Tytuł oryginału

THE DAY I LOST YOU

Copyright © Alex Sinclair, 2018

First published in Great Britain in 2018

by Storyfire Ltd trading as Bookouture.

Projekt okładki

Wojciech Wawoczny

Zdjęcie na okładce

© shaineast/Shutterstock.com;

Macrovector/Shutterstock.com;

nexus 7/Shutterstock.com

Redaktor prowadząca

Magdalena Gołdanowska

Redakcja

Anna Płaskoń-Sokołowska

Korekta

Katarzyna Kusojć

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8169-841-2

Warszawa 2019

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Mojej żonie i córce.

Dziękuję Wam za wsparcie i natchnienie.

ROZDZIAŁ 1

Gdy zbliżamy się do budynku, którego nienawidzę najbardziej na świecie, rysuje się nad nami cień apartamentowca.

– No chodź, Alice – mówię, gdy przekraczamy szeroką miejską arterię, a sygnalizacja świetlna ponagla nas mruganiem. – Jesteśmy wystarczająco spóźnione.

Żeby dotrzeć w pobliże gmachu, musiałyśmy kilka razy zmieniać autobusy. Ale nareszcie jesteśmy na miejscu.

– Zwolnij, mamusiu – prosi Alice, bo ciągnę ją za rękę, dyktując tempo, któremu czteroletnie nóżki nie mogą podołać.

– Przykro mi, ale musimy się pospieszyć. – Nie cierpię popędzać jej w taki sposób, ale pragnę jak najszybciej mieć za sobą ten dzień.

– Ale ja się zmęczyłam, mamusiu.

– Już prawie jesteśmy na miejscu, Króliczko.

Moja córka ma hyzia na punkcie Alicji w Krainie Czarów. Niewątpliwie wpłynęło na to jej imię, a także fakt, że zaczęłam ją nazywać Króliczką, kiedy miała kilka dni. Jej ulubiona postać to Biały Królik. Jest za mała, żeby samodzielnie przeczytać książkę, więc ja czytam jej co wieczór. Ukochany egzemplarz w twardej oprawie podskakuje teraz w jej plecaczku.

Zmierzamy chodnikiem ku zadaszonemu wejściu do budynku. Metaliczna fasada holu gładko stapia się ze ścianami z cegły i kamienia, podkreślając bezbarwną posępność gromadzących się na niebie deszczowych chmur. Zestawienie to sprawia, że budowla kojarzy się z odkurzaczem dusz − gotowym wessać każdego, kto ma więcej pieniędzy niż rozumu. Jak mój były mąż.

Gdy docieramy do wejścia, po kręgosłupie przebiega mi dreszcz. Mam ochotę obrócić się na pięcie i stąd czmychnąć. Odsuwam od siebie irracjonalne myśli i sięgam do przesadnie dużej gałki. Moje lęki mają doskonałą okazję, by wkroczyć do akcji.

– Mamusiu? – zagaduje Alice słodkim, niewinnym głosikiem.

Nie po raz pierwszy przychodzi jej obserwować dziwne zachowanie matki. I wiem, że nie po raz ostatni. Robię, co w mojej mocy, żeby je przed nią ukryć, ale dzieci w jakiś sposób wyczuwają, że coś jest nie tak.

Moja córka marszczy czoło, wyraźnie nieprzekonana. Opiera się lekko, gdy ciągnę ją do wnętrza budynku.

– Uwińmy się z tym, Króliczko. Musimy tylko załatwić przepustkę i poprosić o możliwość skorzystania z windy. A potem szybciutko wjedziemy na samą górę i odzyskamy twoją lalę.

Na słowo „winda” Alice gwałtownie hamuje. Moje maleństwo od urodzenia boi się tych cholernych dźwigów. Chciałabym znać źródło jej strachu, ale niestety jest dla mnie nieprzeniknione.

– Nie możemy wejść schodami? Proszę, mamusiu…

Rozważam jej prośbę. Zresztą spodziewałam się jej. W normalnej sytuacji nie byłoby problemu – z zasady nie zmuszam Alice, żeby stawiała czoła swoim lękom. Przeważnie korzystamy ze schodów, lecz dziś goni nas czas, a miałybyśmy do pokonania trzynaście pięter. W dodatku z bólu pęka mi głowa. W gruncie rzeczy nie mamy wyboru, prawda?

– Pomyślę o tym, dobrze?

Zostaję nagrodzona radosnym wyszczerzeniem ząbków. Możliwe, że jak zwykle się ugnę. Jej uśmiech potrafi mnie przekonać do wszystkiego.

Alice przestaje się wyrywać, dzięki czemu mogę ponownie wyciągnąć rękę do gałki. Widzę swoje odbicie w przeszklonych drzwiach, wyraźne jak w zwierciadle. Umalowałam się niedbale, a włosy potargał mi wiatr. W porannym pośpiechu – znowu przespałam budzik − starałam się je przygładzić. Worków pod oczami nie ukryje żadna ilość makijażu. Tylko dzięki szmince jako tako wyglądam.

Otwieram ciężkie drzwi i widzę kolejne. Jest też interkom na bocznej ścianie. Do środka wejdziemy, dopiero gdy wpuści nas siedzący w holu recepcjonista. Ma na sobie elegancki garnitur i krawat. Nowe zasady w apartamentowcu, w którym kiedyś mieszkałam. Nawet nie próbuję szacować, jaką fortunę mieszkańcy płacą za tego typu ochronę.

Macham do mężczyzny, żeby przyciągnąć jego uwagę. Unosi wzrok znad smartfona tylko na czas potrzebny, by zarejestrować naszą obecność, po czym bez pośpiechu otwiera drzwi brzęczykiem.

Podchodzimy do recepcji ulokowanej między dwiema kolumnami. Blat jest trzy razy większy, niż to potrzebne. Facet nadal stuka w wyświetlacz smartfona. Widzę go tutaj po raz pierwszy. Nie może mieć więcej niż dwadzieścia pięć lat. Jego schludny wygląd doskonale harmonizuje z frontem budynku.

– No? – pyta z ciężkim westchnieniem, odkładając telefon na ladę, jednak tak, by wciąż był w zasięgu jego wzroku.

Swoim grubiaństwem na chwilę zbija mnie z tropu. Mam ochotę powiedzieć mu do słuchu, ale nie chcę, żeby ta wyprawa trwała choć sekundę dłużej, niż to konieczne. Spoglądam na jego plakietkę identyfikacyjną – widnieje na niej imię Henry.

– Chcę się zobaczyć z Michaelem Wallsem – mówię. − Mieszka na najwyższym piętrze, lokal tysiąc czterysta dwa.

Henry wpatruje się we mnie przez chwilę, po czym obraca się do stojącego z boku monitora. Wpisuje nazwisko do systemu, a potem znów na mnie spogląda.

– Pani godność?

– Erika Rice – informuję cicho. Zbyt cicho.

Henry nieznacznie kręci głową, a z jego ust wymyka się kolejne westchnienie. Jego spojrzenie przykuwa telefon, który zaczął wibrować na blacie. Bez najmniejszego skrępowania odczytuje wiadomość, chichocząc pod nosem.

– Przepraszam – mówię – ale trochę mi się spieszy.

Uśmiech gaśnie. Henry wraca do swoich obowiązków.

– Skąd pani zna pana Wallsa? – chce wiedzieć.

Unoszę oczy ku misternej architekturze sufitu i zwalczam pokusę, by dać ujście nerwom. Młody kretyn nie nadaje się do tej roboty, ale nie mogę dać się sprowokować.

– Byłam jego żoną.

Henry unosi brwi, a następnie wraca do stukania w klawiaturę. Na moment ogarnia mnie lekki niepokój. Czyżby Michael nie wpisał mnie do systemu? Po przykrościach związanych z naszym nieudanym małżeństwem nie spieszyło mi się do ponownej wizyty w jego mieszkaniu. Mógł nie zaktualizować danych.

Henry przysuwa nos do ekranu. Marszczy czoło, a ja denerwuję się coraz bardziej. Dlaczego to tyle trwa?

– Okej, jest pani na liście kontaktów jako Erika Walls. Chyba pan Walls nie zmienił danych w systemie.

– Na to wygląda – mamroczę.

– Proszę? – Najwyraźniej nie dosłyszał mojego komentarza.

– Nie, nic. Więc mogę się z nim zobaczyć?

– Spodziewa się pani?

Zamykam oczy, próbując wykrzesać z siebie resztki cierpliwości. Nic nie mogę poradzić, że się we mnie gotuje. Ponownie spoglądam na Henry’ego i odpowiadam:

– Nie, nie oczekuje.

– W takim razie najpierw muszę do niego zadzwonić.

– W porządku. Proszę mu tylko przekazać, że przyszła Erika z jego córką.

Henry znów częstuje mnie zakłopotaną miną. Nie mam pojęcia, jaki ma problem.

Alice, znudzona rozmową, wymyśliła sobie rozrywkę: chodzi pod samą krawędzią lady, sunąc palcami po jej gładkiej powierzchni. Jest mistrzynią w znajdowaniu sobie zajęcia.

– Już niedługo – szepczę, gdy Henry wybiera numer mieszkania Michaela. Odgarniam zbłąkany kosmyk włosów opadający jej na oczy. Jest taka słodka.

Po krótkiej chwili Henry odkłada słuchawkę i powraca wzrokiem do monitora.

– Nie ma go.

– Jest pan pewien? – Wiem, że Michael jest u siebie. Nigdy nie zmienia rozkładu dnia. Pod tym względem jest jak robot.

Henry ponownie marszczy brwi.

– Nie odebrał.

– Może mógłby pan spróbować jeszcze raz?

Z jego ust wydobywa się pogardliwe prychnięcie, gdy ponownie sięga po telefon. Po długiej chwili ciszy odkłada słuchawkę.

– Obawiam się, że pan Walls jest nieosiągalny. Będzie pani musiała przyjść kiedy indziej.

– Ale… – Nie kończę myśli. Wiem, że sprzeczanie się z Henrym nie ma najmniejszego sensu. – Dobrze. W takim razie pewnie przyjdziemy później.

– Miłego dnia. – Sięga po smartfona, by kontynuować esemesowanie.

Opieram się pokusie rzucenia pożegnalnego komentarza i ciągnę Alice za rękę w kierunku wyjścia. Córka wpatruje się we mnie swoimi ogromnymi, błękitnymi oczami. Mam gdzieś, że ich kolor odziedziczyła po Michaelu. Kiedy w nie spoglądam, widzę tylko moją Króliczkę. Na tę myśl przypomina mi się, dlaczego tu przyszłyśmy. Podczas poprzedniej wizyty Alice zostawiła u Michaela swoją ulubioną lalkę, małą księżniczkę. Muszę ją odzyskać, postanawiam więc, że dla zabicia czasu urządzimy sobie krótki spacer po Central Parku, a potem spróbujemy ponownie.

Alice szarpie mnie za rękę.

– Mamusiu, muszę do ubikacji.

– Jasne – odpowiadam, kombinując, gdzie ją zaprowadzić. Dochodzę do wniosku, że lepiej skorzystać z toalety tutaj niż w parku.

Odwracam się i wołam do Henry’ego:

– Czy możemy skorzystać z łazienki?

Najpierw się krzywi, nie podnosząc wzroku, a potem kiwa głową. Oczy wciąż ma wbite w telefon. Wiele bym dała, żeby w tym momencie pojawił się jego szef i zobaczył, jak recepcjonista się opieprza.

– Mamusiu, dlaczego z tego pana taki zrzęda?

Chichoczę.

– Nie wiem, Króliczko. Może nie przepada za swoją pracą.

Alice kiwa głową, buzię ma półotwartą. Trudno powiedzieć, czy zrozumiała, czy tylko udaje. Nigdy nie umiem tego stwierdzić.

– Ale wiesz co? – ciągnę. − To nie ma znaczenia. Pójdziemy do toalety, a potem pobawimy się w parku. Kiedy tu wrócimy, miejmy nadzieję, że spotkamy się z twoim tatą.

– Tatuś ma moją lalę? – pyta Alice.

– Oczywiście, że ma. Na pewno tylko czeka, żeby ci ją oddać.

Uśmiech Alice prawie kładzie mnie trupem. Michael i ja praktycznie się ze sobą nie kontaktujemy. Rozwód był dla mnie wystarczająco trudny, nawet bez dręczącej świadomości, że Alice i tak co dwa tygodnie musi się widywać z ojcem. Dziś składamy mu niezapowiedzianą wizytę, bo chcę odzyskać zabawkę. Wiem, że powinnam wcześniej się umówić, ale nie cierpię rozmawiać z Michaelem przez telefon.

Alice zapomina o panu zrzędzie; chichocze pod nosem i wymachuje moją ręką, podskakując w drodze do ubikacji. Jej zielono-żółty plecaczek też podskakuje. Jesteśmy już prawie na miejscu, kiedy nadarza się okazja, z której grzechem byłoby nie skorzystać.

Drzwi windy pośrodku holu otwierają się i wysiada z niej kilkoro lokatorów. Hamuję gwałtownie i zerkam w stronę Henry’ego. Zajmuje się kolejnym gościem. Muszę odzyskać lalkę Alice, a łomotanie do drzwi Michaela powinno być skuteczniejsze niż próby dodzwonienia się do niego. Jeśli rzeczywiście wyszedł z mieszkania, będę mogła sobie powiedzieć, że zrobiłam wszystko, by wrócić do domu z zabawką.

– Idziemy, Króliczko – ponaglam, ciągnąc Alice ku otwartym drzwiom windy. Spowalnia mnie, ściskając moją rękę mocniej niż przez cały ranek. – Wszystko gra – dodaję. − Szybciutko pojedziemy na górę i sprawdzimy, czy tata jest u siebie i czy możesz odebrać swoją lalę. To potrwa chwilę, nawet się nie spostrzeżesz.

Alice podnosi na mnie pełen nadziei wzrok.

– A dlaczego nie pójdziemy schodami?

– Bo się spieszymy, Króliczko. Ale coś ci powiem: cały czas będę przy tobie. Dobrze?

Opuszcza głowę i przywiera do mojego boku drobną twarzyczką. Na widok uroczego, niewinnego marsa na jej czole niemal ulegam pokusie skorzystania z klatki schodowej. Wiem jednak, że bez karty magnetycznej się na nią nie dostanę.

Klepię Alice po głowie i zmierzam w stronę zasuwających się drzwi. Nagły dreszcz przebiega mi po kręgosłupie, gdy mała znienacka szarpie mnie za rękaw.

– Mamusiu, drzwi się zamykają!

Bez zastanowienia okręcam się i wpycham rękę między zbliżające się do siebie skrzydła. Czuję, jak serce wali mi w piersi. Nie powinnam tego robić na oczach córki, ale naprawdę mi się spieszy.

Chwilę później stoimy w windzie twarzami w kierunku holu. Wbrew sobie zastanawiam się, dlaczego tak rozpaczliwie zależy mi na odzyskaniu lalki i co właściwie zaplanowałam. Nie pójdzie dobrze. Nic nigdy nie idzie dobrze.

Gdy kolejna fala paniki przystępuje do natarcia, zaczynają mi się trząść ręce. Usiłuję odzyskać opanowanie, przykładając dłonie do twarzy i koncentrując się na oddechu, ale wobec tłoczących mi się pod czaszką myśli o Michaelu ta strategia zawodzi.

Uderzam dłonią w przycisk zamykania drzwi, poirytowana, że dla odmiany postanowiły teraz odczekać całą wieczność.

– Mamusiu? – niepokoi się Alice, gdy drzwi są już szczelnie zasunięte. Świat zewnętrzny został odcięty; głos córki przywołuje mnie do rzeczywistości.

– Przepraszam, Króliczko. Mamusia nie czuje się najlepiej.

– Jesteś chora? – indaguje z zaciekawieniem. Usiłuje zrozumieć, dlaczego tak się zachowuję, a mnie złości, że nie potrafię jej tego wyjaśnić. Szkoda, że nie umiem lepiej się maskować.

– Nie, muszę tylko chwilę odsapnąć. No, koniec z tymi głupotami. Musimy pojechać na górę, do taty i po lalę. Króciutka przejażdżka i jesteśmy na miejscu.

– Tak! Do taty! − Oczy Alice ponownie się rozjaśniają, bardziej na wzmiankę o ojcu niż o lalce. Ten widok sprawia mi ból, ale powtarzam sobie, że zjawiłyśmy się tu po zabawkę. Przyda się jej w ciągu kilku najbliższych tygodni.

Po paru szybkich wdechach i wydechach nieporadnie naciskam guzik trzynastego piętra. Dźwig rusza z szarpnięciem. Alice ściska mnie mocniej i piszczy cichutko, gdy jedziemy na ostatnie piętro. Powinnam ją teraz zapewniać, że wszystko będzie dobrze, że nawet się nie obejrzy, jak spotkamy się z tatą, ale, chcąc nie chcąc, magluję w głowie to, co mu powiem. Jeśli oczywiście go zastaniemy. Czy się domyśli, co zamierzam?

Alice oplata mnie ramionami. Nie, Michaelowi nawet nie świta, że zamierzam zabrać lalkę i wyjechać z Alice na zawsze. Jeśli jest u siebie, dziś zobaczy córkę po raz ostatni.

ROZDZIAŁ 2

Wtedy

Nie mogłam się doczekać, aż Michael wróci do domu, do naszego dwupokojowego mieszkanka na Brooklynie. Nie miał pojęcia, że wzięłam dzień chorobowego. Stało się coś, o czym marzyłam od dwóch lat. Po dwugodzinnym oczekiwaniu wróciłam od lekarza z wynikami badań krwi potwierdzającymi, że jestem w ciąży.

Staraliśmy się o dziecko przez ostatnie dwa lata. Oboje pragnęliśmy założyć rodzinę i z determinacją do tego dążyliśmy. Po sześciu latach małżeństwa, po lepszych i gorszych dniach, nadszedł czas na kolejny etap. Decyzja wydawała się słuszna.

Ale między pragnieniami a rzeczywistością zionęła przepaść. Jak wszystkie pary, które postanowiły zostać rodzicami, zakładaliśmy, że poczęcie to bułka z masłem. A przede wszystkim byliśmy przekonani, że po trzech miesiącach otrzymam pozytywny wynik testu. Gdy upłynęło ich pięć, zaczęłam powątpiewać, czy w ogóle możemy mieć dzieci.

– Nic z tego nie będzie – oznajmiłam wtedy Michaelowi.

Zbył mnie uśmiechem, kazał się nie martwić. A ja po prostu chciałam nosić na rękach małego człowieczka, idealne połączenie cech moich i Michaela.

Zanim się obejrzeliśmy, minął rok. Dwanaście miesięcy nieudanych testów i zdruzgotanych nadziei. Żadnym słowem ani myślą nie mogliśmy zmienić faktu, że coś szło nie tak. Uprawialiśmy seks o odpowiednich porach, jak w zegarku, a wyniki testów wciąż były negatywne.

Michael miał trzydzieści lat. Mnie brakowało trzech miesięcy do dwudziestych dziewiątych urodzin. Nie przechodziliśmy żadnych chorób, które tłumaczyłyby wystąpienie problemu. A jednak opóźnienie skądś się brało.

– A jeśli nam się nie uda? Jeśli nie możemy mieć dzieci? Nadal będziesz mnie kochał? – chciałam wiedzieć.

– Uda się – zapewnił. – I oczywiście, że będę cię kochał. Nie przestanę, choćby nie wiem co. Po prostu musimy dalej próbować. Tak radził lekarz.

Właśnie wróciliśmy po odebraniu wyników badania płodności. Nie wykazały żadnych odstępstw od normy − ani u mnie, ani u Michaela. Lekarz oznajmił nam jedynie zbywającym tonem, żebyśmy się nie poddawali tak długo, aż test wypadnie pozytywnie.

– A jeśli to się nie stanie? – dopytywałam na okrągło.

Michael mówił mi to, co chciałam usłyszeć, uspokajał, że nikt tu nie jest winny. Ale minął kolejny miesiąc i nic się nie zmieniło. Nieustanny stres zaczął negatywnie na mnie wpływać.

Po osiemnastu miesiącach od pierwszej próby Michael zaczął unikać rozmów na temat dziecka. Nie żeby mu nie zależało, po prostu nie chciał ranić moich uczuć. Skoro kwestia starania się o potomstwo zeszła na dalszy plan, po godzinach cyzelował swoje CV. Robił, co w jego mocy, żeby wkręcić się do większej kancelarii prawnej. Po pewnym czasie mówił już tylko o szukaniu pracy w dużej firmie, gdzie czekają na niego „prawdziwe” pieniądze.

Gdy do odhaczenia dwóch lat pozostał miesiąc, już niemal przyjęłam do wiadomości, że nie będziemy mieli dziecka. Godziłam się z tym przez następnych trzydzieści dni, usiłując wymyślić, na co poświęcę swoją energię.

To dlatego gdy zobaczyłam pozytywny wynik, nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Zrobiłam kolejny test. Trzy patyczki później – każdy potwierdzający ciążę – zadzwoniłam do pracy i wzięłam wolne na cały dzień. Musiałam dla pewności zrobić badanie krwi. Wszystko wydawało mi się takie nierealne, dopóki lekarz nie potwierdził tego, na co dały mi nadzieję testy. Czułam się jak w stanie nieważkości. Jak najszybciej chciałam powiedzieć o tym Michaelowi. Nareszcie! Ogarnęła mnie niewymowna ulga. W końcu mogłam przekazać mężowi od dawna wyczekiwane wieści.

Cierpliwie oczekując jego powrotu, ułożyłam wszystko na kuchennym blacie, tak żeby z miejsca rzuciło mu się w oczy. Powinien wrócić lada chwila. Gdy się dowie, że jestem w ciąży, zrozumie, że jeszcze jest dla nas nadzieja, że możemy założyć rodzinę. Uświadomię mu, że są w życiu rzeczy ważniejsze niż kariera − i że potrafię być dobrą matką.

Zamek w drzwiach wejściowych odblokował się z kliknięciem – to Michael obrócił w nim klucz. Wczłapał do mieszkania, z płaszczem i aktówką w dłoni. Wcześniej rozwiązał krawat i rozpiął kołnierzyk. Znowu nadwerężył formę, wspinając się po szczeblach kariery. Zaraz go przekonam, że nie musi dalej w to brnąć. Zamiast tego zajmiemy się naszym dzieckiem.

– Cześć, kochanie! – zawołał na mój widok. Upuścił rzeczy i przeczesał dłonią zmierzwione włosy.

– Hej. – Podeszłam do niego, starając się powstrzymać ekscytację. – Jak minął dzień? – Wspięłam się na palce i pocałowałam go w policzek.

Wykrzywił w uśmiechu zmęczoną twarz.

– Miło cię widzieć, słońce – odrzekł. – Nie uwierzysz, co mnie spotkało.

Zerknęłam na blat. Nie mogłam dłużej czekać. Musiał się dowiedzieć.

– Mogę najpierw coś ci pokazać?

– Za moment. Mam ci coś ważnego do powiedzenia. – Położył mi ręce na ramionach i przyciągnął mnie do siebie.

Spojrzałam mu w oczy, próbując odgadnąć, co takiego mi powie. Byłam pewna, że będzie to coś niemałego kalibru.

– Zatrudnili mnie – wyszeptał.

– Słucham? – zdziwiłam się, jakbym nagle przestała rozumieć po angielsku.

– Zatrudnili mnie! – powtórzył o wiele energiczniej. – Stoi przed tobą świeży nabytek kancelarii Morris & Wilcox.

– Mój Boże! Kochanie, to wspaniale! – Byłam niemal ogłuszona tą wiadomością. Wygięłam się w stronę blatu. Moja wielka nowina będzie musiała chwilę zaczekać.

– Żebyś wiedziała. Płacą trzy razy więcej za te same godziny pracy. Dużo, naprawdę dużo się teraz zmieni. Wreszcie będzie nas stać na wyprowadzenie się z tej cholernej klitki do normalnego mieszkania z kilkoma sypialniami.

Uśmiechnęłam się na myśl o tych sypialniach i mocno go objęłam.

– Jestem z ciebie taka dumna, kochanie – powiedziałam nad jego ramieniem. – Udało ci się! To niesamowite!

– Dziękuję. Już zaczynałem w siebie wątpić. Ale byłem przekonany, że jeśli się uprę, to mnie przyjmą. Cholera, to naprawdę przyjemne uczucie!

– Nie wątpię – rzuciłam, gdy ruszył w głąb mieszkania.

Minął kuchenny blat i skierował się do lodówki. Wyjął z niej, a następnie otworzył dwa piwa. Wręczył mi jedno, stuknął swoją butelką o moją, powiedział „nasze zdrowie” i pociągnął szczodry łyk.

Patrzyłam, jak jednym haustem opróżnia trzecią część piwa. Łypnął na mnie okiem.

– Nie napijesz się?

Wiedział, że powinnam już mieć okres. Sądziłam, że po prostu mi się opóźnia – stały test wypadł negatywnie. Ale ponieważ opóźnienie ciągnęło się przez kilka dni, dziś rano wypróbowałam inny.

– Nie piję – odparłam.

– Jak to nie pijesz? To piwo. Widziałem przecież, że niejedno w życiu wypiłaś.

– Niech będzie. Zatem: nie powinnam pić.

Zdezorientowany gapił się na mnie ze zmarszczonym czołem. Nadal nie łapał.

– Chwilunia… Chcesz świętować przy czymś bardziej wypasionym? Doskonale to rozumiem. Piwo to tylko starter. Potem ruszymy na miasto i zaszalejemy jak się patrzy.

– Nie o to chodzi, kochanie – odparłam głosem niewiele donośniejszym od szeptu i wskazałam na blat. – Zerknij, proszę, na te kartki.

Michael odchylił się nieco w bok.

– Co to takiego? – Podniósł zaświadczenie lekarskie. Przetrawiając informację, strzelał spojrzeniem na lewo i prawo. – Zaraz, zaraz… Czy tu jest napisane…

– Owszem! – potwierdziłam, doskakując do niego. – Jesteśmy w ciąży! Udało się! Nareszcie! – Stałam tuż przed nim i wypatrywałam w jego oczach reakcji.

Szczęka mu opadła, a na twarzy z wolna rozlał się uśmiech.

– Poważnie? – zapytał, śmiejąc się cicho.

– Jak najbardziej, kochanie. Dokonaliśmy tego.

– Dokonaliśmy… – zawtórował mi. – Nareszcie się udało. Będziemy mieć dziecko.

W głowie kłębiły mi się setki myśli. Tym razem dla odmiany wszystkie były dobre. Widok Michaela uśmiechającego się z radości, której nic nie mogło dorównać, był więcej niż cudowny. Przytulaliśmy się przez długą chwilę, a Michael ciągle mruczał mi do ucha:

– Niewiarygodne… Czysty obłęd! Najpierw nowa praca, a teraz to.

W końcu się odsunęłam.

– Cieszysz się, prawda?

– O tak! Jeszcze nic tak mnie nie uradowało. Po prostu nie mogę uwierzyć w swoje szczęście.

– Zasłużyliśmy na nie. Minęły dwa długie lata. Nareszcie zostaliśmy nagrodzeni za nasze starania.

– To prawda. Nadszedł nasz czas. Teraz wszystko się ułoży jak najlepiej.

To było prawie pięć lat temu. W czasie, gdy przyszłość malowała się tylko w jasnych barwach, a możliwości wydawały się wręcz nieograniczone. Nie wiedziałam wówczas jeszcze, że nasze małżeństwo toczy się po równi pochyłej − i że w żaden sposób nie mogę tego powstrzymać.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI