Mia Garcia

THE RESOLUTIONS

przełożyli Agnieszka i Karol Stefańczykowie

Tytuł oryginału: The Resolutions

Tłumaczenie: Agnieszka i Karol Stefańczykowie

Redaktor prowadzący: Agnieszka Nowak

Redakcja: Monika Pruska

Korekta: Alicja Laskowska, Olga Gorczyca-Popławska

Skład: Red Line DTP Studio Ltd

© Copyright for text by Mia Garcia, 2018

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

Warszawa 2019

All rights reserved

Published by special arrangement with HarperCollins Publishers

Wydanie I

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-280-7408-8

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

„Powiedz mi, z kim się zadajesz, a powiem ci, kim jesteś”.

Esmeralda Santiago, When I Was Puerto Rican

Sylwester

Nora

Zgodnie z przepisem do ciasta należy dodać trzy łyżki nutelli – Nora dodała ich pięć. Tworzyła skomplikowane wzory, mieszając czekoladę nożem w cieście do brownie. Bardzo się przy tym relaksowała, choć smakowite desenie i tak miały zniknąć po upieczeniu i wyrośnięciu ciasta. Gdy wszystkie składniki ładnie się połączyły, włożyła formę do piekarnika. Po chwili dołożyła jeszcze wersję z masłem orzechowym, nastawiła minutnik na telefonie i zapisała zmodyfikowaną wersję przepisu w notesie.

W głowie miała już pełno pomysłów na kolejne zmiany. Jak smakowałoby brownie z dodatkiem gujawy? Albo z lepką warstwą dulce de leche? Na samą myśl o tym ślinka napłynęła jej do ust. Westchnęła, zamknęła gruby notes z przepisami i odłożyła go na półkę z książkami kucharskimi. Uwielbiała, gdy podczas pieczenia przez głowę przewijało jej się mnóstwo nowych pomysłów. Wystarczyło, że zmieszała ze sobą mąkę, cukier i czekoladę, a umysł natychmiast podsuwał jej tuzin nowych opcji i wariacji do wypróbowania.

Szkoda, że nikt nigdy nie miał możliwości spróbować jej wypieków poza grupą przyjaciół i przypadkowych klientów. Tak musiało być – Nora doskonale to rozumiała. Spędziły z mamą wiele lat na kultywowaniu tradycji klasycznej kuchni portorykańskiej, którą serwowały w swojej małej restauracji (czy można ją w ogóle nazywać restauracją, skoro w środku mieści się tylko jeden stolik?). Ich knajpka nosiła nazwę La Islita del Caribe. Wiele z autorskich przepisów Nory nie nadawało się do menu – były po prostu nieopłacalne. Mimo to, tworząc nowe dania, czuła się lepiej, a to jej w zupełności wystarczało. Gdyby było inaczej, nie miałaby notesu pełnego przepisów.

Przeciągnęła palcem po grzbietach książek na półce. Skrywały przeróżne historie o Portoryko (gdzie urodziła się jej mama) i Kubie (skąd pochodzili rodzice jej taty), biografie eleganckich gwiazd, takich jak Rita Moreno, oraz parę ulubionych książek mamy. Książki z przepisami kulinarnymi stanowiły największą część księgozbioru; mama trzymała nawet dwa takie same egzemplarze swojej ulubionej portorykańskiej książki kucharskiej. Te klasyczne przepisy tworzyły podstawę ich pierwszego menu. Wciąż miała w pamięci siebie w wieku siedmiu lat, gdy musiała stawać na palcach, żeby spojrzeć ponad ladę – już wtedy pomagała mamie i roznosiła pojemniki z arroz relleno¹ pierwszym klientom.

Nora dorosła, a wraz z nią zwiększyła się jej rola w La Islita – do tego stopnia, że stała się odpowiedzialna za menu z deserami. Wciąż marzyła o tym, żeby dodać do oferty jakieś nowsze przepisy, ale była dumna już z tego, że może tu pracować i że mama ma do niej tyle zaufania. W przyszłości to jej przypadnie w spadku prowadzenie La Islita, miała jednak na to jeszcze dużo czasu, nieważne, jak często przypominała jej o tym mama.

Wrzuciła wszystkie naczynia do zlewu, wypełniła go wodą, żeby się namoczyły, i zaczęła się zastanawiać, czy przygotować trzeci deser na imprezę sylwestrową u Jess. A raczej posiadówkę sylwestrową – w końcu mieli być tylko we czworo: Jess, Lee, Ryan i Nora. Tak czy siak, nie mogła doczekać się spotkania z przyjaciółmi. Między szkołą a pracą w La Islita rzadko kiedy znajdowała chwilę, żeby z nimi posiedzieć. Tęskniła za wypadami z Lee na jakikolwiek film SF albo o superbohaterach lub po prostu za rozmowami z Jess i Ryanem nad kubkiem gorącej kawy, której nie musiałaby sama przygotować.

Zerknęła na dwie formy z brownie w piekarniku i spróbowała oszacować, jak wiele cukru pochłonęła w zeszłym roku.

Choć to Ryan miał przynieść słodycze na imprezę, Nora była odpowiedzialna za desery – a tych dwóch sektorów nie powinno się mylić. Wyciągnęła notes z półki i przeglądnęła szybko przepisy, ale nie znalazła wśród nich niczego, co mogłaby przygotować z pozostałości w lodówce. Jej wzrok padł na ostatni zakup mamy z wyprzedaży garażowej. Przekartkowała książkę kucharską, która wyglądała jak z lat dziewięćdziesiątych, i zatrzymała się na przepisie na waniliowe bezy. Idealnie! Przypomniały jej cytrynowe bezy, które jej Abu przywoziła ze sobą za każdym razem, gdy przyjeżdżała w odwiedziny. Chociaż… bezy w książce miały idealny kształt, podczas gdy wypieki babci były pofarbowane na dziwaczny zielony kolor i miały nieregularny kształt, w zależności od tego, jak upadły, zrzucone z łyżki na metalową formę.

Według przepisu białka trzeba było oddzielić od żółtek na co najmniej dwadzieścia cztery godziny. Kto miał na to czas? Nora była pewna, że babcia nie trzymała dodatkowych białek w lodówce ot tak, bez żadnego powodu, postanowiła użyć więc świeżych. Napełniła małą miskę ciepłą wodą, po czym zanurzyła w niej jajka, żeby je trochę ocieplić, a w tym czasie zajęła się myciem naczyń. Nie mieli zbyt wiele misek.

Przepis sugerował, że powinna użyć zwykłego cukru i cukru pudru. Trzeba naprawdę kochać przepisy, w których należy użyć dwóch rodzajów cukru!

Jej telefon zawibrował.

Ryan: Jak zwykle nie wyciągam wniosków ze swoich błędów i pomagam Jess wszystko urządzić.

Jess: Przecież to kochasz.

Ryan: Serio?

Lee: Piszecie ze sobą z tego samego pokoju?

Ryan: …Nie.

Jess: Tak.

Lee: Debile.

Ryan: To tak: TWIX-y dla Nory, M&M’s z masłem orzechowym dla Jess i torebka gorących fiutów dla Lee. Dobrze zapamiętałem?

Lee: HEJ!

Nora: =)

Lee: To było niemiłe.

Ryan: =)

Lee: A tak na serio, załatwiłeś mi Starbursty, prawda?

Ryan: Jestem profesjonalistą, przecież wiesz.

Lee: Nigdy w ciebie nie wątpiłam.

Nora uśmiechnęła się, pokręciła głową i zanurzyła dłonie w letniej wodzie w poszukiwaniu gąbki kryjącej się gdzieś na dnie, po czym zabrała się do zmywania czekoladowej masy z misek. Zatraciła się w pracy, gdy nagle dotarł do niej brzęk kluczy przekręcanych w drzwiach.

– Nora! – zawołała mama przy wejściu, przeciągając przesadnie „o”.

– ¡Aqui! – odparła. Nie żeby w ich mieszkanku było jakoś specjalnie dużo pomieszczeń, w których mama musiała jej szukać.

Mama wrzuciła klucze do miseczki przy drzwiach i teraz męczyła się, próbując zdjąć zimowe buty.

– Po co je w ogóle wkładałam? Pomyślałby kto, że po latach życia w Denver zrozumiem tutejszą pogodę, pero no.

Uwolniła się od masywnych buciorów, przeszła za kuchenną ladę i przytuliła mocno Norę. Pachniała smażonym olejem, kuminem i czosnkiem – właśnie taki zapach pozostawał na ubraniu po długim dniu w La Islita. Nora z kolei zwykle pachniała kawą, wanilią i cukrem. Beth często powtarzała, że czuje na jej skórze cukier.

– To proste – powiedziała Nora do mamy, która osunęła się na kanapę. – Jednego dnia pada śnieg, a na drugi dzień znika, ale por alguna razón zawsze jest pogoda na rower.

– Dzisiaj była beznadziejna.

– Wszystkie zamówienia się udały? – Nora poczuła przypływ poczucia winy, że wzięła wolne.

– Sí. Tylko nie rozumiem, dlaczego niektórzy zawsze znajdą jakiś powód, żeby ponarzekać, coňo. – Rzuciła okiem na Norę. – Por favor dime, że mamy jeszcze trochę café, którą tía przysłała z Portoryko.

– Mamy. – Nora wyciągnęła szklany słoik ze spiżarni i nasypała odmierzoną ilość zmielonej kawy do kawiarki. – Co tym razem?

– Dlaczego nie dodajemy oliwek do piñon²? Bo nie, i to by było na tyle! Moja mama ich nie lubiła, ja zresztą też, Dios. Jeśli tak bardzo chcesz, to sama je sobie dodaj, Doña Claudia.

– W sumie to nasza stała klientka.

– Tak. La vieja dobrze zdaje sobie z tego sprawę. – Mama wzruszyła ramionami i się uśmiechnęła. – Brakowało nam ciebie dzisiaj.

– Wiem. – Nora wyciągnęła szmatkę z szuflady i próbowała usilnie się skupić na osuszeniu miski, żeby odegnać wyrzuty sumienia, które groziły jej bólem brzucha. Wiedziała, że mama nie chciała wzbudzić w niej poczucia winy, ale, cholera, zawsze odczuwała to samo.

– Bez ciebie to nie to samo – powiedziała mama, zatrzymując na niej wzrok trochę dłużej, niż to było konieczne.

– Co?

Mama wzruszyła ramionami.

Nora tego nie rozumiała.

– O co chodzi?

– Wzięło mnie na wspomnienia. – Próbowała odwrócić uwagę Nory, która jednak chciała wiedzieć więcej.

– O czym?

– O tobie.

– O mnie? – Dlaczego mamie zebrało się teraz na wspomnienia o niej?

– Sí, tu. Jestem z ciebie dumna, wiesz?

Nora wzdrygnęła się i poczuła, jak rumieniec pokrywa jej szyję.

– Mami…

– Wiem, wiem! Myślałam tylko, jakie to szczęście, że cię mam. Dziś w La Islita było naprawdę dobrze, ale nie doszlibyśmy do tego, co mamy, gdyby nie ty. I wiesz co? – Odwróciła wzrok od Nory, jakby zobaczyła coś, czego ona nie mogła dostrzec. – Widzę przed nami wspaniałą przyszłość, Mija. Tylko poczekaj. To będzie nasz rok. Rok La Islita. I to wszystko dzięki tobie.

Nora pokręciła głową.

– Przesadzasz.

– Nigdy nie przesadzam.

Przesadzała. I to jak.

Nora wyciągnęła z miski jajka, które uzyskały już temperaturę pokojową, i położyła je na ścierce. Odrzuciła od siebie strzępki poczucia winy, które się w niej odezwały. Strzępki, które wypominały jej, że mogła wstać wcześniej i pomóc mamie, jednocześnie przygotowując deser na dzisiejszy wieczór. Owszem, byłaby zmęczona, ale przecież codziennie się tak czuje.

– ¿Qué haces?

– Bezy.

– ¿Ay, guárdame unos cuantos? – Pogładziła się po brzuchu. – Muszę zjeść coś słodkiego.

– Claro.

– Wiesz – zaczęła, przybierając zamyślony wyraz twarzy. – Musimy rozszerzyć nasze wiosenne menu cateringowe o jakiś nowy deser. Bezy byłyby prościutkie, a twoja abuela ucieszyłaby się, gdyby zobaczyła je w menu. ¿Qué crees?

Nora w myślach zobaczyła siebie, jak wyciska tysiące maleńkich bezowych całusków, jeden po drugim, czekając wieki, aż porcja się wysuszy, żeby szybko spakować je na kolejne wesele, cumpleaňos albo na przyjęcie, które akurat by przygotowywały. Już czuła ten ból pleców.

– Nie wiem… muszą sporo poleżeć w piekarniku, żeby stały się odpowiednio lekkie.

Mama wzruszyła ramionami.

– Piénsalo i daj mi znać. Ty tu jesteś szefową.

Nora słyszała, jak w czajniku gotuje się woda. Wróciła myślą do artykułu, który czytała dzień wcześniej. Była w nim mowa o tym, że tak naprawdę nigdy nie można nadrobić straconych godzin snu. Jakimś cudem sprawiło to, że poczuła się jeszcze bardziej zmęczona.

– Cieszysz się na dzisiejszą imprezę? – Mama rozpuściła kok, który upięła wcześniej na czubku głowy, uwalniając kaskadę czarnych włosów na ramiona.

Włosy Nory były niemal tak samo czarne, nie były jednak proste, a kręcone. Spinała je na czubku głowy tak jak mama.

– Tak, trudno nas wszystkich zebrać razem, a zwłaszcza namówić Ryana. – Nora nie mogła powstrzymać uśmiechu.

– Czy on ciągle…? – zapytała mama, przechodząc za ladę, żeby jej pomóc.

– Ma złamane serce?

Mama skinęła głową.

– Tak – odparła Nora.

– Bueno, może dzisiejszy wieczór dobrze mu zrobi?

– Mam nadzieję.

Nora położyła między nimi dwie miseczki.

– Do tej wbijemy żółtka, a do tej białka. Nie wrzucaj białek do miski, dopóki nie będziesz pewna, że nie ma w niej resztek żółtka – poleciła.

Mama szturchnęła ją biodrem.

– Uczysz mnie moich własnych metod? – zapytała.

– Tak właściwie to metody Abu.

– Ach tak, rozumiem. – Mama rozbiła skorupkę jajka o ladę i wylała jego zawartość w garść. – W takim razie najwyższy czas, żebyś poznała moje.

Nora sięgnęła po jajko i skupiła się na uczuciu, jakie wywołało białko prześlizgujące się przez palce, po czym wrzuciła żółtko do miseczki. Uśmiechnęła się, widząc, że mama robi to samo. Ile takich dni, wypełnionych wspólnym gotowaniem, miały już za sobą? Setki? A ile jeszcze jest przed nimi?

Na tę myśl Nora poczuła, jakby potknęła się o dziurę w chodniku, i zamarła. Żółtko przelewało się przez jej palce, więc szybko odrzuciła napływające myśli na bok i wróciła do pracy.

Ryan

Jess leżała na łóżku Ryana i nie zamierzała wstać. Nie chciało mu się jej do tego zmuszać – musiałby wydostać się z pościeli, w którą jego śpiące „ja” było zawinięte tak pieczołowicie, i wykonać minimalny wysiłek, żeby zrzucić ją z łóżka. To było zdecydowanie za dużo ruchu jak na tak wczesną porę… Czy minęło już południe? Jess podskoczyła na jego łóżku z taką siłą, że właściwie sam z niego spadł.

– Nie rób tak, Jessico Marie Agüedo.

Nie żeby sam sobie na to nie zasłużył. Był naprawdę beznadziejnym przyjacielem przez ostatnich parę miesięcy, odkąd rozstał się z Jasonem. Znowu.

Jess przestała się ruszać. Wyobrażał sobie, jak próbuje zgadnąć, w którym miejscu pod gadającą pościelową masą schowana jest jego twarz.

– Pff, pamiętasz moje pełne imię! No dobra, prawie. Do kompletu brakuje ci trzech ostatnich imion. W każdym razie obiecałeś, że pomożesz mi przygotować sylwestra.

– Obiecał ci to Ryan z przeszłości. Który był jeszcze wtedy w związku – i był o wiele szczęśliwszy. – Trochę mijał się z prawdą, ale nie miał teraz czasu, żeby wchodzić w szczegóły i roztrząsać nieudane próby ratowania ich związku po pierwszym rozstaniu, kiedy Jason wyjechał do college’u. Pogodzili się tylko na chwilę, właściwie do Święta Dziękczynienia, tuż przed imprezą z tej okazji w ośrodku Stowarzyszenia Tajwańskiego. Cudownie. – Ryan z przeszłości powiedział dużo gównianych rzeczy, których Ryan z teraźniejszości bardzo żałuje. Natomiast Ryan z teraźniejszości nie zamierza odpowiadać za obietnice Ryana z przeszłości.

Ryan z teraźniejszości nie chciał dać się odnaleźć pod pościelą. Jego serce było roztrzaskane na milion kawałeczków.

– No chodź – błagała Jess. – Nie możesz tak leżeć cały dzień.

Phi, ile z tego dnia w ogóle zostało?

– To dla mnie bardzo trudne – odparł Ryan.

Powinien się podnieść. Powinien pomóc przyjaciółce, tak jak jej to obiecał, ale tak ciężko było mu zwlec się z łóżka, tak ciężko mu się myślało. Utknął w miejscu. O wiele łatwiej było po prostu przestać się starać.

– No chodź! Nikt inny nie może mi pomóc – nalegała Jess.

– Nie trać nadziei! Skąd możesz wiedzieć, że nikt…?

– Tęsknisz za nami, wiem o tym. – Jess przesunęła się i położyła na łóżku obok pościelowego kokonu, trącając materiał palcem.

Oczywiście, że tak. Naprawdę za nimi tęsknił. Jess, Nora i Lee bardzo go wspierały od czasu rozstania. Lee zaproponowała nawet, że może zabić Jasona i ukryć jego ciało, jeśli tylko Ryan będzie tego potrzebował. Grzecznie odmówił – nie rozważał takiej opcji nawet przez ułamek sekundy, kiedy cały był pogrążony we wściekłości. Jedyne, na co mógł się zdobyć, to brak wiary w siebie. Prawdę mówiąc, był w tym naprawdę dobry.

Palec Jess wbił się w zgięcie materiału w poszukiwaniu ramienia, które mógłby dźgnąć.

– Przestań, to odrażające. – Ryan przymknął oczy, a gdy otworzył je po raz kolejny, skupił wzrok na splocie materiału przed jego twarzą. Wyblakłe odcienie niebieskiego nachodziły na siebie. Jak szybko rozpadną się, gdy wyciągnie z nich jedną nitkę? Wyobraził sobie, jak ciągnie za nią, a jego oczom ukazują się plamki światła przeświecające przez dziurawy koc, potem kolejne, a jego dłonie, tworząc rozmaite wzory, nie przestają pracować. Widział je w głowie, ukłucia światła, alfabet Morse’a na tkaninie, po chwili jednak jego umysł się zaciął, nitki się przerwały i pozostało tylko oślepiające światło. Mrużąc oczy, odwrócił się do Jess.

– Tęsknimy za tobą – powiedziała Jess i wzięła głęboki wdech.

– Przecież jestem tutaj – odpowiedział, chociaż dobrze wiedział, o co jej chodziło. – No, w pewnym sensie.

Ryan zwinął się w kłębek. Przyciągnął koc bliżej ciała, czując, jak tkanina drapie go po głowie pogrążonej w myślach. Musiał powstrzymywać rękę przed sięgnięciem po nitki. Nie miał jednak na to wystarczająco silnej woli, więc jego palce wkrótce odnalazły zerwaną nić i mocno za nią pociągnęły.

Jess przysunęła się bliżej. Zastanawiał się, czy jej też przypomniały się czasy, kiedy byli dziećmi, chowali się pod łóżkiem i pisali po deskach pod materacem. Dobrze było mieć ją obok siebie i myślał, że może mógłby jej to powiedzieć. Był jednak pewien, że ona o tym wie.

– Wiesz, mam mnóstwo rzeczy do roboty. Jak pójdziesz ze mną, też się czymś zajmiesz i nie będziesz musiał już myśleć – zaproponowała.

– Nie do końca rozumiem tę twoją taktykę. – Ściągnął koc trochę niżej, otworzył jedno oko i popatrzył na Jess przez materiał. Zamglony obraz przyjaciółki zlał się z tkaniną, jakby ktoś machnął suchym pędzlem obraz olejny tuż po wyschnięciu.

– Zrobię wszystko, żebyś miał jakieś zajęcie i żebyś przestał tak obsesyjnie myśleć o Jasonie.

– Wcale nie myślę o nim obsesyjnie. Ani trochę. Mam doła, chyba tak, albo… – westchnął. Gdyby słowa były farbami, może potrafiłby opisać to, co czuje. Gdyby Ryan był obrazem, z pewnością byłby płótnem zamalowanym węglem. Ślady węgla pozostają na dłoniach – nawet jeśli przysięgasz, że nigdy go nie tknąłeś. W centrum obrazu, niczym światło w ciemności, jaśniałaby plama bieli. I w zależności od tego, z której strony byś na nią patrzył, stawałaby się jaśniejsza albo bardziej przygaszona.

Przez chwilę czuł ogromną potrzebę, żeby wyciągnąć stary szkicownik i namalować swoją wizję, ale tak szybko jak obraz się pojawił, tak szybko zniknął pod falą wątpliwości i paraliżującej niemocy.

– No dobra, masz doła. Pomyśl tylko, że w ogóle nie będziesz miał na niego czasu, kiedy zawalę cię całym tym pierdolnikiem rzeczy do zrobienia!

Przycisnął dłonie do oczu, oczekując, że na powiekach pojawią się niewielkie plamki światła. Nawet nie patrząc na Jess, wiedział, że ta się uśmiecha. Świadomość, że tak dobrze zna swoich przyjaciół, była pocieszająca.

– Obiecuję. – Głos Jess był czysty i ciepły. Tego właśnie potrzebował. – Nie będziesz myśleć o niczym innym, tylko o tym, jak bardzo cię wkurzam.

Teraz on się uśmiechnął.

– Nie jesteś aż tak wkurzająca – powiedział.

– Czyli mam rozumieć, że się zgadzasz? – zapytała, pełna nadziei.

Mógł odpowiedzieć, że nie. Mógł. Czuł ulgę, tkwiąc w miejscu, ale jednocześnie bardzo go to wykańczało. Propozycja Jess była kuszącą ofertą oderwania się od tego wszystkiego, choćby na chwilę. Co, jeśli nie skorzysta z okazji? Czy będzie mieć jeszcze taką szansę?

– Muszę wziąć prysznic – zdecydował.

– To prawda.

– To było niemiłe – powiedział i zrzucił ją w końcu z łóżka. Ucieszył go głuchy odgłos, który wydała, uderzając o ziemię.

– Zaczekam na ciebie na dole. Za dziesięć minut?

– Co? Co najmniej trzydzieści.

– W porządku.

Ryan wydostał się spod koca. Wyobraził sobie, że odwija się z kokonu jak motyl, przeobrażając się z poczwarki, ale w rzeczywistości nie wyglądało to tak majestatycznie – wydał z siebie parę stłumionych chrząknięć i spadł z łóżka. Przywitały go promienie słońca – z tą samą radością, z którą przywitała go Jess – nie przejmując się, czy jest na to gotów, czy nie. Zrzucił z siebie na podłogę zaplątany materiał, który wtopił się od razu w panujący na niej bałagan.

Jak to możliwe, że Jess zdołała powstrzymać się przed posprzątaniem wszystkiego, kiedy on leżał w kokonie? Nie miał zielonego pojęcia. W rogu pokoju zauważył stos pudełeczek – prezentów, które babcia przywoziła mu ze swoich częstych podróży (podróży, które czekają również na niego, jeśli tylko pozwoli mu na to plan zajęć i budżet). Przedtem tworzyły niesforną górę, teraz leżały grzecznie posortowane w trzech stosikach pod ścianą. Mogło być gorzej.

Z dołu dochodził do niego głos Jess, która ucinała sobie pogawędkę z jego rodzicami. Teraz każde opóźnienie będzie go słono kosztować. Wyciągnął ręcznik ze stosu prawdopodobnie czystych ubrań i udał się do łazienki. Ustawił wodę na najgorętszą i wskoczył pod prysznic. Wirująca woda znikała w odpływie, a on zamknął oczy i wyobrażał sobie, że jego zmartwienia wyrażają odcienie szarości, które spływają z niego i odpływają razem z wodą. Kiedy otworzył oczy, wciąż jednak czuł smutek na swojej skórze. To dobrze. Czy poza przygnębieniem zostałoby z niego coś jeszcze?

Lee

Lee dotarła na krańce internetu. Wiedziała, że to koniec, gdy zobaczyła filmik z lodami w obracającym się rożku, dzięki czemu nie trzeba było ich okręcać samemu – taki wynalazek oznacza chyba koniec ludzkości. Jak leniwym trzeba być, żeby potrzebować obracających się lodów?

To, że sama bardzo chętnie kupiłaby taki rożek, wskazywało, że czas najwyższy, aby odejść od laptopa. Wciąż miała jeszcze parę godzin przed imprezą u Jess i wiele rzeczy, którymi mogła się zająć: na przykład mogła udawać, że znów sprząta swój pokój. Prawda była jednak taka, że przypadkowym efektem udawania, że się sprząta pokój, jest realne posprzątanie pokoju, więc nie warto było się w ogóle ruszać. Mogła dokończyć ostatni tom powieści graficznej, ale wtedy skończyłaby czytać całą serię, a na to zdecydowanie nie była gotowa.

Stosik nieprzeczytanych czasopism filmowych leżał na podłodze obok biurka, przewrócony jak na zawołanie. Zabrała się do sortowania, decydując, które z nich zostawić, a które wyrzucić, gdy nagle ktoś zapukał do pokoju.

– Lee? – zawołał zza drzwi jej tata.

– Jestem ubrana – odparła, taksując wzrokiem piżamę z układem słonecznym.

Tata zajrzał do środka i uśmiechnął się, co dziwnie wyglądało na twarzy gościa, który – sądząc po aparycji – mógłby spokojnie zgnieść mały samochód. Choć na pierwszy rzut oka trudno to było dostrzec w tym dwumetrowym olbrzymie, bo z zewnątrz wyglądał na umięśnionego twardziela, jednak w środku był miękką pianką marshmallow. Z jej taty można było czytać jak z otwartej księgi, Lee natomiast skrywała emocje tak głęboko w sobie, jak tylko potrafiła. Tak było bezpieczniej.

Usiadła przy biurku i zauważyła, że zostawiła włączony filmik na ekranie.

– Co to? – Tata przybliżył twarz do laptopa na odległość paru centymetrów. Lee zanotowała w pamięci, by przypomnieć mu o konieczności zapisania się do okulisty. Jego wzrok nieustannie się pogarszał.

– Najwspanialszy wynalazek w historii ludzkości.

Na twarzy pojawił mu się szeroki uśmiech.

– Myślałem, że to miejsce jest już zajęte przez penicylinę?

– Ludzie często się tak mylą.

– Serio? – Tata zachichotał, po czym rozejrzał się po pokoju i zamilkł na chwilę.

Lee westchnęła, przeczuwając, co zaraz powie. W chwilach takich jak ta zawsze chodziło o mamę. Paulę Marię Perez-Carter. Musiała uważać, jak wymawia się imię Paula, i zawsze odpowiednio zaakcentować u, tak żeby pasowało do jej mieszanego pochodzenia i brązowej skóry, która uwielbiała słońce. Wspominanie mamy wciąż było dla nich bardzo trudne, mimo że od jej śmierci minęły trzy lata. To było wobec niej niesprawiedliwe, ale taka była prawda.

– Co się stało?

– Chciałem się tylko upewnić, czy na pewno będziesz mogła opuścić parę dni w szkole, żeby pojechać ze mną na wycieczkę do Virginii na urodziny mamy?

– Dziwne, że w ogóle o to pytasz – odparła Lee. – Opuszczanie lekcji zawsze jest OK.

– Chciałem mieć pewność. W razie gdybyś miała już jakieś plany. W końcu nigdy nie wiadomo.

Lee pokręciła głową. Zawsze zaznaczała datę urodzin mamy w kalendarzu razem z datą jej śmierci. Pojadą w kwietniu do Virginii, tak jak robili to co roku, bez względu na pogodę, tak jak życzyłaby sobie tego mama.

Na pewno nie życzyłaby sobie natomiast efektu domina, jaki wywoływała ta wycieczka. Każdego roku wyjazd prowadził do tego, że tata szukał sposobu, jak zająć się czymś do kwietnia, żeby nie myśleć o tym, jak bardzo mu jej brakuje. W zeszłym roku na przykład założył publiczny ogródek w środku zimny. W tym roku oznaczało to stawienie czoła pokojowi gościnnemu – albo raczej temu, co miało być pokojem gościnnym, a tak naprawdę było pokojem na wszystko, co Lee nazywała „trudnymi rzeczami”. Leżały tam rzeczy, których ciężko im było się pozbyć: ubrania, biżuteria, której Lee nie chciała przejąć, dokumentacja medyczna i zdjęcia – wszystko, co było związane z jej mamą.

– Nie mam żadnych planów. Pojedziemy do cioci Rose? – Uśmiechnęła się, łapiąc go za dłoń.

– Wątpię, żeby udało nam się tego uniknąć. – Tata też się uśmiechnął i uścisnął jej dłonie.

Lee zawsze myślała, że ma tak duże ręce jak tata, jednak zwykle potem przychodziły chwile takie jak ta, w których czuła się, jakby znów miała pięć lat i przechodziła z nim za rękę przez ulicę.

Lee odziedziczyła cechy obojga rodziców – była niska jak mama, ale silna zupełnie jak tata. Bezceremonialna jak ona, ale jednocześnie wrażliwa jak on, choć tę cechę ukrywała najgłębiej, jak mogła.

Tata odsunął się od biurka i w dwóch krokach stał już przy drzwiach, zajmując całą framugę. Lee zawsze bardzo bawił ten widok – wyobrażała sobie, że żyją w domku dla lalek, na który on był zwyczajnie za duży.

– O której wychodzisz? – zapytał.

– Pewnie około ósmej. A ty idziesz na swoją biurową imprezkę?

– To za dużo powiedziane. Imprezka wymaga pewnego poziomu wyluzowania, o którym moi współpracownicy nigdy nie słyszeli.

– Zapowiada się niezły melanż – odparła Lee.

– Mam wrażenie, że inaczej rozumiemy słowo „melanż”.

– Czy przypadkiem nie zasnąłeś na zeszłorocznej imprezie?

Tata pokręcił głową.

– To była tylko krótka drzemka, żeby trochę doładować akumulatory.

– Jasne. – Lee mrugnęła do niego.

Zamknęła za nim drzwi i doszedł do niej dźwięk wibracji telefonu ukrytego gdzieś w poduszkach. Przeczytała SMS-a. Jess udało się wyciągnąć Ryana spod koca. To dobrze. Nie miała komu dokuczać przez ostatnich parę tygodni.

Wysłała zbiorowego SMS-a z potwierdzeniem, że zajęła się napojami, po czym znów rzuciła telefon na łóżko. Podeszła do szafy i wyciągnęła z niej najwygodniejszy sweter na dziś wieczór – piwnica Jess w zimie była zawsze lodowato zimna – i jej wzrok padł na małe, poobijane pudełko.

Pokój gościnny nie był jedynym miejscem, w którym upychała „trudne rzeczy”. Może powinna rozprawić się z tym wszystkim przed kolejną wycieczką? Wyjęła pudełko i wygładziła taśmę, którą je skleiła. Była już lekko żółtawa i odchodziła po bokach.

Ściskając pudełko, usłyszała znajomy dźwięk dzwonków wietrznych, który wyciągnął wspomnienia z odmętów jej pamięci… Tak. Przypomniała sobie, że w tych odmętach utonęło też wiele innych momentów.

Notatnik, album, wszystko było zamazane w pamięci. Na pewno w środku są jeszcze inne rzeczy, ale jej wspomnienia nie były na tyle drobiazgowe.

Telefon znów zawibrował.

Cokolwiek było w środku i tak długo na nią czekało, mogło więc spokojnie poczekać jeszcze jeden dzień. I jeszcze jeden. Rzuciła pudełko obok butów, chwyciła sweter i zamknęła szafę.

Wszystko po kolei.

Jess

Zgodnie z tradycją czworo przyjaciół spotykało się w piwnicy Jess każdego sylwestra.

Lee zawsze zajmowała sofę (jeśli wciąż można było ją tak nazwać) i nadzorowała przebieg imprezy. Zwykle miała najwięcej do powiedzenia na temat tego, co oglądali, pozostawiali to więc jej decyzji. Ryan i Nora rzucali się na stos poduszek, które Jess układała na podłodze, dyskutując, na jaki kolor Ryan powinien przefarbować włosy, gdy już odrosną. Nora nie mogła się farbować (nie pasowałoby to do wizerunku La Islita), więc przez cały czas zachęcała do tego innych.

Tak to powinno zawsze wyglądać – razem we czworo. A dzisiejszego sylwestra zapamiętają na długo. Była tego pewna.

Jess czuła, że przez ostatnich parę miesięcy odsunęli się od siebie. Ryan miał złamane serce, Nora mnóstwo pracy w restauracji, a Jess pełno zobowiązań, przez co naprawdę mieli dla siebie niewiele czasu (Lee sama się wycofywała – trudno jednak było ją złapać sam na sam i zapytać dlaczego). Jess zastanawiała się, czy reszta odczuwa to tak jak ona. Czasami wydawało jej się, że tylko jej zależy na wspólnym spędzaniu czasu – przez większość dni i tak zaledwie jedno albo dwoje z nich miało wolne. Czy któregoś dnia będzie jedną z tych osób, którym po przyjaciołach z liceum pozostały wyłącznie miłe wspomnienia?

Nie – z nimi tak nie będzie, nie jeśli ona wciąż ma w tej sprawie coś do powiedzenia. Pozbyła się szybko myśli o rozstaniach po college’u przepełnionych niezręcznymi, wymuszonymi rozmowami, i przysiadła obok Lee na kanapie z notesem pod pachą. Chociaż wiedziała, że to niemożliwe, notes wydał jej się gorący, jakby też gorączkowo czekał na to, co się wydarzy.

Już przygotowane jedzenie leżało na podłodze przed telewizorem. Było go sporo i wystarczyłoby, nawet gdyby było ich dwa razy tyle: trzy desery Nory, stos cukierków, trzy pudełka pizzy, popcorn i tyle słodkich napojów, ile Lee zdołała unieść.

– Co oglądamy najpierw? – Ryan uderzył Lee w nogę.

Lee oddała mu poduszką.

– Nie mogę się zdecydować. Zastanawiam się nad filmem o białych, którzy znajdują starożytny artefakt i oczywiście zabierają go ze sobą do domu. Nie kończy się to dla nich dobrze. Albo opcja numer dwa – o białych, którzy wprowadzają się do nowego, upiornego domu…

– Niech zgadnę – przerwał jej Ryan, sięgając po popcorn. – To też nie kończy się dla nich dobrze. Co jeszcze mamy?

Lee skinęła głową, sięgając po trzecią opcję.

– Klasyczny film SF, w którym co prawda nie ma zbyt wiele kolorowej obsady, no ale mimo to wciąż jest to dobry film – zaproponowała.

Ryan włożył garść popcornu do buzi.

– To niech będzie ten! – zawołał.

Lee podała Jess płytę DVD, a ona szybko zeskoczyła z kanapy, chcąc podejść do telewizora, i przy okazji upuściła notes.

– Proszę, nie mów mi tylko, że robisz teraz zadanie domowe, Jess – powiedziała Nora, wskazując notes i otwierając pierwsze pudełko z pizzą. Mama Jess na szczęście trzymała wszystkie pizze w piekarniku, żeby nie wystygły, kiedy oni się przygotowywali na spotkanie, dzięki czemu ser stopniał wystarczająco, żeby cudownie ciągnąć się w ustach. Nora wzięła kawałek i odtańczyła mały taniec radości, widząc, jak ser nie przestaje się ciągnąć.

– Nie! – Jess włożyła płytę do odtwarzacza i odwróciła się do przyjaciół. – To coś, o czym chciałam z wami pogadać, zanim zaczniemy maraton filmowy Lee.

Drzwi do piwnicy się otworzyły, a bliźniak Jess, David, zerknął do środka, wpuszczając ze sobą dźwięk kilku akustycznych gitar.

– Mogę się przyłączyć? – zapytał.

Ech.

– Nie miałeś iść do kumpla na imprezę?

David wzruszył ramionami.

– Szlaban.

– Za co? – Jess nie mogła uwierzyć w to, że jej brat dostał szlaban. Była tak zajęta przygotowywaniem wieczoru, że zupełnie to przeoczyła.

– No… – David uśmiechnął się do niej. – Za język.

Lee odwróciła się do Davida, wyciągając szyję.

– Za język? – powtórzyła.

– Za bardzo się wczułem, gdy grałem w Warcrafta, i w emocjach powiedziałem parę rzeczy za dużo.

OK, to miało sens. Gdy tylko David miał chwilę, poświęcał się bez reszty walce z… orkami? Czy to były orki? Lee nie byłaby zadowolona, widząc u Jess braki w znajomości nomenklatury fantastycznej.

Słyszała, jak Ryan szepcze do Nory:

– Co to jest Warcraft?

Nora nie odpowiedziała.

– To jak? – David czekał, a dźwięki tanga: tap, tap, tap dochodziły zza jego pleców.

Przez sekundę czuła, że w głowie ma jeden wielki chaos pełen irytacji, ale szybko pozbyła się tej myśli.

– Jasne, tylko za chwilę, dobra? Muszę z nimi o czymś pogadać…

Na te słowa Lee odwróciła się w stronę przyjaciółki i zmrużyła oczy. W odpowiedzi Jess zmrużyła swoje, pilnując, żeby się przy tym uśmiechnąć.

– O czym?

– O różnych sprawach.

Jess uśmiechnęła się szeroko. Nigdy nie miała z Davidem tej telepatycznej więzi, którą ludzie przypisywali bliźniętom. Gdyby urodzili się z takim darem, życie zdecydowanie byłoby łatwiejsze.

– Ile te „sprawy” wam zajmą?

– Z godzinę.

– Godzinę?! – David już miał zapytać, czemu tak długo, gdy nagle zawołała go mama. Westchnął i ruszył w kierunku schodów. – Godzina, w porządku, ale jeśli Mami będzie chciała ze mną tańczyć, chowam się u was. – Zatrzasnął za sobą drzwi.

Lee przekrzywiła głowę na bok i wpatrzyła się w ekran. Może zastanawiała się, o co chodzi przyjaciółce.

– A zatem – zaczęła Jess, skupiając się na zadaniu i ignorując żołądek, który drżał z podekscytowania. – Pomyślałam, że ten rok powinien być trochę inny. – Przerwała, czekając, aż ktoś wejdzie jej w słowo, jednak nikt tego nie zrobił. Nabrała powietrza w płuca, przycisnęła notes to klatki piersiowej i wypuściła powietrze. – Chciałabym, żebyśmy w tym roku znów przygotowali postanowienia noworoczne i żebyśmy zrobili to jak należy.

– To brzmi złowieszczo – zażartowała Lee.

– Och! – zawołała Nora, uśmiechając się promiennie. – Lubię postanowienia noworoczne. To niezła zabawa.

– Tak! – Jess uśmiechnęła się w odpowiedzi do Nory, usiłującej przysunąć do siebie stopą pudełko, w którym leżało brownie z nutellą. Jess podała jej ciastko i dodała: – W zeszłym roku… tak w ogóle to nie pamiętam, co się stało z naszymi postanowieniami z zeszłego roku.

– Bo nic nie postanowiliśmy – odparła Lee, przewracając oczami.

– No tak! Właśnie dlatego myślę, że ten rok jest idealny, żeby zrobić je porządnie.

– Czyli jak? – zapytała Lee. Widocznie czuła, że jest w tym jakieś drugie dno.

– Tak, żeby spełniły się wszystkie rzeczy, o których sobie opowiadamy, ale nic z nimi nie robimy.

– Jakie na przykład? – Ryan zawinął się w koc.

– No, na przykład, żeby iść w końcu na egzamin na prawo jazdy i zdać go za trzecim razem.

– Hej, to niemiłe – wymruczała Lee i poczęstowała się brownie od Nory.

– Albo posprzątać burdel w pokoju. – Jess zwróciła się w stronę Ryana.

– Ale ja jestem artystą… naprawdę, wszystko zależy od punktu widzenia – stwierdził Ryan. – Coś, co dla jednego może być tylko górą śmieci, dla drugiego jest godne wystawy w MoMA³.

– Nie, ty jesteś po prostu zwykłym brudasem – wtrąciła się Nora.

Ryan wyciągnął język i sięgnął po bezy. Wrzucił dwie do ust, jakby jadł popcorn.

Jess kontynuowała, ubierając każde nerwowe, ale podekscytowane uderzenie serca w słowa, z nadzieją że przekona przyjaciół do swojego pomysłu.

– Pomyślcie o wszystkim, czego zawsze chcieliśmy dla siebie nawzajem. I o tym, czego my w sobie nie widzimy, a co widzą w nas inni – mówiła Jess. – Chodzi o nabranie samodzielności. Przejście od słów do czynów. Żeby nie być dłużej tylko mocnym w gębie, ale… wiecie, o co chodzi!

– Chodzi ci o mnie i o Jasona? – zapytał Ryan, zajadając słodycze.

– Chodzi o nas wszystkich. – Popatrzyła na każdego z nich z nadzieją, że przez wszystko, co mówi, przebija się przede wszystkim miłość do nich. – Słuchajcie, bardzo mi was brakuje. Wiem, że każdy ma swoje sprawy i że za rok kończymy szkołę. Przed nami mnóstwo ważnych decyzji, ale naprawdę chciałabym, żebyśmy kiedyś, wspominając ten rok, potrafili powiedzieć, że wyciągnęliśmy z niego tyle, ile się dało. I że spędziliśmy ze sobą tyle czasu, ile tylko było możliwe.

Lee uśmiechnęła się do niej w odpowiedzi. Może jednak ten plan ma szansę wypalić.

– OK, co w takim razie mamy zrobić? – zapytała.

– No… – zaczęła Jess i uśmiechnęła się szeroko. Była pewna, że Lee spodoba się ten pomysł. – Wy mi powiedzcie. Chciałabym, żebyście wymyślili postanowienia dla mnie.

Lee usiadła prosto z zawadiackim uśmiechem.

– Chcesz, żebyśmy postanowili coś za ciebie? – zapytała.

– Wymyślimy wyzwania dla siebie nawzajem. Naprawdę pomyślcie o tym na poważnie! Bez żadnych głupot w stylu: skocz z mostu. Prawdziwe postanowienia, żeby coś zmienić w naszym życiu. Pomyślcie o tym jako o przyjacielskim popchnięciu kogoś na ścieżkę do zajebistości.

Ech, musiała popracować jeszcze trochę nad przemowami motywacyjnymi.

– I musimy je później wypełnić? – zapytał Ryan. – Złożymy przysięgę na mały paluszek albo coś w tym stylu? W zeszłym roku zrealizowaliśmy dokładnie zero naszych postanowień. Sam nie wiem… – dodał, drapiąc się po głowie.

Jess rzuciła w niego poduszką.

– O nie – zachichotała Nora. – Jess nie żartuje.

Jess podniosła kolejną poduszkę i wycelowała ją w Norę, która zasłoniła usta.

– Mówię poważnie. Naprawdę chcę, żebyśmy to zrobili. – Musieli to zrobić. Jesienią będą już w ostatniej klasie. Złożą podania do szkół w różnych miastach. Kto wie, może nawet w różnych stanach. Ostatnich parę miesięcy przypominało początek końca. Zastanawiała się, czy powinna im zwyczajnie powiedzieć o swoich obawach. O tym, że niedługo ich drogi się rozejdą i że się zmienią, i przestaną być tymi samymi osobami, które uwielbiały spędzać ze sobą czas… Udało jej się jednak powiedzieć tylko: – Zaufajcie mi. Potrzebujemy tego.

– My? – spytała Nora i spojrzała na Jess, jak gdyby przeczuwając, o co jej chodzi.

– Tak, my. – Jess skinęła głową.

– Czyli mamy napisać postanowienia dla ciebie? – Ważne informacje trzeba zawsze potwierdzić.

– Tak, właśnie o to chodzi.

– To może być dobre. – Lee wyglądała na skłonną, żeby się zgodzić.

– Czyli zgadzasz się na Epickie Postanowienia Noworoczne? – Jess poderwała się na równe nogi, czując przypływ energii.

Nora wydała okrzyk radości i szturchnęła Ryana, aż podzielił jej entuzjazm.

– Naprawdę musimy to tak nazywać? – zapytała Lee.

Jess przewróciła oczami.

– OK, w takim razie co teraz? – zapytała Nora.

Jess wyciągnęła notes spod pachy, wyrwała z niego trzy kartki i rozdała je przyjaciołom.

– Siądźmy i w troje wymyślmy po dwa postanowienia dla każdego. Będziemy się zamieniać, tak żeby nikt nie zobaczył postanowień dla siebie aż do końca.

– Och, taka niespodzianka! – Nora aż podskoczyła.

– Mam już jedno – powiedział Ryan, zapisując na kartce postanowienie ze złośliwym uśmieszkiem.

– Super, a dla kogo? – zapytała Jess.

– Dla ciebie.

Coś ścisnęło ją w żołądku, ale zręcznie ukryła zdenerwowanie. W końcu o to jej chodziło.

– Mogę zobaczyć? – zapytała Lee, przebiegając obok Ryana. Nora zajrzała im przez ramiona. Naradzali się już od kilkunastu minut.

Jess próbowała ukryć uśmiech, ale nie przychodziło jej to łatwo. Przeglądając zdjęcia na Instagramie, spokojnie czekała, aż skończą.

– Możemy dostać ten oficjalny notes? – Nora podeszła do niej i klepnęła ją w ramię. – Chcemy, żeby każdy z nas dostał postanowienia na czystej kartce. Nasza jest cała pokreślona.

Jess wyrwała stronę ze swoimi pomysłami i podała notes Norze, która przekazała go Lee ze słowami:

– Ty masz najładniejsze pismo.

Kiedy Lee skończyła pisać, zamknęła notes i podała go Ryanowi. Teraz on miał naradzić się z Jess i Norą.

– Możecie już skończyć? – zapytała Lee. – To o wiele bardziej stresujące, niż się spodziewałam.

Jess nie mogła się z nią nie zgodzić – mimo że to był jej pomysł, skręcało ją ze zniecierpliwienia, gdy czekała, aż przeczyta, co przyjaciele dla niej wymyślili. Wciąż jednak przypominała sobie, że właśnie o to w tym wszystkim chodziło.

– Kto pierwszy? – zapytał Ryan w tej samej chwili, kiedy Lee krzyknęła:

– NIE JA! – Za nią zawołała też Nora, potem Jess, aż w końcu Ryan został ostatni.

– Nienawidzę was – stwierdził. Nora podrzuciła mu notes, a on wpatrywał się w niego przez dobrą minutę, zanim w końcu zdecydował się go otworzyć. – Jesteście bandą dupków bez serca. Nieładnie tak rzucać notesem po pokoju!

Jess uśmiechnęła się do przyjaciela zachęcająco. To nie mogło się nie udać, nie teraz.

– Przeczytaj na głos! – zawołała z kanapy Lee z szerokim uśmiechem na twarzy.

– Karma – wymówił bezgłośnie, po czym przeczytał postanowienia na głos: – Numer jeden…

– Jeszcze jedna rzecz. – Jess podniosła dłoń. – Kolejność jest przypadkowa.

– NUMER JEDEN – powtórzył Ryan, po czym rzucił okiem na Lee, która najwidoczniej miała duży wpływ na pierwsze postanowienie. – Pocałuj kogoś niewłaściwego. – Zmarszczył brwi. – Nie podoba mi się, że moi przyjaciele chcą, żebym się puszczał. Minęły dopiero…

– Trzy miesiące – dokończyła Lee.

– Nie, tak naprawdę…

– Miesiąc, jeśli będziemy liczyć od Święta Dziękczynienia.

– No, naprawdę go kochałem – powiedział Ryan. – Nie chcę się z niczym spieszyć.

Nora wstała i objęła go w talii. Jess i Lee podeszły do niego z drugiej strony.

– Wiemy, że to boli. Nie prosimy cię, żebyś od razu się w kimś zakochał! To tylko pocałunek. Nic więcej – wytłumaczyła Jess. Pocałunek może pomóc Ryanowi otrząsnąć się ze smutku, w którym się pogrążył. To po prostu kolejny krok, żeby go odzyskać.

– Tak! Wyjdź do ludzi i zaszalej – dodała Lee, ściskając go za ramię.

– Czytaj dalej – powiedziała Nora.

Ryan wziął głęboki wdech i zerknął na Jess.

– Pokaż innym swoje prace i bądź z nich dumny. – Przewrócił oczami. – Jakie prace?

– Wiesz, o co chodzi.

Ryan rzucił się na poduszki.

– A może ja wcale nie chcę malować – stwierdził.

Jess dobrze wiedziała, że to kłamstwo, nawet teraz, gdy Ryan wodził palcem po wypłowiałej poduszce. Jess wyciągnęła do niego dłoń, a on mocno ją chwycił.

– No dobra, to nie taki zły pomysł – przyznał Ryan. – W końcu najlepsze rzeczy tworzy się, kiedy jest się nieszczęśliwym, prawda?

– Moja kolej – powiedziała Nora, a Ryan podał jej notes.

Lee rozsiadła się na kanapie, na której siedziała teraz tylko z Norą. Zawinęła się mocniej puchatym kocem.

– Dlaczego tu zawsze jest tak zimno? – zapytała.

– Problemy z ogrzewaniem – wytłumaczyła Jess, przysuwając się do Ryana, który objął ją ramieniem.

Nora odchrząknęła.

– OK. Czytam! Numer jeden: zanurz stopy w oceanie. Ech, to niemożliwe. Najbliższa plaża jest oddalona od nas o czternaście godzin jazdy.

– To, że wiesz, jak długo jedzie się do najbliższej plaży – zaczęła Lee – oznacza, że to postanowienie jest dla ciebie idealne.

– I w dodatku – wtrącił Ryan – z jakiegoś powodu to marzenie ciągle do ciebie wraca.

Odkąd Nora miała jakieś jedenaście lat, nawiedzał ją sen, w którym spacerowała wzdłuż plaż Portoryko. Choć sama przysięgała, że to jej dawne wspomnienie z wycieczek z dzieciństwa, Jess podejrzewała, że chodzi o coś więcej. Zastanawiała się, czy to marzenie nie niesie ze sobą jakiejś ukrytej wiadomości.

– To prawda… – Widać było, że Nora zastanawia się już, czy praca w La Islita pozwoli jej kiedykolwiek na taką wyprawę.

– No, dalej – zachęcała ją Lee. – Kolejne jest lepsze.

– Numer dwa. – Nora zerknęła na kartkę i zmarszczyła brwi. – Wybierz sobie swoją własną przygodę?

– Jakby co, wymyśliliśmy to wspólnie – wtrącił Ryan.

– Ale co to w ogóle znaczy?

– Pomyśl, czego w tym roku naprawdę chcesz i czego potrzebujesz – wytłumaczyła Jess.

– Ale myślałam, że w tym zadaniu chodzi o to…

– Wiem. – Jess się uśmiechnęła, mając nadzieję, że Nora w końcu ją zrozumie. Zastanawiała się, czy jej przyjaciółka nie widzi tego, że świat oferuje jej o wiele więcej możliwości, niż sama sobie na to pozwalała. – Nora, wybierz swoją własną przygodę.

– Mówisz to w taki sposób, że czuję, jakbym udawała się na jakąś misję.

Lee się zaśmiała, a Jess jej przytaknęła:

– W pewnym sensie to jest misja.

Kolejna była Lee. Wzięła głęboki wdech i poprosiła Norę, żeby podrzuciła jej parę bez dla odwagi.

– Numer jeden: wróć do lekcji hiszpańskiego.

Jess wiedziała w głębi serca, że Lee się tego spodziewała.

Jako jedyna z ich czwórki Lee rzadko kiedy rzucała więcej niż słowem po hiszpańsku, twierdząc, że to nieodpowiedni moment albo że jest zbyt zmęczona starymi kobietami z Latynoskiego Ośrodka Kultury, które wypominały jej złą wymowę.

– Lee? – Jess położyła jej dłoń na ramieniu. Lee nie zauważyła, że przyjaciółka siadła bliżej niej i aż podskoczyła ze strachu. – Mogę ci pomagać po lekcjach.

– Przecież ty masz jeszcze lekcje z tutorem.

– To po nich – powiedziała Jess, zastanawiając się, jak pogodzić wszystkie swoje zobowiązania. Już wcześniej miała tutora, więc to nie była dla niej żadna nowość, poza tym, że zajęcia stawały się coraz bardziej wymagające. Zależało jej też, żeby utrzymać swoją pozycję w szkole na tak wysokim poziomie, aby pozwolono jej wygłosić mowę na zakończenie nauki (pod warunkiem, że dziewczyna Nory, Beth, nie zdeklasuje jej na pozycję wręczenia dyplomów otwierającego uroczystość…). Powtarzała sobie jednak, że to nie powinno mieć znaczenia. Chciała pomóc Lee.

– Wszyscy ci pomożemy – dodała Nora. – Chociaż mój hiszpański nie jest najlepszy.

– Ale masz najlepszy Spanglish w całym Denver! – powiedział Ryan.

– Dzięki! – Nora uśmiechnęła się i szturchnęła Lee.

Lee przytaknęła i spojrzała na listę raz jeszcze.

– Wygląda to tak, jakbym sama napisała to postanowienie dla siebie – przyznała.

– To dobrze, będziesz mogła za nie winić tylko siebie – powiedziała Jess. Lee przewróciła oczami. – Czyli… jest OK?

– Tak, podoba mi się.

Jess przytuliła Lee, przewracając ją na kanapę.

– OK! OK! Przestań mnie atakować, wyglądasz jak jakiś gigantyczny portorykański szczeniak!

– Jasne. – Jess odskoczyła na bok, trochę zaniepokojona. Na Lee czekało jeszcze jedno postanowienie i jeśli rzeczywiście coś mogło wyprowadzić ją z równowagi, to właśnie ono. – Jeszcze jedno!

– Numer dwa: zdecyduj się. – Lee podniosła wzrok i spojrzała na przyjaciół. – Na co?

Nora się wzdrygnęła i wtedy Lee zrozumiała.

– Co, serio?

Jess podskoczyła i powiedziała:

– Możesz się na nas zdenerwować.

– O, to dobrze, bo właśnie jestem wkurzona!

Jess chciała mieć to za sobą najszybciej, jak to możliwe.

– Wiemy, to poważna sprawa. Myślimy jednak, że to konieczne. Nie chcieliśmy być niedelikatni… Kochamy cię.

– Taa, jasne. – Lee chwyciła za notes. – Wiecie w ogóle, co to znaczy?

– Nie. – Jess podskoczyła raz jeszcze. – Ani trochę. – Serce biło jej szybciej i mogłaby przysiąc, że w kącikach oczu Lee dostrzegła łzy. Cholera, co ona narobiła?

– Chodzi tylko o to, że czasem mówisz, jakby ci w ogóle na tym nie zależało, ale my wiemy, że to nieprawda. Nie mogę sobie nawet wyobrazić, jak taka wiedza albo niewiedza może być straszna. Pomyśleliśmy, że gdybyś chciała lub potrzebowała wsparcia, żeby zrobić sobie badania, możesz na nas liczyć. Czy… potrzebujesz wsparcia od nas? Żebyś nie trwała ciągle w niepewności.

Lee siedziała w ciszy, a Jess wstrzymała oddech. Posunęła się za daleko? Czuła, jakby minęła cała wieczność, zanim Lee odpowiedziała nieznacznym skinieniem głowy.

– Nie wiem – powiedziała, po czym dodała: – Może.

– „Może” to dobry początek. – Jess objęła Lee ramieniem.

Lee skinęła głową i chociaż nie podniosła głowy, żeby spojrzeć jej w oczy, nie odepchnęła jej też od siebie. Jess wyrwała kartkę z notesu i ostrożnie podała ją przyjaciółce. Bała się, że Lee nie będzie chciała jej wziąć, ale się myliła.

W końcu nadeszła kolej na nią.

– Za późno, żeby się wycofać? – zażartowała. Palce ją świerzbiły, żeby zerknąć na stronę przeznaczoną dla niej i przeczytać, czego życzą jej przyjaciele.

– Za późno. – Ryan wzruszył ramionami. – Nadeszła plaga Pandory.

– A to dopiero pierwsza z plag egipskich – dodała Nora.

– Nie, kochana. – Ryan poklepał ją po ramieniu. – To nie to powiedzenie.

Nora przewróciła oczami.

Jess trzymała notes w dłoniach, a myśli przelatywały jej przez głowę. Nabrała powietrza i otworzyła notatnik na odpowiedniej stronie, na której widniało jedno zdanie zapisane dwa razy:

„Zgadzaj się na wszystko”.

Co?

Przeczytała je jeszcze raz.

– Wszystko? – zapytała.

– Wszystko – odpowiedzieli zgodnie przyjaciele.

– W granicach rozsądku – dodała Nora. – Czyli nikogo nie zabijaj, no i nie musisz zgadzać się na orgię, chyba że sama jej będziesz chciała.

– Chodzi o to, żebyś… – zaczął Ryan.

– Wyluzowała! – dokończyła za niego Lee z okrzykiem. – Chodź na randki. Na wagary. I… idź się wykąpać nago. Bądź spontaniczna!

– Jess? – Nora odwróciła się do przyjaciółki.

Nagle nastała cisza, co było dziwne, bo Jess mogłaby przysiąc, że jej serce jeszcze nigdy nie biło tak głośno. Dlaczego odebrała to zalecenie jako obraźliwe? Nigdy nie powiedziałaby o sobie, że jest sztywniarą. Wręcz przeciwnie, starała się być towarzyska i zajmująca. Bardzo lubiła wszystko planować i organizować, ale w życiu nie pomyślałaby, że z tym przesadza.

Przeczytała postanowienia raz jeszcze.

„Stój prosto, nie daj po sobie poznać, że się zdenerwowałaś” – myślała. Nie miała z nimi żadnego problemu. Wszystko było w porządku. Poradzi sobie z tym, tak jak ze wszystkim innym.

Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wszyscy się ożywili.

– Wszystko w porządku? – Lee dotknęła nosa Jess.

Jess odrzuciła od siebie wszystkie wątpliwości. Postanowiła udawać, że postanowienia jej nie dotknęły:

– Tak, wszystko OK. Bułka z masłem.

– Jesteś pewna? – zapytała Lee łagodnie. – Wydawało mi się, że się zdenerwowałaś.

– Och, no wiesz. – Jess zaczęła tłumaczyć się ściszonym głosem, ukrywając strach i zmartwienie, które odczuła. – Żałuję teraz tego pomysłu – powiedziała, śmiejąc się głośno.

– Wiesz, jeśli chcesz się wycofać… – powiedziała Lee.

– Nie – odpowiedziała szybko. To tylko standardowy miniatak paniki, jaki miewała przed rozpoczęciem każdego projektu. Da sobie z tym radę.

Zawsze dawała radę.

– OK, będzie świetnie.

Przyjaciele schowali postanowienia do toreb i kieszeni. Nastała niezręczna cisza. Jess wcisnęła przycisk na odtwarzaczu i dźwięki filmu o kosmosie wypełniły piwnicę. Bała się, że to uczucie nie zniknie i że swoim pomysłem zepsuła tylko cały wieczór, ale po chwili zauważyła z ulgą, że Lee leży zrelaksowana na kanapie, a Nora pożera brownie z podwójnym masłem orzechowym.

Jess wypuściła powietrze z płuc i delikatnie się uśmiechnęła.

Poczuła, jak Lee szturcha ją w plecy.

– Ej, przestań się tak szczerzyć – powiedziała, kryjąc swój własny uśmiech pod zbyt dużą bluzą. Jess przysiadła się do niej na kanapie i zwiększyła głośność, a ścieżka dźwiękowa filmu mieszała się z myślami w jej głowie, które, nie zwalniając, tworzyły własny film. Film, w którym główne role grali: Jess, Lee, Ryan i Nora. Szli naprzeciw cudownemu rokowi, który rozciągał się przed nimi.