Alexandra Södergran

Doktor Lukas - opowiadanie erotyczne

Lust

Doktor Lukas - opowiadanie erotyczne
Przełożył
Emil Chłabko
tytuł oryginału
Doktor Lukas
Zdjęcie na okładce: Shutterstock
Copyright © 2018, 2019 Alexandra Södergran i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726208597

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Doktor Lukas

Aż trudno sobie wyobrazić, jaka była podniecona. Tak bardzo potrzebowała kutasa, że pragnienie to urosło do rozmiarów porównywalnych z głodem. Do tego teraz, gdy siedziała w poczekalni, tej nudnej poczekalni, skręcało ją w żołądku. Znów ten uporczywy ból.

Żeby zająć myśli czymś innym, zaczęła rejestrować różne szczegóły wokół siebie. Jej spojrzenie padło na mężczyznę w średnim wieku, tatusia, który siedział po przekątnej na sofie i delikatnie przesuwał wózek dziecięcy w tę i z powrotem. Był dobrze ubrany i wyglądał, jakby pracował w finansach. Okulary w czarnych rogowych oprawkach i wypielęgnowana, może nieco zbyt wypielęgnowana fryzura. W ogóle nie był w jej typie. Ale mimo to jej wyobraźnia powoli dryfowała w tym kierunku. Wyobraziła sobie, jak bierze swoją żonę w pozycji na misjonarza delikatnymi, kontrolowanymi ruchami bioder. Wciąż będąc w okularach. Jak oboje jęczą do rytmu. To tak miałby się bzykać? Odwróciła wzrok na coś innego. Ale nie cierpiała tej poczekalni, a ćmiący ból brzucha znów o sobie przypomniał.

Założyła odwrotnie nogę na nogę. Zrobiła to szybko i dyskretnie, obciągając jednocześnie spódnicę. Nie miała pod spodem majtek. Nie było w tym nic niezwykłego, po prostu rano dała sobie z nimi spokój. Było gorąco, pranie dopiero w czwartek, a poza tym – czemu nie?

Tyle że całkiem zapomniała o dzisiejszej wizycie u lekarza. Myślała, że przez cały dzień będzie siedzieć sama w biurze, aż tu nagle wyświetliło się przypomnienie w telefonie, a do tego jeszcze musiała biec na autobus. Co w tej sytuacji nie było łatwe w krótkiej spódnicy, która mocno powiewała na wietrze. Ale skoro już tak wyszło, to trudno. Świat się od tego nie zawali.

Wywołano jej nazwisko. Pielęgniarka poprowadziła ją za róg i przez korytarz do ostatniego gabinetu na prawo. Właściwie znała drogę na pamięć.