rękę. Babcia wyglądała na bardzo przestraszoną.

– Co ty mówisz, mój chłopcze? Myślałam, że Hansen jest w szpitalu.

– Najwyraźniej już nie, babciu. To był on. Jestem tego pewien. Widziałem bliznę wystającą spod jego kapelusza.

– Jasny gwint! Co za historia! – Babcia pozwoliła kotu zeskoczyć na podłogę. – Dacie świniom jeść, chłopcy? A ja posprzątam ze stołu. Podniosła się i złapała za rączkę patelni.

– Hej, nie skończyłem! – Henrik porwał jeszcze jednego klopsika.

Dostał od babci po palcach i się roześmiał. Zostawiłem na swoim talerzu pół klopsika. Nie byłem głodny.

– Chodź! – Henrik wrzucił klopsika do ust i wyszedł na korytarz. Włożyłem buty i poszedłem za nim przez podwórko do stodoły. Księżyc był już wysoko na niebie, choć słońce jeszcze nie zaszło. Była pełnia.

Babcia miała malutką stodołę z dziesięcioma kurami i jedną świnią. Świnia niedawno urodziła młode. Wdrapaliśmy się z Henrikiem do zagrody i usiedliśmy w słomie. Wielka maciora leżała na boku i pochrumkiwała, a młode przepychały się, żeby napić się od niej mleka. Większe świnki cały czas odpychały od piersi jedną z najmniejszych. Henrik przeniósł dwie najbardziej zachłanne na koniec kolejki i pozwolił najmniejszej zająć ich miejsce. Potem przeszedł z powrotem za ogrodzenie.

– Nalejesz wody do wiadra? Ja przyniosę karmę.

Poszedłem do składzika i znalazłem wiadro. Kiedy ostatni raz byłem u babci Henrika, akurat umarło najmniejsze prosiątko. Tak to jest u świń. Tylko najsilniejsze przeżyją.

Rozdział 3

Kiedy wróciliśmy do domu, babcia stała w przedpokoju. Wybierała się do szpitala, żeby powiedzieć dziadkowi „dobranoc”. Chcieliśmy spędzić spokojny wieczór przed telewizorem, a ona miała wrócić o ósmej.

– Gdyby coś się działo, zadzwońcie do Britty. I nikogo nie wpuszczajcie, dobrze?

– Co masz na myśli?

– Po prostu nikogo nie wpuścicie, prawda, chłopcy? Kot się wami zaopiekuje. Zaczekajcie tu, aż wrócę.

Babcia poczochrała mi czuprynę i wyszła.

– Co się z nią dzieje? Dziwnie się zachowuje.

Henrik otworzył szafkę i wyjął torebkę słodyczy.

– Myślisz, że ma to jakiś związek z Hakiem?

– Gdzie tam, wydaje mi się, że to przez pełnię Księżyca. Ostatni na kanapie przegrywa.

Henrik pomknął przez pokój i rzucił się na kanapę. Wylądowałem w połowie na nim, a on zepchnął mnie na podłogę, jakbym nic nie ważył. Nie miałem z Henrikiem szans. Nigdy. Był zarówno większy, jak i silniejszy ode mnie. Wziąłem poduszkę z fotela i położyłem się na podłodze. Program Disneya i piątkowe słodycze. Zupełnie jak w domu.

Prawie całkiem już zapomniałem o mężczyźnie z pociągu. Jednak Henrik mi o nim przypomniał.

– Hej, pokaż mi oczy!

Chwycił lampę ze stolika obok kanapy i skierował światło na moją twarz.

– A niech mnie, człowieku! Masz trzy źrenice.

– No przecież nie mam!

Odepchnąłem lampę i usiadłem.

– A właśnie, że masz. Przecież nie kłamię. Masz dwie małe, czarne kropki zaraz pod tą dużą.

Odepchnąłem lampę i poszedłem do łazienki. Przycisnąłem głowę do lustra. Henrik miał rację. Pod tą dużą, czarną plamą były dwie małe.

Nagle zgasło światło – bez naszej ingerencji. W łazience zrobiło się całkiem ciemno. Zawołałem Henrika i po omacku dotarłem do drzwi. W korytarzu było jaśniej, bo przez okno wpadało światło z podwórza.

Henrik stał w przedpokoju i grzebał w szufladzie komody.

– Musiał wysiąść bezpiecznik. Pomóż mi szukać.

– Jaki bezpiecznik? – Myśli kołatały mi się w głowie. W jednym oku miałem trzy źrenice. To o nich mówił Hak. I to mnie szukał.

– Bezpiecznik, ciołku. Takie coś, co wsadza się do licznika energii, żeby był prąd w domu.

Henrik kopnął komodę.

– Co za gówno! Włóż kurtkę.

– Babcia powiedziała, że mamy tu poczekać, aż wróci.

– Pójdziemy ją odebrać z przystanku. To przecież porażka siedzieć tu i gapić się przed siebie, kiedy nic nie widać.

Henrik spojrzał na swoją komórkę.

– Jeśli pobiegniemy przez cmentarz, zdążymy na przystanek, zanim podjedzie autobus.

– Jesteś pewien, że nie lepiej…?

– Chodu, do diabła, bo inaczej nie zdążymy!

Myślę, że to przez ten pośpiech zapomnieliśmy zamknąć drzwi na klucz.

Rozdział 4

Ciężka cmentarna brama była uchylona.

Przecisnęliśmy się przez szparę i pobiegliśmy szeroką środkową aleją. Nigdy wcześniej nie byłem tu nocą.

– Tędy. – Henrik skręcił w lewo między małe krzewy i wbiegł na węższą ścieżkę. Starałem się trzymać blisko niego. Henrik nigdy się niczego nie bał. Może dlatego że był ode mnie dwa lata starszy. Albo tylko z tej racji, że był… Henrikiem.

Utrzymywałem wzrok skupiony na jego plecach i nie patrzyłem na boki.

Przy końcu krematorium – tam, gdzie pali się zmarłych – rzuciliśmy się na ziemię, przecisnęliśmy się pod żywopłotem i znaleźliśmy się na drodze. Tuż obok przystanku autobusowego. Nie było widać ani autobusu, ani babci.

– Może jeszcze nie przyjechał. – Pochyliłem się do przodu i oparłem ręce na kolanach. Z trudem nabierałem powietrza, taki byłem zdyszany.

– Zapytajmy tamtego faceta, czy widział autobus.

Henrik podszedł do starszego pana w żółtym płaszczu przeciwdeszczowym, ale ten nic nie wiedział.

Usiedliśmy na ławce i czekaliśmy. Zaczęło kropić, więc wsunąłem dłonie głębiej w rękawy kurtki. Zapomniałem włożyć sweter. Powietrze było tak zimne, że z naszych ust unosiły się białe chmurki. Henrik udawał, że zaciąga się papierosem. Wydmuchał biały dym w powietrze i po raz dziesiąty zerknął na komórkę.

– Myślisz, że ten Hak mówił serio i naprawdę mnie szukał?

– Niemożliwe, Mikkelu. Facet ma narąbane w głowie.

– A co z tymi trzema źrenicami?

– Musiała już przyjechać. Autobus był 15 minut temu. Wracamy do domu, każdy inną drogą.

Henrik potarł dłonie.

– Ja cię pierniczę, ale mi zimno.

– Jak to „każdy inną drogą”? – Serce podeszło mi do gardła.

– Wrócisz przez cmentarz, żeby sprawdzić, czy nie poszła tamtędy. Po prostu tym razem pójdziesz drugą ścieżką, tą po lewej. A ja pobiegnę obok tartaku.

– Nie możemy iść razem?

Nie miałem ochoty wracać sam przez cmentarz. Ani trochę.

– Jeśli się rozdzielimy, jeden z nas na pewno ją spotka. W przeciwnym razie będziemy biegać i szukać się całą noc. Nie rozumiesz?

Miało to sens, ale… Spojrzałem w stronę cmentarza. Było już prawie ciemno. Wiatr kołysał wielkimi drzewami.

Henrik położył dłoń na moim ramieniu.

– No to ty idź koło tartaku, a ja pójdę cmentarzem.

– Nie, nie, ja pójdę przez cmentarz, nic nie szkodzi. Kłamałem jak najęty.

Henrik wyciągnął swój telefon.

– Masz przy sobie komórkę?

Poszperałem w kieszeni i przytaknąłem.

– Więc ją włącz i nie wyłączaj. Możemy rozmawiać całą drogę, okay? Zmarli i tak wychodzą z grobów dopiero o północy.

Przywaliłem mu. Henrik zaśmiał się w ciemności i ruszył drogą w stronę tartaku. Pogrzebałem w telefonie i wybrałem jego numer.

– Tu stacja! Wszedłeś na cmentarz? Odbiór.

Jakbyśmy byli policjantami z walkie-talkie.

– Za moment wchodzę.

Poszedłem w odwrotnym kierunku niż Henrik. Wzdłuż cmentarza i przez bramę. Nie miałem ochoty przeciskać się sam pod żywopłotem. A jeśli ktoś ukrywałby się po drugiej stronie? Ktoś, kogo bym nie zauważył, leżąc na brzuchu z całym żywopłotem nad głową? Więc lepiej przejść przez bramę.

Rozdział 5

Szeroka ścieżka na cmentarzu wiła się w ciemności jak czarna rzeka. Było cicho. O wiele za cicho. Jedyne, co słyszałem, to liście szumiące w koronach drzew. Przebiegłem wzrokiem wzdłuż ścieżki. Babci nie było widać. Wokół grobów rosły wysokie krzewy, a drzewa rzucały długie cienie na asfalt. Usłyszałem szmer za żywopłotem po lewej. Zacząłem biec.

– Henriku, jesteś tam?

Niski głos zachrypiał w słuchawce. – Strzeż się umarłych. Wyczołgają się z grobów, by wyssać z ciebie życie.

– Przestań, Henriku. To nie jest śmieszne.

Biegłem ścieżką tak szybko, jak mogłem.

– Okay, już przestaję. Widzisz ją? Odbiór.

– Nie, a ty? – Ściskałem telefon w spoconej dłoni tak mocno, że prawie mi wypadł. Kiedy skręciłem w prawo, w ostatnią ścieżkę, znów usłyszałem Henrika w słuchawce.

– Ktoś jest w tartaku.

– Jak to?

Zwolniłem kroku.

– Brzmi to tak, jakby ktoś tam pracował.

Zatrzymałem się i przełożyłem komórkę do drugiej ręki.

– Co masz na myśli?

– Jakaś maszyna w tartaku jest włączona. Pójdę tam zobaczyć, co się dzieje.

– Henriku, stój! Daj spokój. Nie mieliśmy znaleźć twojej babci?

– Poczekaj chwilę. – W telefonie zatrzeszczało. Słyszałem, jak Henrik się rusza.

– Henriku, widzisz coś?

Nie odpowiedział.

Ruszyłem w stronę bramy. Miałem ogromną ochotę pobiec tak szybko, jak się da. Ale ciężko się biegnie i jednocześnie rozmawia przez telefon, więc szedłem, samym środkiem ścieżki. W ten sposób zachowywałem odstęp od ciemności po bokach.

– Henriku, jesteś tam? Widzisz coś?

– Ktoś rozbił wszystkie okna. Niech to, wszędzie są kawałki szkła.

– Henriku, wracaj do domu. Dobrze?

– Ktoś jest chyba w hali maszyn. Spróbuję podejść bliżej.

– Henriku, odpuść. To może być niebezpieczne.

Henrik nie odpowiedział. Puściłem się znowu biegiem. Gnałem między grobami w stronę drogi. Zatrzymałem się dopiero po drugiej stronie bramy, pod latarnią. Przyłożyłem telefon do ucha i zawołałem Henrika.

W telefonie była martwa cisza. Musiałem znaleźć babcię.

Rozdział 6

W domu wciąż panowała ciemność. W oknach nie było żadnych świateł, a babcia na nas nie czekała. Ale była tam wcześniej. Drzwi do kuchni były bowiem otwarte.

Kot wrzasnął gdzieś w ciemnościach. Księżyc sprawił, że cień starego dębu na podwórzu przypominał widmo z uniesionymi ramionami, gotowe by mnie chwycić. Pobiegłem w stronę stodoły. Może babcia poszła do świnek.

Ale stodoła była tak samo pusta i mroczna, jak reszta domu. Stałem bez ruchu na środku podwórka i rozglądałem się dookoła. Drzewo wzdychało i trzeszczało. Kot znowu wrzasnął. Naciągnąłem rękawy na dłonie i skrzyżowałem ręce na piersi. Liście szeleściły, ale rozlegał się też inny dźwięk. W tle szumu liści. Nadstawiłem uszu i wsłuchałem się w ciemność. Brzmiało to tak, jakby ktoś gwizdał, ale właściwie to nie był gwizd. To pewnie tylko wiatr. Rozejrzałem się jeszcze raz, zanim przebiegłem przez podjazd i pognałem w stronę tartaku.

Tartak leżał opuszczony i porzucony w świetle księżyca. Żadnych piłujących maszyn, żadnych mężczyzn w niebieskich kombinezonach, żadnych wózków widłowych, przewożących stosy palet. Tylko zapach drewna.

Zapach drewna i cisza. Zatrzymałem się i rozejrzałem dookoła. Serce trzepotało mi w piersi jak przerażony młody ptaszek, zamknięty w garażu. Wielkie stosy pni ledwie majaczyły w ciemnościach. Dźwigi górowały nade mną jak przyczajone dinozaury, czekające tylko na znak do ataku.

Spojrzałem znów za siebie. Droga w stronę tartaku była opustoszała. Przed sobą miałem tylko budynek.

Wielkie drzwi były zamknięte i nie mogłem dostrzec Henrika. Zawahałem się. Henrik słyszał dźwięki z hali maszyn. Ostrożnie poszedłem za róg i wzdłuż budynku. Wszystkie okna zostały rozbite, tak jak mówił Henrik.

Kawałki szkła chrzęściły pod moimi stopami. Miałem ochotę zawołać Henrika, ale coś mi mówiło, że najbezpieczniej będzie zachować ciszę.

Przekradłem się między dwoma stosami bardzo długich pni. Księżyc wyszedł zza chmur, więc łatwiej było dostrzec drogę. Znowu skręciłem za róg.

– Pst.

To był Henrik. Odciągnął mnie od budynku za jeden ze stosów pni.

– Byłem w domu. Babci tam nie ma.

– Ciii!

– Drzwi były otwarte, więc musiała… – Ciii! Bądź cicho…

Henrik zakrył mi usta dłonią i wyszeptał do ucha.

– Ktoś tam jest. Wyłączyli piłę, kiedy wyszedłem zza rogu… Chodź! – Zaczął skradać się w stronę wielkich drzwi do hali. Próbowałem go powstrzymać, ciągnąc za jego kurtkę.

– Henriku, może to ci sami, którzy rozwalili okna…

– Zaraz przyjdę.

Puściłem jego kurtkę i spojrzałem w stronę gospodarstwa babci. Czarna postać oddalała się od domu w stronę tartaku. Chmura, płynąc po niebie, zasłoniła księżyc i sekundę później postaci już nie było. Może widziałem tylko cienie wielkich drzew? Wpatrywałem się w stronę drogi, ale widziałem tylko pojedynczą latarnię, która mrugała na poboczu. W domu babci nadal było ciemno. Okna były czarne i puste. Poszedłem za Henrikiem. Nie miałem wyboru, bo nie chciałem zostać sam.

Henrik złapał za długi uchwyt w drzwiach i pociągnął. Zawiasy zaskrzypiały, ale tylko trochę. Drzwi przesunęły się na bok. Nie były zamknięte na klucz.

– Tylko babcia i dziadek mają klucze do tego wejścia.

Oczy Henrika błyszczały w ciemności.

Przez krótką chwilę miałem nadzieję, że w środku znajdziemy babcię. Że przyszła tu, szukając nas. Ale wtedy pomyślałem o pile. To dziadek umiał obsługiwać piłę, a był przecież w szpitalu. A więc kto…?

Rozdział 7

Henrik powoli odsuwał drzwi. Coś przeleciało nisko nad jego głową i zniknęło w ciemnościach. To był nietoperz. W tartaku było pełno nietoperzy.

Wisiały blisko siebie pod sufitem i cały dzień spały, a nocą trzepotały skrzydłami w powietrzu i, łapiąc owady, wydawały z siebie ostre wrzaski.

Po raz kolejny obejrzałem się za siebie, zanim ukradkiem wszedłem do środka za Henrikiem. Księżyc był teraz całkowicie odsłonięty. Światło jak z przeciwmgielnych reflektorów wpadało przez zakurzone okna. Henrik podszedł do dużej piły znajdującej się na środku pomieszczenia.

– To na tej pile posiekał sobie czaszkę.

Przejechał palcami po jej potężnych zębach, które wystawały znad stołu, po czym stanął bez ruchu. Położył dłoń na tarczy piły. Zauważyłem zdziwienie na jego twarzy.

– Jest ciepła. Sam dotknij. To tę piłę niedawno słyszałem.

Nie zamierzałem dotykać żadnej piły! Odwróciłem głowę w stronę drzwi.

Cień prześlizgnął się za oknem i wyrósł w świetle zza drzwi. Rzuciliśmy się za piłę.

To był on. Hak. Ten, który nie żył przez dziesięć minut, zanim puścili prąd przez jego mózg. Stał bez ruchu. Za jego plecami świecił księżyc, a wielka blizna rozciągała się od potylicy mężczyzny aż pod oko. Nie widział nas. Henrik pociągnął mnie za kurtkę, ale nie mogłem oderwać wzroku od tego człowieka. Powiedział, że mnie szukał. Rozpoznał mnie po trzech źrenicach. Czy to dlatego tu był? Czy to on przyszedł za mną z domu? Zaczął gwizdać. Poczułem się tak, jakbym miał zaraz zwymiotować.

– Mikkelu, tędy. – Henrik wskazał na drzwi z tyłu pomieszczenia.

Wycofaliśmy się tyłem na czworakach. Lewą stopą uderzyłem w jakąś deskę. Leżeliśmy bez ruchu, wstrzymując oddech. Hak stał wciąż w drzwiach. Nie słyszał nas. Zauważyłem, że w jednej ręce trzymał wielką butlę. Odstawił ją na podłogę i podszedł do piły. Tej, która odpiłowała mu pół mózgu. Ostrożnie przesunął dłonią po zębach ostrza, jakby je pieścił. Naprawdę był chory na głowę.

Poczołgaliśmy się dalej, aż dotarliśmy do tylnej ściany. Poruszałem się tak ostrożnie, jak tylko potrafiłem. Przy podłodze było ciemno, całkiem ciemno. Aby pokonać ten ostatni fragment drogi do drzwi, musieliśmy przedostać się przez otwartą przestrzeń. Nie było żadnych maszyn ani desek, za którymi moglibyśmy się schować. Tylko pusta przestrzeń. Hak wciąż stał przy pile, przodem do nas. Przestał gwizdać.

Może nas usłyszał. Być może usłyszał nawet głośne uderzenia naszych serc w ciemności.

Odwrócił się z powrotem do butli zostawionej w rogu i podniósł ją z podłogi.

– A więc teraz! – Henrik wyszeptał mi do ucha. Podnieśliśmy się ostrożnie i zgięci wpół, pobiegliśmy szybko przed siebie. Naiwnie myśleliśmy, że dzięki temu Hakowi będzie trudniej nas dostrzec. Dotarliśmy do pomieszczenia obok i tam się zatrzymaliśmy. Nie było tu okien. Tylko ciemność. Obejrzeliśmy się za siebie przez drzwi. Nie zauważył nas! Nadal stał przy pile. Wyglądało to tak, jakby wylewał coś z butli na piłę i niżej − na podłogę. I wtedy wszystko stało się równocześnie: Henrik krzyknął mi do ucha: „Fuck!”, poczułem smród benzyny i zobaczyłem wielkie płomienie, które przemknęły po podłodze i wspięły się po bokach piły, gdzie eksplodowały z rykiem. Widzieliśmy ciemną sylwetkę za płomieniami. Stał w drzwiach z kapeluszem w dłoni.

Hak podpalił piłę i cały tartak, ale co gorsza – odciął nam drogę ucieczki.