THE BISHOP’S PAWN

Copyright © 2018 by Magellan Billet, Inc. All rights reserved.

Copyright © 2019 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga
Copyright © 2019 for the Polish translation by Przemysław Hejmej (under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Mariusz Kulan

Korekta: Iwona Wyrwisz, Joanna Rodkiewicz, Marta Chmarzyńska

ISBN: 978-83-8110-979-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórców i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!
Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.
ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice
tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28
e-mail: info@soniadraga.pl
www.soniadraga.pl
www.facebook.com/WydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2019

Konwersja: eLitera s.c.

.

Nakładem Wydawnictwa Sonia Draga
ukazały się następujące powieści tego autora:

BURSZTYNOWA KOMNATA

DZIEDZICTWO TEMPLARIUSZY

CZTERNASTA KOLONIA

GROBOWIEC CESARZA

KLUCZ JEFFERSONA

KRÓLEWSKI SPISEK

MIT LINCOLNA

PARYSKA WENDETA

PRZEPOWIEDNIA DLA ROMANOWÓW

STAN ZAGROŻENIA

TAJEMNICA GROBOWCA

TAJEMNICA KOLUMBA

TRZECIA TAJEMNICA

WENECKA INTRYGA

ZAGADKA ALEKSANDRYJSKA

ZAGINIONY ROZKAZ

Patricii June Goulding.

I za długie życie.

.

Książka ta nie jest oparta na faktach. Wszystkie zawarte w niej nazwiska, postacie, miejsca oraz wydarzenia są wytworem wyobraźni autora, a jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób, żywych bądź martwych, wydarzeń oraz miejsc jest czysto przypadkowe.

PODZIĘKOWANIA

JAK ZWYKLE SZCZERE słowa podzięki kieruję do Johna Sargenta, szefa wydawnictwa Macmillan, i Sally Richardson, która stoi na czele oficyny St. Martin’s, a także do mojego wydawcy z Minotaura, Andrew Martina. Ogromny dług wdzięczności zaciągnąłem również u Hectora DeJeana z Publicity, Jeffa Dodesa oraz wszystkich pracowników działów marketingu i sprzedaży, zwłaszcza zaś Paula Hochmana, Jen Enderlin, absolutnej ekspertki od wydawania popularnych książek, u Davida Rotsteina, który jest autorem okładki tejże pozycji, Stevena Seighmana za projekt układu jej wnętrza, a także u Mary Beth Roche i jej pełnych innowacyjności kumpli z działu audio.

Ponownie kłaniam się Simonowi Lipskarowi, memu agentowi i przyjacielowi, jak również mojej redaktorce Kelley Ragland oraz jej zastępczyni Elizabeth Lacks – obie są wprost cudowne.

Muszę też koniecznie wspomnieć o innych osobach. Są to: Meryl Moss i jej nadzwyczajny zespół wydawniczy (tu zwłaszcza Deb Zipf oraz JeriAnn Geller), Jessica Johns i Esther Garver, dzięki którym Steve Berry Enterprises wciąż utrzymuje się na fali, Glenn Simpson, dyrektor Parku Narodowego Dry Tortugas, który pokazał mi ów nadzwyczajny klejnot przyrody, Dan Veddern i Glenn Cox, którzy podczas kolacji w pewnym francuskim zamku pomogli mi wpaść na pomysł tej książki (niedokładnie o tym wtedy rozmawialiśmy, ale prawie), Melisse Shapiro i Doug Scofield, którzy zapoznali mnie z Palm Beach, Wanda Smith, która słusznie doradziła mi poprowadzenie akcji między innymi w miasteczkach Starke i Micanopy na Florydzie. Dziękuję Grantowi Blackwoodowi, powieściopisarzowi niezwykłemu, że pomógł mi rozpostrzeć skrzydła.

Po raz kolejny na każdym etapie procesu twórczego towarzyszyła mi moja żona Elizabeth, wspierając mnie w życiowym debiucie pisania w pierwszej osobie liczby pojedynczej.

Książa ta traktuje o odwadze i harcie ducha, dlatego dedykacja może być w tym przypadku tylko jedna: poświęcam ją naszej przyjaciółce, która toczy obecnie trudną walkę z rakiem. Choroba pojawiła się znienacka, bez żadnego ostrzeżenia. Lecz zamiast użalać się nad sobą i pogrążyć w rozpaczy, zaatakowana przyjęła wyzwanie i dzielnie, z determinacją, stawiła mu czoło. Na szczęście ma przy sobie kochającego męża oraz czterech wspaniałych synów, którzy towarzyszą jej na każdym etapie tej trudnej drogi.

Elizabeth i ja nie żywimy najmniejszych wątpliwości, że nasza przyjaciółka wojnę tę wygra.

A tymczasem dedykuję Ci tę książkę, PJ.

Oni ujrzeli go z daleka i zanim się do nich zbliżył, postanowili podstępnie go zgładzić, mówiąc między sobą: „Oto nadchodzi ten, który miewa sny! Teraz zabijmy go i wrzućmy do którejkolwiek studni, a potem powiemy: Dziki zwierz go pożarł. Zobaczymy, co będzie z jego snów!”.

KSIĘGA RODZAJU, 37, 18–20.

PROLOG

CZASY OBECNE

WYDAJE MI SIĘ dość znaczącą ironią, że wszystko zaczęło się od zabójstwa, a teraz wiele wskazuje na to, że również zabójstwem się skończy.

Wezwano mnie pod sławny adres: Auburn Avenue 501, Atlanta, stan Georgia. Dom jest dwukondygnacyjny, w stylu królowej Anny, z werandą, ozdobną stolarką wykończeniową, oknami w kształcie bulajów oraz spadzistym dachem. Wznosi się w szeroko znanej dzielnicy Sweet Auburn, zamieszkanej niegdyś przez ciężko pracujące rodziny z klasy średniej; sześćdziesiąt lat temu stała się ona epicentrum ruchu społecznego, który nieodwracalnie zmienił ten kraj. Dom zajmowała para Afroamerykanów, którzy nie chcieli, aby ich dzieci przychodziły na świat w szpitalu objętym segregacją rasową, dlatego cała trójka urodziła się właśnie tutaj. Christine, wcześniaczka, pojawiła się, zanim jeszcze kupili łóżeczko dla dziecka, więc pierwsze kilka nocy życia spędziła, śpiąc w szufladzie komody. Najmłodszy, Alfred Daniel, ujrzał świat pewnego gorącego lipcowego dnia, a środkowe dziecko, chłopiec, urodziło się – o ironio – w środkowym, przechodnim pokoju na piętrze w piętnastym dniu stycznia tysiąc dziewięćset dwudziestego dziewiątego roku. Nadano mu imię Michael, po ojcu. Ale pięć lat później, po powrocie z wycieczki do Berlina, tenże ojciec zmienił imiona swoje i swojego syna na Martin Luther senior oraz Martin Luther junior. Obaj nosili nazwisko King.

Stoję w cichym holu na parterze. Zaproszenie, które tydzień temu dostarczono do mojej kopenhaskiej księgarni zwykłą pocztą, spoczywało w odręcznie zaadresowanej kopercie. Widniały na niej moje imię i nazwisko – Cotton Malone – a załączona kartka informowała krótko:

Właśnie minęło pięćdziesiąt lat.

Proszę je przywieźć.

I niżej:

3 kwietnia. Dom Kinga w MLK Center. 23:00.

Podpisu nie było.

Ja jednak wiedziałem, kto to przysłał.

W spowitych mrokiem pokojach na parterze pali się kilka przyćmionych świateł. Wiele lat temu, kiedy mieszkałem w Atlancie i pracowałem dla Magellan Billet, któregoś niedzielnego popołudnia odwiedziłem to miejsce razem z Pam i Garym – był to jeden z rzadkich rodzinnych wypadów matki, ojca i syna. Obeszliśmy cały dom, potem przespacerowaliśmy się po King Center, starając się wpajać Gary’emu poszanowanie dla równości ras. Zarówno Pam, jak i ja szczyciliśmy się brakiem wszelkich uprzedzeń i chcieliśmy, aby nasz syn odziedziczył to po nas.

Rzucam okiem do wnętrza frontowego saloniku, ze słynnym pianinem i fonografem Victrola. Tamtego dnia przewodnik powiedział nam, że gry na tym instrumencie klawiszowym uczył się sam Martin. Jeśli dobrze zapamiętałem, nie było to jego ulubione wspomnienie z dzieciństwa.

O Martinie Lutherze Kingu Juniorze dowiedzieliśmy się wtedy także paru innych rzeczy.

Uczęszczał do pobliskiej szkoły podstawowej, a potem do pobliskiego liceum, studiował zaś w college’u po drugiej stronie miasta, w Morehouse. W roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym czwartym zgromadzenie Kościoła Chrześcijan Baptystów przy Dexter Avenue w Montgomery, stan Alabama, poprosiło go o objęcie funkcji pastora. Gdy jednak rok później Rosie Parks odmówiła ustąpienia miejsca białemu pasażerowi w autobusie komunikacji miejskiej, przez trzysta osiemdziesiąt jeden dni King prowadził bojkot transportu komunalnego w Montgomery. W tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym siódmym został przewodniczącym nowo powstałej Konferencji Przywódców Chrześcijańskich Południa (SCLC). Po trzech latach wrócił do Atlanty, gdzie wraz z ojcem pełnił funkcję pastora w kościele baptystów Ebenezer, który nadal stoi przy tej ulicy.

Stamtąd wyruszył w drogę, która zawiodła go w samo jądro, w samo serce wielkiego społecznego ruchu.

Tyle pamiętnych przemówień. Dwa ogromne sukcesy legislacyjne: ustawa o prawach obywatelskich oraz ustawa o prawie do głosowania. Pokojowa Nagroda Nobla. Trzydzieści aresztowań. Wszystko to prowadziło ostatecznie do Memphis, do dnia czwartego kwietnia tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego ósmego roku, kiedy to pocisk wystrzelony przez zabójcę położył kres życiu pastora Kinga.

Miał wtedy zaledwie trzydzieści dziewięć lat.

Wpatruję się w człowieka stojącego w cieniu, na drugim krańcu holu na parterze. Niewątpliwie jest w podeszłym wieku, lecz jego twarz przez lata tylko zyskała na sile. Włosy ma bardziej siwe, posturę drobniejszą, choć wyczuwa się nim tę samą aurę łagodnego intelektualizmu co dawniej. Pozostały mu również ten sam chód, to samo przygarbienie, lekkie szuranie stopami przy każdym kroku. Zbliża się do mnie.

– Jutro będzie tu wielkie święto – mówi ściszonym głosem, który pamiętam. – Pięćdziesiąta rocznica śmierci Kinga. – Urywa. – I prawie dwadzieścia lat od mojej ostatniej rozmowy z panem. Do dziś czuję ten ból. Codziennie.

Zagadkowa wypowiedź, ale właściwie niczego innego się nie spodziewałem.

– A tak dla zaspokojenia ciekawości: jak udało nam się tu wejść wieczorem? Przecież to jest muzeum, miejsce pamięci narodowej...

– Mam swoje koneksje.

W to absolutnie nie wątpię. Tak samo było przed laty, kiedy to wszystko się zaczęło.

– Przywiózł je pan? – pyta.

Sięgam do tylnej kieszeni i wyciągam to, o co prosił.

– Proszę.

– Zachował je pan przez te wszystkie lata, razem z ich tajemnicą. Niezłe osiągnięcie.

– Mój zawód polega na chronieniu tajemnic.

– Obserwowałem pana. W Departamencie Sprawiedliwości pracował pan ile? Dziesięć lat?

– Dwanaście.

– Jako agent Magellan Billet. A teraz mieszka pan w Danii i jest właścicielem antykwariatu. Spora zmiana.

Za pasek ma wetknięty pistolet. Wskazuję na niego.

– To jest konieczne?

– Obaj wiemy, że w pewnym momencie takie się stanie.

Prawdopodobnie tak.

– Udawało się panu stale iść naprzód – podejmuje. – Wszystko, co się działo, popychało pana tylko do jeszcze ważniejszych rzeczy. W moim przypadku to niemożliwe. Sam jestem zdumiony, że wytrwałem tak długo.

To prawda. Moje życie zmieniło się w sposób, którego kiedyś nie byłbym sobie w stanie wyobrazić. Ale wyniosłem z tego również bardzo ważną lekcję.

– Przyjechałem dziś do pana – mówię.

– Proszę położyć wszystko na bocznym stoliku.

Nie ma sensu się spierać, robię więc to, co każe.

– Rodzina Kingów mieszkała w tym domu dość długo – stwierdza. – Pod tym dachem wychowywały się dzieci, z których jedno, jako dorosły człowiek, odmieniło świat.

– Obaj wiemy, że do tych zmian potrzeba było czegoś więcej. Pan też, na przykład, odegrał istotną rolę.

– Miło to słyszeć. Ale to mnie nie pocieszy.

O tym, co się naprawdę wydarzyło, wiedziała tylko garstka ludzi, z których większość już nie żyje.

– Myśli pan czasem o tamtych dniach? – pyta.

Służba w Magellan Billet pozwoliła mi doświadczyć niezwykłych rzeczy. Miałem do czynienia z zakonem templariuszy, bezwzględnym środkowoazjatyckim dyktatorem, z tajemnicami Karola Wielkiego, zaginioną biblioteką z Aleksandrii, współczesnymi piratami. Ale żadnej z tych spraw nie da się porównać z moją pierwszą misją.

Zanim jeszcze powstał Magellan Billet.

– Przez cały czas – odpowiadam.

– Czy należy ujawnić prawdę?

Słuszne pytanie. Minęło pięćdziesiąt lat, świat zdążył się zmienić. Ale ja ponownie wskazuję na broń. Muszę wiedzieć.

– Czy ten pistolet jest dla mnie, czy dla pana?

Nie odpowiada od razu.

Już dawno się nauczyłem, że ludzkie czyny niemal zawsze podlegają słabszej kontroli niż umysły. Postanawiam więc postępować ostrożnie.

– Chciałbym o tym porozmawiać – mruczy w końcu.

– Ale wybór słuchaczy jest ograniczony?

Kiwa głową.

– To mnie naprawdę gryzie. Musisz mi pan opowiedzieć o wszystkim, co się wydarzyło. Wtedy nie mieliśmy okazji pogadać.

Słyszę też to, czego nie powiedział.

– A co potem?

– Potem zdecyduję, dla którego z nas przeznaczony jest ten pistolet.

CZERWIEC
OSIEMNAŚCIE LAT
WCZEŚNIEJ

ROZDZIAŁ 1

MOJE ŻYCIE ZMIENIŁY dwie przysługi.

Pierwszą wyświadczyłem w pewien ciepły wtorkowy poranek. Jechałem samochodem po Southside Boulevard w Jacksonville na Florydzie i słuchałem radia. Stuknąwszy w klawisz wybierania stacji, usłyszałem w głośnikach słowa: „Dlaczego w Nowym Jorku jest mnóstwo śmieci, a w Los Angeles – mnóstwo prawników?”.

„Bo w Nowym Jorku dokonano właściwego wyboru”.

Rozległ się głośny śmiech, po którym nastąpiło pytanie: „Jak najlepiej sprowadzić prawnika na ziemię?”.

Nikt nie podał odpowiedzi.

„Odciąć sznur, na którym się go powiesiło”.

„Niedawno terroryści porwali samolot pełen prawników”.

„Okropne. I jak to się skończyło?”

„Terroryści zagrozili, że jeśli ich żądania nie zostaną spełnione, co godzinę będą uwalniać po jednym prawniku”.

Znowu wybuch śmiechu.

„Co prawnicy robią...”

Wyłączyłem radio. Prowadzący najwyraźniej znakomicie się bawił: adwokaci to przecież bezpieczny przedmiot żartów. Któż mógłby się bowiem poskarżyć? Facet nie naśmiewał się przecież z gejów, Polaków, w najmniejszym stopniu nie zahaczał też o seksizm. Prawników nienawidzili wszyscy. Każdy opowiadał o nich kawały. A jeśli nie podobały się samym zainteresowanym, to niech idą do diabła, kogo to obchodzi?

Obchodziło mnie.

Ponieważ byłem prawnikiem.

I to dobrym, jak sądzę.

Moje imiona i nazwisko, Harold Earl „Cotton” Malone, znajdowały się na liście licencyjnej – pośród tysięcy innych – która obejmowała cały stan Georgia, gdzie sześć lat wcześniej zdałem egzamin adwokacki. Nigdy nie pracowałem w żadnej kancelarii, lecz zostałem komandorem podporucznikiem Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i otrzymałem przydział do Wojskowego Biura Śledczego w bazie w Mayport na Florydzie. Dziś jednak nie występowałem w charakterze prawnika – wyświadczałem przysługę koledze, zrozpaczonemu mężowi w trakcie procesu rozwodowego.

Już zaczynałem tego żałować.

Jego żona, Sue Weiler, odznaczała się przebiegłością drobnego dyktatora oraz śmiałością striptizerki. Cały wczorajszy dzień spędziła na paradowaniu po Jacksonville, od jednego mieszkania do drugiego. W sumie zaliczyła cztery. Czterech mężczyzn, poznanych tu i tam. Szybki seks bez zobowiązań. Siedząc w samochodzie przed mieszkaniem numer trzy, poważnie się zastanawiałem, czy ta kobieta nie jest aby nimfomanką, skoro wykazuje tak nienasycony apetyt.

Tuż po godzinie siedemnastej, po zaskakująco krótkiej wizycie w mieszkaniu numer cztery, wsunęła swoje długie szczupłe nogi do lśniącego nowością cadillaca i skierowała się na jeden z ruchliwych bulwarów. Kolor jej samochodu odznaczał się bladym, różowawym odcieniem bieli. Wiedziałem dlaczego. Specjalnie zamówiła wóz takiej barwy, żeby zdenerwować pozostającego w separacji męża, to zagranie całkowicie leżało w jej przekornym charakterze.

Wczoraj wieczorem pojechała bezpośrednio do kompleksu na południu miasta, gdzie mieszkał jej facet numer pięć. Miesiąc temu postąpiła podobnie, a ja śledziłem ją wtedy, tak samo jak teraz – byłem przecież dobrym kolegą. Jej mąż, wkrótce były mąż, domagał się ode mnie jakichś zdjęć, a także (w miarę możliwości) nagrania wideo, które mógłby wykorzystać w sądzie. Już wcześniej dowalono mu opłacanie tymczasowych alimentów, przy czym spora część tych pieniędzy poszła na sfinansowanie cadillaca. Dowód popełnienia przez małżonkę cudzołóstwa z pewnością położyłby temu kres. Zwłaszcza że Sue dwukrotnie zeznała, iż nie ma żadnych kochanków, a także prawie żadnych przyjaciół płci męskiej. Była genialną kłamczuchą; gdybym nie widział na własne oczy, jak jest naprawdę, na pewno bym jej uwierzył.

Całe wczorajsze popołudnie padał lekki deszczyk, a wieczór zapadł gorący i wilgotny, jak zwykle na Florydzie w czerwcu. Noc spędziłem przed mieszkaniem faceta numer pięć, aby mieć pewność, że Sue mi się nie wymknie. Piętnaście minut temu wyszła wreszcie z bloku i natychmiast ruszyła swym różowym wehikułem. Zastanawiałem się, dokąd mogła się kierować. Pewnie do kompleksu mieszkalnego przy plaży i faceta numer sześć, licencjonowanego agenta nieruchomości, który miał dwadzieścia kilogramów mięśni więcej i dwadzieścia lat mniej niż jej mąż.

Ranek był jasny i słoneczny, drogi wypełniały samochody ludzi dojeżdżających do pracy. Jak zwykle ruch pojazdów w Jacksonville zmuszał do skupienia. Mój regal niebieski metalik łatwo wtapiał się w ten poranny chaos, a śledzenie różowego cadillaca nie nastręczało mi większych trudności. Kobieta skręcała i zawracała zgodnie z moimi przewidywaniami, krążąc po całym mieście, aż w końcu lewy kierunkowskaz jej auta zasygnalizował, że odbija w stronę kolejnego kompleksu mieszkalnego.

Zanotowałem godzinę.

Siódma pięćdziesiąt osiem.

Facet numer sześć mieszkał w bloku C, pod piątką, i miał dla siebie dwa wydzielone miejsca parkingowe: jedno na własny samochód, stary model mazdy, drugie dla gości. Szczegóły te ustaliłem już parę tygodni temu. Za jakieś pół godziny – tyle czasu im wystarczy na szybki numerek – znajdę dogodne miejsce obserwacyjne, skąd nakręcę filmik wideo i zrobię kilka zdjęć cadillaca stojącego obok mazdy. A tymczasem poczekam po drugiej stronie ulicy, na parkingu centrum handlowego. Dla zabicia czasu miałem na podorędziu kilka tanich powieści do poczytania.

Wrzuciłem prawy kierunkowskaz i już chciałem skręcić ku galerii, gdy na lewym pasie zagrodził mi drogę ford pick-up. Zauważyłem drzwi barwy kobaltu, a potem naklejkę na zderzaku.

NOWY POJAZD MOJEJ BYŁEJ ŻONY JEST MARKI MIOTŁA.

Znałem właściciela tego samochodu.

Był nim mój kumpel, niedoszły rozwodnik.

Ostatni raz rozmawiałem z Bobem Weilerem o północy, kiedy zadzwoniłem do niego ze złymi wiadomościami, z których żadna mu się nie spodobała. To, że zjawił się tu teraz osobiście, mogło oznaczać tylko jedno – kłopoty. Od pewnego czasu wyczuwałem w nim narastającą frustrację. Na pozór obojętna, zblazowana postawa jego żony potęgowała w nim zazdrość. Ta kobieta najpierw podbudowywała męża emocjonalnie, by potem czerpać przyjemność z jego kompletnego załamania. Oczywiście była to gra o sprawowanie kontroli. Jemu chodziło o jej uczucie, jej z kolei – o satysfakcję z możliwości wpływania na jego reakcje, wręcz ich dyktowania. Jednakże tego typu ryzykowne zabawy niosły ze sobą poważne niebezpieczeństwo, a ich uczestnicy, w większości wypadków, nie brali pod uwagę przykrych konsekwencji.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki