Zapraszamy na www.publicat.pl

Tytuł oryginału
Darkest Hour

Projekt serii
ILONA GOSTYŃSKA-RYMKIEWICZ

Ilustracje na okładce
© Working Partners LTD
© zuzule / fotolia.com

Koordynacja projektu
SYLWIA MAZURKIEWICZ-PETEK

Redakcja
URSZULA HAMKAŁO

Korekta
ALEKSANDRA HADA-ŁACHAJCZYK

Redakcja techniczna
ADAM KOLENDA

Copyright © Working Partners Ltd, 2002
Heartland is a trademark of Working Partners Ltd

Polish edition © Publicat S.A. MMX, MMXIX (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

ISBN 978-83-245-9347-7

Konwersja: eLitera s.c.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24
tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00
e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu
50-010 Wrocław, ul. Podwale 62
tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66
e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Szczególne podziękowania
dla Gill Harvey

Rozdział 1

Powietrze przeszyło przenikliwe, pełne energii rżenie, a potem rozległ się stukot końskich kopyt i z przyczepy samochodowej wyskoczył niezwykle żywy kasztanek.

– Hej, Red! Spokojnie – powiedział Ben Stillman, jeden z pracowników Heartlandu, próbując jednocześnie zapanować nad zwierzęciem. – Nie szalej.

Red kolejny raz zarżał przenikliwie, nawołując inne konie, pasące się na wybiegu, a potem puścił się do przodu z wygiętą szyją i uniesionym wysoko ogonem.

– Pomogę ci – zaoferowała Amy, podbiegając do przyczepy. – Ma zadziwiająco dużo energii.

– No właśnie – zgodził się Ben. – Nikt by nie powiedział, że jest po dwóch rundach na konkursie skoków. Nie licząc rozgrzewki, rzecz jasna. – Chwycił uździenicę i uśmiechnął się radośnie.

Amy odpowiedziała uśmiechem i złapała uździenicę z drugiej strony. Zaczęła szeptać coś uspokajająco i gładzić muskularną szyję zwierzęcia.

– Niech zgadnę: wygraliście – powiedziała, kiedy Red nieco się wyciszył.

– Skąd wiesz? – zapytał Ben, a na jego twarzy zakwitł szeroki uśmiech.

– To widać.

– No tak – zaśmiał się chłopak. – To prawda, wygraliśmy. Red skacze tak, jakby chciał wyskoczyć ze skóry. I co gorsza, doskonale zdaje sobie z tego sprawę, zarozumialec.

Red należał do Bena. Miał wielki talent do skakania. Ben natomiast był zdolnym i bardzo ambitnym jeźdźcem. Stanowili razem wspaniałą parę, więc szybko pięli się coraz wyżej w klasie Intermediate. Mieli szansę zajść naprawdę daleko.

Amy próbowała skupić się na tym, co mówi chłopak i nie dopuścić do głosu własnych uczuć. Ben opisywał właśnie ze szczegółami zwycięstwo w zawodach. To mogłam być ja, szeptał jej jakiś wewnętrzny głos. To ja mogłam jeździć na zawody i wracać z nagrodami, tak samo jak Ben. Zaledwie dwa tygodnie wcześniej Amy musiała zrezygnować z własnego konia, Pioruna, żeby móc skoncentrować się na pracy w schronisku: na pomaganiu koniom w pokonaniu lęku, bólu i stresu. Piorun był cudowny i utalentowany, miał przed sobą świetlaną karierę, więc decyzja o pozbyciu się go i rezygnacji ze skoków była dla Amy bardzo bolesna. Wiedziała, że Piorun pojechał na te same zawody, na których występował Ben z Redem i zastanawiała się, jak mu poszło.

Po chwili odepchnęła od siebie smutne myśli. Podjęła właściwą decyzję – była tego pewna – choć strasznie tęskniła za Piorunem. Pomogła Benowi wprowadzić Reda do stajni.

– Wyczyszczę go porządnie – powiedział Ben. – Należy mu się.

– Powinno go to wyciszyć – przytaknęła Amy i poklepała kasztanka. Red był spocony, a po drodze z przyczepy do stajni cały czas rżał do innych koni. – Do zobaczenia.

Amy wyszła na podwórze i ruszyła ścieżką prowadzącą w stronę wybiegów. Fajnie było widzieć Bena tak zadowolonego i odnoszącego sukcesy, ale jednocześnie czuła bolesny ucisk w sercu na wspomnienie tego, jak ona sama wracała do domu szczęśliwa, wioząc w samochodzie niebieską wstążkę. Jednak, gdy pochyliła się nad ogrodzeniem wybiegu, natychmiast zapomniała o konkursach skoków i odnoszonych zwycięstwach. Młody gniady kuc przerwał skubanie trawy, uniósł łeb i patrzył, jak się zbliża.

– Wierzba! – Amy zawołała ze wzruszeniem i weszła na wybieg.

Kuc zarżał na powitanie i ruszył w jej stronę. Amy poczuła się taka szczęśliwa: Wierzba w niczym nie przypominała przerażonego, zaszczutego zwierzęcia, które pojawiło się w Heartlandzie zaledwie kilka tygodni wcześniej, po traumatycznych przeżyciach. Poprzedni właściciel kuca stosował stare, okrutne metody nauki posłuszeństwa: przywiązywał konia do słupka i okładał workami, żeby złamać jego upór. Na samą myśl o takich metodach Amy aż trzęsła się ze złości. Pomaganie koniom takim jak Wierzba, by mogły zapomnieć o cierpieniu, stanowiło dla niej najcudowniejszą i najbardziej satysfakcjonującą pracę na świecie. Nie wyobrażała sobie, że mogłaby robić cokolwiek innego.

Wyciągnęła rękę, żeby kuc mógł ją powąchać. W tej samej chwili podbiegł energiczny roczny koń i odepchnął Wierzbę na bok. Amy zaśmiała się.

– Och, Solly – powiedziała czule. – Domagasz się uwagi, co?

Pogłaskała go po szyi, a potem sięgnęła do kieszeni i wyjęła cukierki miętowe dla obu podopiecznych. Chociaż Solly był młodszy i bardziej żywiołowy od Wierzby, to jednak oba konie zaprzyjaźniły się.

Amy szybko wsunęła uździenicę na łeb Wierzby i otworzyła bramkę. Kiedy wyprowadzała kuca z wybiegu, Solly zarżał na znak protestu i ruszył za nimi wzdłuż ogrodzenia.

– Nie denerwuj się, głuptasie – zawołała Amy. – Zaraz ci oddam twoją koleżankę.

Amy zaprowadziła Wierzbę na wybieg treningowy i przywiązała lonżę luźno do ogrodzenia. Zaczęła masować szyję kuca w kierunku grzbietu. Wierzba sprawiała wrażenie zrelaksowanej i zadowolonej.

– Dobra dziewczynka – szepnęła Amy. Nadal głaskała grzbiet Wierzby, kontrolując, czy nie pojawiają się jakiekolwiek oznaki niepokoju czy stresu. Kuc rozglądał się pytająco dookoła, ale stał spokojnie z postawionymi uszami.

Po chwili Amy oparła się ramieniem o jego grzbiet, najpierw lekko, a później całym ciężarem. Wierzba w dalszym ciągu wydawała się zadowolona, tylko poruszyła uchem z zaciekawieniem. Amy uśmiechnęła się do siebie. Przez cały tydzień pracowała na tę chwilę i była pewna, że klacz jest gotowa. Ostrożnie wsparła się rękoma o jej grzbiet i uniosła się z ziemi, a potem powoli przerzuciła nogę na drugą stronę.

Wierzba nie poruszyła się. Amy z bijącym sercem usiadła jej na grzbiecie i delikatnie ją pogłaskała. Tak samo ostrożnie przełożyła nogę z powrotem i zeskoczyła na ziemię.

– Moja kochana – powiedziała, przytulając się radośnie do kuca. – To był przełom! Jesteś cudowna!

– Pewnie, że jest – odezwał się głos za jej plecami.

Do ogrodzenia podchodził właśnie Treg – pracownik schroniska i chłopak Amy.

– Widziałeś? – zapytała, uśmiechając się do niego.

– Jasne. To było niesamowite. Mam wrażenie, że ona jest gotowa zrobić dla ciebie wszystko – powiedział, kiedy klacz wyciągnęła szyję, by powąchać go swoim miękkim nosem.

– Nie tylko dla mnie. Popatrz tylko na nią – odparła Amy, widząc, jak Wierzba trąca chłopaka łbem. – Z każdym dniem jest coraz pewniejsza siebie i ufniejsza. I to wobec wszystkich.

Odwiązała Wierzbę i poprowadziła w kierunku wyjścia z wybiegu. Kiedy otwierała bramkę, kuc trącił kieszeń Trega wystającą górną wargą. Amy uśmiechnęła się i napotkała wzrok chłopaka. Ten pochylił się delikatnie i pocałował ją w czoło.

– Kolejny szczęśliwy koń – powiedział cicho. – I to wszystko dzięki tobie. Jesteś niesamowita – dodał i wyprostował się. – Muszę iść, miałem zabrać Dylana i Candy do stajni, żeby można było wyprowadzić inne konie na wybieg.

– Pójdę z tobą – zaoferowała Amy. – Tylko odprowadzę Wierzbę.

Razem poszli na wybieg Wierzby, oświetlony zachodzącym słońcem. Solly zarżał na widok swojej przyjaciółki i podbiegł się przywitać. Amy zdjęła kucowi uździenicę, a oba konie trąciły się nosami i odeszły paść się na trawie.

Amy i Treg ruszyli w stronę sąsiedniego pastwiska. Chociaż dzień był duszny i gorący, to jednak teraz, pod koniec lata, wieczory robiły się już chłodne; co wrażliwsze, rasowe konie trzeba było wprowadzać na noc do stajni.

– Ja wezmę Dylana. – Treg skierował się w stronę masywnego gniadosza, skoczka, który pasł się razem z trzema innymi końmi.

Amy zasłoniła oczy przed słońcem i zaczęła rozglądać się w poszukiwaniu Candy, dereszowatej klaczy, która przyjechała do Heartlandu zaledwie parę dni wcześniej. Jej właścicielka, Barbara Goldman, regularnie brała z nią udział w zawodach w ujeżdżeniu, ale ostatnimi czasy klacz zaczynała nieco ciągnąć za wędzidło i ustępować w bok bez wyraźnej przyczyny. Pani Goldman przysłała ją do schroniska, by ocenili, co jest tego powodem.

Amy dojrzała Candy stojącą samotnie przy przeciwległym krańcu wybiegu. Koń drzemał, z ugiętą tylną nogą. Amy podeszła ostrożnie, żeby jej nie przestraszyć. Candy odwróciła łeb, ale się nie ruszyła.

To zaniepokoiło dziewczynę. Klacz zwykle oddalała się parę kroków, kiedy ktoś po nią przychodził – lubiła się z nimi tak droczyć. Obserwowała wtedy jednym okiem osobę, która próbowała ją złapać, a sama przesuwała się coraz to w inne miejsce, cały czas skubiąc trawę. Tym razem Amy podeszła do niej bez problemów i od razu wsunęła uździenicę przez łeb.

– No, chodź – powiedziała dziewczyna. – Idziemy do stajni.

Pociągnęła lekko za lonżę i Candy ruszyła niechętnie do przodu. Amy zatrzymała się i odwróciła głowę.

– O co chodzi? – zapytał Treg, który szedł z Dylanem.

– Właśnie nie wiem – przyznała Amy. – Candy wydaje się taka... bez życia. Zobacz sam. Ma zamglony wzrok, a kiedy chciałam ją złapać, nawet nie bawiła się ze mną w kotka i myszkę, jak zwykle.

Pogłaskała klacz po szyi. Powietrze było chłodne, ale czuła, że Candy jest oblana potem.

– Jestem pewna, że ma gorączkę – powiedziała z niepokojem. – Trzeba jej zmierzyć temperaturę.

Candy powoli przeszła przez podwórze, a Amy i Treg musieli zachęcać ją do każdego kroku. Została umieszczona w boksie w tylnym budynku stajni, w tym czasie Treg poszedł po termometr. Amy pobieżnie zbadała klacz, sprawdzając, czy nie ma skaleczenia, które mogłoby być powodem infekcji. Niczego jednak nie znalazła. Może to tylko reakcja na zmianę środowiska, pomyślała z nadzieją, choć wiedziała, że to mało prawdopodobne.

– Mam termometr – powiedział Treg, pojawiając się w wejściu do boksu. – Potrzymasz ją?

– Jasne, ale nie sądzę, żeby mocno protestowała, jest zupełnie bez siły.

Treg stanął przy ogonie i zmierzył klaczy temperaturę. W tym czasie Amy głaskała ją i szeptała uspokajająco. Trwało to mniej więcej minutę.

– O żesz! – zawołał Treg, kiedy odczytał pomiar.

– Ile? – zapytała Amy nerwowo.

– Czterdzieści – odparł. – Trzeba zadzwonić do Scotta.

Amy pokiwała głową – wiedziała, że normalna temperatura konia powinna wynosić trzydzieści osiem stopni.

– To pewnie jakaś infekcja, najprawdopodobniej grypa albo zołzy – powiedziała, dotykając gardła konia. Candy wzdrygnęła się. – Jeśli to zołzy, miałaby powiększone węzły chłonne. Widzę, że są wrażliwe na dotyk, ale raczej nie ma stanu zapalnego. Musimy zaczekać, co powie Scott, i trzymać ją z dala od innych koni, na wypadek gdyby to było coś zaraźliwego.

Zostawiła Trega z Candy, a sama pobiegła do domu. Lou, jej starsza siostra, właśnie wychodziła, kiedy Amy się z nią zderzyła.

– Hej! Co się dzieje? – zapytała Lou.

– Muszę zadzwonić do Scotta – wyjaśniła Amy, dysząc. – Candy zachorowała. Nie jesteśmy pewni na co, ale ma wysoką gorączkę. To mogą być zołzy.

– To coś poważnego? – zapytała Lou, która nie zajmowała się końmi tak intensywnie jak jej siostra.

– Zołzy łatwo wyleczyć, ale są bardzo zaraźliwe, a to kłopot. Tak czy inaczej, nie znamy diagnozy. Może to coś innego – powiedziała, po czym sięgnęła po telefon i wybrała numer Scotta, miejscowego weterynarza, który – tak się złożyło – był też chłopakiem Lou.

– Cześć, Scott – przywitała się, kiedy odebrał. – To ja, Amy. Jak szybko mógłbyś przyjechać do Heartlandu? Jedna z klaczy ma wysoką gorączkę, boimy się z Tregiem, że to grypa albo zołzy.

– Jestem teraz na farmie po drugiej stronie miasta, mogę być u was za parę godzin. Odizolujcie ją od reszty koni. Teraz w powietrzu krąży mnóstwo wirusów.

– Dobrze. Coś jeszcze mamy zrobić?

– Trzymajcie ją w cieple. Postaram się przyjechać jak najszybciej.

– Dzięki, Scott.

Odłożyła słuchawkę i spojrzała na siostrę.

– Przyjedzie? – zapytała Lou.

– Tak, ale dopiero za parę godzin.

Lou przyglądała się uważnie zatroskanej twarzy Amy.

– To chyba nie jest aż tak poważna sprawa? – zapytała. – Wyglądasz na bardzo zmartwioną.

– Mam nadzieję, że nie – odparła Amy, uspokajając się nieco. – Większość chorób można wyleczyć i zołzy też do nich należą, potrzebna jest kuracja antybiotykowa.

– W takim razie poczekamy i zobaczymy. Daj mi znać, jak Scott przyjedzie, będę w stajni czyścić Bluszcza – powiedziała Lou i ruszyła do drzwi. Po chwili zatrzymała się.

– A, i jeszcze jedno: masz wiadomość na sekretarce, Daniel dzwonił – wyjaśniła i wyszła.

– Dzięki! – zawołała za nią Amy.

Daniel! Na pewno dzwonił, żeby jej powiedzieć, jak poszło Piorunowi na zawodach. Na samą myśl o Piorunie uśmiechnęła się. To był jej własny koń, koń, którego tak bardzo kochała, a z którym musiała się rozstać. Sprzedała go Nickowi Halliwellowi, znanemu miejscowemu skoczkowi i treserowi koni. Teraz Piorunem zajmował się Daniel Lawson, uczeń pana Halliwella – to on go karmił codziennie, to on go czyścił. I on jeździł z nim na konkursy.

Amy wiedziała, że lepszego domu nie mogła sobie wymarzyć dla swojego konia. Daniel był jej przyjacielem i kochał Pioruna niemal tak samo mocno jak ona. Pospiesznie wybrała numer stadniny Nicka Halliwella.

Odebrał sam Daniel.

– Amy! – zawołał, słysząc w słuchawce jej głos. – Zgadnij, jak poszło.

– Wygraliście? – zapytała nerwowo.

– Tak! Piorun poszedł jak burza. Był niesamowity. Dosłownie przefrunął ponad przeszkodami i jeszcze miał trzy sekundy przewagi nad kolejnym koniem – zaśmiał się Daniel. Wyczuwała w jego głosie wielką radość. Piorun był fantastyczny, a na zawodach przechodził samego siebie. Słuchała, jak Daniel opisuje pierwszą rundę, a potem dogrywkę, i wyobrażała sobie każdą chwilę. Gdybym tylko mogła tam być, myślała.

– Jestem takim szczęściarzem! Nie wiem, jak mam ci dziękować, Amy – powiedział Daniel i ściszył głos. – Wiem, że chciałaś, żebym ci opowiadał o zawodach, ale nie będę wchodził w szczegóły, jeśli to dla ciebie zbyt bolesne.

– Nie, nie – odparła szybko. – Podjęłam właściwą decyzję i cieszę się, że wam tak dobrze idzie. Jesteś odpowiednią osobą do zajmowania się Piorunem i doceniam to, że mnie rozumiesz.

– Oczywiście, że cię rozumiem – powiedział Daniel. – Wiem, jak to jest, gdy trzeba zrezygnować ze skakania. To znaczy, chciałem powiedzieć, że ja też musiałem przestać, kiedy straciłem Bursztynkę.

Bursztynka należała kiedyś do Daniela. Była dzielną dereszowatą klaczą, ale po wypadku na parkurze musiała zostać uśpiona.

– Daniel, ty miałeś dużo gorzej – zaprotestowała Amy. – Mnie jest łatwiej, przecież Piorun żyje i robi to, co lubi najbardziej.

– Wiem, ale ty wybrałaś rezygnację ze skoków, żeby móc skupić się na pracy w Heartlandzie. A potem, kiedy zrozumiałaś, jak bardzo Piorunowi brakuje skoków na turniejach, postanowiłaś także i z niego zrezygnować. Jasne, że to było dla jego dobra, ale ja bym się chyba nie zdobył na coś takiego. W każdym razie wiem, że za nim tęsknisz. Musisz wkrótce przyjechać go odwiedzić. No i mnie też, rzecz jasna.

– Przyjadę – zaśmiała się. – Nawet nie próbuj mnie od tego odwodzić. To musi jednak poczekać. Jesteśmy teraz bardzo zajęci, a do tego mamy chorego konia – powiedziała i pospiesznie wyjaśniła sytuację – ale przyjadę, jak tylko znajdę czas – obiecała.

Amy odłożyła telefon, wyszła z domu i pobiegła z powrotem do stajni. Treg okrył grzbiet Candy derką i czyścił jej nos gąbką. Wyglądał na zaniepokojonego.

– Zaczęła kaszleć – powiedział. – I dostała kataru.

– Biedna. – Amy pogłaskała klacz po szyi. – Nadal się poci. Scott przyjedzie dopiero za parę godzin, ale powiedział, że mamy ją odizolować, bo to może być zaraźliwe.

Amy i Treg spojrzeli na siebie. Dziewczyna widziała, że oboje pomyśleli o tym samym. Jeśli to zaraźliwe, będziemy mieć spory problem. Candy wypasała się z innymi końmi i korzystała ze wspólnego koryta z wodą. Noce spędzała w stajni, a w zamkniętej przestrzeni zarazki przenoszą się jeszcze łatwiej. Bardzo możliwe, że już jakiś inny koń jest chory, albo to nawet któryś z nich zaraził Candy.

– Dobrze, że chociaż mamy aktualne szczepienia – powiedziała Amy. – Chyba nie będzie tak źle. Dodam jej do paszy jeżówki purpurowej, to poprawi pracę układu odpornościowego.

– Dobry pomysł – przyznał Treg. – Będziemy ją obserwować. Ktoś z nas powinien sprawdzić, czy u innych koni nie widać symptomów. Ja mogę iść.

– Idź – zgodziła się Amy – a ja zastosuję terapię T-touch. To powinno ją trochę uspokoić.

Treg wyszedł ze stajni, a Amy odwróciła się do chorej klaczy. Candy stała niespokojnie, od czasu do czasu kaszląc, gdy Amy masowała ją w górę i w dół szyi, kreśląc palcami maleńkie kółka. Klacz nie protestowała, ale co jakiś czas przesuwała ciężar ciała z jednej nogi na drugą – widać było, że cierpi.

Jakieś pół godziny później w drzwiach do boksu pojawił się Treg.

– Wszystkie pozostałe konie wydają się zdrowe – oznajmił. – Wygląda na to, że tylko Candy złapała to paskudztwo, cokolwiek to jest. A jak ona się czuje?

– Chyba bardzo źle. Zostanę tu z nią, dopóki Scott nie przyjedzie.

Wreszcie na podjeździe rozległ się dźwięk nadjeżdżającego samochodu. Amy wybiegła weterynarzowi naprzeciw.

– Gdzie ona jest? – zapytał Scott.

– W tamtej stajni. Pozostałe konie – te, które muszą być w środku – przenieśliśmy do drugiego budynku.

– Bardzo dobrze – powiedział Scott, idąc pospiesznie w stronę boksów. – Mam nadzieję, że to nie grypa. Ostatnio panuje paskudny szczep wirusa.

Zanim jeszcze weszli do stajni, usłyszeli nasilający się kaszel Candy. Podszedł do nich Treg i razem weszli cicho do boksu. Klacz stała osowiała, a z nosa ciekła jej przezroczysta wydzielina.

– Jaką ma temperaturę? – zapytał Scott, wchodząc do środka.

– Czterdzieści stopni – odparł Treg.

Scott szybko zmierzył ponownie.

– Nic się nie zmieniło – powiedział. – Przynajmniej wiemy, że jest stabilnie.

Zbadał ją dokładnie, zajrzał w oczy i do gardła, osłuchał podczas kaszlu. W końcu otworzył torbę i wyjął strzykawkę.

– Musimy przeprowadzić dalsze badania – oznajmił i pobrał próbkę krwi. – Ale obawiam się, że to najprawdopodobniej końska grypa. Ostatnio dużo koni choruje.

– Myślałam, że to może zołzy, bo ma obolałe gardło – powiedziała Amy.

– Nie sądzę. Ma wyraźny kaszel i nie pojawiły się żadne ropnie w gardle, co byłoby charakterystyczne dla zołzów.

– Czyli to dobra wiadomość? Bo przecież zołzy są zaraźliwe.

Scott milczał.

– Nic jej nie będzie, prawda, Scott? – naciskała Amy. – Grypa to wirus?

Scott pogłaskał klacz po szyi.

– Tak, to wirus – odparł. – A to oznacza, że antybiotyki są nieskuteczne i trzeba pozwolić, by organizm sam zwalczył chorobę. Większość koni wraca do zdrowia po kilku dniach, ale dochodzi do osłabienia odporności. Zwłaszcza jeżeli mają gorączkę w takim upale. Konieczna będzie ochrona przed dalszymi infekcjami. Komplikacje występują raczej tylko u koni młodych i starych, a nie u dorosłych, silnych organizmów, jakim jest Candy.

Amy poczuła ulgę. Wyglądało na to, że wszystko będzie dobrze.

– A w jaki sposób mamy ją chronić przed infekcjami? – zapytała. – Chciałam dodać jej do jedzenia jeżówkę. Myślisz, że to pomoże?

– Tak. To wpływa korzystnie na układ odpornościowy – odparł i rozejrzał się dookoła. – W stajni jest sucho i jest dobra wentylacja – to świetnie. Musicie okryć ją ciepłym kocem, często karmić, ale niewielkimi porcjami. Możesz zwilżyć paszę – suchy, pylasty pokarm tylko nasila kaszel.

Amy pokiwała głową, ale po chwili zmarszczyła czoło.

– Czegoś tu nie rozumiem – powiedziała. – Przecież wszystkie konie były szczepione przeciw grypie. Upewniamy się zawsze, zanim jakiegoś przyjmujemy.

– Problem polega na tym, że wirusy grypy ulegają mutacjom – wyjaśnił Scott. – W powietrzu krążą różne szczepy, tak jak przy ludzkich chorobach. Szczepionka działa tylko na te najbardziej popularne i nie jest w stanie chronić przed nowymi mutacjami. A teraz pojawił się wyjątkowo paskudny szczep.

– Grypa jest tak samo zaraźliwa jak zołzy, prawda? – zapytał Treg. – Jest jakiś sposób, żeby nie dopuścić do epidemii?

– Trzymajcie Candy w odosobnieniu – powiedział Scott, patrząc na ich zmartwione twarze. – Zanim pojadę, sprawdzę jeszcze, czy pozostałe konie nie wykazują symptomów choroby. Sami też musicie je regularnie kontrolować.

– Już wszystkie sprawdziłem – powiedział Treg. – Żadnemu nic nie dolega.

– To już coś, ale jeżeli któreś zwierzę zacznie kaszleć albo dostanie gorączki, musicie je od razu odizolować. Dopóki grypa nie minie, nie możecie przyjmować żadnych nowych koni. Jeśli jest tak, jak mi się wydaje, to mamy do czynienia z poważną mutacją wirusa.

– Czy to oznacza... – zaczęła Amy.

– Tak – powiedział cicho Scott. – Przykro mi, ale musicie wprowadzić w Heartlandzie kwarantannę.

Zapowiedź części 14
„Wszystko się zmienia”

Wierzba puściła się galopem, a jej kopyta zadudniły na trawie. Amy zaśmiała się głośno i pochyliła do przodu, czując, jak wiatr rozwiewa jej włosy. Kiedy dojechała do grzbietu Clairdale Ridge, wyprostowała się w siodle i przyhamowała do kłusa.

– Spokojnie, Wierzbo – powiedziała do kuca. – Tylko spokojnie.

Klacz wygięła szyję i parsknęła, posłusznie wykonując polecenie. Na szczycie zatrzymały się i Amy spojrzała na roztaczający się stamtąd widok. Musiała przyznać, że zapiera dech w piersiach. Poranne mgły jeszcze niezupełnie się podniosły i cienkie ich smugi powoli płynęły doliną, ponad jesienną feerią barw zdobiących drzewa czerwienią, złotem i miedzią.

Pogłaskała Wierzbę po szyi i uśmiechnęła się do siebie. Klacz bardzo się zmieniła – była teraz spokojna, pewna siebie i bez problemu akceptowała jeźdźca na grzbiecie. A jeszcze nie tak dawno – co Amy doskonale pamiętała – przywieziono do schroniska przerażone stworzenie, które nie pozwalało nikomu zbliżyć się do siebie. Wyleczenie Wierzby kosztowało ją całe tygodnie cierpliwej pracy – ale przecież właśnie to było istotą Heartlandu.

Zawróciła kuca i ruszyła ścieżką prowadzącą z powrotem do Heartlandu. Gdy zbliżały się do farmy, krok Wierzby stał się lekki i sprężysty, a Amy ogarnął żal z powodu klaczki. Po tylu tygodniach Wierzba bez wątpienia traktowała schronisko w Heartlandzie jak własny dom – ale, niestety, jej postępy wskazywały na to, że wkrótce będzie musiała wrócić do swoich właścicieli, robiąc miejsce dla innego potrzebującego lub zaniedbanego konia.

Minęły wybiegi oraz tylny budynek stajni – wszystko to musiało zostać odbudowane po niedawnej nawałnicy. Amy zamknęła oczy, bo w pamięci miała obraz tamtej koszmarnej nocy. Nadal słyszała wyjący wiatr, skrzypienie drewnianych belek w stajni oraz przenikliwe rżenie spanikowanych koni, które zostały uwięzione w środku. Nadal miała w głowie słowa dziadka, słowa, które wypowiedział do Trega i do niej, kiedy wchodzili do stajni, by wyprowadzić przerażone zwierzęta: Jeżeli cokolwiek poruszy się w dachu, macie natychmiast uciekać. Jednak nie zrobili tego – za bardzo skupili się na koniach, a uszkodzone belki nie wytrzymały naporu i dach załamał się, pochłaniając wszystko dookoła. Amy zadrżała na to wspomnienie, a jej serce przeszył bolesny skurcz. Jeden z koni, Dylan, zginął wtedy, a Treg od wypadku leżał w szpitalu w stanie śpiączki.

Strasznie za nim tęskniła. Treg był głównym pracownikiem stajni i jedyną osobą, która naprawdę rozumiała alternatywne metody leczenia, jakie stosowali w schronisku. Ale dla Amy był też kimś więcej: ukochanym, przyjacielem, jedynym człowiekiem, który podzielał jej pasję zajmowania się końmi po traumatycznych przejściach. Niemal codziennie odwiedzała go w szpitalu, opowiadając, co się ostatnio wydarzyło, z nadzieją, że któregoś dnia chłopak obudzi się i powróci do życia. Do tej pory nie było jednak nawet najdrobniejszych zmian w jego stanie zdrowia.

Westchnęła i odrzuciła od siebie bolesne myśli. Musi być silna, musi wierzyć, że Treg wyzdrowieje – to jedyne, co mogła zrobić. Podjechała na podwórze, ześlizgnęła się z grzbietu Wierzby i podciągnęła strzemiona. W tym czasie Lou, jej starsza siostra, wyszła z jednego z boksów, niosąc w ręku sprzęt do czyszczenia koni.

– Cześć, Amy! – zawołała. – Właśnie skończyłam szczotkowanie Candy.

– Świetnie. I jak?

– Była trochę niespokojna – przyznała Lou – ale po chwili się wyciszyła. Zastosowałam terapię T-touch i myślę, że pomogła. Mam coś jeszcze zrobić, zanim pójdę zająć się rezerwacjami? Dzisiaj otrzymaliśmy kolejny telefon.

– Idź – uśmiechnęła się Amy. – Poradzę sobie, a zresztą Ben już zaczął karmienie. Jak tam rezerwacje?

Trudno było uwierzyć, że ostatnio mieli takiego ogromnego pecha. Nie licząc nawałnicy, nawiedziła ich także epidemia grypy. Dopóki weterynarz nie dał im zielonego światła, nie mogli przyjmować żadnych nowych koni i kilka boksów stało pustych. Na szczęście jednak sytuacja zaczynała się poprawiać.

– Dobrze – odparła Lou. – Co więcej, rano dostałam interesującą propozycję: dzwoniła kobieta, która nosi się z zamiarem przysłania do nas dzikiego mustanga.

– Mustanga! – zawołała podekscytowana Amy. Sporo czytała o stadach dzikich koni, które ciągle zamieszkiwały zachodnią część Stanów Zjednoczonych. – Jest zupełnie dziki? Nie został oswojony?

– Z tego co wiem, nie – odparła Lou. – A w dodatku to ogier. Nie byłam pewna, czy będziemy mogli się nim zająć, i dlatego powiedziałam, że oddzwonimy.

Lou nie lubiła podejmować decyzji o przyjmowaniu nowych koni bez konsultacji z Amy. Owszem, pomagała przy koniach, ale nie znała się na nich aż tak dobrze. Wychowała się w Anglii, więc dzikie amerykańskie ogiery były dla niej czarną magią.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki